ချန်ရှီ နတ်ကို တံဆိပ်ရိုက်ခြင်း

ချန်ရှီတို့သည် စိုရွဲနေသော အနေအထားများဖြင့် ကမ်းပေါ်သို့ ​ပြန်တက်လာခဲ့ကြသည်။ ခွေးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခါကာ ရေတွေကို ခါထုတ်နေစဥ် ချန်ရှီကလည်း သူ့မျက်နှာ​ပေါ်မှ ရေများကို သုတ်လိုက်ပြီး အဝေးကြီး ရောက်သွားတဲ့ သင်္ဘောကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မင်မင်းဆက် ရတနာသင်္ဘောရဲ့ အရှိန်က အံ့ဩစရာ အတော်လေး ကောင်းသည်။ တဲကျန်းမြစ်ဝသို့ ရောက်ရန် ကြီးမားသော အမှောင်ထုထဲမှ ရွက်လွှင့်သွားကာ အမည်မသိ ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အချိန်ဘယ်လောက်မှ မကြာသွားချေ။

ထိုသင်္ဘောသည် အဆုံးမရှိသော အမှောင်ပင်လယ်ကို ဖြတ်၍ ဘိုးဘွားပိုင်မြေကို ရှာဖွေရန် ဘုရင်ကျန်းရဲ့ အလောင်းကို အမှန်တကယ် သယ်ဆောင်သွားနိုင်လားတော့ မပြောတတ်ပါ။

သင်္ဘောပေါ်က စစ်သည်များကရော ပင်လယ်တွင်းက အန္တရာယ်အမျိုးမျိုးကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား။

အိမ်အပြန်လမ်းကို သိကြလား။

သို့သော်လည်း မင်မင်းဆက်သည် အနောက်နွားရှင်းကျိုးနဲ့ မဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ၆၀၀၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

မင်မင်းဆက်က ရှိနေသေးရဲ့လား။

သို့မဟုတ် သမိုင်းစာအုပ်များတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အခြားမင်းဆက်များလိုပဲ ယိုယွင်းပျက်စီးသွား​ပြီလား။

လီထျန်းချင်သည် သူ့စိတ်ထဲက အမျိုးမျိုးသော စွဲလန်းမှုများစွာကို တွေးတောရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ အားလုံးကို ချန်ထားခဲ့ချင်တယ် အဲဒီသင်္ဘောပေါ်ပြန်တက်ပြီး ဒီမင်စစ်သည်တွေနဲ့အတူ ဘိုးဘွားပိုင်မြေကို လိုက်သွားချင်တယ်... မင်စစ်သည်တွေနဲ့အတူ ဘိုးဘွားပိုင်မြေရဲ့ မြစ်ကြီးတွေ တောင်တန်းကြီးတွေကို ကြည့်ချင်တယ်... ငါ အနောက်နွားရှင်းကျိုးကို ရောက်တော့ လူကြီးတွေက ပြောပြတယ် ငါ့ဘိုးဘေးတွေက သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ပြီး နယ်မြေချဲ့ထွင်ကြတယ်... နတ်ဆိုးတွေကို တိုက်ထုတ်ပြီး အဲဒီနေရာမှာ အိမ်အသစ်ဖွင့်ခဲ့တယ်တဲ့!"

ချန်ရှီက ရုတ်တရက် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဝင်နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

"ထျန်းချင်... မင်းရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ မင်းရဲ့ တတိယဦးလေးက သင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲနော်!"

လီထျန်းချင်လည်း သူ့ရင်ဘတ်ထဲက မာနကို ချက်ချင်း မျိုသိပ်ပစ်လိုက်သည်။ လီရှောက်ထိနဲ့ လီရှောက်ကျန့်တို့သာမက မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုထဲက တခြားသခင်များလည်း သင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိနေသည်။

ဘာလို့ သင်္ဘောပေါ်က မဆင်းလာကြတာလဲ။

"ငါသိပါတယ်... သူတို့မှာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်... ငါတို့ မလုပ်ရဲတဲ့အရာတွေကို သူတို့က လုပ်ကြမှာပဲ!"

