သားအဖ

သူတို့နှစ်ယောက်က ဟွမ်ဖောရွာကို ပြန်ရောက်လာတော့ လီထျန်းချင်က ရွာအဝင်ဝမှာ စောင့်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"တစ်ဆယ်လေး... ရှင်းရှန်မြို့က တစ်ယောက်ယောက် ဒီကိုရောက်လာတယ်"

ချန်ရှီ သတင်းကြားပြီးနောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ ရှောင်ဝူကို တစ်ချက် မော့ကြည့်ကာ အသံလျှော့၍ တီးတိုး ရွတ်လိုက်သည်။

"ရှင်းရှန်မြို့က လူတစ်ယောက်လည်း... ငါအရင်က ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကြောင့်လာတာလား... ထျန်းချင် ဘယ်အမှုကို သိသွားတာပါလိမ့်?"

ကျောက်မိသားစု တစ်ခုတည်းကိုတောင် ရာဇ၀တ်မှုများစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်းရှန်ရဲ့ တရားသူကြီးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ချမ်းသာသော စီးပွားရေးသမားများရှေ့တွင် လူသတ်မှု ကျူးလွန်ကာ ခရိုင်တရားသူကြီးများကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

တခြားနေရာတွေမှာ ကျူးလွန်တာက ကျေးလက်ရဲ့ စည်းမျဉ်းအရဆို ရှင်းရှန်မြို့က ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ချေ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံး မင်မင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေတွေကို မချိုးဖောက်ပါဘူးလို့လည်း ပြောရခက်လေသည်။

သူကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇ၀တ်မှုတွေအကြောင်း "ချန်ထန်" ကို မသိစေချင်တာက "ချန်ထန်" က သူ့ကို ငြင်းပယ်မှာကို စိုးရိမ်နေတာကြောင့်ပါပဲ။

လီထျန်းချင်က သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး :"အသေးစိတ်တော့ မမေးရဲဘူး.... မင်ရတနာသင်္ဘော အကြောင်း ဖော်ထုတ်လိုက်ရင် တခြားမိသားစုတွေဆီက ဖမ်းဆီးနှိပ်စက်ခံရမှာကို စိုးရိမ်လို့" ဟု ပြောသည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကတော့ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေ၏။ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က တီးတိုး ပြောနေကြပေမယ့် ​​အဲဒါကို သူ့နားကနေ ဘယ်လိုလုပ် ဝှက်ထားနိုင်ပါ့မလဲ။

"ဒီလောက်ငယ်တဲ့ အရွယ်မှာတောင် မင်းကကိစ္စကို ဘယ်လောက်ကြီးကြီး လုပ်နိုင်မှာလဲ.. မင်းက ငါ့ထက် အစွမ်းထက်တဲ့သူလား"

ဒါကို သူတွေးကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ချန်ရှီ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇ၀တ်မှုမြောက်မြားစွာကို ​ပြန်မြင်​ယောင်မိလိုက်ကာ သူ့ကို လျှော့မတွက်သင့်ကြောင့် သတိရသွား၏။ သူ့စိတ်ထဲ၌ 'လျှော့မတွက်သင့်ဘူး... ရှင်းရှန်မြို့က အဲ့တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ဆယ်လေး အတွက် တကယ်မကောင်းရင် သူ အဲ့လူအပေါ် ထပ်ကျူးလွန်မိလိမ့်မယ်' ဟု တွေးနေသည်။

ချန်ရှီလည်း လီထျန်းချင်နောက်သို့ လိုက်ကာ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သစ်ပင်ဘေးတွင် ရပ်ထားသည့် ရထားလုံးတစ်စင်းကို အရင် မြင်လိုက်ရပြီး အရပ်ရှည်ရှည် မြင်းများစွာဘေးက အစိုးရအမှုထမ်းများစွာဟာ သတိထားပြီး ဘေးနားမှ ရပ်ကာ ချန်ရှီကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

"လူကြီးမင်း... အဆောင်ဆွဲဆရာချန် လာပါပြီ"

အစိုးရအရာရှိများထဲမှ တစ်ယောက်က အလျင်စလို ပြုံး​ပြကာ နှုတ်ဆက်လာသည်။

"ဆရာချန်... ကျွန်တော်တို့ လူကြီးမင်းက ရှင်းရှန်ခရိုင်ကနေ လာခဲ့တာပါ... ရထားလုံးကို ကပျာကယာ မောင်းနှင်လာခဲ့တာ နောက်ဆုံး နေမ၀င်ခင် ရတနာနေရာကို အရောက်လာဖို့ပါ လူကြီးမင်းက ပြောတယ် ​ဒီတစ်ကြိမ် ရာထူးမတက်ခင် ဆရာချန်ဆီကို အရင်ဦးဆုံး အလည်အပတ် သွားရမယ်တဲ့..."

