ကျန်ပေ့ တက္ကသိုလ်

နောက်တစ်နေ့တွင် ကောင်းကင်ထက်တွင်တိမ်များကင်းစင်နေသည်။

လင်းဖန်သည် သမ္မတအိမ်တော်ရှိ ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စိုက်ကြည့်နေသည်။

“00:00 မှာ တရုတ်ဘဏ်မှ ယွမ် 730020 ကို ရရှိခဲ့သည်။’’

သူသည် စာသားမက်ဆေ့ခ်ျကို ပွတ်ဆွဲကြည့်လိုက်ပြီးသည်နှင့်ဖုန်းနဲ့ ကစားနေသည်။

ထို့နောက် ဖြည်းညှင်းစွာထကာ စားပွဲထိုးကို ထမင်းအကြီးကြီး ယူလာခိုင်းလိုက်သည်။

ထမင်းစားပြီးရင်နေ့လယ် 12:00 တိုးနေပြီဖြင့်သည်။

လင်းဖန်၏ ဖုန်းသည် အနည်းငယ် တုန်ခါလာသည်။

စာအိတ်အနီပေါ်လာတော့သည်။

“Ding! ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်း 5 ယွမ် ရရှိခဲ့သည်။’’

“Ding၊ ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်း 3000 ကျုရရှိခဲ့သည်။”

……

“ဒင်း၊ ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်း ယွမ် 10,000 ရရှိခဲ့သည်။”

“ဒင်း၊ ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်း 3 ယွမ် ကိုရရှိခဲ့သည်။’’

အဲ့လိုနဲ့အချိန်တစ်မိနစ်ကုန်သွားခဲ့သည်။

လင်းဖန် သည် စုစုပေါင်း ယွမ် 80,000 ကျော် ရရှိခဲ့သည်။

“အခုလဲ ငွေသားပဲလား?” လင်းဖန်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီးပြောလိုက်သည်။

ခဏလောက် အနားယူပြီးနောက် Lamborghini နဲ့ကျန်ပေ့ တက္ကသိုလ်သို့ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

ကျန့်ပေ့တက္ကသိုလ်တွင် ယွမ်နှစ်သိန်းမှ သုံးသိန်းတန်ဖိုးရှိသော BMW သို့မဟုတ် Mercedes-Benz ကားကို မောင်းနှင်ခြင်းမှာပင် မျက်စိကျစရာပင်ဖြစ်သည်။သူ့ကားမဲ့မရှင်နိုင်ပေ။သူ့Lamborghiniသည် သန်းပေါင်းများစွာတန်ကျေးရှိသည်။

ကျောင်းဝင်းအတွင်း အင်ဂျင်သံ တဟုန်ထိုး မြည်လာပြီးနောက် လူများစွာ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဖုန်းများတစ်စ်ယောက်ပြီးတစ်ယာက် ထုတ်ကာ လျှို့ဝှက်စွာ ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ စာတိုက်ဘားနှင့် အတန်းအဖွဲ့များစီသို့ လွှင့်တင်လိုက်ကြသည်။

လင်းဖန်သည် ကားထဲမှ ဆင်းလာသောအခါတွင် ချစ်စရာကောင်းသော အချောအလှများစွာ၏ မျက်လုံးများသည်လင်းဖန်ကိုကြည်ကြာပြီး အားလုံးက “အရမ်းချောတာပဲ!”ဟုပြောလိုက်ကြသည်။

ချောမောပြီး ရွှေရောင်၊ ဤသည်မှာ သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံသော **** ယောက်ျားဖြစ်သည်။

Lin Fan ကတော့ ဒါကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ကာ နံပါတ်များကို ဆက်တိုက်ခေါ်လိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဦးခေါင်းကို ဖြီးပြီး အသက် 30 လောက်မှာ ရောက်လာတယ်။

သူက ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်တယ် “မင်းက Lin Fan ဟုတ်လား”