လီထျန်းချင် တွေးရင်း အံ့သြနေသည်။

"မင်မင်းဆက် ရတနာသင်္ဘောရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိကြမှာ သေချာတယ်... သူတို့က ရတနာသင်္ဘောကို စီးပြီး သူတို့ရဲ့ဘိုးဘွားပိုင် နယ်မြေဆီပြန်ဖို့ စိတ်ကူးထားကြတာ ဖြစ်မယ်... အဲဒီမှောင်မိုက်တဲ့ ပင်လယ်ကြီးက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... သူတို့အုပ်စု ဘီလူးတွေ၊ မုန်တိုင်းတွေကြားမှာ အချိန်မရွေး သေသွားနိုင်တယ်...ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပင်လယ်ထဲမှာ စွန့်စားချင်ကြတယ်... တစ်ဆယ်လေး... အဲဒီလို အဆင့်မြင့် မိသားစုတွေရဲ့ သားသမီးတွေကရော မင်းရဲ့ လေးစားမှုနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလား?"

ချန်ရှီက မယုံသလိုဖြင့်: "သူများတွေတော့ မပြောတော့ဘူး မင်းရဲ့ စတုတ္ထဦးလေး လီရှောက်ကျန့်ကတော့ ဖြောင့်မတ်ဖို့အတွက် သူ့အသက်ကို စတေးမယ့်လူ မဟုတ်ဘူး... သူက အပြင်ပန်းမှာ လေးနက်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရပေမယ့် သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အခါ သူ့မှာ နတ်ဆိုးတွေထက်တောင် ပိုဆိုးနိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိတယ်!"

လီထျန်းချင်က ပြုံးပြီး: "တစ်ဆယ်လေး မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းမြင့် မိသားစုတွေအပေါ် အထင်သေးတာငလည်း သိပ်အစွဲကြီးလွန်းတယ်... မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းက နားမလည်နိုင်စရာ ကောင်းပေမယ့် အများစုက ရက်ရောပြီး ကြေကွဲစရာကောင်းတဲ့ လူတွေပဲ... တတိယဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထဦးလေးက ဘုရင်ကျန်း အိမ်ပြန်မယ်လို့ ယုံကြည်နေလို့ သူတို့ရဲ့ နယ်မြေသစ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ ကြိုးစား​နေကြတာ... တိုက်ကြီးမှာ ကျရှုံးရင်တောင် သူတို့ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုက ခေတ်အဆက်ဆက် ထွန်းတောက်လာလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီကလည်း ပြုံးပြီး :"လီကျွမ့်ရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကြေကွဲဖွယ် သီချင်းထဲကလိုလား?"

လီထျန်းချင်မှာ လီကျွမ့်နဲ့ အခြားသူတို့၏ ကြေကွဲဖွယ်သီချင်းများကို ပြည့်တန်ဆာခန်းထဲတွင် ရက်ရက်ရောရော သီဆိုနေခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"တတိယဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထဦးလေးတို့က အဲဒီလိုလူတွေ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီ ရယ်ပြီး :"သူတို့လည်း ဒီလိုလူတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်.. အခုမှ မဟုတ်တော့တာ... သူတို့က ပိုကောင်းလာအောင် ဟန်ဆောင်နေ​ကြတာ"

လီထျန်းချင် အငြင်းမပွားနိုင်တော့ပေ။

ဟွမ်ဖောရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီထျန်းချင် စောစောက လျှော်ဖွပ်ခဲ့သော အ၀တ်အစားများထဲက တစ်ထည်ယူကာ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်များကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြောက်သွေ့သော အဝတ်အစားများကို လဲဝတ်ပြီးနောက် လီထျန်းချင်သည် ချန်ရှီဖိနပ်များကိုပင် သန့်ရှင်းပေးကာ အဝတ်လျှော်ရန် ထပ်မံ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဟိုမိန်းကလေး တင်းတင်းထက်တောင် အများကြီး ပိုကြိုးစားနေသေးတယ်"

ချန်ရှီ ချီးကျူး​နေခဲ့သည်။

ယွိကျူရဲ့အိမ်ဆီသွားပြီး :"ယွိကျူ ဒီနေ့ဒီမှာ ဧည့်သည်ရှိလို့.... မင်းအဖွားကို ပြောပေးပါ ငရုတ်သီးစိမ်းနဲ့ ဘဲဥကြော်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ် ဘဲဥတွေ ရှိသေးရင် ချေးချင်တယ်လို့..."

