ရွာမှာ ခယ်ကျောင်တစ်ပင်ရှိတယ်

သခင်မကြီး ရှဝေးရင်းဟာ သတင်းကို ချက်ချင်း တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လီမိသားစုအတွင်း အခြား မှူးမတ်များကလည်း ရှိနေရာ ဘယ်လိုမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

များမကြာမီ သူမဆီကို မိုင်ထောင်ချီအသံပို့အဆောင်မှ အဆက်အသွယ် ရခဲ့သည်။ သူမအစ်ကို ရှချူးမင်ဆီက ဖြစ်နေ၏။ နှစ်ယောက်သားဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်တာကြောင့် သူမရဲ့ သခင်ကြီး ပိတ်မိနေတာ ဟုတ်မဟုတ် နှင့် ရှဲ့မိသားစုထံမှ အကူအညီ လိုအပ်ခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့သည်။

ရှင်းရှန်ပြည်နယ်ရှိ လီမိသားစု၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို လူအများက စောင့်ကြည့်နေကြကြောင်း ရှဝေးရင်း သိသော်လည်း သူမမွေးဖွားခဲ့ရာ ရှမိသားစုကပါ စောင့်ကြည့်နေလိမ့်မည်ဟုပင် သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမသည် သံတမန်နည်းလမ်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီ အခြားတစ်ယောက်မှ သူမအား ဆက်သွယ်လာပြန်သည်။ ၎င်းတို့သည် ရှီးကျင်းနှင့် ကျန်းမိသားစုမှ ညီအစ်မများ ဖြစ်​နေ​ပြန်သည်။

ရှဝေးရင်း အလွန်အလုပ် များနေသော်လည်း ထိုသတင်းက ပိတ်ပင်ထား၍ မရတော့ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ သူမသည် ချွမ်ကျိုးရှိ လီမိသားစု ထံ ဆက်သွယ်ရန် မိုင်ထောင်ချီ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

"ချွမ်ကျိုး လီမိသားစုက မင်မင်းဆက် ရတနာသင်္ဘောမှာ လီရှောက်ကျန့်ကို ပိတ်မိသွားတဲ့ သတင်းကို ရပြီးရင် ချောက်ချားသွားမယ့် နောက်ဆုံး မိသားစုကြီးပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ချွမ်ကျိုး၊ ဖေ့ခရိုင်၊ ရှင်းလုံမြို့၌။

ချန်ရှီသည် သစ်သားလှည်းကို မယူခဲ့ဘဲ နတ်ဆိုး၏ မူလအစကို မေးမြန်းရင်း အစိမ်းရောင်ဝတ် စာပေပညာရှင်နဲ့ ခြေလျင်လျှောက်ကာ လိုက်လာခဲ့သည်။ တင်းတင်းမှာ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတာကြောင့် သူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပါသည်။

သစ်သားတွန်းလှည်းရဲ့ ဦးတည်ရာကို ထိန်းချုပ်တဲ့ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ဟေးကော်က လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီး သစ်သားတွန်းလှည်းရဲ့ ဦးတည်ရာကို ထိန်းချုပ်နေသည်။ ထို့နောက် သူတို့နောက်ကို လိုက်ဖို့ သူ့ခြေထောက်တွေကို ဖြန့်လိုက်၏။

စာပေ ပညာရှင်က တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားမိသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မူမမှန်တာကို တစ်ခုမှ မတွေ့ရချေ။

“ဒီနတ်ဆိုးက ကန့်ညောင်ကြောင့် ဖြစ်တာ... သူက အစကတော့ ရွာမှာ မြင့်မြတ်တဲ့သစ်ပင်ပဲ... အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် နတ်ဆိုးဖြစ်သွားပြီး နတ်ဆိုးလို စပြုမူလာတယ်... ပထမတော့ ကန့်ညောင်က ကျုပ်တို့ကို အိပ်မက်ပေးပြီး အိပ်မက်ထဲမှာ ဇာတ်ပွဲလာကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်... အဲဒီညက ဇာတ်ပွဲပြဖို့ ဇာတ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်... သူမက ကြည့်လို့မကောင်းဘူးဆိုပြီး အဖွဲ့သားတွေရဲ့ ခေါင်းကို ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်"

ချန်ရှီနဲ့ တင်းတင်း အံ့သြသွားသည်။

"ခေါင်းကို ချွတ်တယိ?"

