သေတဲ့အထိ ပြန်မဆပ်သွားဘူး

အစိမ်းရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ထားတဲ့ ပညာရှင်က ချက်ချင်း သတိထားလာသည်။

ချန်ရှီ သူ့နာမည်မေးတာကို အရမ်း ကြောက်သွား၏။ ဒီကောင်လေး အရင်တစ်ခေါက်က ဒီမေးခွန်းကို သူဖြေခါနီးမှာ ချန်ရှီရဲ့ခြေထောက်က သူ့လည်ပင်းကို လှီးဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲသည် သူမျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း မအောင်မြင်ဘဲ မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့​ မှော်ဆရာများကြား တိုက်ပွဲဖြစ်သွားပြီး ခြေသလုံးဖြတ်ကာ အလျင်စလို ထွက်ပြေးသွားရတာနဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

သူ့ဒဏ်ရာကနေ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ကောင်းလာပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သန်ကောင်လို ဖြစ်လာကာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်မရနိုင်တော့ချေ။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ပြောင်းလိုက်ရင်တောင် ခြေနှစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးထားရတာကြောင့် မသန်မစွမ်း ဖြစ်လာမှာပဲ ဖြစ်သည်။

မသန်မစွမ်း ဖြစ်ရင် သေခြင်းတရားကပဲ စောင့်နေလိမ့်မည်။

အခုတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်က နတ်ဆိုးဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်က လူလည်းမဟုတ် တိရိစ္ဆာန်လည်း မဟုတ် ဖြစ်နေသည်။ ချန်ရှီက သူ့နာမည်ကို တောင်းတဲ့အတွက် ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာပင်။

အခု ချန်ရှီက သူ့နာမည်ကို ထပ်မေးပြန်ပြီ။ ထိုက​လေးရဲ့ လှည့်ကွက်ဟောင်းကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ထပ်လှည့်စားခံပါ့မလဲ။

သူ မဖြေတာကို တွေ့တော့ ချန်ရှီ ထပ်မေးသည်။ အစိမ်းရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ထားတဲ့ ပညာရှင်က မဖြေသေးဘဲ ရှုံ့ချငေါက်ငမ်းနေတဲ့ အသံဖြင့် ဆိုလာသည်။

"ချန်ရှီ.. ဒီနေ့ငါလာတာက မြောက်နဲ့တောင် အဆောင်ဆွဲ မှော်ဆရာတွေကြားက တိုက်ပွဲကြောင့် မဟုတ်ဘူး... ကလဲ့စားချေဖို့ ဒီနေ့တော့ ငါ့ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းလာပြီ... မင်းကို လက်စားချေဖို့ လာတာ!"

သူသည် လူတစ်ယောက် အရပ်လောက် ရှိတဲ့ ဘူးသီးခြောက် တစ်လုံးကိုလည်း ကျောမှာ လွယ်ထားသေးသည်။ ဘူးသီးပုံသဏ္ဌာန်က အလွန်ရှူပ်ထွေးကာ နားမလည်နိုင်သော အဆောင်လက်ဖွဲ့ စာလုံးများကို ၎င်းပေါ်တွင် ရေးထား၏။

ချန်ရှီသည် ထိုအဆောင်စာလုံး ဖွဲ့စည်းပုံများကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် နားလည်နိုင်သည်။ အဆောင်စာလုံးရဲ့ အစမှာ သာမန် အဆောင်စာလုံးတွေ စတင်ရေးသားတဲ့ ရှင်းလင်ချက်သုံးပါး အက္ခရာ မဟုတ်တော့ဘဲ လမ်းတံခါးလောက ရဲ့နန်းတော်ဆယ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသော လမ်းတံခါးလောက အက္ခရာဖြစ်သည်။

လမ်းတံခါးလောကရဲ့ အောက်ပိုင်းသည်တော့ တစ္ဆေမျက်နှာနှင့် တူသော စတုရန်းပုံ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုသည် ​ပေမင်ပင်လယ်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ကာ ဘယ်နဲ့ညာက မေ့လျော့ခြင်းမြစ်ပုံ ဖြစ်ပါ၏။

