တစ်ခုက ငါး၊ တစ်ခုက တစ်ဆယ်

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူသည် ချန်ရှီအကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာလိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ရှီရဲ့ နတ်သန္ဓေသားကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သူအား ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သို့သော် ချန်ရှီ ကွယ်လွန်ချိန်က သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

"ချန်ရှီ သေတဲ့အချိန်က ငါ အဖေ့ဆီမှာ ချိတ်ပိတ်ခံရချိန်နဲ့ ရက်နည်းနည်းပဲ ကွာတယ်... ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး စန့်ရန် လူတွေ စုဝေးနေတဲ့ အနီးမှာ ရှိနေခဲ့တာ"

စန့်ရန်တွေ စုဝေးခြင်းအတွက် အချိန်ကို မသတ်မှတ်ထားပါ။ ၎င်းသည် တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လ စောနိုင်သလို လအနည်းငယ်လည်း နောက်ကျနိုင်သည်။ ချန်ရှီသည် သူ့နတ်ဘုရားသန္ဓေသားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရသည့် အချိန်သည် နွေဦးခရိုင် စာမေးပွဲ စစ်ဆေးမှုအပြီးမှာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားက ပေးထားသည့် မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို ရရှိပြီး မကြာမီပင် နတ်သန္ဓေသား ဖြတ်တောက်ခံရကာ မမျှော်လင့်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

နတ်သန္ဓေသားမှ မဖြတ်မီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူဟာ ပြန်လည် ရှင်သန်လာခဲ့ပြီး ချန်ယင်တုက ရှောင်ဝူ နောက်တစ်ကြိမ် ပြဿနာရှာမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှောင်ဝူကို နှိမ်နင်းရန် အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးများကို ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

ချန်ယင်တု ချန်ယန်တောင်သို့ ပြန်ခေါ်သွားပြီး ရှောင်ဝူအား ကျောက်သင်္ဘောပေါ်တွင် အကျဉ်းချခဲ့သည်။ သူအိမ်ပြန် ရောက်သောအခါ ချန်ရှီ ကွယ်လွန်သွားသည့် သတင်းဆိုးကို ရရှိခဲ့သည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါသာ ဒုက္ခမပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါ့အဖေက သူ့မြေးကို ပြန်တွေ့ဖို့ သွားနိုင်မယ်.... တစ်ဆယ်လေးလည်း သေမှာ မဟုတ်ဘူး"

တစ်နည်းအားဖြင့် ချန်ရှီ သေသွားရခြင်းမှာ သူနှင့် သက်ဆိုင်သည်။

သူသည် ချန်ယင်တုရဲ့ စာလိပ်ကို လှမ်းကြည့်သော်လည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူးလို့ ထင်တာကြောင့် ထကာ ထွက်သွားသည်။

"ငါ့အဖေလို မိသားစုဆက်ဆံရေးမှာ ချည်နှောင်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ့အတွင်းစိတ် ခွန်အားတွေ ပြန်လည်ရရှိပြီး။

"အဖေက ကောင်းကင်ဘုံမှာ မရှိသေးပါဘူး သူ့မှာ ခံစားချက်တွေ ရှိဆယ်... ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ မိသားစု ချစ်ခင်ရင်းနှီးတာတွေ ခင်မင်မှု​တွေကြောင့် ပိတ်မိနေလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက​တော့ မလုပ်ဘူး... ဒီနေ့ တစ်ဆယ်လေးကို သတ်ပြီး အဖေ့ဆီ ​ပို့ပေးလိုက်မယ်... ပြီးရင်တော့ ချန်ယန် တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်သွားမယ်"

ကောင်းကင်နားစွင့်သူ အရှင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ အလိုအလျောက် လွင့်တက်လာကာ မြင့်သည်ထက် မြင့်လာပြီး သူ့နောက်ကနေ အလိုအလျောက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

မြေပြင်အထက် မိုင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်မှာ မျောနေတဲ့ အလောင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိနေတုန်းပါပဲ။ သူတို့ကတော့ လီရှောက်ကျန့်၊ အနီးအစိမ် အဘိုးကြီးနဲ့ တခြား အလောင်းတွေပင်။

