အကြံဉာဏ်ပေးခြင်း

ရန်ဖေးမှာ လုရွှမ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ညင်သာစွာ ညည်းညူရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ကောင်းကင်ကို လက်ဖဝါးကြီးအား တားဆီးချင်သော်လည်း သူမလက်ချောင်းများက တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ယိမ်းယိုင်နေသည်။

လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်တော့ ရန်ဖေးသည် သူမ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်ရှိ စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ ရတနာပန်းအိုးပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမလက်များက ပန်းအိုးနှုတ်ခမ်းဝကို ကိုင်ထားသော်လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားရသလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

အဘိုးအိုက အော်ပြောလာသည်။

"ကောင်းပြီ... အရုပ်လေးနှစ်ကောင်က တကယ်ရှိမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး... ကောင်လေး မင်းက တကယ်တော့ အနှစ်တစ်သောင်းတိုင်း ထွက်လာတဲ့ နေကိုးစင်းနတ်ဘုရားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ... အံ့သြစရာပဲ .... ကောင်မလေး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျင့်ကြံသူတွေကို ငြင်းဆိုခဲ့တဲ့ ရတနာပန်းအိုးတံဆိပ်က မင်းလက်ထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာတာပဲ အံ့သြစရာကောင်းတယ်၊ အံ့သြစရာပဲ"

လုရွှမ် ရန်ဖေးကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် လေးမြတ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ ရန်ဖေး၏ မျက်လုံးများဟာ မာန အရိပ်အမြွက် ပြနေသော်လည်း အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး အနည်းငယ် အထီးကျန်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေလည်း ပေါ်နေသည်။

၎င်းသည် နေကိုးစင်းနတ်ခန္ဓာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ရင် သူမကောင်းကောင်း မှတ်မိထားတဲ့အတိုင်းဆို ၎င်းသည် လူသားများကြားတွင် ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် နတ်ကိုယ်ခန္ဓာသုံးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

နေကိုးစင်းနတ်ခန္ဓာ၊ လကိုးစင်းနတ်ခန္ဓာနဲ့ ပရမ်းပတာရင်းမြစ်ခန္ဓာတွေဟာ ပေါ်ထွက်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

နေကိုးစင်းနတ်ခန္ဓာနဲ့ လကိုးစင်းနတ်ခန္ဓာ ပေါင်းစပ်မှသာ ပရမ်းပတာရင်းမြစ်ခန္ဓာကို ထုတ်ပေးနိုင်သည်ဟု အချို့က ဆိုကြသည်။ သို့သော် နေကိုးစင်းနတ်ခန္ဓာနဲ့ လကိုးစင်းနတ်ခန္ဓာက ပရမ်းပတာရင်းမြစ်ကို ပြိုကွဲပျက်စီးစေတယ်လို့လည်း အချို့က ဆိုကြ၏။

ဤစကားရည်လုပွဲသည် ကောင်းကင် ကမ္ဘာတွင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အချေအတင် ငြင်းခုံခဲ့ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့်သာ ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။

သူမ သိသလောက်တော့ ကောင်းကင် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီမှာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတွေမှာ ထိပ်တန်းနတ်ခန္ဓာ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်တောင်မှ ပေါ်လာဖူးတာ မဟုတ်ပေမယ့် မြေကမ္ဘာမှာတော့ တကယ် ရှိနေ၏။

ဒီလူ ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်​တော့ပေ။

လုရွှမ်လည်း အံ့သြပြီး သံသယဝင်သွားသည်။ ရတနာပန်းအိုးတံဆိပ် ဆိုတာကို သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါ။ အဘိုးအို၏ ဖိအားသည် လေးလံခြင်း မရှိသော်လည်း ရန်ဖေးသည် ဤလက်တံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အင်အားကို ချက်ချင်း ထုတ်သုံး လိုက်လေသည်။

ဤရတနာပန်းအိုးတံဆိပ်က အကာအကွယ် လက်စည်းတံဆိပ်တစ်မျိုး ဖြစ်မယ်လို့ လုရွှမ် မြင်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေး လက်စည်းတံဆိပ်ဖြစ်လျှင် တခြားလက်စည်းတံဆိပ်လည်း ရှိသင့်သည်။

"ကောင်းပြီ... အခု မင်းတို့ငါ့ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိသွားပြီ ဒုတိယအကွက်ကို ဆက်သွားရအောင်... ငါ့လက်သီးကို တားကြည့်စမ်း!"