သာမာန် အဆောင်စာလုံးတွေသာဆိုရင် ခဏအတွင်း နားလည်နိုင်မှာ သေချာသည်။ ဒါပေမဲ့ သွေးနဲ့ခြယ်ထားတဲ့ ဒီစာလုံးတွေမှာ ချန်ရှီ နားမလည်နိုင်တဲ့ အပေါ်၊ အလယ်နဲ့ အောက်ခြေမှာ ဖားတစ်ပိုင်းစာရေးခြင်း၊ လှည့်ခြင်း၊ လိမ်ခြင်း၊ ကောက်ခြင်း စသည့် ပုံစံအမျိုးမျိုး ရှိနေသည်။

စာလုံးတို့ရဲ့ နေရာက မတည်မငြိမ်နဲ့ ဖြစ်သည်။ အပေါ်ကနေ အောက်ခြေအထိ ကူးခတ်နိုင်သလို၊ အောက်က စာလုံးတွေကလည်း ပုံသဏ္ဌာန်တွေ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အမှန်တရားတွေ ပါဝင်နေသလို ခံစားလာရစေလေသည်။

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။

"ငါ့အဖိုး ဖန်တီးထားတဲ့ တောင်ပိုင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပုံစံတွေက တကယ်ကြီး မြောက်ပိုင်းထက် ကြီးကျယ်တဲ့ တိုးတက်မှုတွေ ရှိနေတာပဲ!"

အဘိုးက သူ့ကို ဒီလို ဆွဲချက်ပုံစံတွေကို မသင်ပေးဖူးခဲ့ချေ။

သို့သော် ချန်အိမ်၏အရှေ့ဘက် တောင်ပံအခန်းထဲတွင် ဝှက်ထားသော စာအုပ်များစွာ ရှိသည်။ သူလုပ်စရာ မရှိသည့်အခါတိုင်း ၎င်းတို့ကို ထုတ်ကြည့်ဖူး၏။ အများစုမှာ သူ့အဖိုးရဲ့ စုဆောင်းမှုများ ဖြစ်ကာ ထိုစာအုပ်တွေထဲ၌ အဆောင်စာလုံး ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများ ရှိနေနိုင်သည်။

မြို့ထဲက လူတော်တော်များများကလည်း ကောင်းကင်မှ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို သတိထားမိပြီး ခေါင်း​တွေကို မော့လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာက နောက်တစ်ယောက်ကို ကူးစက်သွားသလိုပဲ အားလုံးက သူတို့လုပ်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကိုသာ မော့ကုန်၏။

သူတို့ရောက်တဲ့ နေရာကို ကျောက်ကျောင်မြို့လို့ ဆပ်ပြာလုပ်နိုင်တဲ့ ရှေးဟောင်းဆပ်ပြာ သစ်ပင်ရှစ်ပင်ကြောင့် ကျော်ကြားတဲ့ မြို့ ဖြစ်လေသည်။

အပင်တစ်ပင်စီသည် ဆယ်မီတာအထူရှိပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ဆယ်ယောက်လောက် ဝိုင်းဖက်ထားလို့ ရလောက်၏။ အပင်တိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဥ်များရှိပြီး ၎င်းတို့သည် အသွင်သဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုးရှိသည့် တာအိုဘုန်​ကြီး ရှစ်ဦးဖြစ်ကြသည်။ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံ၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော သစ်ပင်၏ ထိပ်ဖူးပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေကြသည်။

