ဆက်သွယ်ရန်

ဟမ့်!

ရန်ဖေးသည် ဒေါသကြောင့် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကန်ထုတ်ကာ အဝေးကို ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

လုရွှမ် တိတ်တိတ်လေးသာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒါက တကယ့် မိသားစုကြီး၊ ဂိုဏ်းကြီးတွေက လာတဲ့ အလှလေးတွေရဲ့ စရိုက်ပဲ။ အရမ်းမောက်မာတယ်၊ အရည်အချင်းလည်း မရှိဘူး၊ တော်တော်လည်း ဒေါသကြီးတယ်။

"ကောင်းပြီ... သွားကြရအောင်"

လုရွှမ် မြေပုံကိုထုတ်ကာ ယေဘုယျဦးတည်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ရင်း တောင်ဘက်သို့ ဆက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ရန်ဖေး နည်းနည်းတော့ ထိတ်လန့်သွား၏။ လုရွှမ် သူမကို အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ထိုနေရာဟာ လျှို့ဝှက် ပုန်းအောင်းနိုင်ရာ နေရာတစ်ခုရှိသော်လည်း အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အားသာချက်တစ်ခု ရှိပါသေး၏။ ဆိုလိုသည်မှာ လူတစ်ဦးတည်းသာ လျှို့ဝှက်နေရာကို ဖွင့်နိုင်သည်။ ရရှိပြီးပါက အလွန်ကြီးမားသော ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

အဲဒီဘက်မှာ လျှို့ဝှက်နေရာ တစ်နေရာ ရှိသည်။

သူမ အော်ဟစ်ညည်းညူရင်း လုရွှမ် အနားကို ပြေးသွားလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါပြီးရင် ရှင်နဲ့ မလိုက်တော့ဘူး!"

လုရွှမ် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ အလေးအနက် မထားဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ လုရွှမ်က စကားပြောရန် ပျင်းလွန်း​နေသဖြင့် ရန်ဖေးလည်း စိတ်ပျက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မသိတဲ့ လူတွေလိုမျိုး တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံသန်းနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ အနားယူချင်တယ်..."

လုရွှမ်လည်း ဒေါသတကြီး ခေါင်းကို မြှောက်ထားသည့် ရန်ဖေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရပါတယ် ငါလည်း နည်းနည်းပင်ပန်းနေတာ...."

နှစ်ယောက်သား တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကြသည်။

"ငါ အစာနည်းနည်း သွားရှာမယ်... မင်း ဒီမှာ အနားယူ​နေခဲ့လို့ရတယ်"

စားဖို့ မလိုအပ်တော့သော်လည်း သူတို့က လူသားတွေ ဖြစ်သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ အစာမစားဘဲနေရင် ခံတွင်းသည် အမြဲတမ်းခြောက်သွေ့ပြီး အရသာ ကင်းမဲ့နေလိမ့်မည်။

ကျင့်ကြံခြင်းသည် သဘာဝကို ဆန့်ကျင်သော်လည်း မိမိဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းရန်လည်း လိုအပ်ပါ​သေးသည်။ အစာစားချင်စိတ်တောင် မပြေနိုင်ဘူးဆိုရင်၊ ဆက်ပြီး မျိုသိပ်ထားရင် မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ ရူးသွပ်သွားမှာဖြစ်ပြီး အလေ့အကျင့်မှာလည်း ပြဿနာတွေက အလွယ်တကူ ပေါ်လာလိမ့်မည်။

"ရှင့်သဘောပဲ!"

လုရွှမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြီး တောင်ပေါ်က ပြေးထွက်သွားသည်။

ရန်ဖေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပြိုကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ထိုနေရာ၌ ကောင်းကင်ကမ္ဘာ၊ ဒြပ်စင်ငါးပါး ယင်းယန်ဂိုဏ်း၏ နတ်သမီးကိုးအား မမြင်နိုင်​တော့ပေ။

သူမသည် လူသားဦးခေါင်းအရွယ် ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို ဂရုတစိုက်ထုတ်ကာ ယွမ်စွမ်းအင်နှင့် ထိုပုတီးစေ့ထဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ပုတီးစေ့က အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းပြီးတဲ့အထိ လှုပ်ရှားမှု မရှိလာပေ။

