လွန်ကျူးသော ပရိယာယ်

ချန်ကျဲ့ ယုန်တစ်ကောင်ကို သယ်ယူ၍ အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် သူ၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။

ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ၏ခြံဝင်းထဲတွင် လူအများအပြား စုဝေးနေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ကျဲ့ ထိတ်လန့်သွား၏။ သူ အပြင်ရောက်နေချိန်တွင် စူးယွင်ကျင်းတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့သည်လောဟု ပူပန်သွားရသည်။

မနက်က စူးယွင်ကျင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာနေမှုအား ပြန်လည်တွေးတောလိုက်သည်တွင် စူးယွင်ကျင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်ခြေရှိကြောင်း ချန်ကျဲ့ ယုံကြည်မိ၏။

ထိုသို့အတွေးဖြင့် ချန်ကျဲ့ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။ ထိုအခါ အတွင်းဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“စူးမျိုးရိုး နင်တော့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီထင်တယ်၊ ငါ့စိုက်ခင်းထဲကို တောဟင်းရွက်တွေ လာတူးရဲရတယ်လို့လေ။ နင် ဒီနေ့ ဖြေရှင်းချက် ကောင်းကောင်းမပေးနိုင်ရင် ငါနင့်ကို အရေဆုတ်ပစ်မယ် သုံးစားမရတဲ့အမှိုက်မ!”

ကြမ်းတမ်းရိုင်းပျသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အသံကို ချန်ကျဲ့ ဦးစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံသည် ရွာလူရမ်းကားလုစန်း၏ ဇနီးဖြစ်သူ လုချင်းစစ်၏ အသံဖြစ်ကြောင်း ချန်ကျဲ့ မှတ်မိလိုက်၏။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားသူဖြစ်ပြီး အပေါက်ဆိုးသောမိန်းမအဖြစ် နာမည်ကြီးပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ အဆက်အသွယ်အချို့ရှိခြင်းအပေါ် မှီခို၍ အမြဲလိုလို အခြားသူများကို အနိုင်ကျင့်တတ်သည်။

အနည်းငယ်မျှ ထပ်နားထောင်ပြီးနောက်တွင် ချန်ကျဲ့ အခြေအနေကို နားလည်သွားလေပြီ။

ချန်ကျဲ့ အိမ်မှ ထွက်သွားပြီးနောက်တွင် စူးယွင်ကျင်းသည် ကလေးမလေးကိုပါ အပြင်သို့ခေါ်သွား၍ တောဟင်းရွက်များ ရှာဖွေခူးခဲ့သည်။ ဤအချိန်ကာလတွင် တောဟင်းရွက်များကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့နိုင်သောကြောင့် ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် အရှေ့ဘက်မြစ်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာတစ်ဝိုက်သည် ရေအရင်းအမြစ် ကြွယ်ဝပြီး အပင်များလည်း ပေါများသည်။ အပင်များအနက် တောဟင်းရွက်များသည် အပေါများဆုံးဖြစ်၏။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို လုမိသားစု၏ ရပိုင်ခွင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ခဲ့သည်။

စိုးမိုးခြယ်လှယ်လွန်းသော လုချင်းစစ်သည် သူမဘာသာ နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်၍ အခြားသူများ ရှာဖွေခူးယူခြင်းကို တားမြစ်ပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်။

ဆာလောင်နေသော စူးယွင်ကျင်းသည် စူးယွင်ရွေ့နှင့်အတူ တောဟင်းရွက်အချို့ ခူးယူစုဆောင်းပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ လုချင်းစစ်သည် ညီအစ်မနှစ်ဦးနောက်မှ အိမ်အထိ လိုက်လာခဲ့ပြီး စူးယွင်ကျင်းအား ကျင့်ဝတ်ဖောက်ပြားသော အမှိုက်သရိုက်အဖြစ် အခိုင်အမာဆိုနေတော့သည်။

လုချင်းစစ်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် စူးမျိုးရိုးအား ပြန်လည်မပေးဆပ်စေခဲ့လျှင် အနာဂတ်တွင် အခြားသူများသည်လည်း သူမ၏အခင်းထဲသို့ ဟင်းရွက်များ လာရောက်ခူးယူကြလိမ့်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ချန်ကျဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ထိုစဉ် ခြံဝင်းထဲမှ စူးယွင်ကျင်း၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ယောက်မလု တောဟင်းရွက်တွေကို တူးယူခဲ့တာက ကျွန်မပါ။ ဒီတစ်ခေါက်အတွက် ကျွန်မ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး”

“ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ဘူး ဟုတ်လား။ နင်က နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုတာ ရှိနိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေသေးတာလား။ ပုပ်ပွနေတဲ့ဟာမ အိပ်မက်မက်နေလိုက်! ငါပြောမယ် နင်ဒီနေ့ ယူသွားတဲ့ တောဟင်းရွက်ရဲ့တန်ဖိုးကို အတိအကျပြန်ပေး၊ ပြီးတော့ အားလုံးရှေ့မှာ ငါ့ကို ဒူး‌ထောက်တောင်းပန်စမ်း။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါနင့်ကို ညှာတာမပေးနိုင်ဘူး။ နင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ငါနင့်ကို အရေခွံဆုတ်ပစ်မယ်!”