တင်းတင်းက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ “ဘယ်လိုချွတ်ပစ်လိုက်တာလဲ”

"လည်ပင်းမှာ ရစ်ပတ်ထားတာတော့ သစ်ကိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုပဲ... အဲ့လူတွေ လှေကားထစ်ကနေ နည်းနည်း ဆင်းလာတာနဲ့ ပြုတ်ကျကုန်တာပဲ!"

စာပေပညာရှင်သည် နှစ်အတော်ကြာ လေ့လာခဲ့သော်လည်း စာမေးပွဲ မအောင်တော့သဖြင့် ကျေးလက်တွင်သာ ဂုဏ်သိက္ခာ အနည်းငယ် ရှိလေသည်။

"ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သိပ်မကောင်းဘူး... ဘယ်ကန့်ညောင်က ဘာသုံးသွားလဲဆိုတာ မမြင်ရဘူး ... ဝိုင်းထဲက လူသေသွားတာကိုပဲ မြင်တယ် ဒါပေမယ့် ဦးခေါင်းက အသက်ရှင်နေသေးသလိုပဲ... မျက်နှာက အရောင်အသွေး ခြယ်သထားတဲ့ အော်ပရာအဆိုတော် တစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ဆိုးဆိုး မျက်နှာနဲ့ စင်အောက်မှာ ကြိုးဆွဲချပစ်တော့... ရွာသူရွာသားတွေလည်း ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာ!"

ချန်ရှီနဲ့ တင်းတင်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သောအခါ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့လိုက်ရ​လေသည်။

ဒီငွေအချောင်းနှစ်ဆယ်က ရဖို့ မလွယ်တော့ချေ။ ကန့်ညောင် နတ်ဆိုးဖြစ်လာတာက ရှားပါးသော်လည်း ရံဖန်ရံခါ ဖြစ်တတ်သည်။

သူ့အဖိုး အသက်ရှင် နေသေးချိန်မှာတုန်းက ချန်ရှီဟာ သူ့အဘိုးနောက်ကို လိုက်သွားပြီး နတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်ရင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ ရောင်းဖူးသည်။ အဲဒီတုန်းကလည်း ရွာတစ်ရွာထဲက ကန့်ညောင် နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းသွားတာကို ကြုံခဲ့ရဖူးသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီသည် သစ်သား လှည်းအစွန်းတွင် ထိုင်ရင်း အဘိုးအိုထံ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။ ယနေ့အချိန်အထိ ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ အဘိုးက ထိုကန့်ညောင်ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ သွားနေ၏။

အဘွားကြီးသည် အနက်ရောင်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း အနက်ရောင် လေထုကြီးက ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အနက်ရောင် အငွေ့များက ကောင်းကင်သို့ ထူထပ်စွာ ထိုးတက်လာစဥ် ပတ်ဝန်းကျင်က မြေကြီးများ အက်ကွဲကာ သစ်ပင်များ လဲကျကုန်သည်။ ရွာသားတွေရဲ့ အရိုးစုအချို့မှလွဲ၍ အဘွားကြီး တစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက ချန်ရှီသည် အနက်ရောင် ၀တ်ထားသော အဘွားအိုဆီကို အနက်ရောင် ၀တ်ထားသော အဘိုးက လမ်းလျှောက်သွားတာ မြင်သောအခါတွင် အနက်ရောင်၀တ် အဘွားကြီးဟာ ထိုမျှမကဘဲ ဆိုးသွမ်းနေလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အခုစဉ်းစားကြည့်တော့ အနက်ရောင်ဝတ် အဘွားကြီးရဲ့ အစွမ်းက ထူးခြားလိမ့်မည်။ လူတွေသေပြီးရင် အရိုးတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပေမယ့် ထိုအဘွားကြီးကို ကိုးကွယ်ဖို့ အမွှေးတိုင်တွေ ကောက်ကိုင်ထားကြဆဲ။

ဒီအစွမ်းသတ္တိမျိုးက သာမာန်နတ်ဆိုးများရဲ့ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဆိုးသတို့သမီးရဲ့ နယ်ပယ်ထက်တောင် ကျော်လွန်သွားပါ​ပြီ။ သူမ ထိန်းချုပ်တဲ့ ဧရိယာက မိုင်ရာချီတဲ့ နယ်မြေထက် ပိုနည်းတဲ့ ရွာတစ်ရွာရဲ့ အရွယ်အစားပဲ ရှိသည်။