ဒီလိုပြော​ပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ ရထားလုံးဘေးက အရာရှိတစ်ယောက်ကလည်း ချန်ရှီကို အပြုံးလေးနဲ့ နှုတ်ဆက်လာသည်။

"ဆရာချန်... ဒီအမှုထမ်းက ရှင်းရှန်ခရိုင်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ရှင်းရှန်မြို့ရဲ့ တရားသူကြီးအသစ် ဝူကွမ်းဖူပါ.. အခုမှရောက်လာတာ ဆရာချန်က ရှင်းရှန်မြို့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့သူ တစ်ယောက်လို့ ကြားမိပါတယ်...အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်း​ကောင်းနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာမြင့်တဲ့ ရာထူးကို ထမ်းဆောင်ရတဲ့ ပထမနေ့မှာ ဆရာချန်ဆီက အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ လာရောက်ရခြင်းပါ..."

ချန်ရှီ၊ လီထျန်းချင်၊ ဟေးကော်နဲ့ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူတို့ အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။

အသစ်ခန့်အပ်ထားသော ရှင်းရှန်ခရိုင်ရဲ့ တရားသူကြီးသည် ၎င်း၏ရုံးတက်စ ပထမနေ့တွင် ချန်ရှီဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ ဟွမ်ဖောရွာအထိ မိုင်တစ်ရာကျော် ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ရှင်းရှန်ခရိုင်ရဲ့ မိခင်အရာရှိသည် အမှန်တကယ်ပင် ချိုသာသော ​လေသံဖြင့် ပြောသည်။ ချန်ရှီဆီက အကြံဉာဏ်ကို ရယူဖို့တောင် တောင်းဆိုနေသေး၏။

ထို့အပြင် ချန်ရှီသည် ကွယ်လွန်သွားတာက ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း တစ်ဖက်လူက အသက်နှစ်ဆယ်​လောက် ရှိနေပြီ။ သီလနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်မှာတော့ သေချာသည်။ ချန်ရှီ ခဏလောက်အထိ သူ့မှာ ခရိုင်တရားသူကြီးဝူကို သင်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုခုရှိမလား စဥ်းစားကြည့်နေသည်။

သာမန်လူတွေကို ဘယ်လိုကျွေးရမလဲ သင်ပေးရမယ်။

"တရားသူကြီးဝူ.... ရှင်းရှန်မှာ အခွန်တွေကောက်တာ နည်းနည်းလေး လွန်းတယ်"

ချန်ရှီ အကြောင်းကို ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ထပ်ပြောသည်။

"သခင်​ကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူတွေရဲ့လိုအပ်ချက်တွေကို ဂရုစိုက်ရမယ်... ​ပြည်သူတွေကို အစာကျွေးရမယ့် အချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့တွေက တွန့်တိုမနေသင့်ဘူး... သူတို့ဆီကနေ ဆီတွေရေတွေ ပိုရအောင် ပိုစားခိုင်းရမယ်... ကလေး​တွေ မွေးခိုင်းရမယ် တိရစ္ဆာန်တွေ များများမွေးခိုင်းရမယ်"

ဝူကွမ်းဖူ အံ့သြသွားကာ ချန်ရှီကို လေးလေးစားစား အရိပ်အမြွက်​ဖြင့် ကြည့်လာသည်။

သူဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အဆုံးအမတွေကို နားထောင်ဖို့မဟုတ်ဘဲ ရှင်းရှန်မြို့မှာရှိတဲ့ ခရိုင်တရားသူကြီး နှစ်ယောက်ဟာ ချန်ရှီကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး ချန်ရှီကိုယ်တိုင်က သတ်ပစ်ခဲ့တာကိုလည်း အနီးနားက ခရိုင်မှ တရားသူကြီးဆီက ကြားသိရတာကြောင့် ရောက်လာရခြင်းပင်။