ထိုစကားများကိုကြားသောအခါ အနီးအနားရှိ အိမ်နီးချင်းများသည်လည်း မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိလိုက်ကြသည်။

ယောက်မလုက အရမ်းရက်စက်တာပဲ။ သူ့ရဲ့ တောဟင်းရွက်တွေကို ပြန်ပေးလိုက်ရင် တော်ပြီလေ၊ ဘာလို့ ဒူးထောက်တောင်းပန်ခိုင်းရတာလဲ။

ဒါက လူကို အရမ်းအနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော်ငြား မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်လာပြီး စူးယွင်ကျင်းအတွက် ပြောမပေးကြပေ။ လုအမျိုးသမီး၏ နာမည်‌ဆိုးမှာ စေးကပ်လွန်းသည့် ကပ်ခွာအလား သူမနှင့်အတူ အမြဲကပ်ပါနေခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသည် လုမိသားစုအား ‌အပြစ်မပြုလိုကြပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ စူးယွင်ကျင်း၏မျက်နှာမှာ လူသေ‌နီးပါး ‌ဖြူဖျော့နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ စူးယွင်ကျင်းသည် ပညာရှိမိသားစုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သူဖြစ်ရာ ကျင့်ဝတ်များ၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ၏တန်ဖိုးကို သိရှိနားလည်၏။ သို့သော်ငြား လုချင်းစစ်၏ ယခုအပြုအမူသည် စူးယွင်ကျင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာအား နင်းခြေရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။ လုချင်းစစ်သည် စိုးစဥ်းသော်မျှ အလျှော့ပေးလိုသည့်ဆန္ဒ မရှိပါချေ။

စူးယွင်ကျင်းမှ ပြောသည်။

“ယောက်မလု ရှင် အရမ်းလွန်မလာနဲ့နော်”

“အို နင်က အခုတော့ ပြန်ခံပြောရဲနေပြီပေါ့လေ။ ငါနင့်ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ် သုံးစားမရတဲ့ဟာမ!”

လုချင်းစစ်မှ ပြောဆိုရင်းဖြင့် လက်ပါရန် ဟန်ပြင်သည်။ လုချင်းစစ်သည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ဩဇာအာဏာအား အခိုင်အမာပြသရန် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လတ်တလောတွင် အားလုံး၏ ရိက္ခာများမှာ နည်းပါးလာကြပြီဖြစ်ရာ တောဟင်းရွက်ရှာဖွေခူးယူများအကြားတွင် စည်းကမ်းလျော့ရဲလာကြပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် သူမ၏ပိုင်နက်အခင်းထဲသို့လည်း ကျူးကျော်လာကြသည်။

ဤနေရာရှိ အမျိုးသမီးအများစုမှာ သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးမည့် အမျိုးသားများရှိကြ၏။ ထို့ကြောင့် လုချင်းစစ်သည်လည်း သူတို့အပေါ် ရိုင်းပျခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် စူးယွင်ကျင်းသည် သူ့အား ပြန်အာခံရဲလေရာ လုချင်းစစ်မှာ ရုတ်ချည်း ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

တခြားမိသားစုတွေက သူတို့ရဲ့နောက်မှာ သူတို့အမျိုးသားတွေ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ နင့်ရဲ့လောင်းကစားစွဲနေပြီး နင့်ကို လျစ်လျူရှုထားတဲ့ ယောက်ျား‌ပဲရှိတာကို နင်က ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်လား။ ကောင်းပြီ‌၊ ငါနင့်ကို အားလုံးအတွက် ဥပမာအဖြစ် ပြပေးလိုက်မယ်။

လုချင်းစစ်မှ ရှေ့သို့ခုန်ထွက်လာတော့မည်တွင် အနီးဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများသည် မကြည့်ရက်ကြတော့ပေ။ ပညာရှိမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသည့် မိန်းမငယ်လေး စူးယွင်ကျင်းသည် လုချင်းစစ်ကဲ့သို့ မိန်းမကြမ်းကြီးတစ်ယောက်အား အဘယ်သို့များ ဖက်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်ပါအံ့နည်း။ သေချာပေါက် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ စူးယွင်ကျင်း၏မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်လုံးများမှာ တည်ကြည်ရှင်းလင်းနေ၏။ သူမသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ရန်မဖြစ်ခဲ့ဖူးပါချေ။ သို့သော် ဆန္ဒအလျောက် အညံ့ခံရန်အတွက် ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။