ထိုအမြင့်က ပကတိမျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်တော့ပေ။ ကောင်းကင်ပြင်ရှိ နတ်ဘုရား မျက်လုံးတော်မှာ နေရောင်ခြည်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မီးကင်းစင်သော အလွှာ ရှိသည်။ မျက်ခုံးမှ လရောင်ကလည်း အေးစက်သော အလင်းအလွှာ ရှိ၏။ မီးအလွှာသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး အေးစက်သော လအလင်းအလွှာကတော့ စိတ်ဝိညာဉ်အားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်သည်။

နတ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူများပင် ထိုအမြင့်သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ မချဉ်းကပ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအမြင့်တွင် "အစားအစာ" ကိုဝှက်ထားတာက အလွန်လုံခြုံသည်။

ဟွမ်​ဖောရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိုးလင်းစပြုနေပြီ။

ချန်ရှီ: "ကျွန်တော်က ခင်ဗျား ထွက်သွားပြီလို့ ထင်နေတာ... ဟေးကော် ထမင်းချက်ပြီးပြီ မနက်စာစား​ပြီးမှ သွား​ရအောင်"

"ငါ ဗိုက်မဆာဘူး စားပြီးသွားပြီ မနေ့ညက စားထားတာတွေကလည်း ဗိုက်ပြည့်နေတုန်းပဲ"

ချန်ရှီသည် နံနက်စာ စားပြီးနောက် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူဟာ ကန့်ညောင်ကို ကိုးကွယ်ရန် ခေါ်ခဲ့သည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူဟာ ချန်ရှီလက်ကို မကိုင်ဘဲတောင် ပျော့ပျောင်းသော တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တစ်ယောက်တည်း တက်နိုင်သည်။ ဒီတောင်ကုန်းပေါ်ကို သူရောက်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့ပေ။ ချန်ယင်တုက အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း သူလည်း ဒီတောင်ကုန်းကို တက်ရသည်။

တောင်ကုန်းရဲ့ ဖိအားက အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းသော်လည်း သူ့အင်အားသည်လည်း အလွန်မှန်းဆ၍ မရနိုင်​တော့သောကြောင့် တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်သွားတဲ့အခါ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ မွေးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချန်ယင်တုက သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပြီး ကျူးရှို့ချိုင်နဲ့လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ကျူးရှို့ချိုင်က သူ့ကို မမောမပန်း သင်ပေးဖူး၏။ ဘဝ၏ နိယာမများစွာကို သင်ပေးကာ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်အောင် လမ်းညွှန်​ပေးခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း ချန်ရှီ မွေးဖွားလာသောအခါ ချန်ယင်တုက ချန်ရှီ ငယ်ငယ်လေးနှင့် ကစားခွင့်ပေးသည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ချန်ရှီဟာ ကျူးရှို့ချိုင်ကို မမြင်နိုင်​သေးပေ။ သူသည် ချန်ရှီကို မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လျှောစောက်သော တောင်စောင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာကာ သူသည် ဤချစ်စဖွယ် ဖြူဖွေးဖွေး ကလေးလေးကို တစ်ကိုက်တည်းနှင့် စားပစ်ချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တုန်းက သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီကိုစားရင် သူ့အဖေက သူ့ကို လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိတာကြောင့်ပါပဲ။

"ဒါပေမယ့် အခု အဖေမရှိတော့ဘူး... ကျူးရှို့ချိုင် တစ်ယောက်တည်းပဲ..."

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူရဲ့ မျက်လုံးများသည် မိုးမခပင်အိုအောက်ရှိ ကျောက်ပြားကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်ရှီ ကိုးကွယ်သည့် ကျောက်ပြားပေါ်တွင် အလင်းရောင်များ စီးဆင်းနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူအရင်က ဒီကိုရောက်ဖူးပေမယ့် ဒီကျောက်ပြားကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။ ထိုအချိန်က သူ ကျောက်ပြားကို ကြည့်ကာ ဤကျောက်ပြားသည် ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိနေသလို မခံစားခဲ့ရပေ။

"ဒီကျောက်ပြားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုတော့ ရှိလိမ့်မယ်!"