"ဒေါ်လေးဝမ်... ကျွန်တော့်မှာ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ရှိတယ်.... ဘဲဥနဲ့ ငရုတ်သီးစိမ်းကြော်စားချင်တယ် ဒါပေမယ့် ငရုတ်သီးစိမ်း ပြတ်လပ်နေတုန်းပဲ"

"ဦးလေးထျန်း အိမ်မှာ ဧည့်သည်ရှိတယ်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်နဲ့ ရှာလကာရည်လိုတယ်... ယဥ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး... အကုန်လုံးက မိသားစုတွေပဲကို... ကျွန်တော် သွားပြီနော်... လိုက်ပို့စရာ မလိုဘူး"

"ဦးလေးလီ...အိမ်မှာ ဒီနေ့ ဝက်သားပြုတ်တို့ဟူးနဲ့ ချက်စားချင်လို့ ဝက်သားက ပြတ်နေသေးတယ်... ဦးလေး တုတ်ကိုင်ပြီး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ဒီတူလေးနဲ့ ကိုယ်ခံပညာကို ပြချင်လို့လား... ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိတ်ထိခိုက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့... ချထားလိုက်... အားလုံးက အိမ်နီးချင်းတွေပဲကို..."

……

ချန်ရှီသည် တစ်အိမ်တက် တစ်အိမ်ဆင်းဖြင့် ဟေးကော် ထမင်းချက်ဖို့အတွက် ထမင်းအလုံအလောက် အမြန်ချေးယူခဲ့သည်။ ရှောင်ကျောင်ကလည်း အိုးတစ်အိုးကို ချက်ပြုတ်ကူနေသည်။

ဝမ်းဗိုက်နီဖက်တီးလေးသည် နတ်ကွန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တစ်နေရာရာက အမြဲတမ်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသလို ခံစားနေရကာ ထိုင်ရန် နတ်ကွန်းနှင့်တူသော နေရာတစ်ခုကို အမြဲရှာ​နေချင်ခဲ့သည်။

ဟေးကော်က သူ့ကို အိုးပေါ် တက်ထိုင်ခိုင်းထားရ၏။

ချန်ရှီသည် ဗိုက်နီဖက်တီးလေးက မီးမွှေးဖို့ ၎င်းခေါင်းပေါ်ရှိ အကိုင်းအခက် အနည်းငယ်ကို ချိုးဖျက်တော့မှာ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ၎င်းကို အမြန်ရပ်ခိုင်းလိုက်ရလေသည်။ ထို့နောက် ထင်းခုတ်ရန်အတွက် ဟေးကော်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျောင်ရဲ့ စိတ်က နည်းနည်းတော့ မူမမှန်သလိုပဲ"

ချန်ရှီမှာ ဗိုက်နီဖက်တီးလေးကို အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ အိုးကို မီးလောင်သောအခါ အိုးအောက်ခြေကနေ သူ့ကိုပါ မီးလောင်သွားမှာ စိုးရိမ်နေရပြန်၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ရှောင်ကျောင်ဟာ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ရှိသေးပြီး သူ့ကိုယ်သူ မလောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပေ။

ချန်ရှီသည် အခြားသူများက သူ့ကိစ္စများကို လုပ်ပေးနေတာကြောင့် အနည်းငယ်စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ ပညာရှင်က ဘာမှလုပ်စရာ မရှိသောကြောင့် အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကိုသာ ထုတ်ယူကြည့်လိုက်သည်။

သူ အပြန်ပြန် အလှန်လှန် ကြည့်ပြီးတဲ့အခါ အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးဟာ အရင်ကနဲ့မတူဘဲ "ဖုန့်ထျန်းရတနာအခန်း ယုံမြို့အနောက်တောကန္တာရ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပေါ်က တခြားစကားလုံးတွေက လွဲမှားနေသလားလို့ တွေးမိနေသည်။

"ဒီရတနာတံဆိပ်တုံးက ဘုရင်ကျန်း ဂူသင်္ချိုင်းထဲက ပြည်နယ်ငါးဆယ်ရဲ့ ပထဝီဝင်မြေပုံတွေ ပါနေတာ အသိသာကြီးပါ... ဘာလို့ ဘာထူးခြားမှုမှ မရှိတာလဲ"