တာအိုကျင့်​ကြံသူ ရှစ်ဦးသည် အပတ်စဉ်ရက်များတွင် ကျောက်ကျောင်မြို့ အချင်းဝက်အတွင်းရှိ နယ်မြေအားလုံးတွင် ၎င်းတို့ရှစ်ဦး၏ စွမ်းအားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် နတ်ဆိုးများ မဝင်ရောက်နိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် တာအိုကျင့်ကြံသူ ရှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ အသီးသီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ် စာပေပညာရှင်ရဲ့ ဦးခေါင်းထက်တွင် သွေးစွန်းနေသော စာလုံးစွမ်းအင်များကြားတွင် ကြီးမားသော စာလုံးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်နှာစိမ်းစိမ်း၊ အစွယ်ပါသော ဦးခေါင်းကြီးသည် အချင်းဆယ်ပေခန့် ရှိနေ၏။ အဆောင်စာလုံးက ၎င်းရဲ့ နှာသီးခေါင်းမှ ထွက်လာပြီး မျက်နှာ၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ အနက်ရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသည်။

ချန်ရှီသည် ဤသွေးရောင် ဘူးသီးခြောက်ထဲမှ ပေါက်ဖွားလာသောအခါ စွမ်းအင်များသည် ပြန့်ပြူးသော မျက်နှာပြင်မှ သုံးဖက်မြင် တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြားချပ်ချပ်များကို သုံးဖက်မြင် ဖြစ်သွားအောင် ဆန့်ထုတ်ပြီး သရဲမျက်နှာများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလိုမျိုးပင်။

ဆယ်ပေခန့် အကွာအဝေးက နေရာတွင်တော့ အချင်းဝက်ခန့်ရှိသော သရဲဦးခေါင်းများ တစ်ဖွဲဖွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမှောင်ထုကြီးသဖွယ် ကျောက်ကျောင်မြို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

သစ်ပင် ရှစ်ပင်ဆီက အကိုင်းအခက်များ ပျံတက်သွားပြီး ကြီးမားသော အလုံးကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာကာ ထိုမျက်နှာလေး မျက်နှာရှိ တစ္ဆေခေါင်းများနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအင်အလုံးက အချင်း ဆယ်ပေခန့်ရှိကာ သရဲခေါင်းများကို ထုပ်ပိုးပြီး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။

တစ္ဆေခေါင်းများစွာသည် မီးရှူးမီးပန်းများ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ စွမ်းအင်အလုံးက ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်း ဆပ်ပြာ ပူဖောင်းအသစ်များ ထွက်လာပြီး တစ္ဆေခေါင်းများကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြန်သည်။

"ကျောက်ကျောင်မြို့ရဲ့ တာအိုကန့်ညောင်က အရမ်းအစွမ်းထက်သားပဲ!"

ချန်ရှီ အစကတော့ အစိမ်းရောင်ဝတ် စာပေ ပညာရှင်ကို ဤမြို့မှ ဖြားယောင်း မြှားခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားသော်လည်း စာပေ ပညာရှင်က သူ့ကို ဤအခွင့်အရေးကို မပေးဘဲ မြို့ထဲ တိုက်ရိုက် ဖောက်ဝင်ဖို့ လုပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အခြေအနေပေါ်မူတည်၍ တာအိုကျင့်ကြံသူ ရှစ်ဦးသည်လည်း စာပေ ပညာရှင်ကို အစိမ်းလိုက် တားဆီးခဲ့၏။

ရုတ်တရက် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော တစ္ဆေခေါင်းများသည် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ဖြန်းခနဲ တောက်လောင်ကာ ပူဖောင်းများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

"သူတို့ မတားနိုင်​တော့ဘူး!"