သူ့စိတ်ဝိညာဉ်သည် ကျောက်ပြားကို ကျူးကျော် ဝင်ရောက်ကာ စူးစမ်းကြည့်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုကြီး ရှိနေသလို ဘာကိုမှ မမြင်ရခဲ့။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ လန့်သွားပြီး သူ့ရဲ့စွမ်းအင်ကို အမြန်ပြန်ယူလိုက်သည်။

ဂရုသာမစိုက်ရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့စိတ်ဝိညာဥ်က တဖြည်းဖြည်း လမ်းပျောက်သွားလိမ့်မည်။

"ဒီကျောက်ပြားရဲ့ မူလအစက ဘာများလဲ"

သူ့အဖေ ချန်ယင်တု အရာအားလုံးကို သိချင်လွန်းနေပြီး ဟွမ်ဖောရွာမှာ နေထိုင်တုန်းကလည်း ကျောက်​ပြားရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို စူးစမ်းဖူးသည်။

အဖေတောင် မတွေ့ဘူးဆိုရင်!

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူလည်း ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ဒီလို အခြေအနေမျိုးက တကယ်ကို ရှားပါသည်။

ကျူးရှို့ချိုင်မှာ ချန်ရှီနဲ့ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေတာ မြင်သောအခါ ချန်ရှီကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သတိပေးရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်​နေသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ကြည့်နေတာကြောင့် ချက်ချင်းပင် သူ့နှုတ်မှ ဘာမှ မပြောဝံ့​တော့ပေ။

"ချန်ဝူက သူ့ဆရာတွေကို မလေးစားဘူး... ငါလျှောက်ပြောမိရင် သူငါ့ကို သေချာ​ပေါက် သတ်လိမ့်မယ်!"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ချန်ယင်တုက အသက်ပြန်ရှင်လာလျှင်ပင် သူက အရူးဖြစ်နေဦးမယ် ဆိုတာ သေချာ၏။

ချန်ရှီ: "ဒီနှစ်တွေ အိမ်မပြန်လာဘူး ဆိုတော့ အဘိုးကို ကန်တော့ပြီးရင် တောင်ပေါ်က နတ်​တွေကိုလည်း သွားကန်တော့ရမယ် ခင်ဗျား ပြန်လာတာက ရှားတယ် တောင်ပေါ်မှာ နတ်ကိုးကွယ်ပြီး ခင်ဗျား ပြန်လာပြီဆိုတာ သိအောင် ချန်ယန်တောင်ကို အသိပေးရမယ်"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကတော့ ကတိမ​ပေးဘဲ သူသွားလေရာရာ ချန်ရှီနောက်သို့သာ လိုက်သွားခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်သား ချန်ယင်တုရဲ့ အုတ်ဂူကို ချန်ရှီက ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး ချန်ယင်တုအတွက် ငွေစက္ကူတွေကို မီးရှို့ပေးသည်။

"အဘိုး ချန်ထန် ပြန်လာပြီ... သူ အဘိုးကို တွေ့ဖို့လာတာ..အဘိုး စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်နဲ့ ချန်ထန်က ဆက်ဆံရေး ကောင်းတယ် အဘိုးကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်ရှီ တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ: "သူငါ့ကို ချန်ထန် ချန်ထန်လို့ ဘာလို့ခေါ်နေတာလဲ...သူ့အဖေချန်ထန်ကို ခေါ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ချန်ရှီ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ချန်ယင်တုဟာ ချန်ထန်ကို မကြာခဏ ဆက်သွယ်ခဲ့သော်လည်း ချန်ထန်က အိမ်ပြန်မလာတော့ဘဲ သူ့သားကိုလည်း အသိအမှတ် မပြုခဲ့ပေ။

"ဒါကြောင့် သူက ချန်ထန်ကို သူ့နှလုံးသားထဲကနေ တကယ်မုန်းတီးပြီး သူ့ကို အဖေလို့ မခေါ်ချင်တာ ဖြစ်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အမုန်းတရားတွေလည်း မတွေ့ပါဘူး အဲဒီ့အစား ကျေနပ်ဖို့ အားကိုးချင်တဲ့ အရိပ်အမြွက်တစ်ခုတော့ ရှိနေသလိုပဲ... တစ်ဆယ်လေးက သူ့အဖေရဲ့ မေတ္တာကို တောင့်တတဲ့ ကလေးပဲ"

