ကောင်းကင်နားစွင့်သူ

တောင်တန်းတွေရဲ့ အနေအထားက ခြေလှမ်းမှားရင် လမ်းပျောက်သွားလိမ့်မည်။ ချန်ရှီဟာ တောင်တွေကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး တူးဖော်နေပေမယ့် သတိမထားမိရင် တောင်တွေပေါ်မှာ လမ်းပျောက်နေလိမ့်မယ် ဆိုတဲ့ အချက်ကို လက်ခံထားလေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ကျောက်သင်္ဘောက ချန်ယန်တောင်တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်နဲ့အတူ သူတို့ကို လမ်းပြရန် အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ထုတ်နေသည်။

ပို၍ကြောက်စရာ ကောင်းသည်မှာ နတ်ဝိညာဥ်နယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူရဲ့ ရောင်ဝါပါပဲ။ ထိုရောင်ဝါက တောင်များနဲ့ သစ်ပင်များကို ရိုက်ခတ်သွားကာ ချန်ရှီဆီပါ ကူးစက်သွားသည်။ ထိုအခိုက် မမြင်နိုင်သော လှိုင်းလုံးများက သူ့နှလုံးကို ဖြတ်သွားသကဲ့သို့ သူ့နှလုံးခုန်နှုန်းကို ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

နတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို လေ့ကျင့်နိုင်တဲ့ ဆရာကြီးက အလွန်အစွမ်းထက်ပေ၏။

'လူကြီးမင်းလီက သူ့သေဆုံးမှုကို အတုလုပ်ပြီး လွတ်မြောက်ခဲ့တာ... သူက ကျောက်သင်္ဘောကို ဘေးကနေ ကြည့်နေချိန်မှာ သူရဲကောင်းတွေကြား ပြိုင်ဆိုင်နေတဲ့ ပွဲကိုလည်း အာရုံစိုက်ပြီးသား ဖြစ်သွားတယ်... တကယ်ကောင်းတဲ့ နည်းဗျူဟာပဲ"

ချန်ရှီ လမ်းပြပြီး ရုတ်တရက် လှည့်မေးလိုက်၏။

"လူကြီးမင်းက သေဆုံးမှုကို အတုလုပ်ယူလိုက်တာပဲ... ကျောက်သင်္ဘော အဖြစ်အပျက်ပြီးလို့ လူကြီးမင်းလီ ထပ်ထွက်လာရင် လူတွေ ရယ်ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

လီရှောက်ကျန့်က အဲဒါကို အလေးအနက်မထားဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောသည်။

"တကယ် အကျိုးအမြတ်ရရင် နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ငါဘာလို့ ဂရုစိုက်​နေရမှာလဲ... မင်မင်းဆက် ရတနာသင်္ဘောကို ရရင် ငါ့ခွန်အားတွေ အရမ်းတိုးလာပြီး လီမိသားစုကလည်း လေးလေးနက်နက် ဆက်ဆံလာမယ် ငါ့အဆင့်အတန်း မြင့်လာမယ်... တချို့လူတွေက ငါ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းကြမှာ မှန်ပေမယ့် တချို့လူတွေက ငါ့ကို လေးစားကြမှာ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ချိုသာတဲ့ စကားတွေ ပြောဖို့ လူနည်းနည်းကို ချီးမြှောက်ပေးလိုက်မယ် ငါ့အတွက် သူတို့စကားတွေက ယုတ္တိမတန်ဘူး ဆိုရင်တောင် အဓိပ္ပာယ်​တော့ ရှိလိမ့်မယ်"

သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တက်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားစဥ် ချန်ရှီ ရုတ်တရက် အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။

လီရှောက်ကျန့်နဲ့ လီထျန်းချင်လည်း ချန်ရှီရဲ့ အကြည့်​​တွေ​နောက်ကို လိုက်ကြည့်ကြရာ မီးခိုးရောင်အဝတ်အစား၊ မီးခိုးရောင်ဖိနပ်နှင့် မီးခိုးရောင်ဦးထုပ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်​ပေါင်းများစွာဟာ သူတို့ရှေ့က မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ကစားနေကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

