ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချန်ရှီကို ယွိကျူရဲ့အဘွား၊ အဘွားကြီးဝူကျူ အပေါ် အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူ ကျန်းမာရဲ့လား၊ အစားအသောက် ဘယ်လောက်စားနိုင်လဲ၊ ဖျားနာခြင်းရှိမရှိ စသည်ဖြင့် သူ့ကို အမြဲမေးမြန်းခဲ့ပါ၏။

အဘွားကြီးဝူကျူက သူ့ရဲ့ ရွာသားတွေအပေါ် အနိုင်ကျင့်တိုင်း သာလွန်ကောင်းမွန်သည့် သဘောထားရှိသူ ဖြစ်သည်။ လူအများနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ ချန်ရှီက ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ကြောင်း၊ ပညာရှင် ဖြစ်ကြောင်း၊ အမြဲချီးကျူးသော်လည်း မျက်လုံးတစ်လုံးအတွက် မျက်လုံးတစ်လုံး ပြန်ပေးဆပ်ရမည်။

ချန်ရှီ ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူ့အဘိုးအတွက် အဘွားကြီးဝူကျူကို မီးရှို့ချင်တဲ့ စိတ်ကူးအား စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ ဤကာလအတွင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ရောင်းချရန် အပြင်မထွက်ဘဲ "အဆောင်လက်ဖွဲ့ဖန်တီးရတနာ" စာအုပ်ကို ဖတ်ရင်း စိတ်ငြိမ်​​နေခဲ့သည်။

သူသည် ရွာအပြင်ဘက်က လျှောစောက်နားရှိ မိုးမခပင်အောက်အထိ သူ့စားပွဲကို ရွှေ့ကာ စုတ်တံတစ်ချောင်းဖြင့် ဖန်တီးရတနာစာအုပ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာပေများကို ကူးယူခဲ့သည်။

ဟေးကော် ဟိုပြေးဒီပြေး ပြေးလွှားနေသည်။ ချန်ရှီ ရေးဆွဲထားသော စက္ကူထဲမှ ဘီလူးတစ်ကောင် ထွက်လာသည့်အခါတိုင်း ခွေးက ပြေးကာ အသေကိုက်သတ်ပစ်သည်။ ချန်ရှီက အဆောင်စာလုံးများဖြင့် မှော်ဘီလူးများ ရေးဆွဲနည်းကို သင်ယူခဲ့ပြီး သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကိုတော့ အသုံးမချပေ။ သူဆွဲခဲ့သော အရုပ်များ အားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ စက္ကူထဲမှ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် တွားသွားလာတာ မြင်လိုက်ရသည်။

ဒါပေမယ့် ထိုအကောင်တွေဟာ မလွတ်မြောက်နိုင်သေးဘဲ ဟေးကော်ဆီမှာ သေတဲ့အထိ အကိုက်ခံလိုက်ရ၏။ ချန်ရှီအမြင်မှာ ဟေးကော်ရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုက သဘာဝကျသည်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။

ဖန်တီးရတနာ စာအုပ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးအင်္ဂါရပ်မှာ အဆောင်စာလုံးဖြင့် ဖန်ဆင်းခြင်းအပေါ် အလေးပေးထားပြီး သက်ရှိသတ္တဝါများ ဖန်တီးနိုင်ဖို့က အကြီးမားဆုံး ပန်းတိုင်ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီ အစကတော့ ချည်ဆွဲပိုးကောင် ဖန်တီးမှုနည်းလမ်းအချို့ကို သင်ယူချင်ခဲ့သော်လည်း သူ့မှာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ဒီရတနာစာအုပ်ဟာ ဖန်တီးပြီးနောက် ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် နည်းလမ်း အမျိုးမျိုးအပြင် ထိန်းချုပ်မှုမဲ့ ဖန်တီးမှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သော နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

သူလေ့လာနေစဉ်တွင် ဒီအချက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ပဉ္စမအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော အရုပ်များကို ဆွဲတဲ့အခါ အထူးပစ္စည်းများ လိုအပ်လာပြီး ထိန်းချုပ်ရတာလည်း ပိုမိုခက်ခဲလာသည်။