ကလေးမလေးသည် ပြတင်းပေါက်တွင် ကုပ်ကုပ်လေးထိုင်၍ အပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ၏ လက်မည်းမည်းလေးများသည် တောဟင်းရွက်စည်းလေးအား တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား၏။ သူမ၏ မမသည် မည်သည့်ကိစ္စများ ဖြစ်လာခဲ့ပါစေ တောဟင်းရွက်များအား ကာကွယ်ရမည်ဟု မှာထားပေသည်။

သို့သော် အစ်မဖြစ်သူ အရိုက်ခံရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ကလေးမလေးမှာ ကြောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် လုချင်းစစ် စူးယွင်ကျင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဘာ‌ဖြစ်နေကြတာလဲ”

အသံကြားသောအခါ နေရာရှိ လူအားလုံးသည် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချန်ကျဲ့သည် ကြီးမားဝဖြိုးသော ယုန်တစ်ကောင်ကိုကိုင်၍ လျှောက်ဝင်လာသည်။ ယုန်သည် ၁၅ကျင်း၊ ၁၇ကျင်းခန့် ရှိပုံရသောကြောင့် အားလုံး၏မျက်လုံးများ၌ အားကျသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်သွား၏။

“ကျိုစစ် ပြန်လာပြီ”

သူတို့အားလုံး ချန်ကျဲ့ကို‌ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး ချန်ကျဲ့ ဖြတ်သွားရန် လမ်းဖယ်ပေးကြ၏။

ချန်ကျဲ့ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့သည်။

လုချင်းစစ်သည် ချန်ကျဲ့အား မြင်သောအခါ အထူးသဖြင့် သူ၏လက်ထဲရှိ ဝဖြိုးသည့်ယုန်အား မြင်သောအခါ မထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် တံတွေးမြိုချမိလေသည်။

“ချန်ကျိုစစ် နင်ပြန်ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ ဒီမှာ နင်တို့မိသားစုရဲ့ အမှိုက်သရိုက်ကို ဖြေရှင်းပေးပါဦး”

ချန်ကျဲ့ကို မြင်သောအခါ လုချင်းစစ်သည် မကြောက်ရွံ့ရုံမျှမက ချန်ကျဲ့မှာ သူမအား ထောက်ခံပေးရန်အတွက် ရောက်လာသည့်အလား ပို၍ မောက်မာထောင်လွှားလာခဲ့သည်။

မူလ ချန်ကျိုစစ်သည် လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် လုချင်းစစ်၏ ဤသို့တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း ယုတ္တိရှိပါ၏။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ချန်ကျိုစစ်သည် သူမကို အနိုင်ကျင့်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် စူးယွင်ကျင်းအား အတော်လေး ရိုက်နှက်ခဲ့သေး၏။

ထိုအချိန်တုန်းက ချန်ကျိုစစ်သည် အခန်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော်ငြား အသံမထွက်ရဲခဲ့ပေ။ ထို့နောက်တွင်မူ ချန်ကျိုစစ်သည် မိမိ၏ဇနီးဖြစ်သူအား မကာကွယ်နိုင်သည့်အပြင် စူးယွင်ကျင်းအား ပြဿနာရှာသည့်အတွက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သေးသည်။

ထိုကဲ့သို့ သူရဲဘောကြောင်သည့်ကောင်အား အနိုင်မကျင့်လျှင် အခြားဘယ်သူ့ကိုများ အနိုင်ကျင့်ပါအံ့နည်း။

သို့ဖြင့် စူးယွင်ကျင်းသည် အခြားသူများမှ အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်နိုင်သည့်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် သူမဘက်မှ မရပ်တည်ပေးချေ၊ သူမ၏ မိဘများသည်လည်း ကွယ်လွန်သွားကြပြီဖြစ်၏၊ စူးယွင်ကျင်းမှ အနိုင်ကျင့်ရန် မလွယ်ကူလျှင် ဘယ်သူကများ လွယ်ကူနိုင်ပါမည်နည်း။

လုချင်းစစ်သည် စူးယွင်ကျင်းအား ချန်ကျဲ့ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လာ၍ ပြောသည်။

“ကျိုစစ် နင်ပြန်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ နင့်အိမ်က ဒီအမှိုက်သရိုက်ကို ဂရုစိုက်ပေးစမ်းပါဦး။ သူ့မှာ ကျင့်ဝတ်ကို မရှိဘူး၊ ငါ့ပိုင်နက်အခင်းထဲက တောဟင်းရွက်တွေကို တူးယူသွားတယ်။ ဒီကိစ္စအတွက် နင်ငါ့ကို ဖြေရှင်းချက်ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် ညကျ နင့်အစ်ကိုလုစန်း ပြန်လာရင် နင့်ကို ဒီတိုင်းထားမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

