အခန်း (၆၄၄)

ဝမ်စစ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများက အေးခဲသွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် အသည်းအထန် ချောင်းဆိုးလိုက်မိသည်။ သူ၏မျက်နှာက ထူးထူးခြားခြားကို နီရဲလာခဲ့ပြီး ထိုအရာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အခြေခံသည်။ သူက ထိုလက်အရိုးကို မှတ်မိနေပုံရ၏။

သူ့ပြိုင်ဘက်က ချောင်းဆိုးနေသည်ကို သူတော်စင်ဝမ်ရှီက အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် မြင်ထားခဲ့သည်။ သူက ဝမ်စစ်ယွမ်၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် မီတာပေါင်းများစွာ အမြင့်ရှိသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ကြီးထွားလာသော ကြွက်သားများကလည်း ချက်ချင်း မာကျောလာပြီး မီးခိုးရောင် ခပ်ရင့်ရင့်ပုံစံမျိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏လက်သီး (၂) ခုက အောက်ဖက်သို့ ပြုတ်ကျလာသော တောင်မြင့်ကြီး (၂) ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူ၏လက်သီးချက်များတွင် မည်သည့်အရာမျှ ပါဝင်နေခြင်း မရှိသော်လည်း တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ များပြားလွန်းလှသော ချီစွမ်းအင်များ ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုလက်သီးက အလွန်လေးလံလွန်းသည့်အတွက် ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော လေဟာနယ်ကပင် ကျုံ့သွားသလို ထင်မှတ်ရ၏။ အမြင့်မှ ကျရောက်လာသော လေလှိုင်းများကလည်း မမြင်ရသော ဝဲကတော့တစ်ခု ရှိနေသည့်အလား လက်သီးဆီကို ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။

လက်သီး၏ အရှေ့ဘက်တွင် ရှိနေသော အရာအားလုံးက မည်းမှောင်ပြီး မထင်မရှား ဖြစ်နေခဲ့၏။ အတွင်းပိုင်းထဲတွင်တော့ တခဏအတွင်း အနက်ရောင် လျှပ်စီးကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလက်သီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသော အရာအားလုံးက အပိုင်းပိုင်းအစစ ပျက်စီးသွားခဲ့၏။

"ဝှစ်…."

သူတို့က တိုက်ခိုက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် အလွန်ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝဲကတော့ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံရနိုင်သည်။ ဖုံးကွယ်ထားသော အပြာရောင် နေလုံးကြီးတစ်ခုကလည်း နဂါးငွေ့တန်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့၏။

ဝမ်စစ်ယွမ်သာ ခြေလှမ်းမှားသွားမည်ဆိုလျှင် လေဟာနယ်ထဲ၌ ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပါးကွ (၈) ကွက် ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်လာပြီး သူက လက်သီးများကို ဖြတ်ကျော်၍ တိုက်ခိုက်မှုကို ပွတ်ကာသီကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သူက မုန့်ချီ၏ လက်ကို ကြည့်မနေတော့ပဲ သွေးတစ်ပွက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။

"ကြည့်ရတာတော့ အကြောင်းအရာတွေက ပိုပိုပြီးတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာပြီ။ မင်းက ရတနာအလုပ်ဖြစ်အောင် မင်းရဲ့ပစ်မှတ်ကို တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူက အနိုင်ရမလဲဆိုတာလဲ ငါတို့က မသိနိုင်သေးဘူး…"

မုန့်ချီက ငရဲအင်ပါယာ၏ လက်ကောက်ဝတ်အရိုးကို ထုတ်လိုက်ကြောင်း မြင်သည့်အချိန်တွင် တောင်ထိပ် (၆) သွယ် မကောင်းဆိုးဝါး လင်းဟူတောင်ကလည်း ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်မိသည်။ သူက နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ မဟူရာမှတ်တမ်းတွင်လည်း နာမည်ကျော်ကြားသည်။

သူက အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး သေရေးရှင်ရေး အန္တရာယ်မှပင် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့၏။ အကယ်၍ သူက သတ်ဖြတ်ရေးဓားစုမုန့်၏ လက်အရိုးကို မမှတ်မိလျှင်ပင် သူ၏ပင်မဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသည်။ သူ့မျက်လုံးက လက်အရိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရုံလေးနှင့် သူ၏အသက်စွမ်းအင်များက သူ့ဆီမှ ထွက်ခွာသွားသလို ခံစားနေရ၏။