ပထမအဆင့် အဆောင်စာလုံး မကောင်းဆိုးဝါးရုပ်များသည် မကောင်းဆိုးဝါး မဟုတ်တော့ဘဲ အဆောင်နတ် ဖြစ်လာကြောင်း ချန်ရှီ နောက်ပိုင်းတွင် မြင်လာရသည်။

ဒုတိယအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့် အဆောင်မကောင်းဆိုးဝါးများထဲတွင် သုံးလေးမျိုးရှိသော်လည်း ပထမအဆင့်တွင်တော့ ထျန်းကျီး ဟုခေါ်သော နတ်တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသည်။ ၎င်းက လက်ရှစ်ဖက်၊ လက်နက်ရှစ်ခုနှင့် နတ်ဆိုးပုံစံ ဖြစ်သည်။ သူရဲကောင်းလို အသွင်အပြင်ရှိပြီး အလွန်ချောမောကာ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိသည်။

အဆောင်ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် မိုင်ပေါင်းများစွာ လွှမ်းခြုံထားသော နတ်တစ္ဆေဘုံ တစ်ခုအဖြစ်ပင် စုစည်းနိုင်ကာ စွမ်းအားက နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားနဲ့တောင် နီးစပ်လာပါသည်။

ဒါပေမဲ့ ထျန်းကျီးကို ထိန်းချုပ်ဖို့က ပိုခက်ခဲသည်။ အဆောင်ဆွဲဆရာကို ထျန်းကျီးက ပြန်ထိန်းချုပ်ထားဖို့တောင် ဖြစ်နိုင်၏။

"လရောင်ထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်.... အဲဒါက ဖန်တီးခံတွေကို ညစ်ညမ်းသွားစေတာ... အချိန်ကြာလာတာနဲ့ ဖန်တီးခံတွေက နတ်ဆိုးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ဖန်တီးခံတွေက ကြာရှည် မခံနိုင်ဘူး.... အကြာကြီး ရှိနေရင်လည်း ရှဲ့၊ ဆွေ့တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ နေနှင့်လက ကောင်းကင်အထက်တွင် တောက်ပနေချိန် အလယ်မှာ လခြမ်းကလည်း ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် လခြမ်းသည် ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုဝိုင်းနေပုံရသည်။ နေ့ဘက်တွင် ပေါ်လာသော လက တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး နေရောင်ခြည်အောက် လရောင်ကလည်း ပိုများလာသည်။

"လရောင်ထဲက စွမ်းအားက ဘာလဲ... လူလုပ်ထားတဲ့အရာတွေက ဘာလို့ ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးပြီး မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်သွားရတာလဲ"

ချန်ရှီက သိချင်လွန်းလို့ ကောင်းကင်ကို ပျံတက်သွားပြီး စမ်းတောင် စမ်းကြည့်ချင်လာသည်။

သူသည် ၎င်းစာအုပ်ကို ဆက်လက် လှန်ကြည့်သော်လည်း ပထမအဆင့် အဆောင်မကောင်းဆိုးဝါး ပြီးနောက်တွင် အခြားအရုပ်များ မရှိတော့ဘဲ အက်ကွဲကြောင်းများလို စုတ်ပြဲနေသော စာရွက်ခြေရာလက်ရာများကို တွေ့ရလေသည်။

"အဘိုးက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တာပဲ!"

စုတ်ပြဲနေသော စာရွက်ပေါ်တွင် ဘာကို မှတ်တမ်းတင်ထားသလဲ သိချင်စိတ်ဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပထမအဆင့် အဆောင်မကောင်းဆိုးဝါးတွေထက် ပိုအဆင့်မြင့်တဲ့ ဖန်တီးခံတွေ ရှိနိုင်ပါ့မလား။

ဒီစာရွက်ကို အဘိုးက စုတ်ဖြဲသွားခဲ့တာ နှမြောစရာကြီးပါပဲ။ အဲဒါက ဘာဖန်တီးမှုလဲဆိုတာ သူ မှတ်တမ်းတင်ထားလို့ မရတော့ချေ။