မီးခိုးရောင် ဝတ်ထားသော လူလေးများက ၎င်းတို့ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီး တောထဲသို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ လီရှောက်ကျန့် မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"မီးခိုးရောင် ၀တ်ထားတဲ့ ဒီကောင်လေးတွေက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကြောင့် မွေးလာတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆေးတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်.... အမြစ်တွေကို ရှာဖွေချင်ရင် သူတို့နောက်ကို လိုက်နိုင်မှရမယ်... အရည်အသွေးမြင့် အဂ္ဂိရတ်ဆေးပင်တွေပါ ထုတ်ယူနိုင်တယ်... အဲဒါတွေကို ယူဆောင်နိုင်ရင် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်ပြီး အသက်ကိုတောင် ကယ်တင်နိုင်တယ်!"

ချန်ရှီကတော့ အမွှေးတိုင် အနည်းငယ်ကို ထုတ်ကာ မီးညှိကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကပ်လျက် ထိုးစိုက်ခဲ့ပြီး သစ်တောကို ဖြတ်ကျော်ရန် အချက်ပြခဲ့သည်။ လီရှောက်ကျန့်လည်း အံ့သြသွားပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

"လူကြီးမင်း ခန့်မှန်းတာ မှားသွားပြီ... သူတို့က ငှက်ခေါင်းချန်ကျင့်ကနေ ဝိညာဥ်ဖြစ်လာတာ... သူတို့ကို စားလိုက်ရင် ခင်ဗျား နတ်ဝိညာဥ်နယ်ပယ် ဖြစ်​နေရင်တောင်မှ ရုတ်တရက် သေလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့ထက် မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားတဲ့ ဒီကောင်လေးတွေက နည်းနည်း ရက်စက်ချင်တဲ့ စိတ်ရှိတယ်... သူတို့က နွားမွေးထက် ပါးလွှာတဲ့ အပ်ကောင်းကောင်းတွေ အများကြီး လုပ်ထားပြီး အဆိပ်တွေလည်း သုတ်လိမ်းထားသေးတယ် သူတို့ကို မလေးမစားလုပ်ရင် ဝါးပြွန်နဲ့ အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး အဆိပ်အပ်တွေကို ပစ်လိမ့်မယ်"

လီရှောက်ကျန့် နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မီးခိုးရောင် အဝတ်အစားဝတ်ထားတဲ့ ယောက်ျားလေး တော်တော်များများဟာ ဝါးပြွန်ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ပြီး အဆိပ်ပြင်းတဲ့ ဆေးအပ်တွေကို ကျောမှာ လွယ်လာကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ရှီ ချန်ထားခဲ့သော နံ့သာပေါင်းကို တွေ့သောအခါ ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံပြီး အမွှေးတိုင်ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသည့် ခေါင်းဆောင်သည် ချန်ရှီနှင့် ဆက်သွယ်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ချန်ရှီအား လက်ဟန်ပြသည်။

ချန်ရှီကလည်း ပြန်နှုတ်ဆက်နေကာ သူ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားကလည်း ထူးဆန်းနေသည်။ မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော လူငယ်ခေါင်းဆောင်သည် သူ့အနွယ်များထဲသို့ ပြန်လှည့်သွားခဲ့ပြီး ချန်ရှီလည်း လီရှောက်ကျန့်၊ လီထျန်းချင်တို့နှင့်အတူ ရှေ့ဆက်သွားခဲ့သည်။

"ချန်ယန်တောင်က အရမ်းမှော်ဆန်တာပဲ"

လီရှောက်ကျန့် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နိမ့်နေတုန်း တောင်တွေထဲကို အရူးအမူး ဖောက်ထွင်းဝင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုသေသွားမှန်းမသိဘဲ သေသွားလိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် ဒီလိုအသေးအဖွဲ့ ​ကျွမ်းကျင်မှုကလည်း ချမ်းသာတဲ့မိသားစုရဲ့ သားသမီးတွေအတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး"