“ဟုတ်ကဲ့။” လင်းဖန်က ဖြေသည်။

“ဟားဟား။ ငါ့တပည့်တွေထဲမှာ ချောမောတဲ့ကောင် ရှိသေးတယ်၊ ငါက မင်းရဲ့ အတိုင်ပင်ခံပုဂ္ဂိုလ် Sun Yaodong ၊ မင်းကို စာအုပ်တွေ အရင်ယူဖို့ ခေါ်သွားပြီး စာသင်ခန်းကို သွားမယ်။” Sun Yaodong က ပြောသည်။

ကောလိပ်ဆရာတွေနဲ့ အထက်တန်းပြဆရာတွေကြား ကြီးမားတဲ့ ကွာခြားချက်ရှိတယ်လို့ ပြောရပါမယ်။

အထက်တန်းပြဆရာမက အမြဲဆောင်ထားတယ်၊ အမြဲတမ်း တင်းမာပြီး ရဲရင့်တဲ့ပုံပေါ်ပြီး ဆရာက သူ့ဘာသာသူ အသက်ကြီးတယ်လို့ ကျောင်းသားတွေကို ခံစားစေတယ်။

တက္ကသိုလ်ဆရာတွေက ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိစေတယ်။

Sun Yaodong သည် ကျောင်း ကော်ဖီဆိုင်၊ အားကစားရုံ... နှင့် လမ်းလျှောက်ရင်း ရည်းစားရှာပုံတို့ကိုပင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ဒါက ဆရာလား သူ့အဖော်ကောင်းလားလို့ လင်းဖန်က အံ့သြသွားအောင် လုပ်လို့မရပါဘူး။

မကြာခင်မှာပဲ လင်းဖန်က စာအုပ်ကိုလက်ခံပြီး စာသင်ခန်းထဲရောက်လာတယ်။

Sun Yaodong က နောက်တန်းမှာထိုင်နေတဲ့ လူသုံးယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “လင်းဖန်၊ ဒီသုံးယောက်က မင်းရဲ့အခန်းဖော်တွေပဲ။ မင်းအဆင်ပြေအောင်လုပ်ရမယ်။ ငါလုပ်စရာရှိလို့ ထွက်သွား”အခုထိ ၁ မိနစ်ကျော်သွားပါပြီ။

Lin Fan သည် စုစုပေါင်း ယွမ် 80,000 ကျော် ရရှိခဲ့သည်။

“ဒါက ငွေသားလား?” လင်းဖန်က နှုတ်ခမ်းကို ခါလိုက်သည်။

ခဏလောက် အနားယူပြီးနောက် Lamborghini Daniel ကို Jiangbei တက္ကသိုလ်သို့ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

Jiangbei တက္ကသိုလ်တွင် ယွမ်နှစ်သိန်းမှ သုံးသိန်းတန်ဖိုးရှိသော BMW သို့မဟုတ် Mercedes-Benz ကားကို မောင်းနှင်ခြင်းမှာပင် မျက်စိကျစရာပင်။

ထို့အပြင်၊ ၎င်းသည် Lamborghini သန်းပေါင်းများစွာရှိသည်။

ကျောင်းဝင်းအတွင်း အင်ဂျင်သံ တဟုန်ထိုး မြည်လာပြီးနောက် လူများစွာ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဖုန်းကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထုတ်ကာ လျှို့ဝှက်စွာ ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ စာတိုက်ဘားနှင့် အတန်းအဖွဲ့သို့ လွှင့်တင်ကြသည်။

လင်းဖန်သည် ကားထဲမှ ဆင်းလာသောအခါတွင် ချစ်စရာကောင်းသော အလှတရားများစွာ၏ မျက်လုံးများသည် ကြယ်လေးများဖြင့် ပေါ်လာပြီး အားလုံးက “အရမ်းလှတာပဲ!”

