ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မွေးမြူရတာ ကောင်းပါတယ်
Vol. 8 Ch. 120
ချန်ရှီ ရိုင်းစိုင်းစွာ တွေးတောနေမိသည်။
သူက ဆင်းရဲသား မဟုတ်ပါလား။ သူ့အဖိုး သည် အမှန်တကယ်ပင် တိုင်းပြည်ကြီးတစ်ပြည် ပိုင်ထားသလို ချမ်းသာ ကြွယ်ဝပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စည်းစိမ်များကို ထားခဲ့တာလား။
ဒါမှမဟုတ် မကြာခင် သူဟာ ဟေးကော်နဲ့အတူ ခွေးလှောင်အိမ်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေပြီး နောက်အခိုက်အတန့်မှာ နန်းတက်ဖို့ ရှီးကျင်းကို ပြန်သွားရမှာလား။ နတ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်က စစ်သား ၁သိန်းဟာ ခွေးလှောင်အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်နေကြမှာလား။
အဖိုးက သူ့အတွက် စေ့စပ်ပေးထားတာတောင် ရှိနေနိုင်လား။ ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ လှပတဲ့ မင်းသမီးလေးတွေက သူကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ လက်ထပ်ဖို့ စောင့်နေတာလား။
အိုး!
ဒီလိုကိစ္စမျိုးကြုံရင် သူ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
တင်းတင်းသည် ပညာရှင်ချန်ရှီတစ်ယောက် အတွေးအမြင် ပျောက်ဆုံးသွားသလို ကြောင်ရပ်နေတာ သတိပြုမိပြီး သူ့ရှေ့မှ လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချန်ရှီလည်း လှပသော မင်းသမီးများစွာရှိတဲ့ အိပ်မက်ထဲမှ ပြန်ထွက်ကာ သတိဝင်လာသည်။
"သခင်မဟွာလီက သူ့ကို မှတ်မိသေးလားလို့ မေးတယ်... နောက်ဆုံး တင်းကျပ်တဲ့ စည်းဝေးပွဲမှာတုန်းက ငါ အသက်ရှင်နေသေးတာလား"
သူက ကမန်းကတန်းဖြင့်။
"ကံကောင်းလိုက်တာ ဟုတ်တယ် ငါ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ ဖြစ်မယ်... ညီမတင်းတင်း ငါနဲ့ ငါ့အဘိုးအကြောင်း ဘာသိသေးလဲ"
တင်းတင်း ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောပြသည်။
"သခင်မက အများကြီး မပြောပြထားဘူး... အခု ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်ကြောင့် ကြေးမုံအိုင်အိမ်တော်ကို လာခဲ့ရတာ ဒါပေမဲ့ သူက သခင်လေးရဲ့ အဘိုးအကြောင်းတော့ အများကြီးပြောခဲ့တယ်"
သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"သခင်လေးရဲ့ အဘိုးကို သခင်မ စိတ်ဝင်စားနေတာ ထင်တယ် သူမ အဲ့အကြောင်း ပြောပြတိုင်း သဘောကျနေတာ... သူတို့ကြားထဲမှာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိနိုင်တယ်!"
သူမသည် လေးလေးနက်နက်ကို ပြောပြနိုင်သည်။
ချန်ရှီ မကူညီနိုင်ဘဲ ရယ်မောရင်း :"အစ်မတင်းတင်း မင်းအရမ်းတွေးနေတာလား... ငါ့အဖိုးက အသက်ကြီးနေပြီ သခင်မဟွာလီနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဇာတ်လမ်း ရှိနိုင်မှာလဲ.... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့ ငါ့အဖိုးမှာ ပုံပြင်တွေ ရှိနေရင် သူက အဘွားရှားနဲ့ပါ ဇာတ်လမ်း ရှိသွားနိုင်တယ်"
တင်းတင်း ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... သခင်မကလည်း ရှင့်အဘိုးက မိန်းကလေးတွေ အများကြီး အချစ်ရေး မရှင်းမရှင်းတွေ ရှိဖူးတယ်လို့ ပြောတယ်"
ချန်ရှီ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်နှာနီရဲလာသည်။
"မင်းက ငါ့အဘိုးကို ဆက်ပြီး ဆဲနေမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး!"