နောက်စာမျက်နှာများက အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စအချို့ကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး အချို့မှာ အဘိုး လေ့လာခဲ့စဉ်က ကြုံရာကျပန်း ရေးခြစ်ထားခြင်းများသာ ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ စနစ်တကျ မဟုတ်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အပိုင်းအစများပင်။ ထိုအချိန်တုန်းက အဘိုး ဘာတွေးနေသလဲ သူလည်း မသိနိုင်ပေ။

ချန်ရှီ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာသို့ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အရာများက အနည်းငယ် ကွဲပြားလာသည်။

"ကျားကျင့် ၆၆၀၂ နွေရာသီမှာ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူး... ထျန်းကျီးနှစ်ကောင်ကို အတူခေါ်ပြီး ရှောင်ဝူကို သတ်ခဲ့တယ်... မြေအောက်မှာ အရိုးပေါင်း ၃၀၀ ကျော်ကို တွေ့ခဲ့တယ်"

"ကျားကျင့် ၆၆၁၂ နွေရာသီမှာ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားတယ်... ရှောင်ဝူကိုသတ်ဖို့ ထျန်းကျီးလေးကောင်ကို အတူခေါ်သွားခဲ့တယ်.... တယိုရေကန်အောက်မှာ အလောင်းပေါင်း ၁၀၁၃ လောင်းကို တွေ့ခဲ့တယ်"

"ကျားကျင့် ၆၆၂၂ နွေရာသီမှာ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့ဘူး... ထျန်းကျီးဆယ်နှစ်ကောင်နဲ့အတူ ရှောင်ဝူကို သတ်ပြီး ရွှေတောင်ပေါ်မှာ ရာနဲ့ချီတဲ့ သခင်တွေရဲ့ အလောင်းတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... အလောင်းတွေက ပြုတ်ကျမသွားဘဲ လေထဲမှာ လွင့်မျောနေတယ်"

ချန်ရှီ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက အဘိုးဆုတ်ဖြဲထားသည့် စာမျက်နှာမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားသော မှော်နတ်ဘုရား ဖြစ်နိုင်လား။ အဆောင်နတ်ထက် သာလွန်သော ဖန်တီးမှုတစ်ခုပင်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးရဲ့ မှတ်တမ်းတွေမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပုံရသည်။

"အဘိုးက ရှောင်ဝူကို သုံးကြိမ်တောင် သတ်ခဲ့တယ်.. ပထမ အကြိမ်သတ်ပြီးရင် ဒုတိယ အကြိမ်သတ်ဖို့ မလိုဘူးမလား...ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်လို့ အဘိုးက သဘောပေါက်ထားရင် နောက်ထပ် ရှောင်ဝူကို ထပ်မဖန်တီးလောက်တော့ဘူး... မဟုတ်ရင် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူရဲ့ စာမျက်နှာကို ဖျက်စီးထားမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါဆို နောက်ပိုင်းမှာ ပေါ်လာတဲ့ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ဘယ်ကလာတာလဲ"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ပြန်ရှင်လာနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေတာလား။

ချန်ရှီ ဒီအကြောင်းကို သေသေချာချာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ပိုထူးဆန်းတာက ဖန်တီးခံရှောင်ဝူထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးသွားတိုင်း နွေရာသီမှာသာ အမြဲတမ်းဖြစ်ပြီး ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာက အလွန်တိကျတဲ့ အချက်တစ်ချက်ပါပဲ။

ပိုကြောက်စရာ ကောင်းပြန်တာက ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ရှင်ပြန်ထမြောက်လာတိုင်း အရင်အကြိမ်ထက် ပိုသန်မာနေတာပင်။ အဘိုး ရှောင်ဝူကို ပထမအကြိမ် မသတ်ခင် ထျန်းကျီးအဆောင်နတ် နှစ်ကောင်ကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယ အကြိမ်တွင် လေးပါးကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး တတိယအကြိမ်တွင်တော့ ၁၂ကောင်အထိ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ရှင်ပြန်ထမြောက်တဲ့ အကြိမ် အရေအတွက် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ သူ့ခွန်အားသည်လည်း အကြိမ်တိုင်း အားကောင်းလာတာကို ပြသနေခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ငြိမ်သက်သွားပြီး နောက်စာမျက်နှာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီစာမျက်နှာက နောက်ဆုံး စာမျက်နှာပင်။