"ဒါက တော်တော်လေးကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ တော်တော်လေးလည်း အစွမ်းထက်တာပဲ…"

ထိုရတနာက သူ့ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်ကြောင်း လင်းဟူတောင်က သံသယမရှိခဲ့ပေ။ သူ့ဆီတွင် ထွက်ပြေးချင်သော စိတ်ဆန္ဒများ ချက်ချင်း ရှိလာခဲ့၏။ ထို့နောက် သူက ကုန်ဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေသော သက်တမ်းကို တွေးမိသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ယခု သူက အကောင်းဆုံး မလုပ်လျှင်ပင် သိုင်းသခင်တစ်ယောက် ဖြစ်မလာနိုင်တော့သည့်အတွက် အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် စုမုန့်က သူ၏လက်ရှိအဆင့်အရ ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်လည်း မဟုတ်ချေ။ သူ၏ထိန်းချုပ်မှုတွင် အားနည်းချက်ပေါင်းစုံ ရှိနေနိုင်၏။ လင်းဟူတောင်ကတော့ ဆက်လက်ခုခံပြီး ရှောင်တိမ်းနေနိုင်သည်။

"ငါက ထွက်ပြေးရမှာလား ထွက်မပြေးရဘူးလား…"

အတွေ့အကြုံရှိသော လမ်းမှားနတ်ဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် တွေဝေနေခဲ့၏။

ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြန်မြန်လုပ်ဆောင်သင့်သည်။ မဟုတ်လျှင် ပြဿနာများက လိုက်ပါလာနိုင်၏။ မုန့်ချီကတော့ သူ့ကို ရွေးချယ်ရန် အခွင့်အရေး ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူက ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်း (၂) လုံး လက် (၄) ဖက်ပုံစံကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ သူ့နောက်တွင်တော့ အလွန်ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အင်မော်တယ်ပုံရိပ်ယောင်ခန္ဓာ ပေါ်နေခဲ့၏။ ဦးခေါင်းတစ်လုံးက ရန်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၍ တခြားဦးခေါင်းတစ်ခုက တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သူ၏လက်တစ်ဖက်က ခရမ်းရောင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး တခြားလက်တစ်ဖက်ကတော့ အနက်ရောင် လက်အရိုးကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ တခြားလက် (၂) ဖက်ကတော့ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့လှပသော ဓားရှည်တစ်လက်နှင့် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးဓားမောက်တို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့၏။ သူ့နောက်တွင် ရှိနေသော ပုံရိပ်ယောင်ခန္ဓာကတော့ ပြောင်းလဲမှုပေါင်းများစွာကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် ဗုဒ္ဓတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ထိုအရာက အနှစ်သာရများအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး အရာကတော့ ထိုအရာက မုန့်ချီနှင့် တူညီနေခြင်း ဖြစ်၏။ ပုံရိပ်ယောင်ခန္ဓာက သူ၏လက် (၄) ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး တလက်လက် တောက်ပနေသော နေလုံးကြီး၊ အလင်းတန်းများအားလုံးကို ဝါးမျိုနိုင်သော အနက်ရောင် ဝဲကတော့တစ်ခု၊ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုနှင့် အဝါရောင် သွေးမြစ်ကြီး အသီးသီးကို သယ်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

ထိုပစ္စည်း (၄) မျိုးက သဘာဝတရားကြီး၏ အနှစ်သာရများနှင့် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မိုးကြိုးဓားမောက်နှင့် ရေလှိုင်းမီးတောက်ဓားတို့က တလက်လက် တောက်ပနေသော နေလုံးကြီးဆီမှ ကျဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဓားမောက်၏အရှိန်အဝါက တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့ပြီး အလင်းတန်းများကလည်း အလွန်လေးလံနေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့က အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မိလိုက်ကြပြီး ပုံရိပ်ယောင်ခန္ဓာ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော နေလုံးကြီးနှင့် အနက်ရောင် ဝဲကတော့တို့ကလည်း နောက်မှလိုက်ပါ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

"ဗုန်း..."