သူပြောပြီးသည်နှင့် အလောင်းတစ်ဒါဇင်ကျော်လောက်ဟာ တောင်ပေါ်လမ်းနှစ်ဖက်တွင် မည်းမှောင်နေသော အသားအရေများဖြင့် အဆိပ်သင့်၍ သေဆုံးသွားကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်များနှင့် သစ်တောများသည် ရွှေအမြုတေကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေ၏။

ဤလူများသည် ခြုံခိုတိုက်ခိုက် ခံခဲ့ရပုံရပြီး ပြင်းထန်စွာ အသေအပျောက် ရှိခဲ့သည်။

လီထျန်းချင်က အလောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။

"သူတို့က ရှမိသားစုထဲက လူတွေပဲ... တခြားသူတွေလည်း ရှိသေးတယ်... သူတို့က ယန်မိသားစုက... ဟိုမှာ ရွှီမိသားစုက ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာရှင်တွေလည်း ရှိတယ်... အများစုက သေသွားပြီ!"

လီရှောက်ကျန့် မျက်နှာသည် ပုံမှန်အတိုင်း တည်ရှိနေသေးသည်။

"ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတွေက မျိုးနွယ်စုကြီးရဲ့ အရံတပည့်တွေပဲ.... ရွှေအမြုတေကို တစ်ချိန်လုံး မထုတ်ထားကြလို့ မီးခိုးရောင် ကလေးတွေရဲ့ မတရားတိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရတာ... ရွှေအမြုတေကို ထုတ်ထားရင် ဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

လူ ၃ ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားလာရာ လမ်းပေါ်တွင် လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အများအပြား လဲလျောင်းသေဆုံးနေတာ ထပ်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မီးခိုးရောင်အဝတ်အစားဝတ်ထားတဲ့ လူလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ့ရဲ့သေဆုံးမှုက အတော်လေးကို သနားစရာကောင်းနေ၏။

သူ့အပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှာ သွေးထွက်နေပြီး သူ့ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ အပါအဝင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားများကပါ အရည်ပျော်သွားသည်။ လူအရေပြားနှင့် အဝတ်အစားများသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း သူ့ဦးခေါင်းနောက်တွင် နတ်ကွန်းတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်၏။ နတ်သန္ဓေသားနှင့် အခြေတည်ဝိညာဥ်က မကြာမီပင် မည်းနက်နေသော ရေအိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပုံရသည်။

အခြားလူများစွာရဲ့ သေဆုံးမှုမှာလည်း အလွန်တရာ စိတ်ဆင်းရဲစရာ ကောင်းသော်လည်း မီးခိုးရောင် ဝတ်ထားသော လူလေးကို စားသောက်ပစ်လို့ အဆိပ်သင့်သွားတာတောင် မဟုတ်သေးချေ။

လီထျန်းချင်: "သူတို့ရဲ့ ခြေဖဝါးတွေမှာ ဆံပင်မွှေးနဲ့တူတဲ့ အမွှေးအမျှင် အပ်လေးတွေ အများကြီး စိုက်နေတယ်... အပ်တွေက မြေပြင်ထဲကို ထိုးသွင်းထားတာ ဖြစ်မယ် ဖိနပ်နဲ့ ခြေဖဝါးကို ဖောက်ပြီး အဆိပ်သင့် သေသွားတာ"

ချန်ရှီ လီရှောက်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှောက်ကျန့်ရဲ့ အမူအရာက ယခင်အတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး၊ သူက အပြုံးလေးဖြင့် ပြောပြသည်။

"မိသားစုကြီးတွေရဲ့အလယ်မှာ လောဘကြီးတဲ့ အခြေတည်ဝိညာဥ် ဘုံအလယ်အလတ် လူတချို့ ရှိတယ်... သူတို့က အဆိပ်ကို မသိကြသလို အကြီးမြတ်ဆုံး အဂ္ဂိရတ်ဆေးလို့ ထင်နေကြတာ..."