"ကျားကျင့် ၆၆၃၂ နွေရာသီ... ဖန်တီးခံ ရှောင်ဝူ ထိန်းချုပ်မှုဆုံးရှုံးခဲ့တယ်... ထျန်းကျီး ၃၂ ကောင်နဲ့ ချန်ယန်တောင်မှာ ချိတ်ပိတ်ခဲ့တယ်"

ချန်ရှီ ၎င်းကို အကြိမ်ကြိမ်ကြည့်ကာ ရတနာစာအုပ်ကို ပိတ်လျက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ချန်ယန်တောင်မှာ ထျန်းကျီး ၃၂ ကောင်နဲ့ နှိမ်နင်းခဲ့ပြီးပြီ။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ဘယ်လောက်တောင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စရာ ကောင်းနေလဲ တွေးဆလို့ပင် မရတော့ပေ။

"နွေရာသီရဲ့အစက ငါးရက်ရှိပြီ"

ချန်ရှီ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အခုက နွေရာသီ။

ကောင်းကင်ယံတွင် လောင်မြိုက်နေသော နေလုံးကြီးနှစ်စင်း၏ မီးခိုးများသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာပုံရသည်။

"အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်ရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က အဘိုး ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို မသတ်ခဲ့ဘဲ ချန်ယန်တောင်မှာ ချိတ်ပိတ်ထားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်... ဒီလိုနည်းနဲ့ဆို ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ပြန်ရှင်လာမှာ မဟုတ်သလို၊ ပိုအားကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ရှောင်ဝူရဲ့ စွမ်းအားက မတိုးတက်လာဘူးဆိုရင် အဘိုးရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့လိုသာဆို ထိုင်ပြီး အနားယူနိုင်တယ်!"

ချန်ရှီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အဘိုးက အမြဲတမ်း အားကိုးလို့ရတဲ့ လူပဲ... တတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်တယ်!"

သူ့အဖိုး၏ အမျိုးမျိုးသော လုပ်ရပ်များကို ပြန်သတိရပြီး အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမှတ်မိတဲ့အဖိုးက အဲဒီလောက် အားကိုးရတဲ့ပုံ မပေါ်လို့ပါပဲ။

"အဘိုးက ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို ဘယ်မှာ ဖိနှိပ်ခဲ့တာလဲ"

ချန်ယန်တောင်ကြီးက ကြီးလွန်းတော့ အဘိုး ရှောင်ဝူကို နှိမ်နင်းပြီးတဲ့ နောက်မှာ ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သည်။ အဲဒီနေရာက လူမရောက်နိုင်တဲ့ နေရာ ဒါမှမဟုတ် အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာဖြစ်​နေမှာကိုပဲ စိုးရိမ်ရသည်။ အဲဒီလိုဆို ပြင်ပအင်အားစုများရဲ့ ဖျက်ဆီးခံရခြင်းအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သလို ဖန်တီးခံရှောင်ဝူလည်း လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါကို တွေးနေတုန်း အပြာရောင် အထည်အိတ်ကို ကိုင်ပြီး ပြေးသွားတဲ့ တင်းတင်းအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်စဥ် အရပ်မြင့်မြင့် ကြော့ရှင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆီ အမြန်လမ်းလျှောက်လာနေ၏။

"သခင်မ!"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူသည်။

တင်း သူမထံသို့ ပြေးသွားပြီး "သခင်မ... ဒဏ်ရာက သက်သာသွားပြီလား ဂုဏ်ယူပါတယ်... ဒီကျွန်က သခင်မကို လာနှုတ်ဆက်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်... သခင်မ အပြစ်ပေးပါ!"

"ထပါ!"

သခင်မဟွာလီက သူမလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းကို ကြေးမုံအိုင်အိမ်တော် အပြင်မှာ နေခိုင်းလိုက်ရင် မင်းငတ်သေလိမ့်မယ်... မင်းက အရမ်းတော်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းကာတယ်၊ ငါမင်းကို တကယ် အပြစ်ပေးလို့ရပါ့မလား?"