သူ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာသည်။

ချန်ရှီက သူ့ကို တောင်ပေါ်ရှိ ချန်ယန်တောင်တန်းအရှင် ဘုံကျောင်းကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူလည်း ဘုံကျောင်းကို အသစ်ဆောက်ထားတာ တွေ့တော့ အံ့သြသွားပေမယ့် ဘုံကျောင်းထဲက နတ်ဘုရားက သူ့ကို ဖိအားတွေ အများကြီး ပေးနေခဲ့သည်။

နွားဦးချိုပါသော နတ်ရုပ်ထုအောက်တွင် ဦးချိုများပါသော ကျားအဝါရောင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အမူအရာဖြင့် သတ္တဝါ ရှောင်ဝူကို ငုံ့ကြည့်ကာ လည်ချောင်းထဲမှ ခြိမ်းခြောက်သံဖြင့် ငြီးနေလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ချန်ရှီကိုမြင်တော့ ကျားဝါက ရှောင်ဝူကိုသာ ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ဆက်အိပ်နေခဲ့သည်။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကတော့ ဒါကို အလေးအနက် မထားခဲ့။

"ဒီနတ်ဘုရားက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲကိုး!"

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး "ဟုတ်တယ် တောင်တန်းအရှင် အသက်ရှင်နေသေးတယ်"

"မဟုတ်​သေးဘူး မဟုတ်​​သေးဘူး!"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ခေါင်းခါရင်း။

"ချန်ယန်တောင်တန်းအရှင်က ဘိုးဘွားနယ်မြေကနေ လာတာ... အခုထိ အသက်ရှင်နေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး မင်းအဘိုးနဲ့ ငါ ရှေးဟောင်းဘုံကျောင်းတွေ အများကြီးကို လိုက်ရှာဖူးတယ်။ အထဲမှာ နတ်ဘုရားတွေ အားလုံး သေနေတာကြာပြီ... နံ့သာမွှေးရနံ့တွေပဲ ကျန်တော့တာ... ဒီနတ်ဘုရားက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ"

မကောင်းမှု မကျူးလွန်မီတွင်က သူသည် ချန်ယင်တုရဲ့ အထိရောက်ဆုံး လက်ထောက်အဖြစ် အမြဲလိုလိုပင် လိုက်ပါခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကမ္ဘာက မသိသော အရာများကို စူးစမ်းလေ့လာရန် အတူတကွ စွန့်စားခဲ့ကြသည်။

ချန်ရှီက သူ့မာနကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ဘဲ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ယန်တောင်အရှင်ကို ကျွန်တော် နှိုးလိုက်တာ!"

"မင်း နှိုးခဲ့တာလား?"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူမှာ ရုတ်ချည်း အံ့သြထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ချန်ယင်တုဟာ ရှေး​ခေတ် နတ်ဘုရားကို ရှင်ပြန်ထမြောက်လာ​စေရန် နည်းလမ်းများစွာကို တွေးတောခဲ့သော်လည်း နည်းလမ်းအားလုံး ဘယ်တော့မှ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ချန်ရှီသည် ရှေးခေတ် နတ်ဘုရားကို သူ့ဘာသာသူ နိုးခဲ့တာလား။

ချန်ရှီလည်း သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်ကို ပြလိုက်သည်။

"ဒါက ကန့်ညောင် ပေးထားတဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးလေ...တောင်တန်းအရှင်နဲ့ ကျားကို နှိုးဖို့ ဒီဘုံကျောင်းလေးကို သုံးလိုက်တာ"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူမှာ ဘုံကျောင်းကို မြင်သောအခါ သူသည် ရုတ်တရတ် ခြေဆန့်လာပြီး ချန်ရှီခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီရဲ့ ရုပ်သွင်ကလည်း သေးငယ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ အာရုံစူးစိုက်ကာ ဘုံကျောင်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ဘုံကျောင်းထဲမှာ လှည့်ပတ် ကြည့်နေတာ တွေ့ရ၏။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရှစ်ကျီဦးခေါင်းပေါ်ကို ရောက်သွားပြီး ကျောက်ခေါင်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူသည် အခြားနတ်ကွန်း တစ်ခုသို့ ကူးသွားကာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဘုံကျောင်း အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာ​ပြန်သည်။ ဘုံကျောင်း အပြင်ဘက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ ပို၍ပင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ လျှောက်လာကာ ဘုံကျောင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်လေးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ချန်ထန် ခင်ဗျား ဘာတွေတွေးနေတာလဲ"