ချန်ရှီ: "လူကြီးမင်းလီက ကွန်ဖြူးရှပ်ဖြစ်ဖို့ မလိုပါဘူး.... ကွန်ဖြူးရှပ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ"

လီရှောက်ကျန့်လည်း ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ခြောက်သွေ့သော မြစ်ကမ်းအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်သင်္ဘောကြီးနှင့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ဦးက ထိုင်နေသည်။ ခဏအတွင်း ထိုလူရဲ့ နားရွက်များက ရုတ်တရက် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာကာ အရှည် တစ်ပေမှ နှစ်ဆယ့်သုံးပေအထိ ကျယ်လာသည်။

တစ်ခုခုကို နားထောင်နေသကဲ့သို့ ထိုလူ့နားသည် ကျောက်သင်္ဘောရှိတဲ့ ဦးတည်ရာဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ သူ၏ ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးများ စုပုံလာကာ သူ့အရှေ့နှင့် နောက်ဘက် နှစ်ဖက်စလုံးမှ လက်လေးချောင်း ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်နှစ်ဖက်သည် စုတ်တံကိုကိုင်ကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရေးဆွဲနေသည်။ စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးကာ ဆွဲနေသော်လည်း ဘာရေးထားသလဲ မသိ။

လီရှောက်ကျန့် မအံ့သြသွားဘဲ အဝေးကိုသာ လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကောင်းကင်နားစွင့်သူပဲ... ကျောက်သင်္ဘောကို စူးစမ်းလေ့လာတာက ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေ အတွက် ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ... ဒါကြောင့် သူတို့ မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ဒီလူတွေကို စေလွှတ်လိုက်တာက ဖြစ်သင့်ပါတယ်...."

ချန်ရှီမှာ ကောင်းကင်နားစွင့်သူ ဟူသော အမည်ကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ကြားလိုက်ရတာကြောင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ကောင်းကင်နားစွင့်သူက ဘာလုပ်တာလဲ"

“ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေက ကောင်းကင်ကို နားထောင်နေကြတဲ့လူတွေ... နတ်ဘုရားရဲ့ အစစ်အမှန် တမန်!”

လီထျန်းချင်: "ဒီလူက အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ကောင်းကင်နားစွင့် တမန်တော်ပဲ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို နားထောင်ဖို့၊ လူတွေရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့၊ လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို စီရင်ဆုံးဖြတ်ဖို့ တာဝန်ရှိတယ်... သူတို့က ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရားနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး ဒုက္ခတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ ကမ္ဘာကြီးကို လှည့်ပတ်နိုင်စေတယ်လို့ ဆိုတယ်"

ချန်ရှီ သူ့ခေါင်းကို မော့ပြီး ကောင်းကင်မှ နေနဲ့ လကို ကြည့်လိုက်သည်။ နေနဲ့လက ကမ္ဘာကြီးကို စောင့်ကြည့်နေတယ် ဆိုတာ သိသာထင်ရှားနေပြီကို နားကောင်းကင်နားစွင့်သူကို ဘာကြောင့် လိုအပ်နေသေးတာလဲ။

အိုး!

နတ်ဘုရားဟာ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို မြင်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ရဲ့ အသံများကို မကြားနိုင်ပုံပဲ။ ဒါကြောင့် ၎င်းဟာ လောကအသံများကို နားထောင်ရန် သူ၏နားများကဲ့သို့ လူအုပ်စုကို လိုအပ်ခဲ့သည်။

"ဒါဆို စန့်ရန်က ဘာလဲ" ချန်ရှီ ထပ်မေးသည်။

မြစ်ဘေးက တမန်တော်ရဲ့ နားတွေက တစ်ခုခုကို ကြားနေပုံရပြီး ချန်ရှီဆီကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ အော်လိုက်သည်။ လီရှောက်ကျန့်ရဲ့ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ ခေါင်းယမ်းပြ၏။

"အဲဒါကိုမပြောနဲ့... ပြောရင် ကောင်းကင်နားစွင့်သူရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားလိမ့်မယ်... မင်း သတိမထားရင် သူက မင်းကို ပုတ်ခတ်သူလို့ ထင်လိမ့်မယ် ပြီးရင် သူတို့က မင်းကို သန့်စင်ဖို့လာကြလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီနှလုံးက တင်းကြပ်သွားသည်။

"သန့်စင်တာက ဘာလဲ?"