ရှင်းရှန်ပြည်နယ်ရဲ့ ယခင်​မြို့ဝန်မှာလည်း ချန်ရှီကြောင့် ၎င်းရဲ့မျိုးနွယ်ကိုပါ သုတ်သင်ပယ်ရှင်း ခံရခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကာ အလည်အပတ် ရောက်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှီက ဆယ့်တစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် ဒီလို ထင်မြင်ယူဆချက်ကို ပြောသောအခါတွင် ဤလူငယ်သည် သာလွန်ထူးခြားပြီး လေးနက်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ရှိကြောင်း သဘောပေါက်လာတာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ချန်ရှီက ဆက်ပြောနေသည်။

"တကယ်လို့ အမြတ်ထုတ်မှုက ပြင်းထန်ပြီး သူတို့မှာ နေစရာမရှိ၊ စားစရာမရှိ၊ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ဖို့ အဝတ်အစား မရှိရင် က​​​လေးမမွေးနိုင်ဘူး.... နောက်မျိုးဆက်လည်း မရှိတော့ဘူး အဲဒါက ဒုတိယမျိုးဆက် ပျက်တော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား... လူတွေက ဒုတိယမျိုးဆက်မှာ သေရင် တရားရုံးကလည်း ဒုတိယမျိုးဆက်မှာ မလွဲမသွေ သေရလိမ့်မယ် ကျွန်တော် အပြင်သွား​ပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ရောင်းဖို့ တဲဆောက်တဲ့ အခါတိုင်း အခွန်ကောက်တဲ့သူတွေ ချက်ချင်း ရောက်လာတယ်... အခွန်ကောက်လွန်းလို့ အသက်မရှင်နိုင်တဲ့ တောင်သူလယ်သမားတွေကို မြင်ဖူးတယ်.. သူတို့အသက်ကို ကန့်ညောင်ဆီ ယဇ်ပူဇော်ပြီး အစိုးရအမှုထမ်းတွေကို အသက်စွန့်လာအောင် လုပ်ခဲ့တာ... ပိုက်ဆံများများရအောင် ပြည်သူတွေကို ရှာခွင့်မပေးကြတာကိုလည်း တွေ့တယ်..."

"ဒီကျောင်းသား သင်ယူလိုက်ပါပြီ"

ဝူကွမ်းဖူက မြေကြီးပေါ်ကို ကိုင်းကျတော့မတတ် ဦးညွှတ်ပြီး။

"ဒီကျောင်းသားက လူကြီးမင်းနဲ့ မိတ်ဖွဲ့ချင်လို့ ရောက်လာခဲ့တာပါ... အဆက်အသွယ်ရနေတာ။ အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ဟောပြောချက်တွေကို ကြားရမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အများကြီး အကျိုးရှိခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ သင်ကြားမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ငါ ရုံးတက်ပြီးရင် ပြည်သူတွေကို သက်တောင့်သက်သာ ဆက်ဆံမယ်"

ချန်ရှီကလည်း ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။

"ခရိုင်တရားသူကြီးက အရမ်းယဉ်ကျေးနေပြန်ပါပြီ.... ကျွန်တော်က ရှို့ချိုင်အဆင့် ပညာရှင်လေးပါ... ဘယ်လိုလုပ် သတ္တိရှိမှာလဲ"

ဝူကွမ်းဖူမှာ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဝံ့တာကြောင့် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ရန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ ချန်ရှီလည်း မတားခဲ့။ သူတို့ ခြံထဲကို ပြန်လာတော့ "ဆရာချန် အိမ်မှာရှိလား" ဆိုတဲ့ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ချန်ရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

အပြင်မှ အသံသည် အနည်းငယ်ပြေပြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးလာသည်။

"မိုးကြိုးခရိုင်က ခရိုင်တရားသူကြီး ချွေးဟဲ့... ရှင်းရှန်မြို့က လူကြီးမင်းချန်ရှီက အရမ်း အရည်အချင်းရှိပြီး တတ်သိနားလည်တယ်လို့ ကြားမိလို့ လူကြီးမင်းချန်ဆီ အလည်အပတ် လာခဲ့တာပါ"

ချန်ရှီ တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ယဉ်ယဥ်ကျေးကျေး အရာရှိတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ရထားလုံးများနှင့် မြင်းများကို ဟွမ်​ဖောရွာ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ထားသည်။

ချွေးဟဲ့: "ကျွန်တော် စပြီးတာဝန်ယူရင် လူကြီးမင်းဆီကို လာလည်ရမယ်လို့ ကြားမိပါတယ် ​လူကြီးမင်းက အရမ်းလေးစားစရာ ကောင်းတော့ သွန်သင်မှုတွေကို နားထောင်ချင်လို့ပါ..."