တင်းတင်းလည်း အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။
"ကျွန်မပြောတာ မဟုတ်ဘူး... သခင်မ ပြောတာကို ပြောပြတာလေ.. စိတ်ဆိုးမနေနဲ့ တစ်ခါ နမ်းခိုင်းမယ်လေ... စိတ်မဆိုးနဲ့!"
ချန်ရှီ ဒေါသတွေပြေသွားပြီး "ကောင်းပြီ ငါစိတ်မဆိုးတော့ဘူး။ မင်းကို ဘယ်နားနမ်းရမှာလဲ"
"ပါးကို နမ်း!"
ချန်ရှီ သူမပါးကို နမ်းလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ပြန်လည်သင့်မြတ်လာပြန်သည်။ တင်းတင်း မျက်နှာကို သူက နမ်းလိုက်တာဆိုပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကပါ ပူနေရာ ခပ်သွတ်သွတ်လေး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
"ငါ ကန့်ညောင်ကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်"
တင်းတင်းမှာ ချန်ရှီက သူမမျက်နှာကို နမ်းပြီး တစ်ဖက်မှာ မလှုပ်မယှက် အလုပ် သွားလုပ်နေတာကို မြင်တော့ အံ့သြသွားသည်။
"သခင်လေး ငါ့ညီမလေးတွေ ပြောဖူးတဲ့ ယောက်ျားတွေနဲ့ နည်းနည်း ကွာနေသလိုပဲ... ယောက်ျားတွေက မျက်နှာကို နမ်းပြီးရင် နှုတ်ခမ်းကို နမ်းကြတယ်တဲ့... တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် နမ်းပြီး ကြုံသလို ထပ်နမ်းကြတယ်ဆို...အဲ့ကျရင် မိန်းကလေးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သတိမထားမိဘဲ ပျော့သွားတယ်တဲ့... သခင်လေးက အဲ့လိုမလုပ်ဘူး... သူက ငယ်သေးလို့လား"
ချန်ရှီကတော့ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ဒီလောက်ရှုပ်ထွေးတဲ့ အတွေးတွေမရှိတာကြောင့် ခယ်ကျောင်သစ်ပင်ဆီ တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
တောင်ကြီးငါးခု အဆောင်လက်ဖွဲ့ကြောင့် ကျိုးပဲ့ကြေမွသွားသော်လည်း ရောထွေးနေသော အမြစ်များနှင့် အလွန်ခိုင်ခံ့သော သစ်ပင်ကိုယ်ထည်က ရှိသေးသည်။ အလွန် သက်တမ်းရင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တောင်ကြီးငါးခု အဆောင်လက်ဖွဲ့ကြောင့် မသေဆုံးသွားပါက အမြစ်များကနေ ဆက်လက် ရှင်သန်နေသေးသည်။
ဦးခေါင်းကြီးကြီး ကလေးငယ်သည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ သူက သစ်ပင်အောက်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ကောင်းကင်ကို ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း မျက်လုံးကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခုန်ပျံနေသော နဂါးတံခါးပုံသဏ္ဍာန် ရွှေအမြီးထိုးထားသော အနီရောင်ဝမ်းဆက်ကို ၀တ်ဆင်ထားသေး၏။
ဦးခေါင်းကြီးကြီး အရုပ်လေးလို ဖြူစင်ပြီး ဝဝကစ်ကစ်လေး ဖြစ်သည်။ အနီရောင်ဝမ်းဆက်ကလွဲ၍ တခြားဘာမှ မဝတ်ထားချေ။ ချန်ရှီ ရောက်လာတာကို မြင်တော့ ချန်ရှီကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အံကြိတ်ပြပြီး ထဖို့ကြိုးစားပေမယ့် မလှုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
၎င်းတွင် အစွမ်းထက်သော မှော်ပညာရှိကာ နတ်ဆိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ချန်ရှီရဲ့ တောင်ကြီးငါးခု အဆောင်လက်ဖွဲ့ကြောင့် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