သူမ အမှတ်မထင် တင်းတင်းရဲ့ အင်္ကျီလက်တွေကို ဆွဲဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်မလေးရဲ့ အပျိုစင်အမှတ်အသားလေးက ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွား၏။

"သူ့အဖိုးနဲ့ နည်းနည်းတော့ မတူသလိုပဲ"

ချန်ရှီ စာအုပ်များကို ချလိုက်ပြီး စားပွဲကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်နေချိန် သခင်မဟွာလီက တင်းတင်းနှင့်အတူ ပျော့ပျောင်းသော တောင်ကုန်းဆီသို့ လမ်းလျှောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလေ ရောင်ဝါက ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ မတိုင်ခင်က တင်းတင်းဟာ ဤတောင်စောင်းကို မတက်နိုင်ခဲ့ဘဲ ကုန်းစောင်း၌သာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သခင်မဟွာလီနဲ့တော့ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်လာနေတာကြောင့် အံ့သြသွားမိ၏။

ထိုစဥ် သခင်မဟွာလီသည်လည်း ဖိအားများကို တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရသည်။ သူမ အရှိန်က နှေးကွေးသွားသည်။ တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် ကုန်းစောင်းဆီသို့ လှမ်းနိုင်သေးသည်။

"ဒါက ဆိုးလွန်းတယ်... အငယ်တန်းတွေရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရူးလုပ်မိမှာ ကြောက်ရတယ်"

သူမ စိတ်ထဲကနေ တိတ်တိတ်လေး ညည်းညူခဲ့ပေမယ့် တင်းတင်းကို ဆက်မသွားဖို့ သူမ မပြောနိုင်တာကြောင့် အခက်တွေ့လာသည်။

"ဒီအချိန်မှာကျ ကလေးမက သခင့်အနေအထား မှားနေပြီဆိုတာ မမြင်တော့ဘူး... ငါနဲ့ တင်းတင်းက ညီအစ်မငယ်တွေလိုပဲ ငါ့အခြေအနေမှာ အမှားအယွင်း ရှိမရှိ ဆိုတာကို သူ မမြင်နိုင်ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ရထားလုံးနှင့် မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သခင်မဟွာလီသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ချန်ရှီက သူတို့ဘက်သို့ လျှောက်လာနေရင်း ရပ်တန့်၊ အရှိန်လျှော့ကာ တောင်စောင်း​အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လျှောစောက် အောက်လမ်းတွင် လူနှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့် ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။ ငွေဝတ်အစောင့်များက နတ်ကွန်းထဲက နတ်သန္ဓေသားများကို တွန်းအားပေးကာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးကို ထွန်းလင်းတောက်ပနေစေသော ရွှေအမြုတေများကို ထုတ်ထားကြသည်။

အတွင်းအဝိုင်းတွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတို့ ရှိနေပြီး အခြေတည်ဝိညာဥ်များကို နတ်သန္ဓေသားရှေ့တွင် ချထားကာ အလွန်သတိထားလျက် ထိုင်နေသည်။

သူတို့သည် အဝေးကနေတောင် ခံစားနိုင်တဲ့ ပြင်းထန်သော လူသတ် ရောင်ဝါကို သယ်ဆောင်လာရာ တောတောင်များကြားက ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများဟာ လူသတ်ရောင်ဝါကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ အရပ်ရပ်သို့ ပြေးသွားကြသည်။

လူအုပ်အလယ်ရှိ ရထားလုံးသည် လေနှင့်မိုး မထိုး​ဖောက်နိုင်သော အမိုးအကာရှိ ရထားလုံး အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

ပုတီးစေ့ ကန့်လန့်ကာအချို့သည် ခေါင်မိုးပေါ်မှ တွဲကျနေသဖြင့် ပုတီးစေ့ကန့်လန့်ကာများကို ဖြတ်၍ ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူအိုနှစ်ယောက်ကို မြင်နိုင်၏။ အနီရောင်တစ်​ယောက်နှင့် အစိမ်းရောင် တစ်ယောက် ဖြစ်ကာ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်လှီနေသော်လည်း အသွင်အပြင်မှာမူ အတူတူပင်။

"လူကြီးမင်းတို့နှစ်ယောက်.. ကုန်းစောင်းမှာ လူရှိတယ်"

လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်က ဘေးတိုက်လှည့်ပြီး ရထားလုံးဘက်သို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အလွန်ထက်မြက်သော မျက်လုံးနှစ်စုံသည် ချန်ရှီနဲ့ သခင်မဟွာလီတို့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ရင်း ပြင်းထန်လာသည်။ လျှောစောက်ရှိ ပေါင်းပင်များသည် ဓားရှည်လေးစင်းကြောင့် ပြတ်တောက်သွား၏။ သူတို့၏အကြည့်များသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပိုင်းဖြတ်တော့မယ့် ဓားစွမ်းအင်ပါ ပါလာသည်။

သို့သော် ဤအကြည့်လေးခုတို့ ချန်ရှီနဲ့ သခင်မဟွာလီတို့ဆီ ရောက်လာသောအခါတွင် ၎င်းတို့သည် နွေဦးလေပြေနဲ့ မိုးဖွဲဖွဲလေး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သခင်မဟွာလီက ပြုံးပြီးပြောလေ၏။

"ရှမိသားစုရဲ့ အဘိုးကြီးတွေ ဖြစ်နေတာကိုး... ချန်ယန်တောင်မှာ ဒီလောက် ရဲတင်းနေတာ ရှင့်အရိုးတွေ ဒီမှာပဲ မြှုပ်သွားရမှာကို မကြောက်ဘူးလား?"

"အတင့်ရဲလိုက်တာ!"

တော်ဝင်အစောင့်များက ဒေါသတကြီးအော်ကာ တောင်စောင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြေးထွက်လာကြသော်လည်း ရုတ်တရက် မြင်းပေါ်မှ ဒူးထောက်ပြီးသား ပြုတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်ဝံ့​တော့ပေ။

သူတို့မြင်းများသာ ကုန်းစောင်းပေါ်သို့ ပြေးတက်ကာ အနီးနားတွင် ရပ်သွားခဲ့သည်။

ရှမိသားစု၏ ကျန်ရှိသော အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်မှ သခင်များသည် ရထားလုံးကို စောင့်ရန် လူရှစ်ဦးကို ထားကာ ချက်ချင်း အခြေတည်ဝိညာဥ်များကို ထုတ်၍ ပြေးလာသည်။ သို့သော်လည်း အခြေတည်ဝိညာဥ်များက ထိန်းချုပ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကုန်ကြသည်။

သခင်မဟွာလီသည် အနည်းငယ်ပြုံးကာ ရထားလုံးပေါ်ရှိ ရှမိသားစုမှ အဘိုးအိုနှစ်ဦးအား ရယ်မောသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။ အနီရောင် အဘိုးကြီးနှင့် အစိမ်းရောင် အဘိုးကြီးတို့ ရထားလုံးပေါ်မှ အတူတူ ဆင်းလာကြသည်။ နှစ်ယောက် တောင်စောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အနီရောင် အဘိုးအိုဆီက အသံထွက်လာသည်။

"သခင်မဟွာလီမှာ အရည်အချင်း သေးသေးလေး ရှိနေတာပဲ!"

ဆင်ခြေလျှောအစွန်းမှာ ဒူးထောက်နေကြသူတွေလည်း သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်က လူတွေလည်း သူတို့ရဲ့ အခြေတည်ဝိညာဥ်များကို လျင်မြန်စွာ ပြန်သိမ်းယူခဲ့သည်။

အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် အဘိုးအိုနှစ်ယောက်သည် တောင်စောင်းဆီသို့ အတူတူ လျှောက်လာခဲ့သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူတို့ အမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကုန်သည်။ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများက ပြေလျော့သွားခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မောက်မာမှုအပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ဆက်သွားကာ မကြာမီမှာပင် သခင်မဟွာလီနောက်သို့ လိုက်သွားကြ၏။

သခင်မဟွာလီလည်း အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်လာသည်။

"တင်းတင်သာ ဒီမှာမရှိရင် ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုက ကမ္ဘာ့ မိသားစုကြီးထဲက ဘီလူးတွေနဲ့ ဘယ်လောက် ယှဉ်မလဲဆိုတာ သိရအောင် ရှမိသားစုရဲ့ အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်နဲ့ တစ်ပွဲ နွှဲလို့ရတယ်"