ရန်ဖေးမျက်နှာမှာ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ်ကြောင့် ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ လှည့်ပတ်နေလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပုတီးစေ့ပေါ်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာ၏။ ရန်ဖေးလည်း ပုတီးစေ့ဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားကာ ပုတီးစေ့ထဲတွင် လှပပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နတ်သမီးကိုး... တကယ်ပဲ မင်းလား မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာလား"

ပုတီးစေ့ဖြင့် ပြောနေသော မျက်နှာပေါ်မှာတော့ ရွှင်မြူးသော အကြည့်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဟုတ်တယ် အစ်မဟန်ယင်းရော အခု ဘယ်လိုလဲ ဒဏ်ရာ​တွေဘာတွေ ရထားသေးလား?"

လုရွှမ် ရုတ်တရက် ပြန်​ရောက်လာမှာကိုလည်း ကြောက်တာ​ကြောင့် အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သေးသည်။

ပုတီးစေ့ထဲက မိန်းကလေးကို ဟန်ယင်းဟုခေါ်ပြီး သူမကလည်း ကောင်းကင်ကမ္ဘာက လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရန်ဖေးနဲ့ နောက်ပြန်မဆုတ်နိုင်အောင် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိပြီး သေရေးရှင်ရေး ဘဝတွေကို အတူတကွ ဝေမျှနိုင်သည့် သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ သူမလည်း အရမ်းစိုးရိမ်နေတာကြောင့် တစ်လလောက် စောင့်ပြီးမှ ဟန်ယင်းကို တစ်ဖက်လူ သေလားရှင်လား သိလိုတဲ့စိတ်နဲ့ ဆက်သွယ်ခဲ့ရသည်။

ပြီးနောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို အရူးအမူး ဆက်သွယ်လိုက်လို့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို ဖော်ထုတ်မိပါက နောင်တရလိမ့်မည်။ ဟန်ယင်း မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေရာ သူမ ဒဏ်ရာ ရသွားတာ သိသာသည်။

"ဒီကမ္ဘာက လူတွေက အကြိမ်ကြိမ် လှည့်စားနေကြတာ... ဒါပေမယ့် သိပ်တော့ မပြင်းထန်ပါဘူး ငါကိုယ်တိုင် ထိန်းလို့ရတယ်။ နင့်စိုးရိမ်နေတာကို ကြည့်ရတာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားတစ်ယောက်ရှိလား..."

လုရွှမ် အကြောင်း ပြောလိုက်တိုင်း ရန်ဖေး ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမသည် ထိုကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ချက်ချင်း ပြောပြပြီး အလွန်ဒေါသ ထွက်နေသေး၏။

"လူသားမျိုးနွယ်ထဲမှာ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင် လုရွှမ်က နင့်ရဲ့ ချီထျန်းပု ခြေလှမ်းတွေကို တကယ်သိပြီး ဓားပညာကို သူ့ဘာသာသူ နားလည်ထားတယ်... ဓားသိုင်းငါးခုကိုလည်း နင်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့အထိ လေ့ကျင့်ထားတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

ဟန်ယင်းလည်း အံ့သြသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်.. သူက အောက်ကမ္ဘာက လာတာ ဘာမှမရှိတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးကနေ ရှေး​ဟောင်းကမ္ဘာကို ဖောက်ထွက်ဖို့ သူ့ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားကို အားကိုးပြီး တစ်သောင်းကမ္ဘာထဲ ဝင်လာတာတဲ့... နောက်ဆုံးတော့ မြေကမ္ဘာထဲကို ဝင်လာတယ်တဲ... ဟမ့် ကြွားလုံးထုတ်နေတာ! သူက မျှော်စင် နယ်ပယ်ရဲ့ ပထမအဆင့်ပဲ သူ့နောက်မှာ ကြီးမားတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခု မရှိဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် အင်အားရှိနိုင်မှာလဲ။"

လုရွှမ် အကြောင်းပြောပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ဟန်ယင်းက သူမကို နောက်ပြောင်နေပုံ မပေါ်ပါဘူး။

"ညီမကိုး... အာဏာတွေကို အစွဲအလမ်းကြီးတာ မကောင်းဘူး လုရွှမ် ပြောတာမှန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ သူက အောက်ကမ္ဘာကနေ တကယ်ဖောက်ထွက်လာတာ ဆိုရင် အဲဒါက ငါတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အကူအညီပဲ... ငါတို့ ဒီလိုလူတွေနဲ့ မိတ်ဖွဲ့ရမယ် သူ့ကို မစော်ကားမိအောင် သတိထားရမယ်"