အရင်တုန်းကတော့ ဒီအဆောင်လက်ဖွဲ့လို အစွမ်းက သူ့ကို နှိမ်နင်းဖို့ မလုံလောက်သေးပေမယ့် ချန်ရှီရဲ့ တိုးတက်မှုကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းတွေကြောင့်လား မသိ ခံလိုက်ရသည်။ ချန်ရှီ ရေးဆွဲတဲ့ တန်ခိုးက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အားကောင်းတဲ့ အစိမ်းရောင်ဝတ် စာပေပညာရှင်ကိုတောင် နှိမ်နင်းခဲ့၏။
ယခုအခါ တောင်ကြီးငါးခု၏ အသွင်သဏ္ဌာန်အစစ်အမှန်သည် ကွဲကွာသွားသော်လည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန် ဖြစ်သော သစ်ပင်ကြီးကလည်း ပျက်စီးသွားရာ ချန်ရှီကို မြင်တာနဲ့ လက်စားချေချင်လာသည်။
ထိုအခိုက် ချန်ရှီ ခေါင်းနောက်တွင် သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင်ကြောင့် ခေါင်းကြီးအရုပ်လေးသည် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ဘုံကျောင်းတစ်ခုတွင် ထိုင်လျက်သား ပေါ်လာတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တန်ခိုးကြီးသော ဖြောင့်မတ်ခြင်း စွမ်းအင်များက တစ်ခဏခြင်းတွင် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ နတ်ဆိုး အငွေ့အသက်တွေကလည်း ရုတ်တရက် အလွန်လျော့ကျသွားသည်။
ဦးခေါင်းကြီး အရုပ်လေးဟာ ခဏလောက် နိုးလာပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေ တဟုန်ထိုး တက်လာပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်ရင်း နတ်ကွန်းရဲ့ အတားအဆီးတွေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားပါတော့သည်။
ချန်ရှီ အလင်းသုံးပါး ကျင့်စဥ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်များက အဆက်မပြတ် ကြီးထွားလာနေသလို ခံစားခဲ့ရပြီး နတ်ဘုရင်သုံး ရှိနေတုန်းကထက်ပင် လျင်မြန်နေသည်။
ဖြူဖွေးထွားကြိုင်းသော ကလေးငယ်သည် နတ်ဆိုးအငွေ့များနဲ့ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ခယ်ကျောင်သစ်ပင်ဟာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင် အပြည့်ရှိသော သစ်ပင်ဖြစ်လေသည်။
ဤဦးခေါင်းကြီးကြီး အရုပ်လေးဟာ နတ်ဆိုးလ်ု ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ချီစွမ်းအင် အပြည့်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထား၏။ ၎င်းကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် နတ်သန္ဓေသားအဖြစ် သုံးလို့ရသည်။ အဲ့လိုဆို အားထုတ်မှုထက်ဝက်ဖြင့် သဘာဝအတိုင်း ရလဒ်နှစ်ဆ ရရှိလိမ့်မည်။
တစ္ဆေဘုရင်သုံးမှာ ချန်ရှီက လွှတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ လေချွန်သံတစ်ချက် ပေးကာ ချက်ချင်းထွက်ပြေးသွားတာ ခြေရာလက်ရာမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
တခဏအတွင်းမှာပဲ တခြားတစ္ဆေဘုရင်လေးပါးက သူ့ကိုမြင်တော့ တအံ့တသြနဲ့ မေးမြန်းလာကြသည်။ တစ္ဆေဘုရင်သုံးလည်း ချန်ရှီက သူ့ကို ဖမ်းဆီးထောင်ချခဲ့တဲ့အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
