ရုပ်တုကို ရိုက်ချိုး

လုရွှမ် သင်းခွေချပ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကိုဆန့်ကာ ဖန်လုံပုခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဖိလိုက်၏။ ဖန်လုံဟာ မျှော်စင်နယ်ပယ် အဆင့်၇ မှာ ရှိနေသော်လည်း ရောင်ဝါနဲ့ ယွမ်စွမ်းအင် အရဆိုရင်တော့ ရန်ဖေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားနိုင်ကာ နှိုင်းယှဉ်စရာ လုံးဝမရှိချေ။

လုရွှမ် သူ့စိတ်ထဲတွင် သံသယတချို့ ရှိနေသည်။

ထိုအခိုက် ဖန်လုံက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ လုရွှမ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲသိပ်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို တိုက်ရိုက် လှမ်းနင်းထားလိုက်သည်။ တစ်ချက် နင်းလိုက်တာနဲ့ ဖန်လုံရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်က ကျိုးသွားသည်။

အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သေးငယ်သော အပ်တစ်ချောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ အပ်က အလွန်ပါးလွှာသော်လည်း မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသောအခါ အပေါက်ငယ်တစ်ခု ပေါက်နိုင်လေသည်။

"ဖီးနစ်အမြီးအပ်!"

ရန်ဖေး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမမျက်နှာက ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်နဲ့ ခဏတာအတွင်း ဖြူဖျော့သွားကာ ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ဖန်လုံရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေ နေရာကို နင်းချပစ်လိုက်သည်။

ဖူး!

ဖန်လုံ ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရန်ဖေးရဲ့ ကန်ချက်မှာ ဖန်လုံရဲ အသက်ရင်းမြစ် နေရာကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖျက်သွားခြင်းပင်။

ဒီကန်ချက်က အရမ်းရက်စက်သည်။

ကျင့်ကြံသူတွေ အတွက် အရေးကြီးဆုံးက ဇာတိပကတိ ကျင့်ကြံမှုတွေ ပျက်စီးသွားတာပါပဲ။ ကျင့်ကြံသူ အဖြစ်ကနေ သာမန်လူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့အတွက် ဘဝက တကယ်ကို ဆိုးဝါးလှသည်။

"အား... ခွေးမ ခွေးမ မင်း ကောင်းကောင်း မသေစေရဘူး... ငါကျိန်စာတိုက်တယ်... မင်းကို လူထောင်ချီနဲ့ လူတစ်သောင်း မုဒိမ်းကျင့်ခံ..."

ရန်ဖေးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဖန်လုံရဲ့ လည်ပင်းကို ဂျွတ်ကနဲ ချိုးလိုက်သည်။ ဖန်လုံ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လျက်သား အခြေအနေ အတိုင်းပဲ ဖြစ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ရန်လည်း ငြင်းဆန်​​နေသည်။

လုရွှမ်က အရာအားလုံးကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကြည့်နေသည်။ ဖီးနစ်အမြီးအပ်သည် အလွန်လေးလံပြီး ထက်မြက်လှသော်လည်း ၎င်း၏ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းပေ၏။ အကယ်၍ ဒီအပ်သာ ရန်ဖေး ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ယခု​အချိန်တွင် သေဆုံးသွားမယ့်လူက ရန်ဖေးပဲ ဆိုတာ စိတ်ကူးနိုင်သည်။

ဒီဖီးနစ်အမြီးအပ်က သဘာဝအတိုင်း လုရွှမ်ရဲ့ ဆုဖလားသာ ဖြစ်သည်။ ရန်ဖေး နှုတ်ခမ်းကိုသာ ကိုက်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း သူမမျက်လုံးများထဲတွင်တော့ မနာလိုမှုက အသိသာကြီး။

လုရွှမ် လုံးဝ နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်ရင်း ရယ်လိုက်သည်။

"နတ်သမီးကိုး... လူလည်း အသတ်ခံရပြီးပြီ... စစ်မှန်တဲ့ အရှင်ဟွမ်လုံက ဘာတွေ ကျန်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကြည့်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

စကားပြောနေစဉ်မှာပဲ လုရွှမ်က ဖန်လုံရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်လေပြီ။