ချောမောပြီး ချမ်းသာသည်၊ ဤသည်မှာ သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံသော ယောက်ျားဖြစ်သည်။

လင်းဖန်ကတော့ ဒါတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ကာ နံပါတ်တစ်ခုကိုဆက်ပြီးခေါ်လိုက့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အသက် 30 လောက်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ရောက်လာသနည်း။

သူသည် ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်တယ် “မင်းက လင်းဖန်လား”

“ဟုတ်ပါတယ်’’ လင်းဖန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟားဟား။ ငါ့တပည့်တွေထဲမှာ ချောမောတဲ့ကောင် ရှိသေးတာပဲ၊ ငါက မင်းရဲ့ ကောလိပ်ဆရာစုရန်ဒေါင်၊ မင်းကို စာအုပ်တွေ အရင်ယူဖို့ ခေါ်မယ်ပြီးမှ စာသင်ခန်းကို သွားမယ်။” စုရန်ဒေါင် က ပြောသည်။

ကောလိပ်ဆရာတွေနဲ့ အထက်တန်းပြဆရာတွေကြား ကြီးမားတဲ့ ကွာခြားချက်ရှိတယ်လို့ ပြောရမည်။

အထက်တန်းပြဆရာတွေက အမြဲတမ်း တင်းမာပြီး ရဲရင့်တဲ့ပုံပေါ်ပြီး ဆရာက သူ့ဘာသာသူ အသက်ကြီးတယ်လို့ ကျောင်းသားတွေကို ခံစားစေသည်။

တက္ကသိုလ်ဆရာတွေက ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိစေသည်။

စုရန်ဒေါင် သည် ကျောင်း ကော်ဖီဆိုင်၊ အားကစားရုံ... များကို လမ်းလျှောက်ရင်း ရည်းစားရှာပုံတို့ကိုပင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ဒါက ဆရာလား လင်းဖန်က အံ့သြသင့်သွားခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ လင်းဖန်သည်စာအုပ်များကိုလက်ခံပြီး စာသင်ခန်းထဲသို့ရောက်လာသညိ။

စုရန်ဒေါင် က နောက်တန်းမှာထိုင်နေတဲ့ လူသုံးယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “လင်းဖန်၊ ဒီသုံးယောက်က မင်းရဲ့အခန်းဖော်တွေပဲ။ မင်းတို့အဆင်ပြေအောင်နေရမယ်။ ငါမှာလုပ်စရာရှိလို့ သွားတော့မယ်”

သူတို့သုံးယောက်သည် အခန်းဖော်အသစ် လင်းဖန်ကို အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

“ငါ့နာမည်က စုရီပါ။ မင်းက အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောတယ်။မင်းဘတ်စကတ်ဘောကစားတတ်လား?” အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာတဲ့လူက မေးလိုက်သည်။

လင်းဖန်း က “မကစားဖြစ်တာနည်းနည်းတော့ကြာပါပြီ”

“ရပါတယ်၊ မင်းကစားတာကို မကျွမ်းကျင်လဲရတယ်၊ပြီးတော့ ငါမင်းကိုတစ်ခုပြောစရာရှိတယ်၊ ဘတ်စကတ်ဘောကစားတာက ကောင်းမလေးတွေကိုဆွဲဆောင်ဖို့ လွယ်တယ်၊ တစ်နေ့နေ့ မင်းကို WeChat အပ်ဖို့ဖို့ ကောင်မလေးတွေရလာလိမ့်မယ်။” စုရီကရယ်မောပြီးပြောလိုက်သည်။

ဆူဖြိုးသောအမျိုးသားက “ငါတို့ 104 အိပ်ခန်းထဲမှာ အရင်လူ 3 ယောက်ပဲရှိမယ်ထင်တယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကတကယ်ကို ပြီးပြည့်စုံမှာမဟုတ်ဘူး”

“လင်းဖန်မင်းလာတော့အရမ်း ကောင်းတယ်!”

