ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်

သည်လိုဆိုလျှင် ရိက္ခာနှင့် လက်နက်မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက တပ်သားများ စစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန်အတွက် စိတ်အားထက်သန်မှုကို လှုံ့ဆော်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

မင်ဟုန်သည် ခေတ္တမျှတုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူသည် ဤအရာများကို ပထမဆုံးအကြိမ်ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် မေးလိုက်သည် “မင်စူးကဘယ်မှာလဲ၊ ဘာလို့ ဆက်သွယ်လို့မရတာလဲ”

မင်ဟုန်းသည် လက်သည်းငါးခုပါရွှေရောင်နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထား သည်။ သူသည် ပင်မတိုက်ကြီးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အရိပ်အယောင် ပျောက်ဆုံးခဲ့သော်လည်း အချိန်တစ်ခုမျှအိပ်စက်ပြီးနောက် သူ၏အားကောင်း သော ဝိညာဉ်အာရုံသည် များစွာသောစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး သူ၏ဝိညာဉ် စွမ်းအား ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

မင်ဟုန်သည် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ မနိုးထခဲ့ပေ။ အစပိုင်းတွင် မင်ဟုန်သည် အိပ်စက်မည်ဟုပြောခဲ့သော်လည်း ထိုမျှကြာသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

ကိုးရောင်နိဗ္ဗာန်မီး၏စွမ်းအားသည် အလွန်ထူးခြားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမီးထဲတွင် ပထမအဆင့်မီးဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် အဝေးရှိ သွေးလကိုကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်တစ်သောင်းကအတိုင်းပင် နေနှင့်လနှင့်အတူယှဉ်ပြိုင်ကာ လူ များ၏မျက်လုံးများကို စူးလောက်သည်အထိ တောက်ပဆဲဖြစ်သည်။

ရှီဖုန်းသည် သူမ၏ခံစားချက်များကို ခပ်တင်းတင်းထိန်းချုပ်ပြီးသားဖြစ် ကာ သူမ၏လက်များသည်လည်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သွေးလကိုမကြည့်ရဲပေ။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ပေါင်းများစွာက အကေရှားပင်အောက်တွင် ကလေးမ လေးတစ်ယောက်သည် အတူဆော့ကစားရန် သူမအား ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အနောက်တောရိုင်း၏အကြီးဆုံးမင်းသမီးလေးဖြစ်သည်။ သူမသည် အနာဂတ် တွင် အနောက်တောရိုင်းကို အုပ်ချုပ်မည့်သူဖြစ်ရာ သူမနှင့် မည်သို့ ဆော့ကစား နိုင်မည်နည်း။

အဲဒီမိန်းကလေးက သူမရဲ့အစ်မဖြစ်တော့ရောဘာဖြစ်လဲ။ အနောက် တောရိုင်းမှာ တခြားကလေးမရှိတော့ဘူးလား။ သူမသည် သူမ၏ဧကရီမိခင်ဆီ မှ မွေးဖွားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အပြင်မှ တာဝန်မယူသည့်ဖခင်မှ ခေါ်လာခြင်းဖြစ် သည်။

ရွှေရောင်ပန်းချည်ထိုးထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ကလေးမလေး၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နူးညံ့ စွာပြောခဲ့သည် “မငိုနဲ့ အစ်ကိုကြီးက မင်းနဲ့အတူကစားပေးမယ်”

သူမသည် ထိုစကားကိုကြားခဲ့စဉ်က အလွန်ပင် အံ့ဩခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းလှည့်ပြီးကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်လေးသည် ထိုမိန်းကလေးနှင့် တကယ်ပင် ကစားပေးခဲ့သည်။ ကောင်မလေးသည် သူ့အား မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းခဲ့ကာ အသန့်ကြိုက်သော ကောင်လေးသည် ကျိုးနွံစွာပင် ထိုင်ပေးခဲ့ ပြီး အဝတ်အစားများပင် ပေကျံခံခဲ့သည်။

“ကိုကိုယဲ့ ကျွန်မက သတို့သမီးလုပ်မယ် ကိုကိုယဲ့က သတို့သားလုပ်၊ ကျွန်မကိုလက်ထပ်မှာလား”

“ကောင်းတယ်”

“တင်တောင်းလက်ဆောင်ရှိဖို့လိုမယ်၊ သတို့သမီးတွေကို တင်တောင်း ပစ္စည်းအများကြီးပေးရတယ်လို့ကြားဖူးတယ်၊ ဒီပိုးပန်းတွေကို တင်တောင်း ပစ္စည်းအဖြစ်သုံးလို့ရတယ်”

ကောင်လေးသည် သူမအား ချစ်မြတ်နိုးစွာဖြင့်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အရိပ်သည် သူ၏ခရမ်းရင့်ရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ သူသည် လက်မြှောက်ကာ ကလေးမလေး၏ နားသန်မွေးကို နားပေါ်သို့ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏အသံသည် အလွန်နူးညံ့နေသည် “အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါက မင်းကိုလက်ထပ်ချင်မှတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်ရယ် ငါတို့ ကလေးတွေရယ်နေလို့ရအောင် နောက်ဆိုရင် နန်းတော်တစ်ဆောင် ဆောက်ပေးရမှာပေါ့”

“ဟုတ်တယ် သတို့သားနဲ့ သတို့သမီးက ကလေးတွေအများကြီး မွေးရမယ်..”

ရှီဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ နှာမှုတ်လိုက်သည် “တကယ်အရှက်မဲ့တာပဲ၊ ဒီလောက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ကလေးမွေးချင်နေသေးတယ်” သို့သော် သူမ၏ရင်တစ်ခုလုံး ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသလိုပင်။ သူသည် သူမအား လက်ထပ်ရန် စဉ်းစားသည်မှာ စောလွန်းသည်။

နန်းတော်၊ သွေးလနန်းတော်သည် နတ်မိစ္ဆာဧကရာဇ် နတ်မိစ္ဆာဧကရီကို လက်ထပ်စဉ်က ပေးခဲ့သည့် တင်တောင်းပစ္စည်းဖြစ်သည်။

လင်းရှန့်နန်းတော်တွင် လူတစ်ယောက်သည် အမြန်ပြေးလာကာ မင်ဟုန်တကျီကျွင်း၏ စကားများကို ပြန်ဖြေပေးခဲ့သည်။ သူသည် လေထဲတွင် ရပ်ကာ ပြောလေသည် “နတ်မိစ္ဆာထိပ်ဆုံးရဲ့ ဘိုးဘေးက ဒေါသထွက်နေပါ တယ်၊ အရှင်မင်စူးကျဆုံးသွားပြီး အသက်မီးအိမ်က ငြိမ်းသွားပါပြီ”

ဘုန်း

သူတို့သုံးယောက်၏ ရင်များဒိန်းခနဲဖြစ်သွားသည်။ မင်စူးသေဆုံးသွားပြီး ဘိုးဘေးကြီးသည် ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်သည်။ မည်သူမှ ထိုဒေါသကို မခံနိုင်ကြ ပေ။ မင်စူးအား တိုက်ခိုက်ရဲသူသည် မည်သူနည်း။

မင်စူးသည် ဘိုးဘေးကြီး၏ အချစ်ဆုံးသားဖြစ်သည်ကို မည်သူမသိဘဲ နေသနည်း။

မင်ဟုန်း၏လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး ရှီဖုန်းအား အတန်ကြာသည်အထိ စိုက်ကြည့်ကာ သားဖြစ်သူဆီ သွားလေသည် “မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘိုးဘေးကြီးကိုတွေ့ဖို့ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ကြ”