ရွမ်ကလန်မှ ဝေ့ကျင်းအဆင့် ပညာရှင်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော လမ်းမှားနတ်ဆိုးများအားလုံးက မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။ သူတို့၏နားထဲတွင်လည်း ပေါက်ကွဲသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး တခြားအသံများကို လုံးဝမကြားရတော့ပေ။

သူတို့၏အရေပြားကလည်း လောင်ကျွမ်းနေသလို ခံစားမှုများ ခံစားနေရ၏။ ထို့နောက် အလွန်ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူတို့ဆီကို ပျံသန်းလာသည့်အတွက် သူတို့လည်း သွေးအန်လိုက်ရသည်။

ဓား (၃) ချောင်းကို ရရှိလာပြီးနောက် မုန့်ချီဆီတွင် ထိုအကြံ တွေးမိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အတိတ်ဘဝတွင် နားလည်ထားသော အသိပညာများနှင့်ပူးပေါင်း၍ ကျဆင်းလာသော နေလုံးကြီးကို တဖြည်းဖြည်း ဖန်တီးလာခဲ့သည်။ သူက ဓားရှည်၏ အလင်းရောင်နှင့် ဓားမောက်၏အလေးချိန် ပွတ်တိုက်မှုကို အသုံးပြုပြီး နေလုံးကြီးနှင့် ဖရိုဖရဲတွင်းပေါက်တို့ ပုံသဏ္ဍာန် ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရလဒ်က သူ့ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ကောင်းမွန်နေခဲ့၏။

"ကြယ်မြစ်ကြီး၏မဟာသင်္ချိုင်း ဗုန်း..."

ယာယီအမြင်အာရုံ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သော လင်းဟူတောင်က သူ၏ပင်မဝိညာဉ် အရည်ပျော်သွားသည်ကို ခံစားမိခဲ့သည်။ အာရုံခံစားမှုများ အားလုံးကလည်း တစ်စစီ ပျက်စီးသွားနေခဲ့၏။ သူက တွေဝေနေခြင်း မရှိချေ။ အကယ်၍ သူကသာ မှားယွင်းတုံ့ပြန်မိမည်ဆိုလျှင် မုန့်ချီ၏ ဓားမောက်နှင့် ဓားရှည်တို့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားနိုင်၏။ ရတနာကို ရယူရန်လည်း သူ့ဆီတွင် စိတ်ကူးမရှိတော့ချေ။

သူ၏အဆီအလွှာများကလည်း ပြီးပြည့်စုံသည့် ပုံသဏ္ဍာန် ထိုးထွက်လာပြီး အပျော့ပျောင်းဆုံး သားရေများကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့၏။ သူက တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး မုန့်ချီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လက်ရင်ဆိုင်နေခဲ့ရသည်။ သူက အလွန်မြင့်မားသော အပူရှိန်နှင့် မီးတောက်များကို ကုန်ဆုံးသွားစေရန်ပင် လျှို့ဝှက်အရည်များကို ထုတ်နေရသည်။

အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး သူကလည်း နောက်ကျောတွင် ထိုးထွက်လာသော အသားများထဲမှနေ၍ လက် (၄) ဖက် ပေါက်လာခဲ့၏။ တောင်ထိပ် (၆) သွယ် မကောင်းဆိုးဝါး ပုံရိပ်ယောင်ခန္ဓာကလည်း သူ့နောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက လက်တစ်ဖက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် အနက်ရောင် သံလိုက်စက်ကွင်းတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ တခြားလက်တစ်ဖက်ကို တွန်းပို့လိုက်သည့်အချိန်တွင် အဖြူရောင် သံလိုက်စက်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏လက် (၆) ဖက်က ဦးတည်ချက် တစ်ခုတည်းသို့ တွန်းပို့လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် သံလိုက်ဝင်ရိုး (၂) ခုက အချင်းချင်း နေရာပြောင်းလဲသွားကြပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် ရှိနေသော အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ဆွဲငင်အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဗုန်း..."

ပထမလက်က လှိုင်းလုံးများနှင့် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက် (၂) ခုလုံးကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ လျှပ်စီးကြောင်းများနှင့် ရေလှိုင်းမီးတောက်ဓားကလည်း ထိုစွမ်းအားဆီသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် လက်ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

"အား..."