“စကားမစပ် ငါ့နာမည်က ဇောင်ကျင်းဘို”

အနက်ရောင် မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက “ငါ့နာမည် မူဇောင်’’

အခန်းဖော်သုံးယောက်က အရမ်းစိတ်အားထက်သန်ပြီးမိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ကျောင်းပြီးသောအခါ လင်းဖန်သည် နေ့စဉ်ဘဝအတွက် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများနှင့် အိပ်ယာလုပ်တို့ကိုဝယ်ရန်... ရှစ်နာရီကျော်သည်အထိ အလုပ်များနေကြသည်။

မူလက လင်းဖန်သည် သူတို့ကို စားသောက်ဆိုင်ကြီးတွင်ကျွေးရန်ဖိတ်ခေါ်ချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ သုံးယောက်စလုံး သည်နေရာဟောင်းသို့ အသားကင်စားရန် ဝမ်းသာအားရ ပြောခဲ့ကြသောကြောင့် လင်းဖန်သည်လဲအတင်းမတိုက်တွန်းတော့ပေ။

ဤနေရာသည်ကျန်ပေ့ တက္ကသိုလ်နှင့် အလွန်နီးကပ်သော အသားကင်ဆိုင်ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်က အသက် ၄၀ လောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ ကင်ထားတဲ့ အသားက အပြင်မှာ ကျွတ်ဆတ်ပြီး အတွင်းပိုင်းမှာ နူးညံ့နေသည်။

ဇောင်ကျင်းဘို သည် အသားကင်တစ်ချောင်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ချလိုက်ပြီး “အရသာရှိလိုက်တာ!”

စုရီက သူ့ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး “လင်းဖန်၊ ငါတို့ အိပ်ခန်း 104 ကို ဝင်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်။ အခုကစပြီး ငါတို့ လေးယောက်က ညီအကိုတွေဖြစ်ကြရအောင်၊ဒီနေ့တော့မမူးမချင်းသောက်ကြရအောင်’’။

“ဟုတ်​တယ်​ မမူးမချင်း မပြန်​ဘူး!” ဇောင်ချင်းဘိုက ပြောလိုက်သည်။

“လင်းဖန်၊ ကြိုဆိုပါတယ်” မူဇောင်ကပြောလိုက်သည်။

လင်းဖန်က ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “အားလုံးကို၊ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”

စကားတွေ ပြောပြီးနောက်လေးယောက် သားအတူတူ သောက်လိုက်ကြသည်။

စုရီသည် “ဟေး လင်းဖန်၊ မင်းလာသောက်ဦး။”

လင်းဖန်က မငြင်းဘဲ သောက်လိုက်သည် ။

နောက်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် သည်အချင်းချင်းသောက်နေကြသည်။

စုရီသည်ကြို့ထိုးဖို့ အချိန်သိပ်မကြာဘဲ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာကြသည်။

လင်းဖန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ရေဘူးအနည်းငယ်သောက်လိုက်သလိုပင်ဖြစ်သည်။

ဇောင်ချင်ဘိုက အံ့အားသင့်သွားပြီး “လင်းဖန်မင်းအရမ်းသောက်နိုင်တာပဲ၊ငါလည်း မင်းနဲ့နည်းနည်းသောက်ပေးလိုက်မယ်”

ခွက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လင်းဖန်ကတော့ဘာမှမဖြစ်သေးပေ။

ဇောင်ချင်ဘို၏ ခေါင်းသည် အနည်းငယ်မူးလာပြီး၊ “လင်ဖန်းငါမင်းနဲ့မသောက်တော့ဘူး’’လို့ ပြောလိုက်သည်။

မူဇောင် က အကင်တွေကို ဘေးချလိုက်ပြီး “လင်းဖန်၊ လာတစ်လုံးလောက်သောက်ရအောင်” လို့ပြောလိုက်သည်။

မူလက လင်းဖန်သည် သူတို့ကို လျှော့သောက်ရန် ဆွဲဆောင်ချင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားလာတဲ့ပုံကိုမြင်သောအခါမှာတော့ အရက်ကို လုံးဝမရပ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းဖန်က သူ့တို့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ကိုရပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့သူတို့သည်ငယ်ငယ်လေးပဲရှိသေးသည်။ အရက်အလွန်အကျွံသောက်ပြီးနောက် တစ်ညလုံးအိပ်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် အမူးပြေသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဇောင်ချင်းဘို၊ မူဇောင် နဲ့ စုရီတို့ တွေ အားလုံး မူးဝေပြီး စားပွဲပေါ် သို့လဲကျသွားချိန်မှာ လင်းဖန် ခါတိုင်းလိုပဲ ဖြစ်ပြီး အကင်လေးတစ်ချောင်းကို သူ့ပါးစပ်ထဲကို ထည့်ပြီးစားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖောက်သည်နှင့် ထမင်းစားပြီးသော ကျူရှင်းရသည် လင်းဖန်တို့အကင်ဆိုင်နားတွင်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

လင်းဖန်သည် လမ်းဘေးဈေးဆိုင်တွင် အရက်သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကို မတားဘဲ ရပ်ကာ “လင်းဖန်၊ ဘာဖြစ်လို့ လမ်းဘေးဆိုင်မှာ စားနေတာလဲ?”