“ထောင်ကျနေသလိုပဲ... နေ့တိုင်း နံ့သာပေါင်းထုပ်တွေ လှူနေပေမယ့် ငါ လွတ်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး”
ကျန်တစ္ဆေဘုရင်လေးပါးကတော့ နံပါတ်သုံးရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို ကြားတော့ ရွှင်မြူးနေကြလေသည်။
ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တစ္ဆေဘုရင်သုံးက တစ္ဆေဘုရင်ကြီးကို ကျော်တက်ဖို့ သူ့ရဲ့ အစွမ်းသတ္တိကို ပြသခဲ့သည်။ တစ္ဆေဘုရင်ကြီးရဲ့ နှာတံတွေ ပွန်းပဲ့ပြီး မျက်နှာကလည်း ရောင်ရမ်းလာတဲ့အတွက် အကြီးဆုံးရာထူးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရပါသည်။
ယခုအခါတွင် တစ္ဆေဘုရင်သုံးသည် တစ္ဆေဘုရင်ကြီး နေရာကို ရသွားလေပြီ။ ထိုအခိုကိ ထောင်ကျခဲ့တဲ့ နေ့တွေကိုတောင် ရုတ်တရက် လွမ်းဆွတ်သွားသည်။
ချန်ရှီဆီမှာ ထောင်ကျပြီး ရံဖန်ရံခါ ယဇ်ပူဇော်ခံရသလို ထိန်းချုပ်သော်လည်း ချီစွမ်းအင်တွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နေ့တိုင်း စိတ်အေးစေသည်။ ချန်ရှီရဲ့ အမွှေးတိုင်က လုံလုံလောက်လောက်ရှိပြီး သူ့ခွန်အားကို ခုန်တက်လာစေခဲ့၏။ မဟုတ်ပါက ဒီရာထူးကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
“ဘုံကျောင်း တံခါးကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ပင်လယ်လို နက်နဲသွားတယ်... နောက်တစ်ကြိမ်တော့ ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘူး”
.......
စန်းဟဲရွာတွင်တော့ တင်းတင်းသည် ဖီဖာစောင်းကို ပိုက်လျက် ချန်ရှီဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချန်ရှီက ပြိုလဲနေသော အပင်၏ဘေးတွင် ရပ်နေကာ လက်ဗလာဖြင့် တစ်ခုခုကို ရေးရန် ကြိုးစားနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
လက်ဗလာနဲ့ အဆောင်စာလုံး ဆွဲတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။
အရင်တုန်းကတော့ ခွေးမည်းသွေးနဲ့ သစ်ကြံပိုးခေါက်ကို သုံးပြီး အဝါရောင်စက္ကူပေါ်မှာ ရေးခြစ်ခဲ့ရသည်။
ခွေးနက်သွေး၊ သစ်ကြံပိုးခေါက်နှင့် အဝါရောင်စက္ကူတို့သည် ယန်စွမ်းအင် အားကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းသုံးခု ဖြစ်သည်။ ချီစွမ်းအင်ကို စုတ်တံထိပ်ဖျားသို့ သွင်းလိုက်လျှင် စွမ်းအင်၊ အဆောင်၊ စာလုံးစတဲ့ အဓိကအရာသုံးမျိုးက အသက်ဝင်လာပေမည်။
သို့သော် လက်ဗလာဖြင့် ရေးဆွဲဖို့ဆိုရင်တော့ အလွန်မြင့်မားသော ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် လိုအပ်လေသည်။ အလွတ်ရေးချင်ပါက ချီစွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေရမယ့်အပြင် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ လုံလောက်သော ယန်စွမ်းအင်လည်း ရှိရမည်။
ယနေ့ခေတ် ကျင့်ကြံသူများသည် ရွှေအမြုတေ နယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိမီ ၎င်းတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာက ယန်စွမ်းအင် အပြည့်အဝ အားမကောင်းသေးချေ။ ရွှေအမြုတေ မွေးမြူပြီးမှသာ ချီသွေးများ၊ ယန်စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံ အားကောင်းလာလိမ့်မည်။