လင်းဟူတောင်က နာနာကျင်ကျင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်တစ်ဖက်က ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ပြတ်သွားသောလက်က တစ်ဝက်အရည်ပျော်ပြီး တစ်ဝက်က တစ်ပိုင်းတစ်စစီ ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူက တွေဝေမှု၏ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ရှိအစွမ်းကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် လင်းဟူတောင်က မပြည့်စုံသော မုန့်ချီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို လုံးဝကျရောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူက မပြည့်စုံသော မုန့်ချီ၏တိုက်ခိုက်မှုတွင် အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းပင် ရှိသည်။

ကျင့်စဉ်အဆင့် ၊ စွမ်းအားနှင့် လှုပ်ရှားမှုများ၊ ရတနာအသုံးပြုမှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်မည်ဆိုလျှင် အစွမ်းထက် ပညာရှင် (၂) ယောက်၏ တိုက်ပွဲက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေ၊ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်၊ အာရုံစုစည်းနိုင်မှု၊ စိတ်စွမ်းအားနှင့် အချုပ်အနှောင်များ၊ စသည့် ပြောင်းလဲမှုများအပေါ် အခြေခံသည်။ ဘာကြောင့် လူတိုင်းက ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ချင်နေရသနည်း။ မဟုတ်လျှင် ဘာကြောင့် တခြားသူများ၏ အဆင့်နှင့် အရည်အချင်းကို ကြေငြာကြမည်နည်း။ အဆုံးသတ်တွင် အားနည်းသောသူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားနိုင်၏။

လင်းဟူတောင်ကတော့ ကျဆင်းလာသော နေမင်းကြီးကို တားဆီးရန် လက်တစ်ဖက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီးနောက် စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ သူက အန္တရာယ်ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘေးတစ်ဖက်သို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရ၏။

မုန့်ချီ၏ ကောင်းကင်ပြစ်ဒဏ်ဓားက အပြာရောင် အလင်းတန်းများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏တခြားလက်တစ်ဖက်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။ မိုးခြိမ်းသံများကလည်း လေထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။ ထိုအရာက လူတစ်ယောက်၏ အရိုးတွင် ကပ်နေသော ကြွက်သားများကဲ့သို့ ထိုအရာမှ လွတ်မြောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုက မည်မျှအစွမ်းထက်ကြောင်း သိနေသည့်အတွက် လင်းဟူတောင်က အနည်းငယ်လေးပင် နှောင့်နှေးနေရဲခြင်း မရှိချေ။ သူက နောက်တစ်ကြိမ် လက်တစ်ဖက် အဖြတ်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

ခြေတစ်လှမ်း လွဲမှားသွားလျှင် ခြေလှမ်းတိုင်းက အမှားသာ ဖြစ်လာစေခဲ့၏။ သို့သော် ထိုအရာက အဆုံးသတ် မဟုတ်ကြောင်း လင်းဟူတောင်က သိနေခဲ့သည်။ မုန့်ချီ၏ တိုက်ခိုက်မှုများက အလွန်ပြင်းထန်လွန်းလှသည့်အတွက် သူက ရှောင်တိမ်း၍ မရနိုင်သော အခြေအနေကို တွန်းပို့ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သတ်ဖြတ်ရေးသိုင်းကွက်က နောက်မှရောက်လာမည် ဖြစ်၏။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း မုန့်ချီ၏ စတုတ္ထမြောက်လက်ထဲတွင် အရိုးကို ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူက ထိုအရိုးကို လေထဲသို့ ထိုးလိုက်ပြီး အရိုးထဲတွင် ဓားရှည်နိယာမများကို ပေါင်းထည့်ထားခဲ့၏။

"ပြေးရမယ် ..၊ ငါ ပြေးရမယ် .. ငါ ချက်ချင်းပြေးမှ ရမယ်…"