ချန်ရှီ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထခုန်ကာ အနီးနားရှိ အိမ်ခေါင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ မြို့ပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဟူး--"

နေရာတိုင်းတွင် ဆေးလိပ်သောက်သလို အငွေ့တွေ မှုတ်ထုတ်နေသော သရဲတစ္ဆေခေါင်းကြီးသည် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျကာ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟ၍ ထူထဲသော အခိုးအငွေ့နှင့် အဆိပ်တောက်မီးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီ ရှောင်ရင်း ခုန်ချလိုက်၏။ ထူထပ်သော မီးခိုးများနှင့် အဆိပ်တောက်မီးများက အိမ်တစ်အိမ်ပေါ်သို့ ဖြန်းမိသွားရာ အစိမ်းရောင် ကြွေပြားများ လောင်ကျွမ်း ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ လေထဲတွင် ရှိနေဆဲအခိုက်၌ သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းတစ်ခုကို ထုတ်၍ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ တစ္ဆေဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

အစိမ်းရောင် အဝတ်အစားနဲ့ ပညာရှင်လည်း ဒါကိုမြင်တဲ့အခါ သူ့နှလုံးခုန်သံက ရပ်သွားတော့မတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။

"ဓားစွမ်းအင်က အရမ်းမြန်တာပဲ... ငါ့ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်နိုင်တာ မဆန်းပါဘူး!"

သူယခု သုံးထားတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့က သာမာန် အဆောင်လက်ဖွဲ့ မဟုတ်ပေ။ တစ္ဆေရထားလုံး ဟုခေါ်သော "အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးရတနာ" တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော တတိယအဆင့် အစီအရင် ဖြစ်သည်။ အဆင့် ကိုးဆင့် ခွဲခြားထားပြီး နတ်သန္ဓေသားရဲ့ အဆင့်ကိုးဆင့်နဲ့လည်း ကိုက်ညီသည်။ ချည်ဆွဲပိုးကောင်က အဆင့်၆ ရှိ၏။

တစ္ဆေရထားလုံးက တတိယအဆင့်တွင် ရှိပြီး ၎င်းမှာ ချည်ဆွဲပိုးကောင် အဆင့်ထက် များစွာမြင့်မားသည်။

ဒါကြောင့် အလွန်အားကောင်းပြီး ​ရေးဆွဲရာတွင် အသုံးပြုသော အဖိုးတန် ခွေးနက်သွေးနှင့် အခြား ယန်ပစ္စည်းများကိုသာ သုံးရမည်။ နောက်ပြီး ဆေးပြင်ဆင်ရန်အတွက် ကင်းခြေများ၊ သစ်ဂျပိုးခေါက်ကို ရောစပ်ပြီးပါက အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားသန့်စင်ရန် မီးတောင်ရဲ့ မီးကို အသုံးပြုရပါမည်။

အခြေခံအားဖြင့် ပစ္စည်းများ၏ ၁၀၀% ကိုအသုံးပြုသော်လည်း အဆုံးတွင် အဖိုးတန်က ၁၀% သာ ကျန်ခဲ့သည်။ သန့်စင်ပြီးပါက တတိယအဆင့် အဆောင်စာလုံးကို ရေးဆွဲဖို့ သုံးနိုင်ပြီ။

သို့သော် ချန်ရှီဘက်က ဦးခေါင်းကို ဓားဖြင့်လှီးဖြတ်လိုက်သောအခါ အဖိုးတန် တစ္ဆေရထားလုံးသည် ပုပ်စော်နံသော သွေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်အမင်း ဆိုးဝါးသော အနံ့အသက်ဆိုးများနှင့်အတူ အခင်းဖြစ်နေရာ၌ ဖိတ်ကျသွားသည်။

အစိမ်းရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ထားတဲ့ ပညာရှင်ဟာ သူ့စိတ်ထဲ တွေးလိုက်ရုံဖြင့် တစ္ဆေခေါင်းကြီးတွေက ကောင်းကင်ကနေ ပျံတက်လာပြီး ထူထဲတဲ့ မီးခိုးတွေကို ဆွဲထုတ်ကာ ချန်ရှီဆီ ဦးတည်သွားနေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ချန်ရှီသည် တစ္ဆေရထားလုံးမှ မီးတောက်များကို ရှောင်ရှားကာ တစ်အိမ်မှ တစ်အိမ်သို့ အမြန် ခုန်ပျံနေခဲ့သည်။ တစ္ဆေရထားလုံးက အလွန်အစွမ်းထက်ပုံ မပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အလွန်အစွမ်းထက်သည်။ မီးတောက်များသည် သာမန်မီးများ မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေမီးများ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