ချန်ရှီသည် မိုးကြိုးခရိုင်က အရေးကိစ္စများကို အထူးတလည် မကိုင်တွယ်ချင်ပေ။ မိုးကြိုးခရိုင်က အရာရှိတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် သူ့ဆီ လာခဲ့တာလဲ။ သို့သော် ရှင်းရှန်ခရိုင်က တရားသူကြီး ဝူကွမ်းဖူကို သူသတိပေးခဲ့သည်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြော၍ ချွေးဟဲ့ကိုလည်း သတိပေးခဲ့သည်။

ချွေးဟဲ့က လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်ပြီး :"ကျွန်တော် လူကြီးမင်းရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့ စကားနဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို လေးစားမိပါတယ်... ကျွန်​တော် ဒီကနေ ထွက်ခွာသွားပြီးရင် လူ​တွေကို သေချာပေါက် ကူညီပေးပါ့မယ်"

ချန်ရှီက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အမြန်ထွက်ခွာဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဒီကျောင်းသား သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ချွေးဟဲ့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချန်ရှီလည်း သူထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တွေးပြီး "ကျူးရှို့ချိုင် သင်ပေးခဲ့တာက တကယ်ပဲ ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်ချုပ်တဲ့ နိယာမပဲ... ငါပြောတာကို ခရိုင်တရားသူကြီးနှစ်ယောက် အရမ်းသဘောကျပေမယ့် ဒါက ကျူးရှို့ချိုင်ရဲ့ သွန်သင်ချက်အစပဲ ရှိသေးတယ်"

သူထမင်းစားဖို့ ပြန်လာပြီး လီထျန်းချင်က ပြုံးပြီးပြောလေသည်။

"ဒီခရိုင်တရားသူကြီး အသစ်တွေက အရင်ခရိုင်တရားသူကြီးတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်... သူတို့ပြည်သူတွေကို တကယ်ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံနိုင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ် တစ်ဆယ်လေး ဘာလို့ တခြားခရိုင်တရားသူကြီးတွေကို မသွား..."

ချန်ရှီလက်ကို မြှောက်ပြီး စကားဖြတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ လီထျန်းချင်ကို စားပွဲအောက်မှာ ခပ်မြန်မြန် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်နေလိုက်၏။ လီထျန်းချင် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သည်။ သားတစ်ယောက်က သူ့အဖေရှေ့မှာ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်လို ပြုမူရမယ်ဆိုတာ သိနေတာကြောင့် သူ ဆက်ပြောမပြခဲ့ပါဘူး။

တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ဦးကြားက နားလည်မှုလွဲမှားမှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပြီး ချန်ရှီက သူကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ကိစ္စ ပေါ်ပေါက်လာမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။ ဒါတွေကြောင့် "ချန်ထန်" က သူ့ကိုသားအဖြစ်က ငြင်းပယ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေခြင်းပင်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူမှာ ဒါကိုမြင်တော့ သူအရမ်းစိတ်သက်သာရာ ရသွားသလို "ဒီကောင်လေးက ငါ့လိုပဲ မကောင်းတာ လုပ်မိတဲ့အခါ အဖေမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားတယ်" ဟု ထပ်တွေးမိပြန်သည်။

သူခဏလောက်တွေးပြီး သူလုပ်ခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေက ချန်ရှီ လုပ်ခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေနဲ့ ကွဲပြားနေပုံရတာကို သတိထားမိလာသည်။

"တစ်ဆယ်လေး ပြောတာမှာ အမှန်တရားတစ်ခုရှိတယ်...."