ရွာကလူတွေအားလုံး သေကုန်ပြီမို့ အဘိုးပြန်လာတော့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေသာ အလကားဖြစ်သွားပြီး ပိုက်ဆံလည်း မတောင်းလာရချေ။

အဘိုးသည် ထိုကန့်ညောင်သည် သစ်သား သို့မဟုတ် မြွေများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများကနေ ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်း ပြောပြ၏။ ယခင်က လူအချို့က သူမအား ကိုးကွယ်ခဲ့သောကြောင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး လရောင်ကို စုပ်ယူကာ အမွှေးတိုင်ထဲက ထူးကဲသော တန်ခိုးကိုပါ စုပ်ယူသည်။ လရောင်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တန်ခိုးများပါရှိကြောင်း အဘိုးက ဆိုသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ကိုးကွယ်သူ နည်းပါးလာပြီး နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းတာတွေလည်း မပြုနိုင်သောကြောင့် နတ်ဆိုးတွေ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ရှေးဟောင်း ကျောက်ဆင်းတုတော်များ၊ အဆောက်အအုံများ၊ ရတနာများနှင့် အခြားအရာများဖြင့် အစားထိုးပါက ကန့်ညောင်ဟာ လရောင်ကို တက်ကြွစွာ မစုပ်ယူနိုင်သောကြောင့် နတ်ဆိုး ဖြစ်ခဲပါသည်။

ချန်ရှီ: "ခင်ဗျားတို့ရွာမှာ မကြာသေးခင်က လူအရေအတွက် လျော့သွား​သေးလား?"

အစိမ်းရောင်ဝတ် ပညာရှင်က ခေါင်းယမ်းပြီး "ကျုပ်တို့ရွာကို စန်းဟဲရွာလို့ ခေါ်ပါတယ်... ရွာသုံးရွာကို တစ်ရွာတည်း ပေါင်းလိုက်တာပါ... လူဦးရေကို လျှော့ချမယ့်အစား လူဦးရေက အများကြီး တိုးလာပါပြီ။ အခုဆို မြို့နဲ့ အတူတူနီးပါးပဲ"

ချန်ရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စန်းဟဲရွာဟာ ဤအခြေအနေနဲ့ ကြုံရလျှင် များသောအားဖြင့် လူဦးရေ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားရမည်။ အမွှေးတိုင်ကို မပူဇော်နိုင်လို့ ကန့်ညောင်က လရောင်ကို စုပ်ယူမိရင် သုံးရွာပေါင်းပြီး အမွှေးတိုင်များ ပူဇော်နိုင်သည်။ ပူဇော်မှုတွေ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားတာက အခြေအနေများနှင့် မကိုက်ညီပေ။

သူတို့သည် စန်းဟဲရွာ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ဟေးကော် သစ်သားတွန်းလှည်းဆီသို့ ​ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲ၌ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ထားကာ ​ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို မြေပြင်ပေါ်ချ၍ လှည်းဘေးတွင် နာခံစွာ ထိုင်​နေလိုက်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် ပညာရှင်က ဟေးကော်ကို ထူးဆန်းစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်ကာ ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါကို တွေ့ရခဲပါတယ်.... ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းသလိုပဲ"

ချန်ရှီ စန်းဟဲရွာကို ကြည့်နေသည်။ ဒီရွာက လမ်းတွေက တော်တော်လေး ဖွံ့ဖြိုးလာတာကို တွေ့ရ၏။ လမ်းမကြီးက ရွာကို တည့်တည့်ဖြတ်သွားတာကို ကြည့်ရင် ဒီမှာ စာတိုက်စခန်းတစ်ခုရှိမယ် ထင်ရသည်။

အနောက်နွားရှင်းကျိုးကို လာလည်ကြသော မိသားစုဝင်များကလည်း ဤနေရာ၌ ကန့်ညောင် အကူအညီဖြင့် တစ်ညလုံး အေးအေးဆေးဆေး တည်းခိုနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဤရွာသည် အိမ်ခြေ ရာနှင့်ချီပြီး အဆောက်အအုံများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။ မြို့တစ်မြို့လို ဆိုပေမယ့် လူဦးရေက တစ်ထောင်မှ နှစ်ထောင် ရှိသည်။ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မြို့ကလေးသည် နံ့သာပေါင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ စိမ်းလန်းသော လေထုတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် စန်းဟဲရွာသို့ လှမ်းဝင်သွားတာနဲ့ ဟေးကော်က သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ထုတ်ကာ သစ်သားလှည်းကို ထိန်းချုပ်သည်။ ဤတိတ်ဆိတ်သော ရွာထဲတွင် လှည်းဘီးသံက အကျယ်ကြီး မြည်နေ၏။