ချန်ရှီသည် ရတနာအခန်းကို သူ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအင်ဖြင့် စတင်အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သို့မဟုတ် ရတနာအခန်းထဲကို ချီစွမ်းအင်နှင့် ချီသွေးများကို ထိုးသွင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ချေ။

သူ့လက်ချောင်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး တံဆိပ်ပေါ်မှ သွေးများ အစက်ချလိုက်သော် တံဆိပ်တုံးက လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ သူ့သွေးများကိုသာ စုပ်ယူသွားသည်။ လက်ချောင်းထိပ်ပေါ်ရှိ သွေးကို နှလုံးသွေးဟုလည်း ခေါ်ပြီး လက်ဆယ်ချောင်းသည် နှလုံးနှင့် ဆက်စပ်နေ၏။ ရတနာက နှလုံးသွေးကို စုပ်ယူပစ်ချပါက ရတနာရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို ရယူနိုင်သည်။

သို့သော် ရတနာက ဘယ်လိုမှ မတုံ့ပြန်တာကြောင့် ကလေး ပညာရှင်အား အားကိုးရာမဲ့သွား​စေခဲ့သည်။ ချန်ရှီဟာ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှုရှိုက်ရင်း တံဆိပ်ရိုက်နိုင်တဲ့ နေရာကို ရှာနေရင်းမှ အကြံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ထင်းဖြည့်ပေးနေသော ဗိုက်နီဖက်တီးလေးကို လှမ်းပြုံးပြလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျောင်... ဒီကိုလာ!"

အနီရောင်ဝမ်းဗိုက် အရုပ်နဲ့ ဖက်တီးမှာ အလိုအလျောက် တုန်လှုပ်သွားပေမယ့် ပြေးသွားရသေးသည်။

အဝတ်လျှော်နေသော လီထျန်းချင်သည် မူလက မီးဖိုရှေ့တွင် လှုပ်ရှားနေသော ထင်းများကိုမြင်ပြီး သူတို့ကြားတွင် မမြင်နိုင်သော "လူ" ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီက တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်နေတာ မြင်လိုက်ရတော့ သူ့ဘာသာသူ ခိုင်ခိုင်မာမာ မှန်းဆလိုက်သည်။

"ခွေးက သူ့ကိုယ်သူ လေထဲမှာ စကားပြောနေတာ မဆန်းပါဘူး...နေဦး အဲဒီဟာက ခွေးနားရွက်နဲ့ ဆော့နေတာလား ခဏနေပါဦး ခွေးက သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေတာ​ရော ဟုတ်ရဲ့လား"

တစ်ခုခုမှားနေသလို ခံစားမိသော်လည်း ဘာကမှားနေမှန်း မသိချေ။

ရှောင်ကျောင် ချန်ရှီဆီသို့ ပြေးသွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဖင်ကို မြှောက်ထား!"

ရှောင်ကျောင်ကလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဖင်ကို မြှောက်​ပြလိုက်သည်။ ချန်ရှီသည် အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးပေါ် အာငွေ့တစ်ချက် ပေးကာ နှင်းဖြူရောင် တင်ပါးပေါ်တွင် တံဆိပ်တုံးကို ရိုက်နှိပ်​​ပေးလိုက်၏။

"မင်းအတွက် ငါတံဆိပ်တုံး ထုပေးမယ်... ဒီလိုဆို မင်းပျောက်သွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်စရာ မလို​တော့ဘူး!"

ရှောင်ကျောင်သည် သူ့တင်ပါးကို တည့်မတ်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်နေ၏။ တင်ပါးပေါ်မှ ရွှေတံဆိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် သူသည် သဘောကျ၊ အံ့အားသင့်သွားပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသူလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချန်ရှီကို အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီမှာ သူဘာကိုဆိုလိုသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်ဘဲ။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... ထျန်းချင် ထျန်းချင်.. ငါ ရှောင်ကျောင်ဖင်ကို တံဆိပ်ရိုက်ပေးလိုက်တော့ သူက ဦးညွှတ်နေတယ်... သူအဲဒါက ဘာလုပ်နေတာလဲ"

လီထျန်းချင်: "ရှောင်ကျောင် ဆိုတာ ဘာလဲ?"

