ဘာလုပ်နေတာလဲ

မင်နှင့် လုံဖုန်းတောင်ကြားတို့ကြားမှ ရန်ငြိုးသည် နက်ရှိုင်းသည်။ ကျုံကျိုးမြို့သည် လုံဖုန်းတောင်ကြားနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် စွမ်းအားမရှိလျှင် ယန်းမိုထျန်မျိုးနွယ် ပူးပေါင်းလျှင်တောင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် ကိုးရောင်နဂါးဇာမဏီကို သူ့အပေါ် အကြွေးတင်စေလိုသည်။

ပေထင်းဟွမ်သည် ငေးငိုင်နေသည်။ သူမ၏ ခြေခုံသည် လောင်ကျွမ်း သွားသလိုခံစားရလေသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ခြေထောက်ကို ပြန်ရုတ်ကာ စိုက်ကြည့်လေသည် “ဘာလုပ်တာလဲ”

ထိုအရာများသည် သူမ၏ ခြေထောက်များဖြစ်သည်။

ယန်ယဲ့သည် မနမ်းနိုင်စရာမရှိဟု ထင်သည်။ သူသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ် လုံးကိုချစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ တွေးလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရင်းနှီးနေပြီဟု တွေးခဲ့စဉ်က လင်မယားအကြား တွင် ခုခံရန်အကြောင်းအရင်းမရှိဟု ထင်သည်။ ချိုမြိန်မှုများကို အရသာခံ ပြီးနောက် သူ အနမ်းမပေးနိုင်စရာ နေရာမရှိပေ။

အထဲမှအပြင်အထိ သူ အနမ်းပေးချင်သည်။

နောက်ကျနေပြီဖြစ်ရာ ယန်ယဲ့သည် ယန်းမိုထျန်းမျိုးနွယ်ဆီသို့ အမြန် ပြန်ချင်သည်။ လေဟာနယ်ကိုခွဲပြီးသွားရုံသာဖြစ်သော်လည်း ပေထင်းဟွမ် အိပ်ခန်းတွင် သူရှိနေသည်ကို တခြားသူများကိုမမြင်စေလိုပေ။ သူသည် ပေထင်းဟွမ်၏နားထဲသို့ လေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည် “သုံးလနေရင် ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ကြမယ်”

ပေထင်းဟွမ်၏စိတ်သည် ရုတ်တရက်ကြည်လင်သွားသည်။ လေဟာနယ်လှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်နှင့် ယန်ယဲ့သည် ပျောက်ကွယ် သွားလေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ပေထင်းဟွမ်သည် ပြန်အိပ်မရတော့ပေ။

နောက်သုံးလ.... ဒီလကြီးက သူမနဲ့ဆွေးနွေးသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။

အရုဏ်မတက်ခင်တွင် ယွဲ့မြန်ယင်းသည် သမီးဖြစ်သူ၏တံခါးကိုခေါက် ကာ မနက်စာယူလာသည်။ မနေ့ညက သူမ၏အခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိသည်ကို သိသဖြင့် သူမသည် သမီးဖြစ်သူအား စိုးရိမ်စွာဖြင့် ကြည့်လေသည်။ နတ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်ပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။ နှစ်ပေါင်း များစွာအတွင်းတွင် သူမသည် သမီးဖြစ်သူနှင့်မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမသည် အကြောင်းအရာများစွာကို ပြောချင်သော်လည်း မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

နတ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်နှင့် သမီးဖြစ်သူ၏အကြောင်းကို သားမှပြောပြခဲ့သည်။ သူတို့မသိသည့်အကြောင်းအရာတချို့ရှိသည်ကို သိသော်လည်း သူမ စိုးရိမ်မိ တုန်းပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် သမီးဖြစ်သူကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။

“အမေ သမီးခဏလောက်တော့ ကျင့်ကြံချင်တယ်၊ နဂါးဇာမဏီ တောင်ကြားနဲ့ မတိုက်ခိုက်ခင် နှစ်ရက်လောက်တော့ ထွက်လာမှာမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီတော့ သမီးကိုစိတ်မပူပါနဲ့”