ရန်ဖေး မထိန်းနိုင်ဘဲ :"လုရွှမ်... ရှင် ဖီးနစ်အမြီးအပ်ကို ယူလို့ရတယ် ဒါပေမယ့် ဒီသိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ဟာတွေကိုတော့ ကျွန်မလည်း မျှဝေခံစားခွင့်ရှိတယ်"

"အို.. အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်... ဒါကို ဖြန့်ဝေယူနိုင်မလား ဆိုတာက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

လုရွှမ် ပြောရင်း လက်စွပ်ကို ရန်ဖေးဆီ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ရန်ဖေး အနည်းငယ် အံ့သြသွားကာ ဆွံ့အသွားသည်။ လုရွှမ်နဲ့ စကားပြောရလွယ်ကူမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ လက်စွပ်ကို ယူကြည့်လိုက်တော့မှ အတွင်းထဲမှာ ဘာမှမပါဘဲ ဗလာဖြစ်နေကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လူဆိုးကောင်... ရှင် ဒါကို စစ်ပြီးသွားပြီ အထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူးမလား"

လုရွှမ် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက အရာများကို ခဏအတွင်း ထုတ်ယူသွားနိုင်မယ်လို့ သူမ သံသယမရှိခဲ့ပေ။ လုရွှမ်မှာ အာကာသကျောက်စိမ်းပြား ပိုင်ကြောင်း သူမ မသိသည့်အတွက် ဝမ်းနည်းစရာပါပဲ။ ဤလှည့်ကွက်ကြောင့် လုရွှမ်ဆီက လူများစွာ လှည့်စားခံခဲ့ရဖူးသည်။

ရန်ဖေး သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လုရွှမ်ဆီ တိတ်တဆိတ် ပစ်ချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ စစ်မှန်သော အရှင်ဟွမ်လုံရဲ့ ရုပ်တုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လုရွှမ် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို သိမ်းထားလိုက်၏။ ဒီလက်စွပ်က သူ့လက်ထဲက လက်စွပ်ထက် အများကြီး ပိုခိုင်ခံ့လေသည်။

နေရာ အကျယ်အဝန်းကလည်း ပို၍ကြီးမားသည်။

လုရွှမ် ရုပ်တုကို လှမ်းကြည့်ကာ အနီးနားရှိ အရာအားလုံးကို မမြင်ရတော့ပေ။ အဲဒီတော့ အမွေအနှစ်သာ ရှိရင် ရုပ်ထုထဲမှာပဲ ရှိပေလိမ့်မည်။ ရုပ်တုရှေ့တွင် ဖူတိုင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ လုရွှမ် လုံးဝဂရုမစိုက်သလို အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြည့်နေသည်။

ယေဘူယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဖူတွန်ကို ချန်ထားခဲ့ပါက ဖူတွန်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြီး ရှိခိုးနေသူများထံ အမွေကို လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ခြေ မြင့်မားသည်။

လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ရန်ဖေးလည်း အံ့အားသင့်သွား၏။ ကျင့်စဥ်နဲ့ တခြား အရည်အချင်းများ အမွေဆက်ခံခြင်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်ကြောင်း သူပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲလား။

သူက တကယ့်ကို မာနကြီးတဲ့လူပဲ!

ဒါပေမယ့် လုရွှမ် သူမကို ဝင်မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ သို့နှင့် လုရွှမ်အပေါ် ရန်ဖေးရဲ့ အထင်အမြင်က အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာခဲ့ပါ၏။

ကံမကောင်းစွာပဲ သူမ ဒူးထောက်ပြီး ကိုးကွယ်ခဲ့ပေမယ့် ဘာမျှမတွေ့ခဲ့ရဘဲ အံ့ဖွယ်အမှုသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"မင်းငါ့ကိုသာ မေးရင် ဒီရုပ်တုက တကယ်ရုပ်ဆိုးတာပဲလို့ ဖြေမိလိမ့်မယ်"

လုရွှမ် ပြောပြီးတဲ့အခါ ရုပ်တုကို ဓားနဲ့ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

"မလုပ်နဲ့!"