လင်းဟူတောင်၏ တွေဝင်မှုများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ပါးစပ်ထဲမှနေ၍ သွေးအဆီအနှစ်များ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တောင်ထိပ် (၆) သွယ် မကောင်းဆိုးဝါး ပုံရိပ်ယောင်ခန္ဓာက အသက်ဝင်လာပြီး လက် (၆) ဖက်က တစ်တန်းတည်း ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ဘယ်ဘက်တွင် အဖြူရောင် ညာဘက်တွင် အနက်ရောင် ရှိနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သံလိုက်စက်ကွင်း ပြောင်းပြန်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တွန်းကန်အားတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုစွမ်းအားက လင်းဟူတောင်ကို အဝေးသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူက လေဟာနယ် ကူးသန်းသွားလာသကဲ့သို့ အလွန်လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ ထို့နောက် လင်းဟူတောင်၏ ပုံရိပ်ယော‌င်ခန္ဓာက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းသွားခဲ့ပြီး လေထဲတွင် သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ထွက်ပြေးသွားသော လင်းဟူတောင်ကို မြင်သည့်အခါ မုန့်ချီက သူ့နောက်မှ လိုက်မသွားခဲ့ပေ။ လက်ရှိအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံး အရာကတော့ လင်ပိုစောင်း ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူက ငရဲအင်ပါယာ၏ လက်ကောက်ဝတ်အရိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုရန် ချန်ထား၍ ရနေသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူက လင်းဟူတောင်ကို ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်သည့်အတွက် ဝမ်စစ်ယွမ်၏ တိုက်ပွဲကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် အချိန်ရသွားသည်။ ထိုတိုက်ပွဲက အလွန်ပြင်းထန်လွန်းလှသည့်အတွက် သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး သွေးများကပင် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတော်စင်ဝမ်ရှီက ဝမ်စစ်ယွမ်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားပြီး သူ၏မျက်လုံးများက လေထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာနေသော စောင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။ ဝမ်စစ်ယွမ်က အမှန်တကယ် မရှိသလို ထင်မှတ်ရ၏။

တစ်ဖက်တွင်တော့ ဝမ်စစ်ယွမ်က သူတော်စင်ဝမ်ရှီ၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်ခုံးကြားထဲသို့ သူ့ဓားနှင့် လှမ်းထိုးလိုက်၏။ သူတော်စင်ဝမ်ရှီ၏ မျက်ခုံးကြားထဲတွင် အလွန်သိပ်သည်းသော မီးခိုးရောင် အလွှာတစ်ခု ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အလွန်ရိုးရှင်းသော တိုက်ခိုက်မှုက အနည်းငယ် ခွက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ သူတော်စင်ဝမ်ရှီက သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏လက် (၂) ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ အဝေးတိုက်ခိုက်မှုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သူတို့၏ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော လေဟာနယ်က လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး လေလှိုင်းတစ်ခု စတင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဝမ်စစ်ယွမ်က အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်မှာ ကံဆိုးသွားခဲ့သည်။ သူက အဝေးမှနေ၍ သူတော်စင်ဝမ်ရှီ၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆိုရာတွင် သူတော်စင်ဝမ်ရှီက လျင်မြန်စွာ ပြန်ကောင်းလာပြီး လင်ပိုစောင်းရှိရာကိုသာ နောက်တစ်ကြိမ် ပျံသန်းလာခဲ့၏။ သူက ဝမ်စစ်ယွမ်ကို မေ့လျော့နေသည့်အလား သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် သတိထားသည့် အငွေ့အသက်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။

မုန့်ချီ၏သိစိတ်က သူတို့၏တိုက်ပွဲကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တိုင်း ဝမ်စစ်ယွမ်က သူတော်စင်ဝမ်ရှီ၏ မျက်ခုံးကြား လျှို့ဝှက်တံခါးကို ပွတ်ကာသီကာ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရ၏။

သူတော်စင်ဝမ်ရှီက သူ၏ဦးခေါင်း အနောက်ဘက်တွင် လက်ချောင်းလေးများကို နေရာချလိုက်ပြီးနောက် သူ ကျရောက်နေသော အန္တရာယ်ကို မမေ့တော့ပေ။ သို့သော် ရန်သူက မည်သူဖြစ်ကြောင်း သတိမထားမိတော့သည့်အတွက် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထလာပြီး နောက်ထပ် လောဘမကြီးရဲတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင် လိုက်လာနေသည့်အလား အဝေးကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ပြေးသွားခဲ့၏။