"စန်းဟဲရွာရဲ့ အရူးကန့်ညောင်...အဲ့... ကလေးလေး"

ချန်ရှီလည်း လူ့ဦးခေါင်း ခယ်ကျောင်သစ်ပင်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ခြုံငုံသုံးသပ်ချက်ရင်း ဆက်ပြောပြလိုက်သည်။

"သူက အရမ်းတန်ခိုးကြီးတဲ့ နတ်ပဲ... နတ်ဆိုး ဖြစ်သွားလို့ စိုးလို့ ငါသိမ်းပြီး သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်တွေကို သန့်စင်ပေးနေတာ!"

လီထျန်းချင်က သူလုပ်နေသမျှကို ရပ်တန့်ကာ ခဏမျှတွေးတော ကြည့်နေသည်။ လီမိသားစု၏ ရှေးစာအုပ်များတွင် အလားတူအခြေအနေမျိုးကို မှတ်တမ်းတင်ထားကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ပြန်ဖြေလာ၏။

"မင်း အဲဒါကို တံဆိပ်တုံး ထုလိုက်တော့ သူ မင်းဆီက ဘွဲ့တစ်ခုတောင်းနေတာ... ရှေးခေတ်က တံဆိပ်တုံးခတ်ပြီးရင် တန်ခိုးကို အမှတ်အသားပြုတဲ့ ရတနာတံဆိပ်ကနေ ဆုလာဘ်ကို ပေးနိုင်တယ်...သူက မင်းသူ့ကို နယ်မြေသစ်တစ်ခု ပေးနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာ... သူ ကန့်ညောင် ဆက်လုပ်လို့ရတယ်"

"နယ်မြေသစ်လား?"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားပြီး "ဒီလိုမျိုးရှိလား?"

ဧကရာဇ်ဖြစ်ချင်တဲ့ အိမ်မက်မရှိသူ ဘယ်သူမရှိမှာလဲ။ ချန်ရှီ နေ့တိုင်း ဧကရာဇ်ဖြစ်ရန် အိပ်မက်မက်နေသူ ဖြစ်သည်။

သူက ကုလားထိုင်ကို အမြန်ရွှေ့လိုက်သည်။ အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီး လေးနက်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဆို၏။

"ရှောင်ကျောင်... ဒီနေ့ မင်းကို ပေးမယ်..."

ရှောင်ကျောင်က သူ့ကို မျှော်ကိုးပြီး ကြည့်နေသည်။ ချန်ရှီ ပြန်တွေးကြည့်တော့ အနီးနားက ရွာတွေမှာက ကန့်ညောင်တွေ ရှိနေပြီ။ ချန်ယန်တောင်မှာ အဘွားကျွမ်း ရှိသလို ချန်ယန်ကျား၊ ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးတို့လို တောင်ပေါ်သခင်တွေလည်း ရှိကြ၏။

ရုတ်တရက် ချန်ရှီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး။

"မင်းကို မဟူရာတောင်ရဲ့ တောင်တန်းအရှင် နေရာပေးမယ်...မင်း မဟူရာတောင် မိုင်တစ်ရာကို အုပ်စိုးတဲ့ ကန့်ညောင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... မင်း နတ်ဆိုးတွေကို မောင်းထုတ်ပြီး လူတွေကို အကာအကွယ် ပေးရမယ် မင်းချက်ချင်း ရာထူးတက်လာလိမ့်မယ်!"

ရှောင်ကျောင်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ချန်ရှီကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဦးတိုက်နေ၏။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ရှောင်ကျောင်!"

ချန်ရှီ ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

"မင်းဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့! ကျောင်? ကျောင်? သေစမ်း!"

အေးစက်နေသော ချွေးများက သူ့နဖူးပေါ်မှ လှိမ့်ဆင်းလာသည်။

"ငါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေတာဟ! ဒီငတုံးကလေးက မဟူရာတောင်ကို အပြေးအလွှားသွားပြီး ရာထူးတက်​နေတာလား... သူ့မှာ ခန္ဓာကိုယ်အစစ် မရှိဘူး... အခုလို ကလေးပုံစံနဲ့ဆို ရှဲ့၊ ဆွေ့တွေဆီက အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်.... ထျန်းချင်! ဟေးကော်! ငါ့အတွက် နေ့လယ်စာ ချန်ထားပေး! ငါ မဟူရာတောင်ကို သွားဦးမယ်"

ဟေးကော်: "ဝုတ်!"