လီထျန်းချင်: "ကောင်းကင်နားစွင့်သူက မင်းရဲ့ အရာရာကို ဖျက်စီးပစ်တာကို သန့်စင်တယ်လို့ ခေါ်တယ်... မင်းရဲ့မိသားစု၊ မင်းရဲ့ဖြစ်တည်မှုဠ ခြေရာလက်ရာ၊ အိမ်နီးချင်း၊ သူငယ်ချင်းအားလုံးကို ဖျက်စီးပစ်လိမ့်မယ်.... မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သူတို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေ၊ မင်းဖြစ်တည်မှု ခြေရာတွေအားလုံးကို ဖျက်စီးပစ်ပြီး မင်းအသုံးပြုခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကို မီးရှို့ပစ်လိမ့်မယ်... မင်းရဲ့ဝိညာဥ်ကို ရှာဖို့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ လှည့်ပတ်သွားနေမှာ...မင်း မြေအောက်ကမ္ဘာ ရောက်သွားရင်တောင် မင်းရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို ရှာပြီး မင်းကို ထပ်သတ်ဖို့ လာလိမ့်မယ်...."

ချန်ရှီလည်း တမန်တော် ကောင်းကင်နားစွင့်သူကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူဘယ်ကိုသွားနေပါစေ တမန်တော်ရဲ့ နားရွက်တွေက လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ့မှာ အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ် ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာ သေချာလေသည်။

သခငိမဟွာလီ ပြောတဲ့အတိုင်းဆို သူသည်လည်း စန့်ရန်လူများနှင့် ပူးပေါင်းကာ စန့်ရန် အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူက အငယ်ဆုံး စန့်ရန်ပင်။

"ဒီစကားလုံးကို ခဏခဏ ပြောလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

လီရှောက်ကျန့်: "ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေက မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သံသယတွေကို ရှင်းမပြမချင်း သူတို့ မင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေတာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပေမယ့် သိပ်စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းမှာ ပြဿနာမရှိရင် သူတို့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မထိဘူး... ရှီးကျင်းမှာ ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်... သူတို့က မိသားစုကြီးတွေကို စောင့်ကြည့်လေ့ရှိတယ်... ငါတို့က လောကီမျိုးရိုးကပဲ... လောကပါဝါကို ချုပ်ကိုင်ထားတယ် တန်ခိုးအာဏာကို ချုပ်ကိုင်တယ်"

ချန်ရှီလည်း သူ့အကြည့်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်သင်္ဘောကို ကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေကလည်း စန့်ရန်လို အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုဖြစ်တာ ထင်ရှားသည်။ ၎င်းတို့ကို ကောင်းကင်နားစွင့်သူက ဘယ်လို စောင့်ကြည့်ကြတာလဲ။

“ဒီကောင်းကင်နားစွင့်သူကို သတ်ရင် ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ”

ချန်ရှီ တိတ်တဆိတ် ထပိမေးသည်။ လီရှောက်ကျန့်ရဲ့ အမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။

"ထပ်မပြောနဲ့တော့!"