"အစ်မဟန်ယင်း... လှည့်စားမခံပါနဲ့.. အဲဒီလူက ကြွားလုံးထုတ်​နေတာပဲ ​ဖြစ်ရမယ်... ဒီလိုလူမျိုး မရှိဘူး ဟုတ်ပြီလား... ညီမသူ့ကို အာရုံစိုက်နေတယ်၊ ​​ဒါပေမယ့် အခု ညီမတို့ တောင်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့ တောင်ဘက်စွန်းကို သွားနေတာ... သူက နဂါးကျွန်းကို သွားချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ...အစ်မဟန်ယင်း လာတွေ့မလား ဒီလူက တော်တော်ကို ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်"

ဟန်ယင်း ပြုံးပြီး "နင်ပြောတာကို ကြားတော့ ငါလည်း လုရွှမ်ကို စိတ်ဝင်စားလာပြီ... ကောင်းပြီ၊ ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး ဖြတ်လာခဲ့မယ်.. မင်းလည်း လမ်းတစ်လျှောက် ပိုသတိထားရမယ်နော်"

"ကောင်းပြီ အစ်မဟန်ယင်းလည်း အတူတူပဲနော်... စကားမစပ် ညီမမှာ အရှင်ဟွမ်လုံဆီက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဆေးလုံး နှစ်လုံး ရထားတယ်...အစ်မဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်"

"ဒါက အရမ်းစျေးကြီးတဲ့ဟာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ ငါတကယ် လိုအပ်နေတာ"

သူတို့နှစ်ဦးသည် သေးငယ်သော အစီအစဥ်တစ်ခုစီကို တည်ဆောက်ပြီးနောက် အရောင် ခုနစ်ရောင်ရှိသော သလင်းကျောက်နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းမှုကို အသက်သွင်းရင်း ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ကြသည်။

အရောင် ခုနစ်ရောင်ရှိသော သလင်းကျောက်နှစ်ခုသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဟင့် အဲဒီလူ ပြန်လာပြီ"

ရန်ဖေး လှမ်းအော်လိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးကို အမြန် အဆုံးသတ်လိုက်ကာ ပုတီးစေ့ကိုလည်း ဖယ်လိုက်သည်။

လုရွှမ်ဟာ ဒဏ္ဍာရီမြေက သမင်တစ်ကောင်ကို အမှန်တကယ် အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့၏။ နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ်က သားရဲတစ်ကောင်ကို ခဏလေးအတွင်း သတ်လာခဲ့တာ မြင်ရတော့ ရန်ဖေးရဲ့ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံစိုက်နေသော်လည်း ဘာလှုပ်ရှားမှုကိုမှ သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ လုရွှမ် တကယ် ပြန်လာတာ မဟုတ်ရင် လုရွှမ် ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတာ သူမ သိမှာမဟုတ်ချေ။

လုရွှမ် မီးမွှေးကာ စတင်တင်လိုက်သည်။ ရန်ဖေး မလှုပ်မယှက်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

လုရွှမ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရန်ဖေးရဲ့ လက်ထဲက အသားတစ်ဝက်ကို လုယူလိုက်သည်။ တစ်ကိုက် ယူစားပြီးတဲ့အခါ ကျန်အသားတစ်ဝက်ကို ရန်ဖေးအား ပြန်ပစ်ပေးလိုက်၏။

"မင်းက စိတ်ကူးတွေ အများကြီးရှိတဲ့ ကလေးမလေးပဲ... ငါ မင်းကို လုပ်ကြံချင်ရင် မင်း ထွက်ပြေးမှာလား"

"ရှင်?"

ရန်ဖေးမျက်နှာသည် နီရဲလာကာ ရှက်စိတ်နှင့် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ... မြန်မြန်စား... ပြီးရင် ဆက်သွားရမယ် တ​ခြားလူတွေ ရောက်လာရင် စားချိန်တောင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း မစားချင်လည်း ရတယ်.. ဒါပေမဲ့ နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ်က အရသာရှိတဲ့ သားရဲတွေက အချိန်မရွေး စားလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး"

ရန်ဖေးသည် လုရွှမ်ကို ဝါးစားလိုက်သကဲ့သို့ သမင်အသားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ချပစ်လိုက်သည်။