ဆောင်ကျင်းအန်းကမွေးနေ့ဖိတ်ခြင်း။

ဟေးလင်း ၏လှပသောမျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် ခရမ်းချဉ်သီးမှည့်ကဲ့သို့ နီရဲသွားတော့သည်။

ထို့နောက် အလျင်အမြန်ဧည့်ခန်းထဲသို့ပြေးသွားတော့သည်။

ချူစီရှင်းကပြုံးကာ”ခုနကသူက ငါ့အခန်းဖော် ဟေးလင်း”

“ဒီနေရာက ကြီးလွန်းတယ်၊ ငါတစ်ယောက်တည်းနေရတာပျင်းလို့သူ့ကိုခေါ်လိုက်တာ။စိတ်မဆိုးဘူးမလားခင်ပွန်း။”

လင်းဖန်က သူ့လက်ကို အထပ်ထပ်အခါခါ ဝှေ့ယမ်းပြီး “စိတ်မဆိုးပါဘူး၊နောက်တသ်ယောက်ရှိတော့မင်းကိုပိုစိတ်ချတာပေါ့။”

နှစ်ယောက်သား အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ရင်း စကားတွေပြောနေကြသည် ။

ထို့နောက် ဧည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ချူစီရှင်းကလင်းဖန်အတွက်လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်ါ

လင်းဖန်ရှေ့တွင်ထိုင်နေသောဟေးလင်း၏ လှပသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ်နီနေသေးသည်။

သူမ ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ်မော့ပြီး လင်းဖန်ကို ကြည့်ပြီးချက်ချင်းခေါင်းကိုပြန်ငုံလိုက်သည်။

လင်းဖန်သည်လဲပထမကတော့နည်းနည်းရှက်နေသည်။

လင်းဖန်ငည်ဟေးလင်း၏ရှက်ရွံ့သောအသွင်အပြင်ကိုကြည့်ကာ သူ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေမိသည်။

ချူစီရှင်းကဲ့သို့ပင်ဟေးလင်းသည် အလွန်ဖြူစင်သော အသားအရေနှင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော အသွင်အပြင်ရှိပြီး သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

လင်းဖန်က သူ့စိတ်ထဲတွင် ဟေးလင်းကိုချီးမွှမ်းနေလိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းဖန်သည် ဟေးလင်းကိုအမှန်တရားမျက်လုံးဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

[မျက်နှာတန်ဖိုး- 95]

【အကြိုက်ဆုံးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်- 75】

လင်းဖန်သည် 95 ၏အသွင်အပြင်နှင့် ပတ်သက်၍ အံ့သြစရာများစွာမရှိခဲ့ပေ။

75 ကြိုက်နှစ်သက်တာလား။

ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘေးတွင်ထိုင်နေသောချူစီရှင်းက “ခင်ပွန်း၊ ဒါက ငါ့ရဲ့သူငယ်ချင်းဟေးလင်း’’ဟုထပ်မံမိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ဟေးလင်း နာမည်ကောင်းပဲ။ မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့နာမည် လင်းဖန်” လင်းဖန်က သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူရဲ့ညာလက်ကို ဟေးလင်းဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ဟေးလင်းသည်လဲငူမ၏သွယ်လျဖြူဖွေးသောလက်ကိုထုတ်ကာလင်းဖမ်ကိုနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လက်းဖန်သာ်သူ့လက်ကိုဂျယ်လီလိုလိုဘာလိုလိုပျေားပျောင်းသောလက်ကိုကိုင်မိလိုက်သောအခါတွင်ဤလပ်ကိုမည်သို့ပြောရမလဲဖစ်သွားသည်။

လင်းဖန်တို့နှုတ်ဆက်ပြီးသည်နှက့်မီးဖိုထျောသို့ဝင်ကာပန်းသီး၊ဖရဲသီနှက့်တစ်ခြားသီးနှံများကိုမီးဖိုချောင်မှယူလာခဲ့သည်။

ချူစီရှင်းလာချပေးသည်သစ်သီးများကိုစားရင်းစကားပြောကာလေထုသည် နောက်ဆုံးတွင်သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သွားတော့သည်။

လင်းဖန်က ‘’ချူရှင်း မင်းမှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ”

လင်းဖန်၏အမြင်တွင် ဤအိမ်သည် များစွာပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ငွေကြေးများစွာသုံးစွဲခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ပတ်မှာ မီနီတစ်စီးဝယ်ပြီး ပရိဘောဂနဲ့ အလှကုန်တွေဝယ်ပြီး 200,000 ကိုအိမ်သို့လွဲပေးခဲ့သည်။ အခုလက်ထဲမှာ 310,000 ကျန်ပါသေးတယ်။” ချူသီရှင်းက အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်သည်။

လင်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။

မီနီ

မီနီပဲလား?