"လှည်းဘီးတွေကို ဆီလိမ်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ချန်ရှီက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းပစ်လိုက်သည်။

ဤတိတ်ဆိတ်သော ရွာထဲတွင် သူ့အသံမှာ အထူးတလည် ကျယ်လောင်​နေပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေတာကြောင့် ချန်ရှီ သူ့အသံနဲ့သူ ထိတ်လန့်သွား၏။

တင်းတင်းလာ်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ကျောပေါ်ရှိ အပြာရောင် စောင်းအိတ်ကို ချွတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခု ခုန်ထွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမလက်နှစ်ဖက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ချန်ရှီ ကြည့်လိုက်တော့ လမ်းနှစ်ဘက်ခြမ်းရှိ အိမ်တိုင်း၏ တံခါးများက ပွင့်နေသည်။ အချို့မှာ တံခါးခုံ၏ ရှေ့တွင် လက်ဖဝါးအထူလောက်ရှိတဲ့ ကြီးမားသော အမွှေးနံ့သာတိုင်ကို ထွန်းထားကြသေးသည်။ အမွှေးတိုင်မရှိတဲ့ အိမ်တွေက အမွှေးတိုင် အနည်းငယ်ပါတဲ့ မြေဆီလွှာလေးကို တံခါးခုံရှေ့မှာ လက်တစ်ဆုပ်စာလောက် စုထားကြသည်။

တံခါးခုံ၏ အနောက်တွင် မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်လျက် အလွန်ရိုသေလေးစားနေဟန် ရှိသော အဘွားကြီးတစ်ဦးလည်း ရှိသေး၏။ မတ်မတ် ဒူးထောက်လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို စုကာ ကလေးတစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်ပါရှိသည့် အမျိုးသမီးများ ရှိပါ​သေးသည်။

အချို့သော တံခါးခုံများ အနောက်တွင် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသော အမျိုးသား သို့မဟုတ် လူအိုများလည်း ရှိသည်။ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုကတော့ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ အသက်ကြီးတဲ့ လူငယ်တွေဟာ ဦးထုပ် ဆောင်းထားကြတာပါပဲ။

ထိုဦးထုပ်က အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး သူတို့ဦးခေါင်းထက်တောင် ပိုရှည်၏။ သူတို့မျက်နှာနဲ့ အဝတ်အစားတွေက အရောင်ပျက်သွားသလို အပြာရောင် အခိုးအငွေ့တွေကနေ အဖြူအမည်း ဖြစ်ကုန်သည်။

"ဒီဦးထုပ်တွေက ကန့်ညောင် ခေါင်းလာမချွတ်အောင် တားဖို့လား" တင်းတင်းက တိုးတိုး​​​လေး ပြောသည်။

ကျွီး.....!

လှည်းဘီးများဆီက ထူးဆန်းသော အသံကြောင့် ချန်ရှီသည် လှည်းအောက်သို့ ခေါင်းငုံ့ချကာ လှည်းဘီးမှာ တစ်ခုခု ရှိနေမလား စစ်ဆေးကြည့်ချင်လာသည်။ သို့သော် လှည်းက အရှိန်မြန်နေတာကြောင့် သေသေချာချာ မမြင်ရပေ။

ထိုအခိုက်တွင် မီးခိုးမှုန်များ အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် ရုတ်ချည်း ညရောက်သွားသလို အဝေးကို မမြင်နိုင်တော့ချေ။ သစ်သားလှည်းက ရှေ့ကို ရွေ့သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အော်သံများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသော အသံက အစားထိုးလာသည်။

ချန်ရှီ ခေါင်းငုံ့ကာ သစ်သားလှည်း အနီးသို့ ချဥ်းကပ်သွားကြည့်တဲ့အခါ ခပ်တိုတို တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းက သူ့ကြည့်နေတော့ ပျံသန်းသွားသလိုပင်။