"မင်းရဲ့ ကန့်ညောင် ဇာစ်မြစ်ကို ငါတွေးနေတာ... ငါသာ အမတ်စန်းပေါင် ဖြစ်ခဲ့ရင် မင်မင်းဆက်က စစ်သည်တွေနဲ့ ပင်လယ်ပြင်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အခက်အခဲတွေ ဖြတ်ကျော်ခိုင်းပြီး နောက်ဆုံး ဒီကိုရောက်လာခဲ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီတိုက်ကြီးမှာ နတ်ဆိုးတွေပြည့်နေပြီး ခြေကုပ်ရဖို့ ခဲယဉ်းတာကို ငါတွေ့မယ်... အဲဒါကြောင့် ငါဘယ်ခြေကုပ်ရမလဲဆိုတာ စဥ်းစားမယ်... မူလတိုက်ကြီးက နတ်ဘုရားကို အရင်ဖိတ်ရမလား?"

ချန်ရှီ ထိုအကြောင်းကို သိပ်မသိတာကြောင့် သံသယစိတ်ဖြင့်သာ သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက စဉ်းစားနေတုန်းပါပဲ။

အဲဒီခေတ်တုန်းက နတ်ဘုရားတွေမှာ နာမည်မပြောနဲ့ ဘုံကျောင်းတွေတောင် မရှိတော့ချေ။ ချန်ယင်တုသည် မင်မင်းဆက်ရဲ့ မှတ်တမ်း ရေးထိုးခြင်းများကို စီစစ်ပြီး အချို့သော နတ်ဘုရားများ၏ အမည်များကို လေ့လာခဲ့သော်လည်း မပြည့်စုံခဲ့ချေ။

ဤရှေးခေတ် ဟွာရှရှန်ကျိုးက နတ်ဘုရားကို သူ မတွေးနိုင်​တော့သဖြင့် စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

ချန်ရှီက ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးဆီ အလည်လာပြန်သည်။ မြွေကြီးက အဝေးကနေ ရှောင်ဝူ လာနေတာကို တွေ့တော့ အံ့သြသွား၏။ ချန်ရှီက အမွှေးတိုင်တွေ ပူဇော်ဖို့ ရောက်လာသည်။

"ချန်ထန်.... အကြီးအကဲကို အမွှေးတိုင် လာလှူ!"

ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးမှာ "ချန်ထန်" ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ အလိုလို လန့်သွားသည်။ "ချန်ထန်? သူက ချန်ထန် မဟုတ်ဘူး... ဖန်တီးခံရှောင်ဝူလေ... ဟုတ်သားပဲ ချန်ရှီက ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူးပဲ..."

ရှောင်ဝူက အမွှေးတိုင်များ ကိုင်ဆောင်လာတာ မြင်လိုက်သောအခါတွင် သူသည် ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါက်ကွဲရန် အသင့်ဖြစ်ကာ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကအား အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူသေတဲ့အထိ ရန်ဖြစ်လိုက်ရင် ပိုက်ပြတ်သွားရင်တောင် ငါးနဲ့ ပိုက်က သူဖန်တီးထားတဲ့ ရှောင်ဝူကို ဖမ်းမိမှာ မဟုတ်ဘဲ ပိုက်ကွန်ကို နှစ်ယောက်စလုံးကို ကွဲသွားစေမှာ သူသိသည်။