ချန်ရှီ သခင်မဟွာလီကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သခင်မ ကျေးဇူးပြုပြီး သစ်ပင်အောက်မှာ လာထိုင်လိုက်ပါ"

သူ တင်းတင်းလက်ကို သဘာဝအတိုင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သခင်မဟွာလီဘက်မှာလည်း ဖိအားများ ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"ချန်ရှီက ငါ့ကလေးမထက် အများကြီး ပိုဥာဏ်ကောင်းပြီး မျက်လုံးလည်း ဖတ်တတ်တယ်"

သူမက ချန်ရှီ ​နောက်​ကို လိုက်​ပြီး ​ရှေ့ဆက်​သွားသည်​။ ပိုတက်လေ၊ မိုးမခပင်နှင့် နီးကပ်လေလေ၊ ဖိအားများလာလေ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သခင်မဟွာလီသည် လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေရကာ သူမခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဖိအားကိုတွန်းလှန်ရန် သူမစိတ်ဝိညာဉ်ကို သုံးလာရ၏။

ရှမိသားစုမှ အကြီးအကဲနှစ်ဦးကလည်း အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်လာပါပြီ။ သူမနောက်သို့ လိုက်သွားရာမှ ၎င်းတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အရိုးဟောင်းများ ကျိုးတော့မလို ဖြစ်လာသော်လည်း အံကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားကြသည်။

ချန်ရှီနဲ့ တင်းတင်းက မိုးမခပင်အောက် ရောက်ရှိနေပြီ။ လှပသော အမျိုးသမီးနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်လှီသော အဘိုးအိုနှစ်ဦး ဇွတ်အတင်း လျှောက်လာနေတာကို ကြည့်နေ့ကသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးက ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံရန် မလိုလားကြပေ။

တင်းတင်းလည်း အထူးတလည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ လေးနက်သော အမူအရာများသည် အလွန်ရယ်စရာကောင်းနေ၏။ သူမကို ချန်ရှီက ဦးဆောင်ခေါ်ခဲ့လို့သာ မဟုတ်ရင် သူမနောက်ကွယ်က ဖိအားတွေက ဘယ်လောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်မလဲ သူမ မသိပါဘူး။

သို့သော် သခင်မဟွာလီနှင့် အနီအစိမ်း အဘိုးကြီးများ၏ မျက်လုံးများတွင်တော့ ကောင်းကင်ကြီး ကျောပေါ်တင်ထားရသလို ပြင်းထန်နေကြသည်။ သခင်မဟွာလီ နဖူးသည် ချွေးများရွှဲလျက် အံကြိတ်ကာ မိုးမခပင်၏ရှေ့သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လှမ်းကာ သစ်ပင်ခြေရင်းသို့ မရောက်မီ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းက ကျန်​နေသေးသည်။

ချန်ရှီက အမွှေးတိုင်သုံးချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ... ကျွန်တော့်ကန့်ညောင်ကို ပူဇော်လိုက်ပါ"

သခင်မဟွာလီသည် အမွှေးတိုင်သုံးချောင်းကို ဖမ်းကိုင်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်တော့မှ ဖိအားများက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

ကျောက်ပြားရှေ့မှာ အမွှေးတိုင်တွေ ထည့်ပြီး နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အနီအစိမ်း အဘိုးကြီးတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လှမ်းထောက်နေ​​ကြ၏။ သခင်မဟွာလီက ပြုံးပြီး။

“လူကြီးမင်းနှစ်ယောက်ကို ဖျော်ဖြေဖို့ သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆို​ပြပါ့မယ်”

တင်းတင်းကလည်း နာခံစွာဖြင့် အမွှေးတိုင် ပူဇော်ခဲ့သည်။ သခင်မဟွာလီ သီချင်းစစချင်းတွင် အဘိုးကြီးနှစ်ဦး တုန်လှုပ်သွားကာ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ ထွက်ကျလာပြီး လှည့်၍ ထွက်သွားကြသည်။

"ဖူး!"