"ဒီအရူးက သေချာပေါက် ရတနာတစ်ခုကို သုံးနေတာပဲ…"

မုန့်ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဝမ်စစ်ယွမ်၏ သတ္တာကဒ ဗုဒ္ဓကို ကောင်းကင် (၄) သွယ် ဝေ့ကျင်းအဆင့်တွင် သူတော်စင်ဝမ်ရှီ ရင်ဆိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မုန့်ချီအတွက်လည်း အတူတူသာ ဖြစ်၏။ သူက ငရဲအင်ပါယာ၏ လက်ကောက်ဝတ်အရိုးမရှိဘဲ လင်းဟူတောင်ကို ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုအရာက သူ၏အစွမ်းအပေါ် ယုံကြည်ချက် ဖြစ်၏။ ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ ယုံကြည်ချက်လည်း ဖြစ်သည်။

"တောင်ထိပ် (၆) သွယ် မကောင်းဆိုးဝါးက နည်းနည်းမြန်မြန် ထွက်ပြေးသွားတာ တော်တော်ဆိုးသွားတယ်…"

မုန့်ချီက ပြုံးလိုက်ပြီး လင်ပိုစောင်း ရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ဝမ်စစ်ယွမ်ကလည်း အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏ရှုံးနိမ့်မှုအတွက် မကျေမနပ် ဖြစ်မနေခဲ့ပေ။ သူက မုန့်ချီကို တားဆီးနေခဲ့ခြင်းလည်း မရှိချေ။

မုန့်ချီက စောင်းကို ထိတော့မည့်အချိန်တွင် လက် (၉) ချောင်း သွေးပြာလူသား ကောင်းချမ်းယွမ်ဆီမှ ခနဲ့သံတိုးတိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ တစ်ဖက်လူက လေလှိုင်းများကို သတိထားနေပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ထူးဆန်းသည့် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏စွမ်းအားများအားလုံးက တံဆိပ်ပြားထဲသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး သူ့လို သိုင်းသခင်တစ်ယောက်ကပင် ခံနိုင်ရည်မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် တံဆိပ်ပြားလေးက ကြည်လင်တောက်ပလာပြီး ဤကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ပြောပြ၍ မရနိုင်သော ပြောင်းလဲမှုများ ပေါ်လာခဲ့၏။ ချီစွမ်းအင်ပင်လယ်ကြီးကိုလည်း ရုတ်တရက် သာမန်မျက်လုံးနှင့် မြင်တွေ့လာရသည်။ အတွင်းထဲတွင် ရှိနေသော ချီစွမ်းအင်တစ်စက်ချင်းဆီတိုင်းက ကူအဆိပ်ပိုးကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ရွမ်ပိုကောင်းကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အက်ကွဲကြောင်းများစွာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဤနယ်မြေထဲ၌ ရှိနေသော အနှစ်သာရများက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသလို ထင်မှတ်ရ၏။ ချီစွမ်းအင်ပင်လယ်ကြီးကလည်း ကူအဆိပ်ပိုးကောင်များကဲ့သို့ လေဟာနယ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရွမ်ပိုကောင်းကတော့ အတော်လေးကို အံ့သြနေခဲ့၏။ သူက သူ၏မသိစိတ်အရ ထိန်းချုပ်မှုကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူက လောကသုံးပါးဖျက်ဆီးခြင်းသံစဉ် တီးခတ်ရန်သာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်၏။

"ဒေါင်..."

ပတ်ပတ်လည်တွင် ယာယီငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို အချိန်ခဏကြာ လုံခြုံသွားစေခဲ့သည်။

ကျဆင်းလာသော မုန့်ချီ၏ နေလုံးကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော လှိုင်းလုံးများ ကျေးဇူးကြောင့် တခြားသော လမ်းမှားနတ်ဆိုးများအားလုံးက စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး ရွမ်ကလန်မှ ပြိုင်ဖက်ကင်းသိုင်းပညာရှင်များနှင့် ဝေ့ကျင်းအဆင့်ပညာရှင်များက လက်(၉) ချောင်း ပညာရှင်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို တားဆီးရန် ရွမ်ပိုကောင်းကို အကူအညီ ပေးလာနိုင်ကြသည်။