ချန်ရှီက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
အရင်တုန်းကတော့ လက်ဗလာနဲ့ ဆွဲဖို့ မစဉ်းစားဖူးပေ။ ဒီတစ်ခါ အစိမ်းရောင်ဝတ် စာပေပညာရှင်နဲ့ တွေ့တော့ မိမိ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဖြတ်လိုက်တာနဲ့ ထိုစာပေသမားက သူ့သွေးတွေကို တစ်ခဏချင်း ချည်ပြီး ချည်မျှင်ကောင်ကြီး ပွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။
သူ ဆွဲနေတာကတော့ နွေဦးမိုးအဆောင်လက်ဖွဲ့ပဲ ဖြစ်သည်။
သူ၏ ချီစွမ်းအင်နှင့် ချီသွေးများ ပြည့်လျှံလာပြီး လက်ချောင်းထိပ်များဆီ စီးဆင်းလာသည်။ သူသည် ရှင်းလင်းသော အဆောင်စာလုံး သုံးမျိုး ရေးဆွဲလိုက်သည်။ မိုးခြိမ်းသံအဆောင်လက်ဖွဲ့၊ မိုးဖိတ်ခေါ်အဆောင်လက်ဖွဲ့၊ လျို့တင်လျို့ကျာ ဖြည့်စွက်ကာ နွေဦးမိုးအဆောင်လက်ဖွဲ့ရဲ့ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံကို တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်ခဲ့သည်။
သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဖယ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ သွေးတွေက လေထဲမှာ ရပ်တန့်နေကာ လွင့်စင်မသွားချေ။ လေတွေ တိုက်နေတာတောင် ဒီထူးဆန်းတဲ့ စာလုံးလေးများက လွင့်ပါမသွားပေ။
ချန်ရှီ သူ့လက်ချောင်းကို ဓားသွားဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း အော်လိုက်သည်။
"ဆင်း——"
ဝူး!
သူ၏ ချီစွမ်းအင်နှင့် ချီသွေးဖြင့် ရေးသားထားသော နွေဦးမိုးအဆောင်လက်ဖွဲ့သည် လေထဲတွင် ရပ်နေသော ရွှေမီးတောက်တစ်ခုလို ရုတ်တရက် ရွှေရောင် အလင်းမှုန်တွေ ဖြစ်သွားသည်။
အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော နတ်တန်ခိုးသည် ပျံ့လွင့်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယင်းယန်ကို ချိတ်ဆက်ကာ လေနှင့်မိုးခြိမ်းသံများ စုစည်း၍ မိုးရွာချလာ၏။ ပေလေးဆယ်မှ ပေ ၅၀ ခန့်ရှိ နက်မှောင်သော တိမ်တိုက်တစ်ခုက လေထဲ၌ လွင့်မျောလျက်ရှိသည်။
နွေဦးမိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ နွေဦးမိုးစက်များက တဖျပ်ဖျပ် ရွာချလာပြီး မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ မိုးစက်တွေက အပင်အိုကြီးအောက်ကို အာဟာရအဖြစ် စိမ့်သွား၏။ ချန်ရှီက မိုးရေထဲတွင် ရပ်လိုက်ပြီး နုပျိုသော အဆောင်စာလုံး နောက်တစ်မျိုးကို ဆွဲပြန်သည်။
မိုးရေထဲမှာ မိုးရေပြန် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ရေးဆွဲလိုက်တဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်က တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး အရာခပ်သိမ်းကို ပြန်လည် ရှင်သန်လာစေမယ့် အံ့သြဖွယ် အစွမ်းတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အလင်းရောင်များ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ပြီးနောက် ခယ်ကျောင်သစ်ပင်အမြစ်မွှ အပင်အသစ် တစ်ပင် ပေါက်လာ၏။