ချန်ရှီ အိမ်အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာပြီး ရွာအပြင်သို့ရောက်သည်နှင့် ဟွမ်​ဖောကျေးရွာ၏ ထောင့်တိုင်းတွင် ထူးဆန်းသော လူတစ်ဒါဇင်ခန့် ပြန့်ကျဲနေကြပြီး နားရွက်ကြီးများက တစ်ပေကျော်ရှိကာ သူရှိရာအရပ်သို့ မျက်နှာမူကာ ကြက်သီးမွေးညှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ပွင့်ထွက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းကင်နားစွင့်သူ!.... အများကြီးပဲ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဒီမှာရှိနေကြတာလား"

သူ့စိတ်တွေ နစ်မြုပ်လာသည်။ သူ ထျန်းချင်နဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ ဘာမှ မပြောဘဲ သတိထားသင့်ပြီ။ သူသည် ယွိတိုက်မြစ်ကို တည့်တည့်လိုက်၍ တဲကျန်းမြစ်သို့ လိုက်ကာ သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ပေတစ်ရာ ပတ်လည် အကွာအဝေး အတွင်းမှာတော့ ကောင်းကင်နားစွင့်သူတို့၏ နားရွက်တို့သည် အတောင်များကဲ့သို့ ပျံဝဲလျက် ပြေးလွှားနေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ နားရွက်တွေက ကြီးမားလွန်းပြီး ဦးခေါင်းတွေပေါ်မှာ ကြီးထွားလာနေသည်။

၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏နားများကို ပျံသန်းရန် အသုံးပြုသော်လည်း အလွန်လျင်မြန်ပြီး ပေါ့ပါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် ၎င်းတို့သည် စာရွက်နှင့် စုတ်တံကို လေထဲက ထုတ်ယူကာ စာရေးနိုင်သေး၏။

"သရဲကောင်တွေ! ဒီသံသယတွေကို ဘယ်တော့မှ ရှင်းနိုင်မှာလဲဟ!"

ချန်ရှီ အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာသလို ဖြစ်လာသည်။

"ငါ ရွာမှာ ဧကရာဇ်မင်းလို ဟန်ဆောင်ပြီး အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ နတ်ဆိုး​တွေကို ဆုချလိုက်လို့ ဒီကောင်တွေကငါ့ကို သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ ပုန်ကန်မှုအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်​နေတာလား"

သူသည် ကောင်းကင်နားစွင့်သူ လက်ထဲတွင်ရှိသော မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေး အကြောင်း သိချင်လာသည်။ ဤလူများ သူတို့အကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ပုံကိုလည်း ကြည့်ချင်လာ၏။

မဟူရာတောင်၌။

ချန်ရှီသည် အဘွားဟေးရှန်းကို ချေမှုန်းပြီးကတည်းက မဟူရာတောင်ရဲ့ ဘုံကျောင်းကိုလည်း ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ကြွက်သားစဉ်မြေးဆက်များ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့သော်ငြား ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ၎င်းတို့ပါ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

မူလက အဘွားဟေးရှန်း ဘုံကျောင်းသည် မိုင်ရာနှင့်ချီသော ကျေးရွာများနှင့် မြို့များကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ထိုရွာနှင့်မြို့တိုင်းရှိ ကန့်ညောင်များက အဘွားဟေးရှန်းကို နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အမွှေးတိုင်များ ပူဇော်ခဲ့ရသည်။ ရွာတိုင်းရှိ ကန့်ညောင်များသည်လည်း သက်ပြင်းချ၍ အဖိနှိပ်ခံများ မဟုတ်ကြတော့ပေ။

ထိုနေ့တွင် အဘွားဟေးရှန်း ဘုံကျောင်း အပျက်အစီးမှ စိမ်းလန်းသော မီးခိုးတန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်၏ ထက်ဝက်ကျော်မြင့်သော အပင်ကြီးတစ်ပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အဝေးကကြည့်​နေတဲ့ လူတွေတောင် တအံ့တသြ ဖြစ်ကုန်သည်။ ရာနဲ့ချီတဲ့ အင်တုံအရွယ်အစားနဲ့ အနီရောင် အသီးလေးတွေက အရမ်းတောက်ပနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့အနီးသို့ ရောက်သောအခါ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ဆွဲထားသည့် အရာများသည် လူဦးခေါင်းများ ဖြစ်​နေကာ ဦးခေါင်းများက သွေးရောင် နီရဲနေပြီး မျက်နှာများကိုလည်း ရောင်စုံခြယ်သထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"နတ်ဆိုး!"