"တုကလေးငယ်ကတော့ စိတ်ရှုပ်စရာတွေကို စွန့်ပြီး ပျော်ရွှင်ဖို့ မြေအောက်ကမ္ဘာကို သွာပြီ!"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက သူ့ဆီလာပြီး အမွှေးတိုင်တွေ ပူဇော်တော့မှ ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပါ၏။ ရှောင်ဝူက သူ့ကိုသတိပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်ကာ လက်ညှိုးကို ဆန့်တန်းကာ ပါးစပ်ကို ညွှန်ပြပြီးနောက် လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ဖြတ်ပြသည်။

"ဒါက ငါ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားဖို့ ပြောနေတာ... မဟုတ်ရင် လည်ပင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်မယ်ပေါ့... ထူးဆန်းတယ် တစ်ဆယ်လေးက ရှောင်ဝူနဲ့ ဘာလို့ တွဲနေတာလဲ ဒီကလေးက ကောင်းကောင်း မလေ့လာထားဘူးလား!"

ချန်ရှီက နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ပြီး "အဘိုးဆန်းကြယ်တောင်ကြီး... ချန်ထန်ကို ကောင်းချီးပေးပါ သူ အပြင်ထွက်ရင် တောင်တွေထဲမှာ ဘေးကင်းပြီး နတ်ဆိုးတွေကို မဆွဲဆောင်မိအောင်လို့ ကောင်းချီးပေးပါ..."

ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးမှာ အမွှေးတိုင်ကို လက်ခံရရှိပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရသည်။

'ဖန်တီးခံရှောင်ဝူရဲ့ အစွမ်းက ငါ့ထက် အများကြီးသာလွန်းတယ်... သူ့ကို မကာကွယ်နိုင်မှာတောင် ငါကြောက်တယ်"

ချန်ရှီကတော့ ဖန်တီးခံနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါပြီ။ ဤတော့မှ ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အဘွားကျွမ်းရှိတဲ့ ဦးတည်ရာဆီသို့ တည့်တည့် သွားနေကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့စိတ်နှလုံးက ပြန်လည် တင်းမာလာပြန်သည်။

"အဘွားကျွမ်း ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီသေမင်းဘုရားကို မစော်ကားမိပါ​စေနဲ့!"

အဘွားကျွမ်း အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်ရှီနဲ့ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူတို့ရဲ့ အမွှေးအကြိုင်များကြောင့် မူးဝေသွားခဲ့ပြီး အဘွားကြီးရဲ့ ခြေထောက်များ အားနည်းသွားကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"လူသတ်နတ်ဘုရား ရှောင်ဝူ ပြန်လာပြီ!"

သူမ အရမ်းထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။

ချန်ရှီက သူ့ကို တောင်တွေပေါ်လည်း ပတ်ခေါ်သွားပေးသည်။ ချင်းယန်ရှိတဲ့ တောင်ရွာကို ရောက်လာတာနဲ့ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက အဝေးကနေ လှမ်းပြုံးပြလေသည်။

ချန်ရှီ: "ဦးလေးချင်းယန်.... ကျွန်တော် ချန်ထန်ကို အလည်ခေါ်လာခဲ့တာ!"

ချင်းယန်က ပူဇော်သက္ကာ​တွေကို စားသောက်ရင်း ယဇ်ပုလ္လင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ချန်ရှီနဲ့ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အလိုလို တုန်လှုပ်သွားကာ မြေကြီးပေါ်အထိ လိမ့်ကျသွားသည်။

"ဦးလေးချင်းယန်... မတွေ့တာကြာပြီနော်"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကလည်း သူ့မျက်လုံးများထဲက လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးကာ။

"ချန်ထန်... ဦးလေးချင်းယန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ချင်းယန်ရဲ့ ခြေထောက်များက အနည်းငယ် တုန်ရီနေတာကြောင့် သူ့အသံမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်နေ၏။

"မင်း မင်းက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ?"