သူမသည် ဒြပ်စင်စည်းမျဉ်းများကို နားလည်ရန် လေဟာနယ်ကို ဝင်သွား ချင်သည်။ လုံဖုန်းတောင်ကြားနှင့် စစ်ပွဲဖြစ်ပြီးနောက် မကြာခင်တွင် ဝိညာဉ် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်နှင့် စစ်ပွဲဖြစ်လိမ့်မည်။ သူမနှင့်ရှီဖုန်းအကြားတွင် တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ယွဲ့မြန်ယင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပေထင်းဟွမ်သည် သူမ၏ရှေ့တွင် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပြုမူကာ ယွဲ့မြန်ယင်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝှေ့ နေသည်။ အပြုအမူများသည် အနည်းငယ်တောင့်တင်းနေသော်လည်း ယွဲ့မြန်ယင်းသည် မျက်ရည်များကျလာသည်။ သူမ၏သမီးဖြစ်သူသည် ကလေး ဘဝကတည်းကပင် တစ်ယောက်တည်းကြီးပြင်းလာခဲ့ကာ ကလေး တစ်ယောက်လိုမပြုမူခဲ့ရပေ။

ကံကောင်းစွာပင် ယန်ယဲ့သည် သူမနှင့်အမြဲတမ်း အတူရှိပေးခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွဲ့မြန်ယင်းသည် အတွေးလွန်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ၏သမီးဖြစ်သူအား တစ်ဘဝလုံးလက်ထပ်သွားချင်သူကို မည်သို့စိုးရိမ်နေ ရမည်နည်း။

လက်ပတ်နေရာထဲတွင် ပေထင်းဟွမ်သည် ဖန်ထျန်းလှံတံကိုလှုပ်ယမ်း ပြီး လေထဲတွင် နှေးရာမှမြန်ပြီး မြန်ရာမှနှေးကာ ကခုန်နေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ တောင်ထိပ်တွင်ရပ်နေကာ အဘက်ဘက်မှ တိုက်ခတ်လာသည့်လေကို ခံစားနေသည်။

ဤလေဟာနယ်ကို ယန်ယဲ့မှ ဖန်တီးပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ယန်ယဲ့ကြားမှ သွေးစာချုပ်ကြောင့် လေဟာနယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သည့် သူမ၏ စွမ်းရည်ပိုရှိလာသည်။ အမျိုးမျိုးသော ဒြပ်စင်များသည် သူမနှင့် ပိုနီးစပ်လာ သည်။

သူမသည် ရေတံခွန်အောက်တွင်ရပ်ပြီး ရေတံခွန်ဆီသို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြေးကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရေစက်များ ကျလာသည်ကိုခံစားကြည့်လေသည်။

“အမြင့်ဆုံးကြင်နာမှုက ရေလိုပဲ.... အမြင့်ဆုံးကြင်နာမှုက ရေလိုပဲ...” ပေထင်းဟွမ်သည် တစ်လုံးချင်းစီ ရွတ်လေသည်။ ဤအရာသည် တရုတ် ကျင့်ကြံမှုဖြစ်သော်လည်း နည်းလမ်းသည် ရိုးရှင်းပြီး နည်းလမ်းများသည် ဤနေရာတွင်ပေါင်းစည်းသည်။

ကောင်းကင်အလင်းမရှိသည့် ဂူထဲတွင်ထိုင်ပြီး ပေထင်းဟွမ်သည် ဘေးနားမှအမှောင်ထုကို ခံစားရာ လေဟာနယ်သည် ပိုပိုကြီးလာသည်။ သူမသည် အဆုံးမရှိသည့် အမှောင်ထုနှင့် အအေးဓာတ်တို့ ဒွန်တွဲနေသည့် ကျယ်ပြောသောစကြာဝဋာထဲသို့ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ မီးအိမ်လင်းလက် လာပြီး သူမရှေ့သို့ရောက်လာသည်။ သူမခြေထောက်အောက်မှ လမ်းသည် လင်းလက်လာသော်လည်း သူမသည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကိုမသိ ပေ။