"ဟေးကော် မင်းပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုစိုက်ထား!... ဒီမီးခိုးငွေ့တွေက တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး။"

ချန်ရှီ အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဟေးကော်လက်ထဲက သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ယူကာ သစ်သားတွန်းလှည်းကို သူကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ဟေးကော် အပါအဝင် လေးယောက်စလုံးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်မိသည်။

သူတို့သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားလာခဲ့ရာ စန်းဟဲရွာ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ အပြာရောင် မီးခိုးများထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုကိုလည်း မြင်လာရသည်။ ၎င်းက အရပ်မျက်နှာ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်ကျဲနေသော ချိုနဂါးနှင့် စပါးအုံးမြွေကဲ့သို့ အကိုင်းအခက်များ ရှိသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်ကြီး၏ရှေ့တွင် မြူခိုးများ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ မျက်လုံးများကို ဖမ်းစားထားဆဲဖြစ်သော်လည်း မီးရှူးမီးပန်းများ ဖောက်ထားသလို မီးခိုးများက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့လေးသာ မြင်ရသည်။ ထိုနေရာ၌ တံပိုးမှုတ်သံနှင့် ဗုံ၊ ဒရမ်တီးသံ၊ အော်ပရာ သီချင်းဆိုသံကိုလည်း ကြားနေရ၏။

သူတို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သစ်ပင်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသော်လည်း အနည်းငယ် မသဲကွဲသေးပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အော်ဟစ်အားပေးသံကို ကြားလိုက်ရချိန် ထိုအသံက အားရပါးရ မိုးခြိမ်းပစ်လိုက်တဲ့ အသံလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"လူငယ်က သီချင်းကောင်းကောင်း မဆိုတတ်ဘူး ဆင်း ဆင်း!"

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လူတွေကလည်း လိုက်ရွတ်ကြ၏။

"ရှောင်ရှန့် ဆင်းသွား... ရှောင်ရှန့် ဆင်းသွား!"

ချန်ရှီ၊ တင်းတင်းတို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် အရပ်ရှည်ရှည်၊ အရပ်ပုပု အရွယ်အစားအစုံရှိ လူများစွာက စင်မြင့်ထက်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ရှီတို့ရဲ့ ဦးတည်ရာက ခယ်ကျောင်သစ်ပင် ရှေ့ကို ဖြစ်သည်။ စင်အောက်ထပ်တွင်တော့ ပြဇာတ်ကသူများ အဝတ်အစားများ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်၍ စင်မြင့်ပေါ်တက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည့် နေရာဖြစ်ပြီး တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို အထည်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ မီးလုံးအနည်းငယ်ကိုသာ ယောင်ဝါးဝါး မြင်ရ၏။ ရံဖန်ရံခါတွင် ပိတ်ဆို့ထားသော အလင်းအစက်အပြောက်များ ရှိနေပြီး အတွင်းမှ လူများက အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့ထားတာ ဖြစ်ပေမည်။

အပေါ်ထပ်မှာ ဇာတ်ခုံဖြစ်ပြီး ဇာတ်ခုံပေါ်တွင် ဇာတ်ကောင်များသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်ဆင်ထားကြသည်။ အချို့မှာ အလံများစွာကို ကျောပြင်တွင် ထိုးထည့်ဝတ်ဆင်ကြပြီး အချို့မှာ တောက်ပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ တခြားလူများက ကန့်လန့်ကာအောက်တွင် တီးဝိုင်း၊ တံပိုး၊ ဒုံ၊ မောင်းသံ၊ စောင်း၊ ပုလွေ စသဖြင့် တီးမှုတ်နေ၏။

စင်ပေါ်မှ ခေါ်ထုတ်ခံရသူမှာ နံပတ် ၁ ပညာတော်သင် ဖြစ်နိုင်သည့် ဦးထုပ်အနက်ရောင်၊ ရင်ဘတ်မှာ အနီရောင် ပန်းပွင့်ကြီး ၀တ်ထားသည့် လူငယ်လေးဖြစ်ပြီး အော်ဟစ်သံကြောင့် စင်ပေါ်မှ မတ်တပ်ရပ်လျက်သား ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေသည်။