ကောင်းကင်နားစွင့်သူ တမန်တော်သည် ထိုစကားကို ကြားတော့ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ချရေးလိုက်လေသည်။ စာရွက်ကို စက္ကူကြိုးကြာအဖြစ် ခေါက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ စက္ကူကြိုးကြာက အတောင်ပံခတ်ကာ တောထဲသို့ ပျံသန်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လီရှောက်ကျန့်က သက်ပြင်းချရင်း :"အဲ့ဒီ ကောင်းကင်နားစွင့် တမန်တော်က မင်းရဲ့အန္တရာယ်အဆင့်ကို မြင့်သွားပြီလို့ ထင်သွားပြီ... စက္ကူကြိုးကြာပျံက တခြားတမန်တော်တွေကို ခေါ်နေတာ... အခုအချိန်မှာ မင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဒီလိုတမန်တော်တွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်... မင်းဘာမှ မလုပ်ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိနေလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီက သူ့အတွက် အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် လီရှောက်ကျန့်ဟာ ဒီဒုက္ခပေးသူနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ သေချာပေါက် ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကောင်းကင်နားစွင့်သူက ချန်ရှီကို ပစ်မှတ်ထားပြီးရင် သူလည်း ပစ်မှတ်ထားခံရလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် ချန်ရှီက စန့်ရန် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ကျောက်သင်္ဘောထဲမှာ သူသတ်ခံရရင်တောင် ချန်ရှီနဲ့ ပူးပေါင်းမှာ မဟုတ်ပါ။

လူသုံးယောက်နဲ့ ခွေးတစ်ကောင်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။ ထိုစဥ် ကျောက်တုံးလူသား တစ်ယောက်ကို တွေ့လာရ၏။ ကျောက်တုံးလူသားရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်တွင် ကျောက်တုံးအခြေတည်ဝိညာဥ် တစ်ခု မတ်တပ်ရပ်နေကာ နတ်ကွန်းကလည်း လင်းနေသေးတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ပြေးနေတဲ့ အမူအရာမျိုး လုပ်ထားသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ကျောက်သင်္ဘောကို အစပျိုးလိုက်တာပဲ!"

လူသုံးယောက်ရဲ နှလုံးသားများ တုန်သွားသည်။ ဒီလူက ကျောက်သင်္ဘောရဲ့ နတ်တစ္ဆေဘုံ ချဲ့ထွင်မှုအရှိန်ကို မကျော်လွန်နိုင်ခဲ့တာ သိသာထင်ရှားလှသည်။

ချန်ရှီ ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်သေတ္တာကို ချလိုက်သည်။ ၎င်းက မလုံခြုံဘူးလို့ ခံစားရတာကြောင့် သံချပ်ကာမြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို သူ့ခြေထောက်များတွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ဟေးကော်ကိုခေါ်ပြီး ခြေလေးချောင်းပေါ်တွင်လည်း ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။ လီထျန်းချင်ကလည်း ရပ်​ကာ ပြင်ဆင်၏။

လီရှောက်ကျန့်က သူတို့ကို အလျင်စလို မလုပ်ခိုင်းဘဲ ရှေ့ကို ဆက်မတက်ခင် သူတို့ အဆင်သင့် ဖြစ်တဲ့အထိ စောင့်ခဲ့သည်။ သူ့နယ်ပယ်က မြင့်မားကာ ကျင့်ကြံမှုကလည်း အလွန်အစွမ်းထက်တယ်၊ ပြီးတော့ သံချပ်ကာမြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့လည်း မလိုအပ်ပါဘူး။

မြစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျောက်တုံးလူသား နှစ်ယောက် သုံးယောက် တရွေ့ရွေ့ ပေါ်လာကြသည်။ အားလုံးက အပြင်သို့ ပြေးလာကြသော်လည်း နတ်တစ္ဆေဘုံက လွှမ်းမိုးသွားကာ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်မှာ ခြေလက်များ ပျောက်ဆုံးနေသည့် ကျောက်တုံးလူသား အချို့ကိုလည်း တွေ့နေရရာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရုံမှတပါး မတတ်နိုင်ခဲ့။

ကျောက်တုံးတွေက အရမ်းသန်မာတဲ့အတွက် ပြုတ်ကျရင်တောင် လက်တွေ ခြေထောက်တွေ အလွယ်တကူ မကျိုးသွားလောက်ပေ။ အခုလို ဒီလူတွေ လည်ပင်းတွေ ခြေထောက်တွေ ကျိုးသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ လေပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာလို့ပါပဲ။

"အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်က လူတွေတောင် နတ်တစ္ဆေဘုံရဲ့ ချဲ့ထွင်မှုအရှိန်ကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြဘူးပေါ့?"