အဆိုပါ တာအိုရှစ်ဦး၏ စွမ်းအားသည် သာမန်ကန့်​ညောင်များထက် သာလွန်သည်။ ၎င်းတို့၏ ဆပ်ပြာ ပူဖောင်းများသည် သာမန်သရဲတစ္ဆေများကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် လုံလောက်ပြီး လွတ်မြောက်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တစ္ဆေရထားလုံးရဲ့ တစ္ဆေမီးအောက်မှာတော့ လောင်ကျွမ်းသွားရာ တစ္ဆေမီးက ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်ကြောင်း ပြသ​နေသည်။

ကြီးမားသော တစ္ဆေခေါင်းကြီးသည် အနောက်မှ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာလျက် ရှိသည်။ မျက်နှာတိုင်းသည် ချန်ရှီကို မျက်နှာမူထားကာ ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော မီးလျှာများဖြင့် တစ္ဆေမီးချောင်းများကို ထုတ်ပစ်နေကြသည်။

တတိယအကြိမ် လှည့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မီးလုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသော်လည်း ဓားစွမ်းအင်ကလည်း ၎င်းရဲ့ ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

ချန်ရှီဟာ ရှက်ရွံ့စွာ ထွက်ပြေးသွားပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတော့ လေထဲမှတစ်ဆင့် သူ့ကို လိုက်နေသည့် တစ္ဆေခေါင်းများကို တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ဖောက်ခွဲပစ်ခဲ့သည်။ သွေးစက်များက ကောင်းကင်အနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ချန်ရှီ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျောက်ကျောင်မြို့မှ ထွက်ပြေးပြီး သူ၏စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်ကို စုဆောင်းကာ နတ်သန္ဓေသားအား ထုတ်သုံးလိုက်၏။

"ရှောင်ကျောင်!"

ချီစွမ်းအင်က ဘုံကျောင်းအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်သွားကာ နတ်ကွန်းရှိ ဖက်တီး ကလေးငယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် နဂါးဦးချိုတွေလို ထူထဲသော အကိုင်းအခက်များဖြင့် စိမ်းညို့အုံ့မှိုင်းနေသော အပင်တစ်ပင် သူ့နောက်တွင် ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှီ တစ်ချက်ခုန်တက်ကာ သစ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ထူထပ်သော သစ်ကိုင်းများတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ နင်းလျှောက်ရင်း ကောင်းကင်သို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။ ခယ်ကျောင်သစ်ပင်က လူဦးခေါင်းအရွယ်အစားရှိ အနီရောင် အသီးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အနီရောင်အသီးများဟာ အော်ပရာအဆိုတော်များ၏ မျက်နှာများကဲ့သို့ ရောင်စုံခြယ်သထားသည်။

အကိုင်းအခက်နဲ့ အရွက်များက ကခုန်နေကြတာကြောင့် ဦးခေါင်းပုံအသီးများကလည်း ကခုန်နေကြသည်။ မြို့ထဲမှလူများသည် မြို့အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာသော ဧရာမသစ်ပင်ကြီးများကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြစဥ် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ၎င်းအသီးမျက်နှာများက မျက်လုံးများနှင့် ပါးစပ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်ကာ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ လူအို အရွယ်စုံကုန်သည်။

လူတွေ အံ့အားသင့်နေတဲ့ အသီးမျက်နှာများက လေထဲမှာ ပျံဝဲနေတဲ့ တစ္ဆေခေါင်းတွေကို ကိုက်လိုကတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ္ဆေခေါင်းတွေကလည်း ပါးစပ်ကြီးဖွင့်ပြီး အသီးမျက်နှာနီတွေကို ​ပြန်ကိုက်၏။