လူတိုင်း အော်ဟစ်ပြီး အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

ခဏအတွင်း ဟေးရှန်းမြို့မှ မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ ရွာတိုင်းနှင့် မြို့အသီးသီးမှ ကန့်ညောင်များ၊ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်ကျဲနေသော နတ်များသည် အမွှေးနံ့သာမှ သတင်းကို လက်ခံရရှိကာ လူ့ဦးခေါင်းဖြင့် အပင် ဝိုင်းထားရန် မဟူရာတောင်ကို အပြေး ရောက်လာကြသည်။

ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ကလေးများနှင့် နတ်၊ ကန့်ညောင် အမျိုးမျိုးတို့က ဘုံကျောင်းကို ဝန်းရံထား၏။ ရှောင်ကျောင်ဟာ အုတ်နှင့်ကျောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် နတ်ကွန်းတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် မျက်နှာပေါ်တွင် မကောင်းသော အမူအရာများ ရှိနေကြပြီး ကလေးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"မင်းလား...မဟူရာတောင်ရဲ့ ကန့်ညောင်လုပ်မယ်ပေါ့... မင်းကို လာကိုးကွယ်ဖို့ အမွှေးတိုင်တွေ ပို့ခိုင်းတယ်ပေါ့?"

ကွမ်ရှာရွာ၏ ကန့်ညောင်င ဒေါသကြီးတာကြောင့် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ အရင် အော်လိုက်သည်။

"မင်းက မဟူရာတောင်ရဲ့ ကန့်ညောင်ပါလို့ ဘာအတွက် ပြောနိုင်တာလဲ... တခြားနေရာကလာတဲ့ ကလေးက ငါတို့ကို ရိုက်နိုင်လို့လား"

ရှောင်ကျောင် နတ်ကွန်းမှ မတ်တပ် ထရပ်လိုက်တဲ့အခါ ဝိညာဉ်များအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

နဂါးတစ်ကောင်သည် မြစ်ကို ဖြတ်ကူးသောအခါက ၎င်းတို့သည် အဘွားဟေးရှန်းဆီ အကြာကြီး ကျွန်ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ဟာ အတွင်းဘက်တွင် အားနည်းသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဒုက္ခမပေး​စေလိုပေ။

ရှောင်ကျောင်က လှည့်ကာ သူ့ဖင်ကိုမြှောက်ပြလိုက်သည်။ သူ့တင်ပါးပေါ်တွင် ရွှေတံဆိပ်ကို ပြသကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကိုကြည့်!"

ဝိညာဉ်များအားလုံးသည် ရွှေတံဆိပ်ပေါ်မှ အကြောင်းအရာကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကုန်သည်။

"မဟူရာတောင်အရှင်ကို ဂါဝရပြုပါတယ်!"

ရှောင်ကျောင်က လှည့်၍ နတ်ကွန်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်၏။

"ထလော့..."

ကန့်ညောင်နဲ့ နတ်များ အားလုံး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ရှေ့သို့ အသီးသီး ချီတက်ကြပြီး မွှေးကြိုင်သော အမွှေးတိုင်များကို ပူဇော်လိုက်၏။ အမွှေးနံ့သာများက ရှောင်ကျောင်ဆီသို့ လွင့်ပျံလာကာ ၎င်းတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို လက်ခံကြောင်း ပြသရန် ရှောင်ကျောင်ကလည်း စုပ်ယူလိုက်သည်။

ချန်ရှီ ရောက်လာပေမယ့် အဝေးကနေသာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်သက်သာရာရစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ ရှောင်ကျောင်က ကြီးပြင်းလာပြီ။ လွတ်လပ်လာသင့်ပြီဟု ခံစားမိသောကြောင့် သူ့အနီးအထိ သွားမကြည့်ခဲ့ပေ။

တောင်များ၊ သစ်တောများ၊ သီးနှံစိုက်ခင်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများပေါ်တွင် ကောင်းကင်နားစွင့်သူများသည် ၎င်းတို့ရဲ့ နားရွက်ကြီးများကို တီးခတ်ပျံသန်းရင်း ချန်ရှီနောက်သို့ လိုက်နေကြစမြဲ။