လင်းဖန်၏မိသားစုအခြေအနေများသည် အလွန်ညံ့ဖျင်းပြီး ကျူရှင်းရ သည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များရှိနေသေးသောကြောင့် ယမန်နေ့တွင် ချမ်မိဖန်အားပြောကြားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဤသံသယမျိုးသည် လုံးဝမမေ့လျော့သွားခဲ့ပေ။အခုလင်းဖန်ကိုကြည့်ပြီးနောက်သံသရာတွေလုံးဝမရှိတော့်ပေ။

လင်းဖန်းတကယ်သာ Lamborghini တစ်စီးရှိပြီး ဝမ်ကျင်းဝမ်ရှင်နတီမှာ တစ်အိမ်လုံးရှိရင် လမ်းဘေးအသားကင်ဆိုင်မှာလာစားမှာလား။

လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

တစ်ခုတည်းသော အဖြေမှာ လင်းဖန်သည် အမြဲတမ်း ဆင်းရဲသောသူသာဖြစ်သည်။

လင်းဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “ငါဘာစားရမလဲဆိုတာ မင်းအတွက် ဘာအရေးကြီးလို့လဲ”

လင်းဖန်သည် ဤကိုယ်ကျိုးရှာပြီး အချည်းနှီးသောမိန်းမကို မုန်းတီးသည်။

ယခု သူမသည်လှောင်ပြောင်သောလေသံဖြင့် ပြောသောအခါ လင်းဖန်သည် သဘာဝအတိုင်း သူမကို မျက်နှာသာမပေးပေ။

ကျူရှင်းရ က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး “ဒါက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး၊ ငါ မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြချင်တာပဲ၊ ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ တာပဲအများကြီး လုပ်သင့်တယ်’’။

“ကိုယ်မနိုင်ဘဲဝန်ထမ်းတာကကိုယ့်ကိုရုပ်စိုးစေတယ်။’’

လင်းဖန် သည် Lamborghini နှင့် ဝမ်ကျင်းဝမ်ရှင်နတီပါသည့် အိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ကျူရှင်းရသိလိုက်သောအခါ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ပြီး ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။

ရက်အတော်ကြာအောင် အိပ်နေရင်းနဲ့မပင် မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ယခု ဤစကားများကို ကျူရှင်းရပြောလိုက်ပြီးနောကတွင်် သူမသည် အလွန် သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

သူမ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေသည်- ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူမသည် အစပိုင်းတွင် ဉာဏ်ပညာရှိပြီး ညံ့ဖျင်းသောလင်းဖန်၏ လှည့်စားခြင်း ကိုမခံခဲ့ရပေ။

ထို့နောက် ကျူရှင်းရ သည် သူမ၏လည်ပင်းကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

လင်းဖန်သည် သူမ၏ကျောပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကောက်ကွေးကာ “တစ်ခုခုမှားနေသလိုပဲ’’ ဟုပြောလိုက်သည်။

နောက်တော့ လုံးလုံးရှုပ်ပွနေတဲ့ လူသုံးယောက်ကို ပါးရိုက်လိုက်ပြီး “လမ်းလျှောက်ပြီး သွားရအောင်၊ အဆောင်ရောက်မှအိပ်ခန်းထဲ ပြန်သွားအိပ်ရအောင်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

အမှားပါရင်သည်းခံပေးပါဗျာ။

ကမ္ဘာပေါ်မှာငါကအချမ်းသာဆုံးပဲ

ဘာသာပြန်-စောင့်ချောကြီး