မြို့အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ယံမှာတော့ တိုက်ပွဲက ခဏအတွင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် မျက်နှာလေးမျက်နှာရှိ သရဲတစ္ဆေများက ချန်ရှီရဲ့ အပင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား ခုန်ဆင်းကာ ချန်ရှီကိုပါ စားပစ်ရန် ကြိုးစားသည်။

တင်းတင်းသည် သူမလက်ထဲတွင် ဖီဖာစောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ကျောက်ကျောင်မြို့ရဲ့ လမ်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြို့ပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သစ်ပင်အနားသို့ ရောက်သောအခါတွင် ချန်ရှီက သစ်ပင်ကြီးနောက်သို့ ပျံသန်းသွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ချန်ရှီဟာ တိမ်တွေဆီ ရောက်နေသလိုမျိုး သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ မြန်မြန်ပြေးလွှားနေ၏။ သူ့ဆီသို့ ပြေးသွားသော တစ္ဆေဦးခေါင်းများသည် လူဦးခေါင်းများကြောင့် မကြာခဏ ပိတ်ဆို့ခံထားရကာ မီးလျှာများသာ ထွက်လာပြီး မီးခိုးမည်းများ ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

ရုတ်တရက် မျက်နှာ လေးမျက်နှာရှိ တစ္ဆေ​ခေါင်းများသည် သစ်ကိုင်းများကြား ကျူးကျော် ဝင်ရောက်ကာ သွေးထွက်သံယို ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ချန်ရှီကို တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်ဖို့ ပြင်လေသည်။

တင်းတင်း အလန့်တကြား ထအော်လိုက်မိသည်။ တစ္ဆေဦးခေါင်း လွင့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချန်ရှီသည် တစ္ဆေခေါင်းပေါ်မှ ခုန်တက်ကာ သစ်ကိုင်းများကြားမှ ခုန်ပျံသွားခဲ့သည်။ သူက တစ္ဆေခေါင်းများကို ရှောင်ကာ ကောင်းကင်ယံက အစိမ်းရောင်ဝတ် ပညာရှင်ထံ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်။

"သခင်လေးက အရမ်း​တော်​တာပဲ!"

တင်းတင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ သံတစ်ခု လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်းထွက်သွားလို့ မရဘူး! မင်းငါ့ကို ငွေနှစ်ဆယ် အကြွေးတင်နေသေးတယ်!!"

တင်းတင်း ပြုံးပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ပြောနေမိသည်။

"သခင်လေးက အဲဒီငွေချောင်းနှစ်ဆယ်ကို လွမ်းနေတုန်းပဲလား"

ချန်ရှီဟာ တိမ်တွေပေါ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာများက ပုရွက်ဆိတ်များလို အစိမ်းရောင်နှင့် အနက်ရောင် အရိပ်များကိုသာ မြင်နေရသည်။ ဒီလို မြင့်တဲ့ အမြင့်ကနေသာ ပြုတ်ကျလာရင် အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားမှာ သေချာ၏။

ချန်ရှီဟာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ ခုန်တက်လာပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ် စာပေ ပညာရှင်ကို လေထဲက ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် စာပေပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်က အတောင်ပံများ မရှိသောဘဲ လေထဲတွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်သည့် လက်အစုံသုံးဆယ်ကျော်သာ ရှိလေသည်။ ၎င်းက ချန်ရှီရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန် ရုတ်တရက် ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်။

သူ့လက်များသည် ခုနစ်ဆယ့်ရှစ်ပေခန့်ရှည်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် ချွန်ထက်သော လက်သည်းများ ပါရှိ၏။ ၎င်းတို့ကို လွှဲခုတ်လိုက်သောအခါတွင် တံစဉ်တစ်လတ် ကိုင်ဆောင်ကာ သာမန်လူသားတွေ အသက်များကို ရိတ်သိမ်းနေသော ဧရာမ မကောင်းဆိုးဝါးနဲ့တောင် တူသည်။