ချန်ရှီ ဒူးထောက်ကာ ပျိုးပင်ကို စိုက်ကြည့်ရာ လူဦးခေါင်းပေါက်နေသော ပန်းပင်တစ်ပင်လိုပဲ ဖြစ်ကာ မကောင်းသော အရိပ်အယောင်လည်း မရှိနေချေ။
ဘုံကျောင်းငယ်ထဲရှိ ဦးခေါင်းကြီးအရုပ်လေးသည် အတွင်းကနေ ပြေးလွှားနေသော စွမ်းအင်များကို မြင်နေရလေသည်။ ထိုအခိုက် ပုံမှန်သတိက ပြန်လည်လာကာ အပင်ငယ်ကို မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
၎င်းဟာ ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ တည်ရှိခဲ့တဲ့ အပင်တစ်ပင် ဖြစ်၏။ လူတွေ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ သစ်ပင်ကို မှီပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်း ပုံပြင်တွေ အမျိုးမျိုး ပြောကြသည်။
ဒီပုံပြင်တွေကို နားထောင်ရင်းနဲ့ အောက်ခြေနားက လူတွေဟာ ရင်းနှီးတဲ့မျက်နှာကနေ ရင်းနှီးတဲ့မျက်နှာ၊ ရင်းနှီးတဲ့မျက်နှာကနေ မရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတွေအထိ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မျိုးဆက် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွယ်ပျောက်သွားပြီး နောက်ထပ် မျိုးဆက်တစ်ခု မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကလေးများ အများအပြား လာရောက်၍ ဆော့ကစားကြသည်။ လူကြီးများက ဆူပူကြိမ်းမောင်းကာ ကန့်ညောင်ကို မနှောင့်ယှက်ရဘူးဟု ဆို၍ ကလေးများအား ဆူပူကြိမ်းမောင်းကာ မောင်းထုတ်ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလူမိုက်လေးတွေကို အရမ်း သဘောကျသည်။ သူဟာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါပြီး ရင့်မှည့်နေသော အသီးများကို ကြွေစေကာ အရွက်အသစ်တွေ ဝေစေခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို လူကြီးများက မြင်သောအခါ သစ်ပင်ဆီသို့ လာ၍ မျှော်ကြည့်ကာ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ဟူ၍ ချီးမွမ်းကြသည်။
နံ့သာပေါင်းများ ပူဇော်ဖို့ သားသမီးများစွာကို ခေါ်ဆောင်လာကာ သူတို့ရဲ့ ကန့်ညောင် အဖြစ် ကိုးကွယ်ကြလေသည်။ အဲဒီလူတွေရဲ့ သားသမီးတွေ တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းပြီး အရွယ်ရောက်လာတဲ့ သူတို့၏ သားသမီးများကိုလည်း သူ့အား ကန့်ညောင် အဖြစ် ကိုးကွယ်စေသည်။
ထို့ကြောင့် သူဟာ မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု အကာအကွယ်ပေးကာ လူများ တိုးများလာနေတဲ့နေရာက ကန့်ညောင် ဖြစ်လာသည်။ တကယ်တော့ သူက မိုက်မဲတဲ့ ကလေးဖြစ်ချင်ပြီး တခြားကလေးတွေနဲ့ ကစားချင်ခဲ့တာပင်။ အမွှေးတိုင်က နံ့သာကို စုပ်ယူ၍ သူ့အသွင်အပြင်ကို တဖြည်းဖြည်း ဖန်တီးခဲ့သည်။
နတ်အသွင်အပြင်ကို အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် သူသည် အနီရောင်ငါးကြင်း ဝမ်းဗိုက်ကို ၀တ်ဆင်ထားသည့် အဆီပြည့်ပြည့် အရုပ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့၏။
တခြားကလေးတွေနဲ့ ကစားချင်ပေမယ့် ကလေးတွေက သူ့ကို မမြင်ရချေ။ သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး အတူတူ ကစားခိုင်းသည်။