လူအိုကြီးများသည် ရထားထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ခေါင်မိုးအောက်တွင် ထိုင်နေကြသော်လည်း ကောင်းကင်က အလင်းရောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မမြင်နိုင်သော အသံလှိုင်းများကို ပိတ်ဆို့ထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"သွားတော့!"

အဘိုးအိုနှစ်ယောက်က ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်တော့ အားလုံးကလည်း ရထားလုံးအနား အမြန်ပြန်ရောက်လာကာ ချန်ယန်တောင်ပေါ်သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

သခင်မဟွာလီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ ကျောက်ပြားရှေ့က အမွှေးတိုင်သုံးချောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ အမွှေးတိုင်တွေ တောက်နေသေးတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး အမွှေးနံ့သာနံ့က ကျောက်ပြားဆီ ပျံ့လွင့်သွား၏။ ကျောက်ပြားက သူ့အမွှေးတိုင်ကို လက်ခံလိုက်တာ သိသာသည်။ သူမ ချန်ရှီကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ဆယ်လေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မဟုတ်ရင် ငါတကယ် ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်”

တင်းတင်း အံ့သြသွားပြီး "သခင်လေးချန်က သခင်မကို ကူညီခဲ့တာလား.. ငါဘာလို့သတိမထားမိတာလဲ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး သူက ငါ့လက်ကို ဆွဲပြီး တောင်ကုန်းပေါ် ဆွဲတင်လိုက်တာပဲ ရှိတာလေ.."

ချန်ရှီ သခင်မဟွာလီကို စားပွဲမှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး သူလည်း ထိုင်လိုက်သည်။ သခင်မဟွာလီက သူဆွဲထားတဲ့ အဆောင်စာလုံး ပုံစံတွေကို ကြည့်ပြီး ချီးကျူးနေ၏။

"မင်းရဲ့ ပါရမီက မင်းအဖိုးနဲ့ တူတယ်"

ထိုအချိန်တွင် သူမမျက်လုံးများ တင်းကျပ်လာပြီး တောင်စောင်းပေါ် တက်နေသော ဟေးကော်ဆီ ရောက်သွားသည်။ ခွေးက ဘာဖိအားမှ မခံစားရဘဲ ကုန်းစောင်းပေါ် တည့်တည့် ပြေးတက်လာပြီး သူမကို စိတ်ကျေနပ်အောင် အမြီးတွန့်ကာ ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် စားပွဲနားသို့ ရောက်လာသည်။ သူ၏ အမြီးကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်က ပေါင်းပင်များကို ရိုက်ထုတ်နေသလိုပင်။

သခင်မဟွာလီက ခေါင်းငုံ့ကာ ချန်ရှီအား တိုးတိုး​​လေး ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ဆယ်လေး မင်းခွေးမှာ တစ်ခုခုမှားနေတာလား"

"ဘာမှမမှားဘူး!"

ချန်ရှီနဲ့ တင်းတင်းက တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်သည်။ ဟေးကော် သခင်မဟွာလီကို မကျေမနပ် ကြည့်ကာ အဖက်မလုပ်တော့ပေ။ သခင်မဟွာလီလည်း သူ့ဘာသာသူ ပြန်တွေးနေရ၏။

"ငါ အရမ်းစိုးရိမ်နေမိတာလား"

ချန်ရှီ: "သခင်မ... ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ အကြောင်း သိလား?"

သခင်မဟွာလီရဲ့ အမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူမသည် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ဘာရှင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ဖီဖာစောင်းကို ဆွဲကိုင်လျက် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ပြောလာခဲ့သည်။

"ထွက်လာပြီလား... ဘယ်မှာလဲ"

ချန်ရှီ: "သခင်မဟွာ... ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို အဘိုး ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့တာ... သူက ချန်ယန်တောင်မှာ... အပြင်မထွက်လာသေးဘူး..."

သခင်မဟွာလီ: "ချန်ယန်တောင်က ညစ်ညမ်းနေတယ်... ​​ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး! တစ်ဆယ်လေး အိမ်ပြောင်းလိုက်တော့... ငါ့စကားကို နားထောင် ချက်ချင်း အိမ်ပြောင်းတော့ ဒီနေရာနဲ့ ဝေးဝေးနေပါ... ချန်ယန်တောင်က ပြီးသွားပြီ!"