ဤသည်မှာ သူနဲ့ရင်းနှီးသောမိန်းကလေးတိုင်းနှီးပါးတွင် မီနီကားများရှိသည်။

ထို့နောက် လင်းဖန်သည် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီးတစ်စုံတစ်ခုကိုနှိပ်လိုက်သည်။

“ဒင်!”

ရုတ်​တရက်​၊ ချူစီရှင်း ၏ ဖုန်းသည်တုန်ခါသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းသည် စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ယွမ်တစ်သန်းကိုလက်ခံရရှိခဲ့ပါသည်။’’

ချူစီရှင်း သည် ဖုန်းရှိ “0” ကြိုးရှည်ကြီးကို ကြည့်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်သောဝေးလင်းကိုလျစ်လျူရှုလိုက်ပြီးသူမသည်လင်းဖန်ကိုနမ်းလိုက်သည်။

“ခင်ပွန်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လင်းဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး “ရပါတယ်”

တစ်ဖက်မှ ဟေးလင်း ၏လှပသော မျက်နှာသည်အံသြတဲ့အမူအရာရှိနေသည်။

ဒါ... ၁ သန်း ပေးလိုက်နာလား။

ဟေးလင်းသည် ရက်ရောသူအချို့ကို ကြားဖူးသော်လည်း လင်းဖန်ကဲ့သို့လူမျိုးကိုသူမ မတွေ့ဖူးပေ။

သူ့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံပုံနှိပ်စက်ရှိနေတာလား။

အဲဒီည။

လင်းဖန်နှင့်ချူစီရှင်းတို့သည်လင်မယားလေ့ကျင့်ခန်းကိုနည်းနည်းအဆင့်မြင့်လိုက်သောကြောင့်လားမသိပေ၊သူတို့အိပ့်သည့်ကုတင်ဆိုလျှင်ကျိုးတော့မည့်အရိပ်အယောင်များလဲပြတော့သည်။

လင်းဖန်ရဲ့ထရိန်နင်ဆင်းမှုကြောင့်ချူစီရှင်းကအသကုန်အော်တော့သည်။သူမအော်သောကြောင့် ဘေးအခန်းမှာရှိတဲ့ဟေးလင်းအတွက်ကတော့မအိပ်ရတဲ့ညတစ်ညပင်ဖြစ်သည်။

……

နောက်တစ်နေ့။

ချူစီရှင်းသည်စောစောထ၍နံနက်စာကိုချက်ခဲ့သည်။

ဖက်ထုပ်၊ ခေါက်ဆွဲ၊ ကြက်ဥပြုတ်၊ နွားနို့နှင့်တစ်ခြားအရာများလဲရှိသည်။

လင်းဖန်သည် နံနပ်စာစားပြီးနောက်တွင် ကျန်ပေ့တက္ကသိုလ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟေးလင်းသည် မျက်ကွင်းများဖြင့်ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

“မင်း ကောင်းကောင်းမအိအ်ဘူးလား” ချူစီရှင်းက မေးလိုက်သည်။

“မနေ့ညက နင့်အသံအရမ်းကျယ်တော့ငါဘယ်လိုလုပ်ကောင်းကောင်းအိပ့်နိုင်မှာလဲနိုင်မှာလဲ” ဟေးလင်းက ပြောလိုက်သည်။

ချူစီရှင်းကမရှက်ဘဲသူမရဲ့လှပတဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။

ချူစီရှင်းက “လင်းဖန်ကို မင်းဘယ်လိုထင်လဲ” လို့မေးလိုက်သည်။

ဘယ်လိုထငအလဲ။

ချောမောတယ်။ချမ်းသာပြီး ရက်ရောတယ်။

ရိုးရှင်းစွာ... ဖြင့်ပြီးပြည့်စုံသောလူဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မနာလိုခြင်းသာရှိသည်။

ဒါ အရမ်းထူးဆန်းသည်။

ထို့ကြောင့် ဟေးလင်းကက ပါးစပ်ကို ဖွင့်ထားလိုက်သော်လည်း လင်းဖန်အပေါ် မှတ်ချက်မပေးခဲ့ပေ။

ချူစီရှင်းသည် ဟေးလင်း၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အတွေးများကို မည်သို့ မမြင်နိုင်မည်နည်း။

သူမက ဟေစလင်း ၏ ကျောက်စိမ်းလက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး “ဘယ်လိုလဲ၊ မင်း လင်းဖန် နဲ့ အတူတူနေချင်လား” လို့ မေးလိုက်သည်။

ဟေစလင်း၏လှပသောမျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ချက်ချင်းပင် နီရဲလာကာခေါင်းကို အထပ်ထပ်ခါယမ်းပြီး “မနေချင်ဘူး.......”