ရန်ဖေး အော်လိုက်ပေမယ့် သူ့အချိန်မမီတော့ဘဲ လုရွှမ်က ရုပ်တုကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီးသွားပြီ။

"ရှင်ကဘာလို့ ဒီလောက် မဆင်မခြင် လုပ်နေတာလဲ... စစ်မှန်တဲ့ အရှင်ဟွမ်လုံရဲ့ ရုပ်တုကို ဖျက်စီးပစ်မှတော့ ဘယ်လိုလုပ် အမွေဆက်ခံချင်သေးတာလဲ"

ရုပ်တုက အခေါင်းပေါက် ဖြစ်နေ၏။ အလယ်က အခေါင်းပေါက်ထဲမှာ စာလိပ်တစ်လိပ်နဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆေး တစ်ပုလင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရွှမ် စာလိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးတာနဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ အထဲမှာ ယင်းယန်ကိုးစင်း အဂ္ဂိရတ်ဆေး သန့်စင်နည်းကို ရေးထား၏။ သူ ဆေးပုလင်းကို ကိုင်လိုက်ကာ လှုပ်ခါလိုက်ကာ အတွင်းထဲမှ အသံ​​​​လေး တစ်ခုထွက်လာသည်။

"အထဲမှာ ဆေးသုံးလုံးရှိတယ်"

ရန်ဖေး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။ အထဲမှာ အပိုဆေးတစ်လုံးရှိလို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ ဒီလိုဆို သူတို့ကြားမှာ ပြဿနာတက်စရာ မလိုတော့ပေ။ သူမ မသိပေမယ့် နှလုံးသားထဲမှာတော့ လုရွှမ်ကို အရမ်းကြောက်သွားသည်။

လုရွှမ် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်စိမ်း​ပြားထဲကို ထည့်လိုက်ပြီး ပုလင်းကို ရန်ဖေးထံ ပစ်​ပေးလိုက်သည်။

"အပိုဆေးလုံးက မင်းပိုင်တယ် သန့်စင်တဲ့နည်းလမ်းက ငါ့ပိုင်တယ်... မင်းကြည့်လို့ရတယ်"

ရန်ဖေးသည် ပုလင်းကိုယူကာ စာရွက်ကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စာရွက်ထဲက အကြောင်းအရာများကို မှတ်ထားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုရွှမ် စာလိပ်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး "ဒါဆို သွားကြရအောင်"

ရန်ဖေး ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဆိုလာသည်။

"ရှင် ရုပ်တုကို ရိုက်ရဲတယ်... အရှင်ဟွမ်လုံကို စော်ကားပြီး ကျိန်ဆဲခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား... အရှင်ဟွမ်လုံက ​​သူ့သက်တမ်းတစ်လျှောက် မသေနိုင်တဲ့ အဆင့် ကိုးဆင့်ကို တက်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်!"

လုရွှမ်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောရင်း "ရုပ်ထုရဲ့ အငွေ့အသက်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်လေ... ကြီးကျယ်ခမ်းနားပေမယ့် ငြိမ်းချမ်းပြီး ဘာမှမထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်ပေးတယ်... ဒါက သူ မသေဆုံးခင် ဒီရုပ်တုကို တည်ဆောက်တုန်းက အရာအားလုံးကို ​ကြိုမြင်ပြီးပြီဆိုတာ ပြနေတာပဲ..."

"ဥပမာ တခြားပညာရှင်တွေက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မြင့်မားတဲ့တောင်တွေကို ရွေးချင်ပေမယ့် အရှင်ဟွမ်လုံကတော့ တောင်ကုန်းလေးကိုပဲ ရွေးလိုက်တယ်... ဒါတွေက စိတ်ခံစားချက် အပြောင်းအလဲတွေပဲ...မမြင်ရတဲ့ ရွေးချယ်မှုက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူကို ဆုံးဖြတ်ပေးတယ်... မင်း နားလည်လား?"

"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ"

ရန်ဖေး ရုတ်တရတ် စိတ်ထဲမှာ သူ့​ကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျသွားသည်။ သူမဟာ တပည့်ငယ် ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိဝင်လာတော့မှ ပြန်အော်လေ၏။

လုရွှမ်ကတော့ ဘာမှမထူးခြားသလိုပဲ ပြုံး​ပြလိုက်ပြီး

"ငါတို့ အခုထွက်သွားသင့်တယ်... မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို လိုက်ဖမ်းတော့မှာ..."

"ရှင်ပြောစရာ မလိုဘူး!"

ရန်ဖေး အရင်​ထွက်​သွားလိုက်သည်။