"အနောက်ဘုရင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်က ကန့်ညောင် ဖြစ်ဖို့ တကယ်ပဲ တန်ခိုးရှိတာလား"

ချန်ရှီ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား သွားနေစဉ် အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးနှင့် ကစားနေခဲ့သည်။ ဟွမ်ဖောရွာ အနား ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့စိတ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ညစာစားရန် အိမ်မပြန်သေးဘဲ လျှောစောက်နား ရောက်လာခဲ့၏။

အနောက်ဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြလိုက်တော့ ကျူးရှို့ချိုင်က သစ်ပင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲကာ အကြာကြီး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"မင်း ဘုရင်ကျန်းကို မြင်ပြီးပြီလား"

ချန်ရှီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျူးရှို့ချိုင်: "ဘုရင်ကျန်းက မင်းဆီက ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ယူလိုက်ပြီးတော့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်က လွင့်ပျံသွားပြီး ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ထဲမှာ ပြည်နယ်ငါးဆယ်ရဲ့ တောင်နဲ့မြစ်တွေရဲ့ ပထဝီဝင်မြေပုံတွေ ပါသွားတယ်.... မင်း ထပ်ခုန်ပြီး ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ဖမ်းလိုက်တယ်... ဒါကို ဘုရင်ကျန်းက ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို မယူသွားဘူးပေါ့"

ချန်ရှီ ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။

ကျူးရှို့ချိုင် မျက်ရည်ဝဲပြီး "ဒါအစကတည်းက မထိုက်တန်တဲ့ သားစဉ်မြေးဆက် ရှောင်ဝမ်စွင်းကြောင့်ပဲ... မင်း သူတို့ကို ကြင်နာသင့်တယ်"

သူပိုငိုလေ ပိုဝမ်းနည်းလာကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်ရည်များပါ စီးကျလာ​တော့သည်။ ချန်ရှီခမျာ သူ့ပထမဆရာ အဘယ်ကြောင့် စိတ်ခံစားမှုများ ဆုံးရှုံးသွားရသလဲ သူ မသိသလို ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမလဲလည်း မသိနေချေ။

တောင်စောင်း အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ကောင်းကင်နားစွင့်သူ အုပ်စုတစ်စုထဲမှ တစ်ဦးက စာရွက်ပေါ်တွင် စာရေးရင်း အလုပ်များနေသည်။ လူတိုင်းက ရရှိသော အချက်အလက်များကို အကျဉ်းချုပ်ကာ နတ်ဘုရားကို သတင်းပို့ရန်အတွက် လုပ်နေသည်။ အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် ဟူသော စကားလုံးများကို ရေးချကာ စက္ကူကြိုးကြာငှက်ကို ခေါက်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

စက္ကူကြိုးကြာလေးက အတောင်များကို လှန်လိုက်ကာ လေထဲသို့ တရွေ့ရွေ့ ပျံတက်သွားသည်။ လေထဲအရောက်၌ အဖြူရောင် ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် မြန်သထက်မြန်လာကာ ဝေးကွာလှသော ပြည်နယ်မြို့တော် ရှင်းရှန်သို့ ဦးတည်ပျံသန်း​သွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် နီမြန်းသော လျှာရှည်ကြီးတစ်ခု ပြေးထွက်လာကာ ကြိုးကြာဖြူကို ပတ်ရစ်ပစ်ပြီး နှပ်သံဖြင့် ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

အရပ်ရှည်ရှည် ချောမောသော လူငယ်တစ်ယောက်၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ အမွေးအတောင် အနည်းငယ် တွဲလောင်းကျလျက် ရှိသည်။ သူက ပါးစပ်ကို လှုပ်ယမ်းကာ ကိုက်ဝါးရင်း ဆက်လျှောက်လာသည်။

"ကောင်းကင်နားစွင့်သူလား?"

ထိုကောင်းကင်နားစွင့်သူတို့အား သူ့မျက်လုံးနီများက စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

"တစ်ခါတုန်းက ငါရဖူးတဲ့ အရသာကို မင်းတို့ မှတ်မိကြသေးရဲ့လား... ဘာလိုလိုနဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်သွားပြီ... အဲဒီအရသာက ငါ့အတွက်တော့ လွမ်းဆွတ်စရာ အရသာ​​လေးပဲ"