ကလေးတချို့ကလည်း သူ့ကို မြင်ပြီး သူနဲ့ အတူဆော့နေတာကို တွေ့လာရသည်။
သူ့မှာ သူငယ်ချင်းရှိလာသည်။
သို့သော် ဤကလေးများသည် တဖြည်းဖြည်းကြီးပြင်းလာကာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ကို မမြင်ကြတော့တာကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားစေသည်။
နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်နှင့် ပွဲတော်များတွင် အနီးနားရှိ ကျေးရွာများမှ ပြည်သူများက စင်တစ်ခု ဆောက်ကြပြီး ပြဇာတ်ကကာ ရွာသားများကလည်း လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးနေကြသည်။ ဒီပြဇာတ်တွေကို သူ့အမည်ခံပြီး ဖျော်ဖြေကြပေမယ့် တကယ်တော့ ရွာသူရွာသားတွေ ကိုယ်တိုင်က သူတို့ကို ကြည့်ချင်နေကြတာပင်။
ရွာသူရွာသားများသည် ထိုပွဲတော်ကို နှစ်သက်ကြပြီး ကြက်၊ ငန်း၊ ဝက်နှင့် သိုးကင်များကို ဖမ်းစားကြသည်။ မင်္ဂလာသကြားလုံးများ ကြဲချကာ မီးရှူးမီးပန်းများ ပစ်ဖောက်၍ ဇနီး၊ သားသမီးများနှင့်အတူ သစ်ပင်အောက်တွင် ဖျော်ဖြေပွဲကို ကြည့်ရှုကြသည်။
သူလည်း အတက်ကြွဆုံး အချိန်ဖြစ်သည့် ပြဇာတ်ရုံကို တရွေ့ရွေ့ နှစ်သက်လာကာ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါကာ သစ်ပင်မှ အနီရောင် အရွက်များကို ချွေချခဲ့သည်။ အရွယ်တွေ ကြွေကျလာကာ ကလေးငယ်များကို အပြေးအလွှား လိုက်ဖမ်းဖို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
မြင့်မြတ်သောအပင်မှ အရွက်များက အသက်ကို ရှည်စေသည်ဟု ယုံကြည်ကြတာကြောင့် သူတို့အိမ်က အသက်ကြီးသူများကို ကန်တော့ဖို့ လိုက်ဖမ်းကြလေသည်။
ဒီရွာမှာ အသက်ရှည်သူတွေ အများကြီး ရှိသေး၏။
ဒီလိုနဲ့ ရက်တွေ နှစ်တွေ ဘယ်လောက်ကုန်သွားမှန်းမသိဘူး တစ်နေ့တော့ စာပေ ပညာရှင်တစ်ယောက် ဒီကို ရောက်လာသည်။ သူရောက်လာပြီးတာနဲ့ သူရဲ့ အကျွမ်းတဝင် ဆွေမျိုးများဆီမှာ ထူးဆန်းသော ရောင်ဝါရှိနေကာ လူတွေကလည်း ထူးဆန်းလာသည်။ အဲဒီရောင်ဝါကလည်း ရွာသားတွေကို လူတစ်ဦးမှတစ်ဦးသို့ ကူးစက်သွားပုံရသည်။
သူတို့ပူဇော်တဲ့ အမွှေးနံ့သာကို စုပ်လို့ မရတော့ချေ။ သူ အထိတ်တလန့် ဖြစ်လာသည်။
၎င်းသည် သူ့ဘဝတွင် မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးများကို မောင်းထုတ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှထူးဆန်းသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို တစ်ခါမှ မကြုံခဲ့ဖူးချေ။
ဒီရွာသားတွေကို ကယ်တင်ချင်သည်။ သူ့ကို ကန့်ညောင်လို့ ခေါ်တဲ့ ဒီလူတွေကို ကယ်တင်ချင်တာပ၊ ရွာသားတိုင်းက ငယ်ငယ်က သူနဲ့ ကစားခဲ့ကြတာမို့ တချို့က သူ့ကစားဖော်တွေပဲ ဖြစ်ပေသည်။
ဒီလူတွေ သေတာကို ထိုင်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ချေ။ သို့သော် အမွှေးနံ့သာကို ခံစားရင်း တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားမိသည်။ အမွှေးတိုင် အရိပ်အယောင်ကို မခံစားနိုင်တော့ဘဲ လရောင်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း သူ့စိတ်တွေက ရိုင်းစိုင်းလာ၏။