အဘိုးအိုက အော်ပြောပြီး လက်သီးနှစ်ဖက်လုံးကို ထိုးချလာခဲ့သည်။

လက်သီးက လှံတစ်ချောင်းလို ပြေးဝင်လာသည်။ အလွန်နှေးကွေးပြီး အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသယောင် ရှိနေပေမယ့် စစ်မြေပြင်ထဲကလို အေးစက်တဲ့ လေသံက ဝေ့ဝဲတိုက်ခတ်နေသည်။ အဘိုးအို၏နောက်တွင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော တပ်ဖွဲ့ဝင်များဟာ မြင်းထောင်ပေါင်းများစွာ ပြေးလွှားနေကြသလိုမျိုး တဟုန်ထိုး ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများက သူ့ဆီသို့ ဟိန်းဟောက်လာနေသည်။

အစပိုင်းမှာတော့ အင်အားသိပ် မပြင်းထန်ဘူးလို့ ခံစားမိပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အင်အားက တဟုန်ထိုး အားကောင်းလာကာ ဒီရေလို ရပ်တန့်လို့မရအောင် ဖြစ်လာ၏။

လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးများကလည်း တင်းမာနေသည်။ လူတစ်ဦးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ဒီလောက်တောင် အားပြင်းနိုင်သေးတာလား။ ဒီအဘိုးကြီးက စစ်မြေပြင်ကနေလာတဲ့ စစ်နတ်ဘုရား တစ်ယောက်လား။

ဒါဆို တိုက်ပွဲက ဘယ်မှာလဲလို့ မေးရတော့မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်က ဒါကို စစ်ဆေးတွေးတောနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးဘဲ ဒီလက်သီးကို ခုခံရမယ့်အချိန်သာ ဖြစ်သည်။

လုရွှမ် သူ့လက်များကို ဆန့်တန်းကာ နဂါးဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ နဂါးဦးချိုက ဖိအားအောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ့​ညာလက်မောင်းတွင် အရောင် သုံးရောင်ရှိသော မိုးခြိမ်းသံအစင်းကြောင်းများက ပြင်းထန်လာပြီး အစွမ်းထက်သည့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာအဖြစ် ပေါင်းစပ်ကာ သူ့လက်မောင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရစ်ပတ်ထားသည်။

အနီရောင် နေရောင်က နစ်မြုပ်သွားပြီး လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကာ ကောင်းကင်မီးဘောလုံးက သဘာဝအတိုင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"သွား!"

လုရွှမ် ဟစ်အော်ရင်း သူ့ညာလက်က အဘိုးအိုရဲ့ လက်သီးဆုပ်ဆီသို့ မဆိုင်းမတွ ရွေ့သွားသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ... မင်းမှာ လှည့်ကွက်တွေ အများကြီးရှိတာပဲ"

အဘိုးအိုသည် ရန်ဖေး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့တာ မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ့ဘယ်ဘက်လက်က ပျံဝဲသွားကာ လုရွှမ် တားထားသော လက်သီးပေါ်တွင် သူ့ခွန်အားအားလုံး ဖိသွင်းပစ်ခဲ့သည်။

လုရွှမ်လည်း ဤအဘိုးကြီးက အလွန်ဆိုးရွားလွန်းတယ်လို့ ခံစားလာရသည်။ ယခင်လက်သီးချက်အား တစ်ဝက်လောက် အားလျော့သွားအောင် ကာကွယ်ထားပေမယ့် အခုထပ်ပြီး ထက်ဝက်ခန့် တိုးလာခဲ့ပြန်သည်။

လုရွှမ် မစဉ်းစား​နေ​တော့ဘဲ ကောင်းကင်နဂါးပုလဲနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲရှိ ရွှေရောင်ဦးချိုကို တွန်းသွင်းလိုက်ရာ စွမ်းအားနှစ်ခုသည် တဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာကာ လုရွှမ်နှလုံးကို ထိမှန်သွားသည်။

"အိုး ဒီကလေးက အကာအကွယ်တွေ ရှိနေသေးတာပဲ... ဒီလက်ဆက ငါ့စွမ်းအားရဲ့ ၂၀%ပဲ ရှိလိမ့်ဦးမယ်နော်"

လုရွှမ် ငိုတော့မလို ဖြစ်​နေသော်လည်း မျက်ရည်များက မထွက်လာပေ။ သူဟာ အစွမ်းထက်ဆုံး အစွမ်းကို အသုံးချနေပြီ ဆိုလျှင်ပင် အဘိုးကြီးသည် သူ၏ ခွန်အား ၁၀% ကို ထပ်ထည့်လိုက်ပြန်၏။