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက စဉ်းစာလေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့သည် ဟွမ်ဖောရွာထဲ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ ခရိုင်တရားသူကြီးနှစ်ဦးက ချန်အိမ်ကို ရောက်လာပြီး အကြံဥာဏ် တောင်းကြတာကို တွေ့တော့ ရွာကလူများ ပညာရှင်ချန်ကို ကြည့်သောမျက်လုံးများက လျှို့ဝှက် သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အဖြစ် မ​မြင်တော့ပေ။

အဘွားကြီးဝူကျူပင်လျှင် ချန်ရှီကို ပို၍ အံ့သြသွားမိသည်။ ပညာရှင် ဖြတ်သွားသော ဘဲတွေကတောင် ပညာရှင်ကို ပိုလေးစားပုံ ပေါ်နေ၏။

ချန်ရှီလည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရွာသားများကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး လီထျန်းချင်ကို ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။

"ငါ့အဖေက အရင်က ငါ့ကို ငြင်းဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ ဆက်ဆံရေးကို ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီလေ ငါ ပြစ်မှုတွေ အများကြီး ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ မင်းပြောလိုက်ရင် သူ ငါ့ကို ထပ်ငြင်းပယ်လိမ့်မယ်!"

လီထျန်းချင်က သူ့အမှားကို အမြန်ဝန်ခံပြီး :"ငါ မရည်ရွယ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ရှင်းရှန်ပြည်နယ်ရဲ့ ခရိုင်တရားသူကြီး နေရာကိုတော့ အစားထိုးသင့်တယ်... မင်းဆီလာပြီး ဆိုဆုံးမခံယူတာကတော့ ဖြစ်သင့်တယ်"

တကယ်တော့ အစားထိုးဖို့ လိုအပ်တာက ရှင်းရှန်ပြည်နယ် တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ပေ။ အနောက်နွားရှင်းကျိုးရှိ ပြည်နယ်ငါးဆယ်ကိုပါ အစားထိုးပစ်ရမှာ ကြောက်ရသည်။ သို့သော် အဲဒီအခြေအနေမျိုးကိုတော့ ချန်ရှီ မဆိုထားနှင့် မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုတောင် မလုပ်နိုင်ပါ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုရဲ့ ဘဝဖြစ်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ! ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ?"

သူတို့နှစ်ဦး ရွာအပြင်ဘက်သို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှု လိုက်ကြသည်။ ရွာတစ်ဝိုက်တွင် မူလက ပြန့်ကျဲနေခဲ့သော ကောင်းကင်နားစွင့်သူများကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ချန်ယန်တောင်အနီးတွင် နတ်ဆိုးများ မတွေ့ရတော့သလိုမျိုး ၎င်းတို့လည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

ရုတ်တရက် ချန်ရှီသည် တောထဲတွင် တစ္ဆေဘုရင်ငါးပါး မတ်တပ်ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေ ဒီကိုမလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူတို့တွေကို သတ္တဝါကြီး ရှောင်ဝူက စားပစ်လို့ပဲ"

အဘွားရှားရဲ့ အသံထွက်လာသည်။

"ချန်ရှီ လီထျန်းချင်.... နောက်ဆုတ်နေကြ!"

"ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ?"

ချန်ရှီလည်း ဒါကိုကြားတော့ အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"အဘွားရှား ရှောင်ဝူက ဘယ်လိုသတ္တဝါလဲ"

အသံလာရာဘက်ကို လိုက်ကြည့်တော့ အဘွားရှားသည် တစ္ဆေဘုရင်သုံး၏ ပုခုံးပေါ်၌ ရပ်နေတာ မြင်လိုက်ရပြီး သိုးဦးချို ကောင်းကင်ဝိညာဥ်မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ဟွမ်ဖောရွာက ချန်မိသားစုအိမ်ဆီသို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။

အဘွားရှား: "မင်းမှားသွားပြီလား... ဒီချန်ထန်က မင်းအဖေ ချန်ထန် မဟုတ်ဘူး... မင်းအဖိုးက ဖန်တီးထားတဲ့ ရှောင်ဝူ... သူကထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ ဖန်တီးမှုတစ်ခုပဲ....အခု ချန်မိသားစုအိမ်ထဲမှာ ဟေးကော်ပဲ ကျန်တော့တယ်.. ဒါကြောင့် ငါ ဒါကို သိပ်ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး ရှောင်လျောင်!"