"အဖေသေပြီ​လေ... အိမ်ပြန်လာပြီး သူ့ကို ကန်တော့တာ!"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကတော့ အပြုံးမပျက်ပေ။

"ချင်းယန် စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းစိတ်တွေ ရှုပ်နေရင် မှားသွားလိမ့်မယ်နော်... စကားမစပ် ချင်းယန် ဒီည ငါ့အိမ်ကို လာမလား... ငါ့ခွေးက ဟင်းချက်နိုင်တယ် ဒီည ​ပြုတ်ထားတဲ့ သိုးသားတော့ စားရမယ် ထင်တယ်"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောချလိုက်သည်။ ချင်းယန်ကလည်း ခြောက်သွေ့သော လိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။ ချန်ရှီကတော့ စကားများများပြောလေ ဆက်ဆံရလွယ်လေ ဖြစ်လာတာ တွေ့ရတော့ အလွန်ပျော်သွားသည်။

ခဏကြာတော့ ချန်ရှီ သူတို့ကို တားပြီး။

"ချန်ထန်... ဦးလေးဟူကို သွားကြည့်ရအောင်လေ... ဦးလေးဟူက တောင်ရဲ့တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ဦးလေးချင်းယန်ရော အတူလိုက်မလား"

"မြန်မြန်သွားကြ! ငါမင်းတို့နဲ့ မလိုက်တော့ဘူး!"

ချန်ရှီက ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို ယိုချိုက်ရွာရှိ ဟူမိသားစုဝင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဟူရှောင်လျောင်မှာ ရှောင်ဝူ သူ့ခြံဝင်းထဲသို့ လိုက်ဝင်လာတာ မြင်သောအခါ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် မယားငယ်များအား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အတွက် ပစ္စည်းတချို့ ပြင်ထားပေး... ဒီနေ့က နေ့ကောင်းပဲ... သင်္ဂြိုဟ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့နေ့... ချန်ရှီ ဘာသယ်လာလဲ သွားကြည့်လိုက်ရအောက်"

သူက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောပြီး နှုတ်ဆက်ဖို့ ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့သည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ: "လောင်ဟူ ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား... ငါက ချန်ထန်ပါ"

ဟူရှောင်လျောင်မှာ ထိတ်လန့်​နေပြီး :"မင်းငါ့ကို ခေါ်ချင်သလို ခေါ်လို့ရတယ်....ငါမင်းကို ဂရုစိုက်နေရဦးမှာလား... အသက်ကြီးရင် အဘိုးကြီး...ငယ်ရင်တော့ လူငယ်ပဲ..."

သူသေဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသားပါ။ ဒါပေမယ့် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ဘာကြောင့် ရူးနေမှန်း မသိပေ။ သူ့ကို မစားဘဲ စကားပြောပြီးတောင် အချိန်ပေးနေကာ သူ့မိသားစုရဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေကိုပါ ပြောပြနေသည်။

ဟူရှောင်လျောင် အံ့အားသင့်သွားနေခဲ့တာ ချန်ရှီနဲ့ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူတို့ ပြန်သွားတဲ့အထိ သူ့အသိများက ပြန်ဝင်မလာသေးချေ။

"မဟုတ်ဘူး! ချန်ရှီက သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ....သူသာ ချန်ရှီကို ကိုက်စားရင် မြေအောက်ကမ္ဘာထဲက ရာနဲ့ချီတဲ့ နတ်ဆိုးတွေ ပြေးထွက်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးကလည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"

ဟူရှောင်လျောင် ထခုန်ပြီး အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားသည်။

"ငါ ရှောင်ဝူကို မယှဥ်နိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိုက်မဲတဲ့ သိုးနဲ့ အဘွားကြီးကိုပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်ရင် သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်လိမ့်မယ်!"

ချင်းယန်ဆီကို ရောက်သွားတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က ခပ်ဝေးဝေး​တောင် မသွားနိုင်တော့ပေ။

"အဘွားကြီးနဲ့တောင် မလုံလောက်​တော့ဘူး... ရှောင်ဝူကို တိုက်ထုတ်ပြီး တစ်ဆယ်လေးကို ကယ်တင်ဖို့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ဖိတ်ခေါ်ရမယ်!"

သို့သော် ဆန်း​ကြယ်မြွေတောင်ကြီးက လောကီရေးရာများတွင် တစ်ခါမှ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မထင်မှတ်ပဲ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လေသည်။

"ရှောင်ဝူက ကမ္ဘာကြီးကို ဘေးဥပဒ်တွေပေးဖို့ ပြန်ရောက်လာတာ.. ငါလည်း ငါ့တာဝန်ယူရမယ်!"