ချူစီရှင်းကဟေးလင်းကိုအတင်းအကြပ်မပြေယဘဲဘဲ “မနက်စာသွားစားရအောင်” လို့ပြောလိုက်သည်။

……

ယခုအချိန်တွင် ဘင်းဖန် သည် ကျန်ပေ့ တက္ကသိုလ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

မူလက ယနေ့တွင် ဆရာမဟန်တီ ၏အတန်းချိန်ဖြစ်သောလဲသင်္ချာမော်ဒယ်ပြိုင်ပွဲ၏ ရလဒ်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် သူမအား ယာယီရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဒီတော့ တစ်ခြားပါမောက္ခနဲ့ အစားထိုးလိုက်သည်။

မူလက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကျောင်းသားများသည် အတန်းထဲတွင် တစ်ခြားပါမောက္ခရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သူတို့အားလုံးဟုအံသြသွားသည်။

ဒါပေမယ့် ဒါကသူများတွေအတွက်သာမကောင်းတာလင်းဖန်အတွက်ကတော့ရှယ်ကောင်းသည်။မနေ့ကချုစီရှင်းကိုထရိန်နင်ဆင်းလိုက်သောကြောင့်ပင်ပန်းပြီးအိပ်ချင်နေသည်။

ဒါကြောင့်သူသည်စားပွဲခုံပေါ်ခေါင်းတင်ကာအိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လင်းဖန်သည် အလွန်သက်တောင့်သက်သာ အိပ်မောကျနေသည်။

သူနိုးလာသောအခါ မွန်းတည့်နေပြီဖြစ်သည်။

လင်းဖန်ဟာ အမြဲလိုလို ကန်တင်းရဲ့ကောဖီဆိုင်ကိုသွားခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဖုန်းက တုန်ခါသွားသည်။

12:00 ။

စာအိတ်အနီပေါ်လာသည်။

“ဒင်း၊ ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်း 3 ယွမ် ရခဲ့သည်။’’

“ဒင်း၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ၁၀ ယွမ်ရခဲ့သည်။”

...

“ဒင်း၊ ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်းယွမ် ၄၀၀၀၀ ရခဲ့သည်”

“ဒင်း! ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်း 1 ယွမ်ရခဲ့သည်။”

ယနေ့တွင် လင်းဖန်သည် ယွမ် 50,105 သာရရှိခဲ့ပြီး အခြားဘာမျှမရခဲ့ပေ။

နေ့ခင်းဘက်မှာလဲမနက်ကသင်တဲ့ဆရာဆိုတော့လင်းဖန်သည်အလွန်အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ကျောင်းခေါင်းလောင်းသံမြည်သောအခါ မှသာလင်းဖန်နိုးလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘေးတွင် လှပသော အသွင်အပြင် တစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။

ဆောင်ကျင်းအန်းက “ဒီနေ့ ငါ့မွေးနေ့လေ။ ညနေ ကျရင်ပါတီလေးတစ်ခုလုပ်မလို့။မင်းလာဖို့ အချိန်ရလား”

လင်းဖန်၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ဆောင်ကျင်းအန်းနှင့် ကျူရီရှောင် တို့၏ မွေးနေ့များသည်နီးကပ်သည်ဟုသူမထင်ခဲ့ပေ။

ဆောင်ကျင်းအန်းကလင်းဖန်မျက်နှာပြောင်းသည်ကိုမြင်သောအခါတွင်’’အချိန်မရလို့လား’’ဟုမေးလိုက်သည်။

“ရပါတယ်။ငါညနေကျရင်လာခဲ့မယ်” လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။

ဆောင်ကျင်းအန်းက ပြုံးပြီး “အင်း လိပ်စာကို နောက်မှ ပို့ပေးမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းဖန်သည် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေအုပ်စု၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားကဖြင့်ပတ်ပတ်လည်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စုရီ၊ ဇောင်ချင်းဘို နှင့် မူဇောင်တို့သည် ငူ့ကိုမျက်လုံးနီရဲရဲနှင့် ကြည့်နေကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် တညီတညွတ်တည်း ကြွေးကြော်ကြသည်- “အစ်ကို လင်းကျေးဇူးပြုပြီးမင်းအကွက်တွေကိုသင်ပေးပါ’’

ကမ္ဘာပေါ်မှာငါကအချမ်းသာဆုံးပဲ

ဘာသာပြန်-စောင့်ချောကြီး