ထိုစကားများအဆုံး၌ နေရာရှိလူအားလုံးသည် ချန်ကျဲ့ကို ကြည့်လာကြသည်။ စူးယွင်ကျင်းသည်လည်း ညှိုးငယ်နေသော အကြည့်များဖြင့် ချန်ကျဲ့အား ကြည့်နေခဲ့သည်။ ချန်ကျိုစစ်သည် သူမကို ကူညီလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ သိပါ၏။ ချန်ကျိုစစ်သည် အိမ်တွင်သာ အနိုင်ကျင့်တတ်ပြီး အပြင်တွင်တော့ ငကြောက်ကောင်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီးနောက် စူးယွင်ကျင်းသည် ခေါင်းငုံ့၍သာ အရှက်ခွဲခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။

ချန်ကျဲ့သည် လုချင်းစစ်အား အရေးမထားဟန်ပြော၏။

“ခင်ဗျားက ဘယ်လိုဖြေရှင်းချက်မျိုး လိုချင်လို့လဲ”

လုချင်းစစ်သည် ချန်ကျိုစစ် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အပေးအယူလုပ်တော့မည်ဟု တွေးလိုက်ကာ ရယ်မောလာသည်။

“ဟားဟား… မောင်လေးကျိုစစ်က စဉ်းစားချင့်ချိန်တတ်တဲ့သူဆိုတာ အစ်မ သိသားပဲ။ ဒါဆိုလည်း အစ်မ မင်းတို့ကို အနိုင်မကျင့်တော့ပါဘူး။ တောဟင်းရွက်တွေကိုလည်း ပြန်မလိုချင်တော့ဘူး။ ဒီစက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတဲ့မိန်းမကို ဒူးထောက်တောင်းပန်ခိုင်းပြီး မင်းလက်ထဲက ယုန်ကိုသာ ငါ့ကို ပေးလိုက်။ အဲဒါဆို ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။ ဘယ်လိုလဲ”

ရှူး~

လုချင်းစစ်၏စကားကြောင့် နေရာရှိလူအားလုံးမှာ လေအေးတစ်ဝှေ့ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိကြသည်။ လုချင်းစစ်သည် တကယ့်ကို ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းလွန်း၏။ တောဟင်းရွက် အနည်းငယ်ဖြင့် ယုန်တစ်ကောင်ကို လိမ်လည်ယူရန် ကြံစည်နေခဲ့သည်။

တကယ့်ကို အလွန်အကျွံ အနိုင်ကျင့်နေခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။

စူးမိသားစု၏ မိန်းမငယ်လေးသည်လည်း ကံဆိုးလှ‌ပေသည်။ ဤသို့ အသုံးမကျသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရပြီး အခြားသူများမှ မိမိအပေါ် စော်ကားပြုမူခြင်းအား ခံနေရလေသည်။

အိမ်ထောင်ဦးစီး အမျိုးသားသည် မိသားစုအပေါ် ယုံကြည်မှုမရှိလျှင် အမျိုးသမီးမှာ လုံးဝ ပျက်စီးကိန်းစိုက်ပြီဖြစ်၏။

နေရာရှိလူများသည် စူးယွင်ကျင်း၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းလှသည့် ကံကြမ္မာအတွက် စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် ‌ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းသည် ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြခြင်းအား မအံ့ဩပါ‌တော့ချေ။

စူးမိသားစုသည် ပညာရှိမိသားစုအဖြစ် ဆယ်မိုင်အတွင်း ကျော်ကြားသည့် မိသားစုဖြစ်သည်။ သခင်ကြီးစူး အသက်ရှိစဉ်အခါက သခင်ကြီးစူးကို လူတိုင်းက ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံကြ၏။ သို့သော် ယခုတွင်မူ သမီးဖြစ်သူသည် နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားသော လောင်းကစားသမားနှင့် လက်ထပ်မိခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာ‌ဆိုး၏ ရစ်ပတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပေသည်…

ချန်ကျဲ့မှ ဘာမျှမတုံ့ပြန်သောကြောင့် လုချင်းစစ်သည် ခြိမ်းခြောက်လာ၏။

“ကျိုစစ် မရီးက မင်းကို ဖိအားပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါပြောတဲ့အတိုင်း ပြန်လုပ်ပေးနိုင်မလားဆိုတာပဲ ပြောလိုက်။ ငါကတော့ မင်းကို ဒီလိုပြောနေပေမဲ့ ညကျ မင်းအစ်ကိုလုစန်း ပြန်လာရင်တော့ ‌ ဒီလိုကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြေရှင်းနိုင််မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

နောက်ဆုံး‌တွင်တော့ ချန်ကျဲ့ စကားပြန်ပြောခဲ့သည်။