ပရိသတ်ထဲမှာလည်း ဒီလူငယ်ကို စင်ပေါ်ကနေ ဆင်းပေးဖို့ အော်ဟစ်နေကြ၏။ ထိုစဥ် ချန်ရှီသည် ပရိသတ်ရှိ ပရိသတ်အနည်းငယ်က ထူးဆန်းနေတာကို သတိပြုမိလာသည်။

ရှေ့ဆုံးတန်းရှိ ပရိသတ်များက သာမန်အရပ်သာ ရှိသည်။

ပထမတန်းက ကလေးတွေလို အရပ်ရှည်သည်။ ဒုတိယတန်းသည် ရှေ့တန်းထက် ခေါင်းတစ်ဝက်မြင့်သည်။ တတိယတန်းက ဒုတိယတန်းထက် ခေါင်းတစ်ဝက် ပိုမြင့်သည်။ စတုတ္ထတန်းက တတိယတန်းထက် ခေါင်းတစ်ဝက် ပိုမြင့်ပြန်၏။

အနောက်ကနေ တန်းစီနေသော ပရိသတ်များဟာ တန်းစီ​ပြီးသောအခါတွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိုမြင့်လာပြီး နောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားလေ ပရိသတ်များက အရပ် ပိုရှည်လာလေ ဖြစ်ကာ ဆယ်ပေကျော်အထိတောင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့အရပ် အရပ်ပိုမြင့်လာသော်လည်း ပုခုံးတွေက မကျယ်သလို ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ လည်ပင်းကလည်း အရမ်းပိန်၏။ တင်းတင်းက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားပြီး လည်ပင်းကို ကျုံ့ထားလေသည်။

"လူတွေ အများကြီးပဲ... ရွာကလူတိုင်းက ပြဇာတ်ကြည့်ရတာ ကြိုက်ကြတာလား?"

သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အားပေးနေကြသူများမှာ အေးခဲသွားသလိုမျိုး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ တင်းတင်း ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ရှေ့တန်း သို့မဟုတ် နောက်တန်းမှ ပရိသတ်များက သူမကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာတာကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ခေါင်းကို လှည့်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက ရုတ်ချည်း ပျောက်သွားကြ၏။ ခန္ဓာကိုယ်တွေက အမွှေးတိုင်အငွေ့များ လွင့်စင်သွားသလို ပျောက်ကာ ခေါင်းတွေကသာ လေထဲမှာ တွဲလောင်းကျလျက် ကျန်နေခဲ့ကြလေသည်။

တင်းတင်းဆီ မျက်လုံးအစုံများ ကျရောက်လာသည်။

အပေါ်က အရွက်တွေ ကြွေကျလာ၏။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီ ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဦးခေါင်းများအားလုံးပေါ်၌ အနက်ရောင်ဦးထုပ်များ ဝတ်ဆင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးထုပ်အနောက်ဘက်တွင် သစ်ကိုင်း အရှည်တစ်ခုက ချိတ်ထား၏။ ထိုခေါင်းများကို သစ်ပင်များအောက်တွင် ချိတ်ဆွဲပေးထားသလို ဖြစ်နေသည်။

သူတို့က စကားမပြောဘဲ တင်းတင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်​နေကြသည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ် ပညာရှင်သည် ထိတ်လန့်နေပြီ။ ပြဇာတ်ကြည့်နေစဉ်တွင် သူမ အသံမထွက်သင့်ကြောင်း တင်းတင်းအား တိတ်တဆိတ် အမူအရာပြခဲ့သည်။

စင်မြင့်ထက်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်လာသည်။ ချန်ရှီက ထိုအရာတွေဘက် တစ်ချက် ဂါဝရပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ပြဇာတ်အဖွဲ့ထဲကပါ... ဆူညံသံတွေနဲ့ လူတိုင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်... စင်ပေါ်မှာရှိတဲ့သူတွေက ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်ပြီး သီဆိုကြပါ... ကျွန်တော်တို့ အဝတ်လဲလိုက်ဦးမယ်"

သို့နှင့် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အဖွဲ့သားများက ကခုန်တာတွေ၊ တီးမှုတ်တာတွေ၊ သီဆိုတာတွေ ဆက်လုပ်ကြသည်။

"ရွှယ်လျောင့်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ရင် မင်းရဲ့ မာနတွေ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်!"

"လူ့ခံစားချက်တွေကို သဘာဝက ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... နည်းနည်းလေးတောင် လှုပ်လို့ မရဘူး"

"ငါက သူ့လောက်မတော်ဘူး...ဗိုက်ဆာတယ် အေးတယ် နူးညံ့တယ်..."