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူကြီး တောအုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခါသည်။ ရုတ်တရက် သူ့နောက်တွင် ကြီးမားသော မြေခွေးအမြီးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်အထက်၌ ဝေ့ယမ်းနေ၏။

အမြီးကိုးခုက ယိမ်းနွဲ့သွားသည်။ ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံများကို အဆုံးမရှိကြားခဲ့ရသော်လည်း ဟွမ်ပိုကျေးရွာသည် ကွဲသွားကာ မြေအပိုင်းအစများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု သယ်ဆောင်သွားကာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံတက်သွားကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။

ဟေးကော်မှလွဲ၍ ဟွမ်ဖောရွာရှိ ရွာသားများအားလုံးသည် ညစာစားပြီးသည့်နောက် လမ်းပေမါ်၌ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် ၎င်းတို့အားလုံး မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကုန်ကာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျကုန်၏။ တချို့ကလည်း သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ပြေးရှာကာ ဖက်ထားကြသည်။

ဟွမ်ဖောရွာရဲ့ ရှေးဟောင်း သစ်ပင်သည်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် မြေမှုန်များနှင့်အတူ လွင့်ပျံကာ အဝေးကြီးကို လွင့်မျောသွားတော့သည်။ တစ်ဆင်တည်း နေအိမ်များကလည်း ဆယ်မိုင်ကျော် ပျံသန်းသွားကာ သီးခြားစီ ဆင်းသက်ခဲ့ကြသည်။

ဟွမ်ဖောရွာရဲ့ မူရင်းနေရာ၌ ချန်မိသားစု နေထိုင်ရာသာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ခြံထဲမှာထိုင်ပြီး ဆီမီးထွန်းထားတဲ့ စားပွဲမှာ လက်ဖက်ရည် ထိုင်သောက်နေသည်။ ဟေးကော် တံခါးဝအထိ အမြန်ပြေးထွက်သွားသော်လည်း သူ့ခြေရင်းက ချောက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသလိုမျိုး ခဏတာမျှ ခုန်မချဝံ့ပေ။

ရုတ်တရတ် အေးစက်နေသော လေများတိုက်ခတ်လာသည်။ အမှောင်ထုက လေနဲ့အတူ လွင့်သွားသလို ဟေးကော်လည်း သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူဟာ မီးခွက်အောက်တွင် လက်ဖက်ရည်သောက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အံ့အားသင့်​နေသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းမျှပင် မရှိခဲ့။

"တကယ်တော့ ဖေဖေ ခေါ်လာတဲ့ ခွေးက ထူးခြားမှုတစ်ခု ရှိတာပဲ"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက တိုးတိုးလေး ပြောနေသည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာထဲက လွတ်မြောက်လာနိုင်တယ်... ဒီခွေးရဲ့ဇာစ်မြစ်က ဘာများလဲ အရသာကောင်းလား မသိဘူး"

"ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ! ချန်ယန်တောင်က မင်းမာနကြီးနိုင်တဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး!"

အဘွားရှား၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် နတ်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လိုက်ဖက်သော နတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် သူမသည် ဧကရာဇ်မင်း၏ သမီးတော်အသွင် ဖြစ်သွားခဲ့ကာ အဆုံးမရှိသော နတ်တန်ခိုးဖြင့် ချန်မိသားစုအိမ်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟူရှောင်လျောင်ကလည်း ပြေးလာနေတုန်း ကောင်းကင်မြေခွေးရဲ့ ပုံစံအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး အဖြူရောင်ဖြစ်ကာ သူ့လည်ပင်းအောက်တွင်သာ အနက်ရောင်အမွေးစင်းကြောင်း တစ်စင်းရှိ၏။ သူ့အမြီးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထက် ရှည်လျားကာ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မြေခွေးအမွေးများသည်လည်း ကောက်ကွေးကာ လှုပ်ခတ်နေသော အသွင်အပြင် ကိုးခုကို ပုံဖော်ထားသည်။

"ရှန်ကျိုးဘိုးဘွားပိုင်မြေ....ချင်းချိုး.. ကူညီပါ!"