ချန်ရှီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် "ဟေးကော်" ရဲ့ အော်ဟစ်သံကြောင့် ပြေးလာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းတစ်လောင်း လဲနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မြစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျောက်တုံးလူသားများစွာကို တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း ဤရုပ်အလောင်းကို ပကတိအနေအထားဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားတာ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ အလောင်းကို ကြည့်နေစဥ် လီထျန်းချင်လည်း ပြေးလာခဲ့ကာ အလောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ရန် စုတ်တံနှင့် စာရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

လီရှောက်ကျန့်: "မင်းတို့နှစ်ယောက် အချိန်မဖြုန်းနဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းက ဘာကောင်းလို့လဲ၊ မြန်မြန်သွားကြရအောင်.. ကမ္ဘာအရပ်ရပ်က သခင်တွေက ဒီကိုရောက်နေကြပြီ!"

ချန်ရှီက ခေါင်းတောင် မထောင်လာဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျန်တဲ့ အလောင်းတွေ အကုန်လုံးက ကျောက်ရုပ်တွေ... ဒါပေမဲ့ သူက အသားတွေ ရှိနေသေးတယ်... လူကြီးမင်းလီကရော မသိချင်ဘူးလား"

လီရှောက်ကျန့်က အံ့ဩသွားပြီး "ကျောက်သင်္ဘောကို လူကိုယ်တိုင် လာရောက်စူးစမ်းရင် ချမ်းသာတဲ့ မိသားစု​တွေနဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လာမှာပဲ... မြစ်ထဲမှာ ရန်သူပေါင်းများစွာကို သတ်ရတာကလည်း ထုံးစံပဲ ဘာကို စူးစမ်းချင်စရာရှိလို့လဲ"

လီထျန်းချင်ကပါ ခေါင်းမထောင်ဘဲ ချန်ရှီနှင့် လက်တွဲကာ အလောင်းရဲ့ အဝတ်အစားများကို ချွတ်နေသည်။

လီထျန်းချင်: "အလောင်းက ကျောက်သင်္ဘောရဲ့ မြေဆီလွှာထဲကနေ မလွတ်နိုင်ဘူး... မြစ်ထဲမှာလည်း အလောင်းတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် ဒီလို အလောင်းကတော့ မရှိသေးဘူး... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

လီရှောက်ကျန့် ထပ်၍ အံ့အားသင့်သွားပြန်သည်။

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

ချန်ရှီက ခေါင်းကို မော့ပြီး အဝေးက ကျောက်သင်္ဘောကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခပ်မြင့်မြင့် အရပ်မှာ ရပ်ထားသည့် ဧရာမသင်္ဘောကြီးသည် မြစ်အောက်ခြေကနေ ခုနစ်ပေ သို့မဟုတ် ရှစ်ပေမြင့်သော ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရပ်ထားသကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့သော မြစ်ကို မျက်နှာမူနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

လီထျန်းချင် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့ကိုယ်သူသက်သေပြနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှာရင်း အလောင်းကို ရှာဖွေနေသည်။ ချန်ရှီက အလောင်းကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဆိုလိုတာက ဒီအလောင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်... ဘုရင်ကျန်းခေတ်က ကျန်ခဲ့တဲ့ အလောင်းလို့ ဆိုလိုတာ... ထျန်းချင်..."

သူ့အမူအရာက ပိုထူးဆန်းလာပြီး "ဒီလူက သင်္ဘောပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး ဒီခြောက်သွေ့တဲ့မြစ်ထဲမှာ ရေနစ်သွားတာ!"