……

စင်မြင့်အောက်၌ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ ပွဲကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုကုန်ကြသည်။ သူတို့၏လည်ပင်းအောက်တွင် အစိမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များ တစ်ဖန်စုပုံလာကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်သည် တဖြည်းဖြည်း အရပ်​ပြန်ရှည်လာပြီး အချို့မှာ ခပ်တိုတို ပြောင်းလဲသွားသည်။

တင်းတင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

ဖူး!

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ကျောင်းသားငယ်သည် ရုတ်တရက် လည်ပင်းကို သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းဖြင့် ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရကာ ခေါင်းကို ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရ​လေသည်။ ခေါင်းက လေထဲ လွင့်ပျံသွားတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်က စင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။ ထို့နောက် ခေါင်းဟာ စင်ပေါ်က အော်ပရာကို အဆက်မပြတ် အားပေးနေသည့် ပရိသတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဦးခေါင်းမပါသော ခန္ဓာကိုယ်က တဆက်ဆက် တုန်ခါပြီး လဲကျသွားသည်။

ချန်ရှီသည် ပြဇာတ်ရုံ၏ စင်မြင့်ဆီသို့ မောင်းနှင်သွားရန် သစ်သားတွန်းလှည်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်သွားကာ အတွင်းမှ မိန်းကလေးများစွာက သူတို့ဘက်သို့ ကြောက်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူတို့ကို အမြန်ဆွဲထည့်ပြီး တံခါးကို အမြန်ပိတ်လိုက်၏။

ကောင်မလေးတစ်ယောက်က "နင်တို့ဘာလို့ ဖောက်ဝင်လာတာလဲ... ဒီမှာ အော်ပရာဆိုတာ မကောင်းရင် ခေါင်းတွေ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်... ငါတို့ရဲ့ အကြီးတန်း ညီအကို တော်တော်များများလည်း သေကုန်ပြီ... ခေါင်းဆောင်ကဆိုရင် ကလစ်နဲ့ ခေါင်းကို ဖြုတ်ပစ်ခံလိုက်ရတာ....နင်တို့ဘယ်ဇာတ်ရုံက ဘယ်အဖွဲ့လဲ... ဘာလို့ သုံးယောက်ပဲ ရှိတာလဲ ခွေးလည်း ရှိတယ် ခွေးတွေလည်း အော်ပရာ သီချင်းဆိုလို့ရလို့လား..."

ချန်ရှီက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး တွန်းလှည်းကို ရပ်လိုက်ကာ အနီရောင် အလှပြင်ပစ္စည်း အားလုံးကို မှန်တင်ခုံပေါ်ကနေ ရှင်းချရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဟေးကော်!"

ဟေးကော်က ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ခွေးနက်သွေးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ချန်ရှီက သစ်ကြံပိုးခေါက်၊ မှင်များကို သုံး၍ မှန်တင်ခုံပေါ် အမြန်ရွှေ့ကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့ စတင် ရေးဆွဲလေ၏။ အော်ပရာ မိန်းကလေးတွေက မြင်တော့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်လာပြီး သူ့ကို အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က လှေကားမှဆင်းလာပြီး မေးလာသည်။

"စင်ပေါ်တက်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ၊ စင်ပေါ်တက်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

ကောင်မလေးတွေကလည်း ဝတ်စုံကို အလျင်စလို ဝတ်ပြီး အပေါ်တက်သွားကြစဥ် ပွဲစီစဥ်သူက ကောင်မလေး​တွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ။

"ဖီဖာစောင်းတီးမယ့် လူတစ်ယောက် ပျောက်နေတယ်... မင်း... မင်း တက်လာခဲ့!"

တင်းတင်း လန့်သွားသည်။ "ငါ?"

"ဟုတ်တယ်... မင်းပဲလေ မြန်မြန်လုပ်!"

တင်းတင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။ သူမက အပြာရောင် အထည်အိတ်ကိုဖွင့်ကာ ဖီဖာစောင်းကို ထုတ်ပြီး ကောင်မလေးလေးတွေနဲ့အတူ စင်ပေါ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမက ချန်ရှီဘက် လှည့်ပြောလိုက်သေး၏။

"နင် မြန်မြန်ဆွဲ!"