အမြီးကိုးချောင်း ကောင်းကင်မြေခွေးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှန်ကျိုးဘိုးဘွားပိုင်မြေက ရောင်ဝါတစ်ခု ဖြစ်သည့် သူ့အနောက်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ချင်းချိုးတောင်ရဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခု ဖျတ်ခနဲပေါ်လာသည်။

ဟူရှောင်လျောင်ရဲ့ မူလအစမှာ ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးလိုပင် ရှေးကျသော မြေခွေးမျိုးနွယ်မှ ရွှေ့ပြောင်းအခြေချသူများကနေ ဆင်းသက်လာသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဟွာရှရှန်ကျိုးက နတ်မြေခွေးတွေ ဒီနေရာမှာ မွေးမြူပြီးနောက် ချင်းချိုးတောင် ဘိုးဘွားနယ်မြေက မြေခွေး သွေးကြောတွေက စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ချင်းချိုးတောင် ဘိုးဘွားပိုင်မြေမှ နတ်တန်ခိုးကို ချေးယူလိုက်တာနဲ့ အရှိန်အဟုန်က ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ သူက အမြီးကိုးချောင်းကို ခါယမ်းကာ ရှောင်ဝူနှင့်အတူ ချန်မိသားစုအိမ်ကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ခွဲပစ်ချင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်းယန်ကလည်း ၎င်းရဲ့ ပုံစံအစစ်အမှန်ကို ပြသလာသည်။ တောင်ကြီးတစ်ကောင်လောက် ကြီးမားသည့် ဧရာမသိုးကြီးက ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ချန်မိသားစု အိမ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

အဘွားကျွမ်းလည်း သူမခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ချန်မိသားစု နေထိုင်ရာ ချောက်ထဲ၌ မရေမတွက်နိုင်သော အမြစ်များသည် နဂါးဦးချိုများကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်းပစ်သည်။

သူမက အော်ဟစ်ပြီး အဝေးမှ လက်ဖဝါးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော အမြစ်များက ဧကပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု အသွင် ပြောင်းသွားသည်။ လက်ဝါးကြီးက လေမုန်တိုင်းနဲ့အတူ ချန်မိသားစုအိမ်ကို တွန်းထုတ်ဖို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမသည် နတ်ဆိုးမဟုတ်သော်လည်း သစ်ပင်ကနေ မွေးဖွားလာသော နတ်တစ်ပါးသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမရဲ့ မှော်စွမ်းအားသည် အမှန်တကယ် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည်။ အနှစ်ခြောက်ထောင်လောက်သာ လူတွေဆီက အမွှေးနံ့သာကို စုစည်းခဲ့၏။ မဟုတ်ရင် ယခုလောက် အစွမ်းထက်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမမှော်အစွမ်းသည် ယခု သူမထက် ပိုကြီးပြီး အိုဟောင်းနေသည့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်က ရှေးသစ်ပင်ရဲ့ အမြစ်များအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမရဲ့ မှော်စွမ်းအားက လူအားလုံးကြားတွင် အလေးနက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဤလက်ဖဝါးသည် သူမ၏ အကန့်အသတ်မရှိသော မှော်စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်လာ၏။ လေနှင့် မိုးခြိမ်းသံများကိုပါ ဖန်တီးနေသော သူမသည် ချန်မိသားစု၏ အိမ်ရှေ့သို့ ဦးဆောင်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဗုန်း!

ချန်မိသားစု နေထိုင်ရာ နေရာသည် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသော်လည်း အပင်အမြစ်များနှင့် ဖန်တီးပြုလုပ်ထားသည့် အဘွားကျွမ်းရဲ့ လက်ဝါးကြီးကတော့ လေနှင့်မိုးကြိုးတွေကြား ကွဲအက်ကာ တောက်လောင်နေခဲ့သည်။

အဘွားကျွမ်း ညည်း​ငြူလိုက်သည်။

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု၊ ချင်းယန်နဲ့ အဘွားရှားတို့ကလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ချန်မိသားစု၏ အိမ်တဝိုက်တွင် မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေတာကို ခံစားမိသွားကြသည်။

"ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက နတ်တစ္ဆေဘုံကို ဖန်တီးလိုက်ပြီ!!"