ခြေသည်းငါးချောင်းပါသော လက်တစ်ဖက်သည် ဧရာမ ဓားရှည်ငါးချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသလိုပင်။ အဆောင်စာလုံးတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတာ မှန်သော်လည်း အနီးကပ် တိုက်ပွဲမှာဆိုရင် တစ်ဖက်လူဟာ အချိန်တိုအတွင်း အစိတ်စိတ် အမြွှာမြွှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားလိမ့်မည်။

အထူးသဖြင့် လေထဲက အစိမ်းရောင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ပညာရှင်သည် မြေပြန့်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသလို လှုပ်ရှားနေကာ ချန်ရှီတောင် သူ့လို မပျံသန်းနိုင်ပေ။

သံချပ်ကာမြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေက လေထဲမှာ ရပ်နေနိုင်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ချေ။

သို့သော် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ကြယ်မှုန်များက ချန်ရှီ ခြေရင်းအောက်တွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ထျန်းရွှမ်ကြယ်က ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာကာ အလင်းတန်းများ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။ ကြယ်ကသူ့ကို လေထဲမှာ ရပ်တန့်နိုင်အောင် ထောက်ပံ့ပေးထားကာ စာပေ ပညာရှင်၏ တိုက်ခိုက်စေသည်။

"ကလစ်!"

အစိမ်းရောင်ဝတ် စာပေ ပညာရှင်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ချန်ရှီ ဖောက်ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။ လက်တစ်ဖက် လေထဲက ပြုတ်ကျသွား၏။ သူ့ဒဏ်ရာတွေက သွေးစိမ်းတွေကို ဖြန်းခနဲ ပေါက်ထွက်လာစေတာကြောင့် ထအော်လိုက်ပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ ချန်ရှီက သူ့ကျောပေါ် မှောက်လျက်သား လဲကျလာပြီး ကျောကုန်းကို ပြေးတက်လာသည်။

ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ တစ္ဆေခေါင်းတွေက လေပေါ်ကို လှည့်ပတ်ပြီး ချန်ရှီကို ထိုစာပေ ပညာရှင်ရဲ့ နောက်ကျောပေါ်ကနေ တွန်းထိုးခဲ့ပေမယ့် အချိန်နှောင်းသွားပါပြီ။

ဝုန်း!

ဘူးသီးခြောက်ထဲက သွေးသည် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ် စာပေပညာရှင် မွေးမြူထားသော အဖိုးတန်သွေးများ ပြန့်ကျဲကာ သွေးကန့်လန့်ကာ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချန်ရှီက သွေးကန့်လန့်ကာမှ ခုန်ဆင်းကာ ထိုလူရဲ့ ခေါင်းနောက်ဘက်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်ပြီးနောက် နားရွက်တွေကိုပါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုတ်ပုတ်​ပေးလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရေထဲနစ်သွားသလို ရုတ်ချည်း ပြုတ်ကျသွားသည်။ ချန်ရှီ မရပ်ဘဲ ထိုလူရဲ့ခါးကို ဓားထိုးသလို လက်သီးချက်တွေ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

သူ့နောက်မှာတော့ တစ္ဆေရထားလုံးရဲ့ အစီအရင်ထဲက တစ္ဆေခေါင်းတွေ တစ်ခေါင်းပြီး တစ်ခေါင်း ပေါက်ကွဲသည်။ အနံ့အသက်ဆိုးတွေက ကောင်းကင်ကနေ ကြွေကျလာပေမယ့် အောက်ဖက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အနီရောင် မီးရှူးမီးပန်းတွေလို လှပနေ၏။

"မသေနဲ့ဦး!"

လေထဲတွင်တော့ ချန်ရှီဟာ ထိုလူရဲ့ ခေါင်းကို ခါယမ်းနေသည်။

"စန်းဟဲရွာအတွက် ငါ့ကို ပိုက်ဆံ မပေးရသေးဘူး... ထစမ်း ထစမ်း!"