လီထျန်းချင်ကလည်း အ​​လောင်းအိတ်ကပ်ထဲမှ ရှေးကျသော တံဆိပ်​ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာသွားတဲ့အထိ ပြုံးလိုက်သည်။

"လီမိသားစုရဲ့ ဂန္တဝင်စာအုပ်​တွေထဲမှာ ဒီသင်္ကေတကို ငါမြင်ဖူးတယ်..ဒါက ဘုရင်ကျန်းရေတပ်ရဲ့ သင်္ကေတပဲ သူက သင်္ဘောပေါ်က သင်္ဘောသား!"

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ အလွန်တောက်ပလာသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ၆၀၀၀ ကျော်က ရတနာသင်္ဘောသားတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ဒီခြောက်သွေ့တဲ့ မြစ်ကြမ်းပြင်မှာ ပေါ်လာရတာလဲ"

လီထျန်းချင်ရဲ့ မျက်လုံးများမှာလည်း ဝိုင်းစက်နေပြီး။

"သူဘာလို့ မြစ်ကြမ်းပြင်မှာ ရေနစ်နေတာလဲ... သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘာလို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနေအထားအရ မတုန်မလှုပ် ဖြစ်နေရတာလဲ"

ဟေးကော်က သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ဝင်လာပြီး "ဝူးဝူး၊ ဝူးဝူး၊ ဝူးဝူး" ဟု လေးနက်စွာ ငြီးပြသည်။

"ဟေးကော် မှန်တယ်!"

သူတို့နှစ်ယောက်: "ကျောက်သင်္ဘောက အချိန်နဲ့နေရာတွေကို အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ တံဆိပ်ခတ်ထားနိုင်တယ်... သင်္ဘောသားတွေနဲ့ ဒီကျောက်သင်္ဘောပေါ်မှာလည်း တံဆိပ်ခတ်ထားတယ်!"

လီရှောက်ကျန့် ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ဟေးကော် ပြောတာ ဘာဖြစ်တယ်?

ချန်ရှီ သူ့လက်သီးတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုပ်လိုက်သည်။

"ဟေးကော် ပြောတာ မှန်တယ်! ကျောက်သင်္ဘောထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ကျောက်သင်္ဘောထဲမှာရှိတဲ့ နတ်တစ္ဆေတွေရဲ့ နယ်ပယ်ကို ဘယ်တော့မှ သော့ဖွင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... နတ်တစ္ဆေဘုံကို နှိုးဆွပေးပြီး တဲကျန်းမြစ်ကို ပြန်မြင်အောင် လုပ်ပြီးမှပဲ နတ်တစ္ဆေဘုံကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ!"

လီထျန်းချင်ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ :"ဟုတ်တယ်.... နတ်တစ္ဆေဘုံကို မနှိုးဆွဘူးဆိုရင် လူဘယ်လောက်ပဲသေပါစေ ဖြေရှင်းလို့ မရဘူး!"

ဟေးကော်က တွန့်လိမ်သွားပြီး သူ့​အမြီးကို လှုပ်​ပြခါနေသည်။

"ဝုတ်ဝုတ်!"

"ပြောတယ် ကောင်းတယ်!"

လီရှောက်ကျန့်ခမျာ လူနှစ်ယောက်နှင့် ခွေးကိုကြည့်ကာ ခဏလောက်အထိ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ရှင်းရှန်ခရိုင်မှူးဟာ အနည်းငယ်တောင် မလိုအပ်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

နတ်ဆင်းသက်နယ်ပယ်က ဒီသခင်ကြီး မရှိရင်တောင် ဒီကောင်လေး နှစ်ယောက်ဟာ ကျောက်သင်္ဘောမှာရှိတဲ့ နတ်တစ္ဆေဘုံကို ဖြေရှင်းနိုင်လောက်တဲ့ မျက်နှာထားတွေ ဖြစ်နေသည်။ သူ့ရဲ့ အသုံးဝင်မှု အခန်းကဏ္ဍဟာ သူတို့ဘေးနားက ခွေးနက်ကြီးလောက်တောင် မရှိတော့သလိုပင်။