ထိုသို့ဆိုရာတွင် သူတို့၏စွမ်းအား ကွာဟမှုက အလွန်ကြီးမားလှ၏။ ထိုအရာက ကောင်းချမ်းယွမ်အပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု အနည်းငယ်လေးသာ ရှိသည်။ သိုင်းသခင်တစ်ယောက်၏အရှိန်နှင့် သူက စောင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့၏။ သူက ထိုစောင်းနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည့်အတွက် မုန့်ချီထက်အရင် ထိုနေရာကို ရောက်နိုင်ပုံရသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်တွင်တော့ မဟူရာမှတ်တမ်းတွင် အဆင့် (၅) မှ ပညာရှင် တစ်ယောက် စောင့်နေခဲ့၏။ စာရင်းကိုင်နတ်ဆရာက အံကြိတ်လိုက်ပြီးနောက် သွေးနီရောင်ပုလဲလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအရာက သွေးနတ်ဘုရားပုလဲလုံး ဖြစ်၏။ ထိုအရာက နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်သော ပစ္စည်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက ရာစုနှစ် (၂) ခုနီးပါးခန့် အသက်ရှင်နေခဲ့သော သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရရှိခဲ့သည့် အရာများထဲတွင် အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

သူက ယခင်တစ်ခေါက် အရှေ့ဝင်ရိုးအင်မော်တယ်ဆေးရည်နှင့် အလဲအလှယ် လုပ်ခဲ့သည့်အချိန်တွင်ပင် ထိုပုလဲလုံးကို ထုတ်မသုံးခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ဆီ၌ မတူညီသော အင်မော်တယ်ဆေးရည်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တော့ သူက နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်သော လင်ပိုစောင်းကို ရယူတော့မည့် အချိန်တွင် ထိုအရာကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သွေးနတ်ဘုရားပုလဲလုံးဆီမှ အလင်းတန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးပုံရိပ်ယောင်များစွာ ထုတ်ဖော်ပေးလိုက်၏။ သူတို့က ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖရာကျဲတူနှင့် လင်ပိုစောင်းတို့ဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

"အော်မီတော်ဖော်…"

ဖရာကျဲတူ၏ မျက်လုံးများက မျက်အိမ်ထဲမှ ထွက်လာတော့မလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူကတော့ အလွန်ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည့်အတွက် ကျမ်းစာကိုပင် ပြီးအောင်မရွတ်နိုင်ပဲ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင်တော့ ပန်းကန်လုံးလေးကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ထိုပန်းကန်လုံးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းများက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။ ထိုသွေးပုံရိပ်ယောင်များက ပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့လာသည့်အချိန်တွင် ပန်းကန်လုံးလေးက အလင်းရောင်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဖရာကျဲတူက အကာအကွယ် ရတနာတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသလို ထင်မှတ်ရသည်။ သူက သွေးပုံရိပ်ယောင် ပင်လယ်ကြီးထဲမှ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့၏။

သွေးပုံရိပ်ယောင်များနှင့် ဖန်တီးထားသော ပင်လယ်ကြီးက ရှေ့ကိုဆက်၍ ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအငွေ့အသက်ကို သတိထားမိသည့်အခါ လက် (၉) ချောင်း သွေးပြာလူသား ကောင်းချမ်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။ ပင်လယ်ကြီးက လင်ပိုစောင်းကို ဝါးမျိုသွားတော့မည်ကိုသာ မသက်မသာ ကြည့်နေခဲ့ရ၏။ သူ့နောက်တွင်တော့ စာရင်းကိုင်နတ်ဆရာ လိုက်လာခဲ့သည်။

ထိုအရာကို မြင်သည့်အခါ မုန့်ချီက ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်မိ၏။ သူက သဘာဝတရားကြီး၏ အနှစ်သာရများကိုသုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကို ကြီးမားလိုက်သည်။ သူ့ပုံစံက အလွန်အရပ်မြင့်မားသော ဝိညာဉ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

သူလက်ထဲတွင်တော့ အက်ကွဲ‌ကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော အနက်ရောင် အလံတစ်ခုရှိနေပြီး ထိုအလံထဲမှနေ၍ အနီရောင်မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

Translated by Hein Htet.