စာ​ပေပညာရှင်၏ ဦးခေါင်းမှာ ငိုက်စိုက်ကျကာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းသွားသည်။ ပိုးကောင် ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ပေါက်ကွဲ၊ ပြိုကွဲသွားကာ အစိမ်းရောင် အရည်တွေ စိမ့်လာသည်။ နှစ်ယောက်သား လဲကျသွားစဥ် ချန်ရှီက ခယ်ကျောင်သစ်ပင်ရဲ့ အကိုင်းအခက်တွေထဲ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုစဥ် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အကိုင်းအခက်တွေက ကျုံ့ပြီး ပါးလာတာကို မြင်လာသည်။ လူဦးခေါင်းပါသော အပင်ကြီးကလည်း သေးငယ်ပြီးရင် သေးငယ်လာကာ သစ်ပင်များပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော သာမန်အနီရောင် အသီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချန်ရှီရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲက ဖက်တီးကလေး ရှောင်ကျောင်သည် ဘုံကျောင်းအပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်နှစ်ကြောင်း စီးကျလာသည်။

စန်းဟဲရွာက ရွာသားတွေကို အကာအကွယ် မပေးနိုင်တဲ့အတွက် သူဟာ ကန့်ညောင်ကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ချေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ အချည်းနှီး သေဆုံးသွားတဲ့ ဒီလူတွေအတွက် လက်စားချေဖို့ ချန်ရှီရဲ့လက်ကို အသုံးပြုခဲ့ပါပြီ။

ချန်ရှီသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ အပင်ကြားမှာ လဲကျသွားသော စာပေ ပညာရှင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူငါ့ကို အကြွေးနှစ်ဆယ်တောင် ထပ်တင်သွားသေးတယ်..."

တင်းတင်းသည် ထိုစာပေ ပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရာ သစ်ကိုင်းတစ်ခက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ လှမ်းဆွဲယူလိုက်လေ၏။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခိုက် အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး ဒီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပဲ!"

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးသားက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ငါ့ကို သတ်ဖို့ ရထားတဲ့ အခကြေးငွေ ဖြစ်မယ် ...ဒီစည်းစိမ်ဥစ္စာက မကောင်းဘူး..."

ချန်ရှီ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

အဘိုးက သေသွားတဲ့လူတွေဆီက ပိုက်ဆံမယူနဲ့လို့ ပြောထားသည်။

ချန်ရှီ အံကြိတ်ရင်း "... မြို့ထဲကလူတွေကို ပေးလိုက်ရုံပဲ ရှိတော့တယ် အခု တိုက်ပွဲမှာ အိမ်တော်တော်များများ မီးလောင်သွားတယ် အဲဒီအိမ်တွေကို ပြင်ဖို့လည်း ငွေအများကြီး လိုလောက်တယ်"

တင်းတင်မှာ သူ့အားကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် လေးလေးနက်နက် တုန်လှုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သခင်လေးက ဒီလောက် ကြင်နာတတ်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး..."

ချန်ရှီကတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ တိတ်တိတ်လေးပဲ ရေရွတ်နေသည်။

"ဒီစာပေ ပညာရှင်ရဲ့ နာမည်ကို ငါ မသိရသေးဘူး"

ချန်ရှီက မြို့ပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသဖြင့် သူမက ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကိုင်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးရောက်လာပြီး ပြုံးပြလာသည်။

"ချန်ရှီ? ဟွမ်ဖောရွာက ချန်ရှီမလား?"

ချန်ရှီ လှည့်၍ လူလတ်ပိုင်းကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ချန်ရှီပါ...ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲလို့ မေးလို့ရမလား"

"ရှင်းရှန်ခရိုင်က ဘုရင်ခံ... လီရှောက်ကျန့်!!"

လူလတ်ပိုင်းလူရွယ်က ပြုံးပြသည်။