အားလုံးက အဘွားကျွမ်းဆီ တဖန်ရောက်လာတော့ အဘွားကျွမ်းက အားလုံးကို ထုပ်ပိုးပြီးပြီ။

"ငါ့ရဲ့ အသုဘအတွက် စီစဉ်ပြီးပြီ... ငါ့ဘဝအတွက် အချိန်မရွေး တိုက်ပွဲဝင်နိုင်တယ်!"

အားလုံးက ကန်းကျစ်ရွာရှိ အဘွားရှားဆီ တည့်တည့် ထွက်လာကြသည်။ ကန်းကျစ်ရွာကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အဘွားရှားက တစ်ယောက်ယောက်ကို လှမ်းမြင်နေရသလိုပဲ ရွာအဝင်ဝမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့နည်းနည်း နောက်ကျနေပြီ... ငါးနဲ့ တစ်ဆယ်လေးက ထွက်သွားပြီ..."

အဘွားရှားကလည်း သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်ပါသည်။

"ငါတို့ တစ်ဖွဲ့တည်းနဲ့လည်း မလုံလောက်ဘူး.... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အသက်ကို ဖြောင့်မတ်စွာနဲ့ပဲ စတေးမယ်... ငါတို့လုပ်နိုင်တာက သေဖို့ပဲ!"

လူတိုင်း: "မှန်တယ်... ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် အသက်ကို စတေးတာက သေဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ!"

သူတို့ ဟွမ်ဖောရွာဆီ အမြန် ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။

ချန်ရှီနဲ့ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကလည်း ဟွမ်ဖောရွာဆီသို့ ပြန်လာနေကြသည်။

ချန်ရှီသည် ခွေးအမြီးကို လက်တစ်ဖက်က ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အလွန်စိတ်အေးလက်အေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူအား သူ့အောင်မြင်မှုအကြောင်း စာပေဆိုင်ရာ စာမေးပွဲရလဒ်များ အကြောင်း ပြောပြ​နေခဲ့သည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူမှာ ချန်ရှီရဲ့ နောက်ကျောကို လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်လုံးတွေကို တိတ်တဆိတ် မှိတ်ထားလိုက်သည်။

"တစ်ဆယ်လေး... မင်း ငါ့ကို ချန်ထန်လို့ ခေါ်​နေသေးတာလား"

သူ့လက်တွေကို ကျောနောက်မှာ ဝှက်ထားသည်။ သူ့လက်ဖဝါးတွေက တဖြည်းဖြည်း ထက်မြက်တဲ့ ခြေသည်းတွေ ထွက်လာ၏။ သူ့စိတ်ထဲမှာ မကောင်းသော အကြံအစည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ချန်ရှီကို အမှန်အတိုင်း ပြော​ပြရန် အချိန်တန်ပြီ။ ဤကလေးကို သတ်ရမည့်အချိန် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အေးခဲသွားသည်။ ထိုစဥ် ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက သူ့ဆီ လှမ်းလာပြီး ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြောနေသည်။

"မင်းက ငါ့ကို ချန်ထန်လို့ပဲ ခေါ်နေတာ... ငါ မင်းကို အရမ်းပြောချင်နေတာ တစ်ခုရှိတယ်..."

ချန်ရှီ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါနေပြီး မျက်လုံးများကလည်း နီရဲနေသည်။ သူ၏ သတ္တိရှိသမျှကို စုစည်းကာ ခွန်အား ကုန်ဆုံးသွားသလိုမျိုး စူးစူးဝါးဝါး အသံလေးတစ်သံ ထွက်လာသည်။

"ဖေဖေ!"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူခမျာ အတွင်း စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူသတ်ချင်နေတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"သူက ငါနဲ့တူတယ် ငါနဲ့တူတယ်... ငါက နဂိုကဆည်းက သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ အဖေလို့ မခေါ်ဝံ့ဘူး အဖေ့ကို အဖေလို့ မခေါ်ခင်မှာ သတ္တိတွေ စုဆောင်းခဲ့ရတယ်...."

သူ၏ ထက်မြက်သော ခြေသည်းများကို ဖြန့်ခွဲကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"အိမ်အတူတူ ပြန်ရအောင်"