သူတို့သုံးယောက် တစ်ပြိုင်တည်း လန့်သွားကြသည်။ နတ်တစ္ဆေဘုံကို အပြင်းအထန် ဖြိုခွင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အနက်ရောင်ဝတ် ဆန်းကြယ်ဝိညာဥ်က ကောင်းကင်ပေါ်ကို တက်လာခဲ့လေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ် ဆန်းကြယ်ဝိညာဥ်ဟာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးတာနဲ့ ချန်မိသားစု ခြံအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူက လက်ကိုဆန့်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မီးရောင်အောက်က သတ္တဝါဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကြီးသည် တဟုန်းဟုန်း တုန်နေကာ မြွေနက်ကြီးရဲ့ အမြီးသည် အလွန်ကြီးမားသော အနက်ရောင်တူးစက်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကိုဖြတ်၍ ဆင်းသက်လာသည်။ မြွေအမြီး၏ နောက်ဘက်စွန်းသည် မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးတော်ဖြင့် တောင်ကြီးတစ်ခုရဲ့ ရောင်ဝါတွေ ထူထပ်နေသည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူဟာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်လေ၏။ သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွေက မြွေအမြီးကို ထိလိုက်တဲ့အခါ အနက်ရောင်ဝတ် ဆန်းကြယ်ဝိညာဥ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ တုန်ခါသွားပြီး ဇောက်ထိုးကြီး လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်ဝူရဲ့ ခေါင်းထက်တွင် ချိတ်ထားသည့် မီးပုံးကလည်း လေပြင်းထဲ ရောက်နေသလိုမျိုး နှစ်ခါ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဝူကတော့ စိတ်တည်ငြိမ်နေဆဲ။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ အဘွားရှားနဲ့ တခြားသူတွေဟာ သူ့ကို တားဖို့ ကြိုးစားခဲ့​ကြပေမယ့် သူ ချန်ရှီဆီကို ရောက်လာတာကိုတော့ မတားနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။

ချန်ရှီ အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်လေး၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်နေသည်။ ထိုလူငယ်က ပြုံးပြကာ သူ့ထံသို့ ငုံ့ကိုင်းလာပြီး သူ့နှာတံကို လက်ညိုးဖြင့် ကုတ်​ခြစ်လိုက်သည်။

"ငါအရင်က ဒီလိုမျိုးပဲ မင်းနှာခေါင်းကို ကုတ်ခြစ်ဖူးတယ်..."

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွား၏။

"ခင်ဗျား……တကယ် ချန်ထန် မဟုတ်ဘူးလား?"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက ပြင်းထန်သော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ။

"ဟုတ်တယ် ငါက ချန်ထန် မဟုတ်ဘူး ငါက ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ.... ငါက မွေးရာပါ နတ်ဆိုး... မင်းအဖိုးက ဖန်တီးထားတဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင်ပဲ ငါ့ကို မင်းအဖေ ချန်ထန်အစစ်လို့ မင်းထင်နေတာလား... ငါမင်းကို ပြောမယ်... ဒီကောင်တွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ အရင်ကတည်းက မင်းကို စားပစ်ပြီးပြီ...."

သူ ခုန်တက်ပြီး လေထဲ လွင့်ပျံသွားသည်။ ချန်ရှီ သူ့နောက်ကို အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့တော့ချေ။ အဘွားရှားနဲ့ တခြားသူများက သူ့နောက်ကို ကမန်းကတန်း လိုက်လာကာ သူ့ကို အကာအကွယ်ပေး​နေ​ကြပြီး ပတ်ပတ်လည်ကိုလည်း သတိထား ကြည့်နေကြသည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက မရပ်တန့်ဘဲ အဝေးဆီသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။

"ငါ မိသားစု ချစ်ခင်မှုကို မလိုဘူး!"

"ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ.... အဖေက ငါ့ကို စိတ်ပူပင်မှုတွေ ကင်းဝေးပြီး အာရုံထွေပြားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက သတ္တဝါဖြစ်အောင် ဖန်ဆင်းခဲ့တာ... ငါ့ကို ဘယ်ခံစားချက်ကမှ ဆွဲငင်ထားလို့ မရဘူး..ငါက လွတ်လပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တဲ့ အဖေပေါ့.... ပြီးတော့ တစ်ဆယ်လေး ..."

"သူ့မှာ ချန်ထန် ရှိတယ်... အဖေအတု မလိုဘူး... ဒါနဲ့ တစ်ဆယ်လေးရဲ့ မွေးရာပါ ကောင်းကင်လမ်းစဥ် နတ်သန္ဓေသားကို ဘယ်သူဖြတ်လိုက်တာလဲ"

သူသည် ရှီးကျင်းဆီသို့ ဦးတည် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။