နှစ်ယောက်သား လက်သီးချင်း ထိသွားကာ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ လက်ထဲမှ လှိုင်းလုံးကြီး ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ရန်ဖေးသည် တစ်ဖက်မှ လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်ခုန်တက်ကာ လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်ထားရသည်။ ဒူးတစ်ဖက်ကို ထောက်လျက် အတောင်ပံဖြန့်ထားသော ကြိုးကြာဖြူတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကာထား၏။ ပြင်းထန်သော တွန်းအားကြောင့် သူမသည် အင်အားအများစုကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်ပြန်လှည့်ကာ မဝေးလှသော တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

လုရွှမ်ခြေရင်းအောက်ရှိ ကျောက်တုံးများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားကယ ရှည်လျားသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုပါ ဖန်တီးပစ်ခဲ့သည်။

အဘိုးအိုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ချီးကျူးနေ၏။

"ကောင်လေး မင်းက အရမ်းတော်တာပဲ အရမ်းတော်တယ်... ကောင်မလေး မင်းကလည်း မဆိုးပါဘူး ဒါပေမဲ့ အဲဒီလက်စည်းတံဆိပ်က မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင် ကျင့်စဥ် မဟုတ်လို့ အသုံးမ၀င်ဘူး.. ဒါပေမယ့် ကောင်လေး မင်းလည်း လမ်းလွဲနေတယ်"

"အကြံလေးပေးပါဦး..."

"ဘာကြောင့်လဲ ဆိုရင်... နာမ်လောကတစ်ခုလုံးမှာ လူသားတွေက အရာခပ်သိမ်းရဲ့ ဝိညာဉ်လို့ ဆိုရိုးစကား ရှိတယ်... ဒီစကားကို လူသားတွေကိုယ်တိုင် ပြောနေသလို ဖန်တီးထားပေမယ့် ဒီစကားက တကယ်တော့ ရှေးခေတ်က ဆင်းသက်လာခဲ့တဲ့ စကားပဲ... ဘယ်သူ ပြောခဲ့တာလဲ ဆိုတာတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမှတ်မိဘူး... သေချာတာ တစ်ခုကတော့ လူသားတွေကိုယ်တိုင်က လုံးဝ မပြောခဲ့ဘူး"

"ဒီစကားကနေ အကျိုးကျေးဇူး ရနေမယ့်အစား ငါတို့ လူသားတွေက ဒီစကားကြောင့်ပဲ မမျှတတဲ့ ဆက်ဆံမှုတွေ အများကြီး ခံခဲ့ရတယ်... ဘီလူးတွေနဲ့ သားရဲသတ္တဝါက ဒီစကားကြောင့် လူသားတွေကို ဆက်လက် ဖိနှိပ်နေကြတယ်"

"ကောင်မလေး ... မင်းက ကောင်းကင်ကမ္ဘာက လာတာ... မင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား အတွေ့အကြုံတွေရှိပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ အရှက်ရနေပါစေ လူသားတွေဟာ သားရဲမျိုးနွယ်အားလုံးကို ဆန့်ကျင် တိုက်ခိုက်နေရတယ် ဆိုတာကိုလည်း ကောင်းကောင်း သိထားရမယ်"

"ပြီးတော့ ကောင်လေး... အခု မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နဂါးသွေးအစစ်ကို သုံးလို့ရပေမယ့် နောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်တဲ့အခါ မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက လူမဟုတ်တဲ့ သွေးတွေကို မဖယ်ရှားရင် နောက်ဆုံးမှာ မင်းကျရှုံးလိမ့်မယ်"

ရန်ဖေးလည်း ပြန်ပြေးလာကာ သူမမျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အဘိုးအိုက သူမသည် ကောင်းကင်ကမ္ဘာက ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက် ကြည့်ရုံနဲ့ ပြောခဲ့၏။ လုရွှမ်က ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အဖိုးအိုသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ရွှေနဂါး၏ သွေးအစစ်ကို အတိအကျ ညွှန်ပြနေကြောင်း သဘောပေါက်ပါသည်။

"ဒါဆို အကြီးအကဲကို မေးချင်ပါတယ်... ဒီအငယ်တန်း ဘာလုပ်ဆက်ရမှာလဲ"

အဘိုးအိုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ပုံစံက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ရထားလုံး တောင်ပေါ်တက်ဖို့ လမ်းရှိမှရမယ်...လှေ တံတားနားရောက်ရင် တိုက်ရိုက် ဖြတ်သွားနိုင်ရမယ်... အားလုံးကလည်း စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်သင့်တယ် ဒါမှ သဘာဝကျမှာ!"

"အကြီးအကဲ"

"အကြီးအကဲ!"

လုရွှမ်နဲ့ ရန်ဖေး တညီတညွတ်တည်း အော်လိုက်ပေမယ့် အဖိုးအိုရဲ့ အသက်ရှုသံကို ဘယ်​နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။