ရွာသားများကို ကယ်တင်ခြင်းက နတ်ဆိုးအဖြစ်သို့ မပြောင်းမီ နောက်ဆုံး စွဲလမ်းမှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဒီလိုနဲ့ တစ်ညနှောင်းပိုင်း ခယ်ကျောင်သစ်ပင် ကန့်ညောင်က ရူးသွားကြောင်း သတင်းတစ်ပုဒ် ပျံ့လာသည်။
သူသည် ရွာသားများ၏ ဦးခေါင်းများကို ခုတ်ထစ်ပြီး သစ်ပင်များပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲကာ အသက်ရှည်စေရန် စိုက်ပျိုးထားသော အပင်ဖြစ်လာသည်။ ဒီလိုလုပ်ရင် သူ့သားသမီးတွေကို နတ်ဆိုးတွေရန်ကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် အကာအကွယ် တစ်မျိုးဖြစ်တယ်လို့ ယူဆခဲ့သည်။
ပွဲတော်အတွင်း ပြဇာတ်များ ကြည့်ရှုခြင်းနှင့် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ရွာသူရွာသားများ၏ ဖျော်ဖြေပွဲများကို ကြည့်ရတာကလည်း အစွဲအလမ်းလို ဖြစ်လာသည်။ ဖျော်ဖြေမှု မကောင်းပါက နတ်ဆိုး ဝင်ပူးနေတာပဲ ဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းကို ချွတ်ကာ သူ့ရွာသားများကို အကာအကွယ် ပေးရမည်။
ဦးခေါင်းများကို ယူပြီးနောက် အသက်ရှင်နေသေးသကဲ့သို့ ဇာတ်ခုံပေါ်မှ အော်ပရာကို မြိန်ရေရှက်ရေဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူဟာ နတ်ဆိုးထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းသည့် နတ်ဆိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမိကြောင်း မသိခဲ့ချေ။
အမှတ်ရစရာတွေကနေ နိုးလာပြီး သူ့ရှေ့က အပင်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အမြစ်မှ ပေါက်လာသော အပင်သစ်က ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့်အတိုင်းပင်။
တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး နတ်ကွန်းစင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။ ဤသေးငယ်သော ဘုံကျောင်းထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ချီစွမ်းအင်များ ရှိနေကာ နတ်ဆိုး အငွေ့အသက်များကို သန့်စင်နေသလိုပါပဲ။
၎င်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းအင်များကို တက်ကြွစွာ ဆွဲယူကာ ဗိမာန်တော်ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ ကြယ်သုံးလုံးကြားမှ အလင်းတန်းများကို ဆွဲငင်ကာ ပိုမိုဖြောင့်မတ်သော ချီစွမ်းအင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။
"ဟင်?"
ချန်ရှီ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းငယ် အတွင်း၌ ချီစွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေပြီး ရွှေအမြုတေ ဓာတ်အဖြစ် သန့်စင်သွားတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ အတွင်းထဲရှိ ဘိုးဘွားပိုင်မြေမှ နေရောင်ခြည်သည် တောက်ပနေပြီး အလင်းသုံးပါး ကျင့်စဥ်ရဲ့ အရှိန်သည် အလွန်တိုးမြင့်လာသည်။
"ဒီနေ့ဖမ်းမိတဲ့ နတ်ဆိုးက ဘာလို့ ဒီလောက်ငြိမ်ပြီး ပူးပေါင်းနေတာလဲ... သူကဘာလို့ ငါလေ့ကျင့်နိုင်ဖို့ အစပျိုးနေပါလိမ့်?"
.