ခိုးယူမှု

အဘွားကြီးက ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် မရေမတွက်နိုင်သော လျှာများက သူမပါးစပ်အတွင်းမှ ပြေးထွက်လာပြီး နံ့သာခန်းမဆီသို့ လွင့်လာ၏။ ချန်ရှီလည်း သူ့ဆီသို့ လျှာရှည်ရှည်ကြီး တည့်တည့်မတ်မတ် လာနေတာ တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် ချက်ချင်းပင် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ လှေကားထစ်များကို နင်းရင်း ရှောင်ရန် ကြိုးစားသည်။

သူ့အရှိန်က မြန်နေပေမယ့် ထိုလျှာများက အနီရောင်အထူအပါး အထည်အလိပ်များကဲ့သို့ ပတ်ရစ်နေသဖြင့် ထိုလျှာများက ပိုမြန်​နေသည်။ ငါးနံ့သင်းသင်းလေးက သူ့နှာခေါင်းကို ထိသွားတာကြောင့် ချန်ရှီ မျက်ရည်တွေပါ စီးကျချင်လာသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အနံ့အသက်ဆိုးတွေ စိမ့်ဝင်သွားတော့မလို လျှာက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတဲ့အခါ သူ့အရေပြားက ထုံလာပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်အစစ်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်းထဲ၌ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားကာ အနီရောင် လျှာကြီးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

အဘွားကြီး၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ လျှာရှည်များ ပြတ်သွားတဲ့အခါ သူမသည် ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင်လေပြင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ဟောက်လိုက်လေသည်။ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အနက်ရောင်ဆံပင်တွေ ပျံနေတဲ့ အဘွားအိုရဲ့ဦးခေါင်းက ကောင်းကင်ပေါ်က လဆီပျံသန်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အဝေးကလာတဲ့ သူမအသံက ထပ်ထွက်လာသည်။

"တောင်နီ! ငါ နင့်ကို မှတ်ထားမယ်! နောက်တစ်ခါ နင်နဲ့ငါ ထပ်ရှင်းမယ်!"

ခြံဝင်းအတွင်းမှ အနက်ရောင်လေသည် နံ့သာတွေထဲ ဖြည့်သွင်းလိုက်သကဲ့သို့ နံ့သာခန်းမထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ မှောင်မိုက်သော လေတွေကြောင့် နံ့သာခန်းမထဲ ရောက်သွားသော လျှာသည် ချန်ရှီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

ချန်ရှီ သူ၏ စွမ်းအင်နှင့် သွေးများကို စုစည်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုလျှာရဲ့ တွယ်ကပ်နေမှုကို လုံးဝ မချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုလျှာမှ အလွန်ပြင်းထန်သော အနံ့အသက်မှာ ကောင်းကင်အဘွားမှ သန့်စင်ထားသော မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်ဖြစ်၏။ ၎င်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီးတာနဲ့ သူ၏ ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးများကို လျင်မြန်စွာ အားလျော့သွားစေသည်။

သူရဲ့ ရွှေအမြုတေကိုသာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားရင် ဒီနတ်ဆိုးကြောင့် ညစ်ညမ်းသွားလိမ့်မယ်။ ထိုလျှာများသည် ချန်ရှီကို ရစ်ပတ်ကာ စပါးအုံးမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်သွားလာ​နေကြသည်။

နံ့သာသခင်လုသည် နတ်ကွန်းထဲက နတ်သန္ဓေသားကို အလျင်အမြန် အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အခြေတည်ဝိညာဉ်သည် စာငှက်တစ်ကောင် အရွယ်အစားသာ ရှိသော်လည်း အလွန်လျင်မြန်ပြီး ရှည်လျားသော လျှာကိုဖောက်ကာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

နံ့သာသခင်ရှောင်းကလည်း သူ့ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်​တော့ဘဲ ထိုလျှာများကို ဖြတ်တောက်ရန် သူ့ရဲ့ တာအိုကျွမ်းကျင်မှုကို ချက်ချင်း စတင်ခဲ့သည်။

ထိုလျှာများက ရုတ်ချည်း နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် ချန်ရှီကိုယ်တွင် ရစ်ပတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက လူ့လက်ခြေများကဲ့သို့ ဆန့်ထွက်ကာ နံ့သာသခင်နှစ်ဦးရဲ့ မှော်စွမ်းအင်များ​ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။

စွမ်းအင်နှစ်ခု ဆုံတွေ့ပြီးချင်းမှာ အသံနှစ်ချက်ကြားရပြီး နံ့သာသခင်နှစ်ဦးဟာ ညည်းတွားသံနဲ့အတူ လဲကျသွား၏။

လျှာသည် ၎င်း၏ “ခြေသလုံး လျှာများ” ကို ဖြန့်ကာ အလျင်အမြန် လေထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ လျှာတွေက အတောင်ပံများကဲ့သို့ ဖြန့်ကာ လအောက်မှ လွတ်မြောက်လာသူ အဘွားအို၏ ဦးခေါင်းဆီကို ပြေးသွားကြသည်။

နံ့သာသခင် နှစ်ယောက်ခမျာ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ကြချိန်၌ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ကြတော့ချေ။ ထိုအခိုက် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ကြိုးကြာငှက် တစ်ကောင်ရဲ့ အော်သံဟာ နံ့သာခန်းမထဲရှိ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှီဆီက အမွှေးတိုင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သော ကြွေ​ကြိုး​ကြာဖြူ အသက်ဝင်လာသည်။ ၎င်းက အတောင်ပံများ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေသော အဘွားအို၏လျှာဆီသို့ မြှားတစ်စင်းသဖွယ် ခန်းမအတွင်းမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

နံ့သာသခင်နဲ့ တခြားသူများ မျှော်ကြည့်သောအခါ ကြိုးကြာဖြူနှင့် ထူးဆန်းသော လျှာတို့ဟာ လအောက်၌ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှည်လျားသော လျှာက ကြိုးကြာဖြူကြီးရဲ့ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ပစ်ဖို့ ပြင်သည်။ ထိုအခိုက် ကြိုးကြာငှက်ဖြူကြီးကလည်း လျှာရှည်ကို ထိုးဆိတ်ကာ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများဖြင့် ရှည်လျားသော လျှာကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

အသက်ရှုသံများကြားတွင် ထိုလျှာများရဲ့ အားက ကျဆင်းသွားရာ ချန်ရှီလည်း လေထဲမှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဒီအမြင့်မှာ ပြုတ်ကျရင် ရွှံ့ပုံကြီးထဲ ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မည်။

ကြိုးကြာဖြူကြီးသည် ရုတ်တရက် မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကာ ပြုတ်ကျလာနေသော လျှာများကို ဖမ်းကာ ငါးတစ်ကောင်ကို စားသောက်နေရသလိုမျိုး စားပစ်ခဲ့သည်။

နံ့သာသခင်လုလည်း ချန်ရှီ ပြုတ်ကျလာတဲ့ လမ်းကြောင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ လျှို့ဝှက်စွာ စိုးရိမ်နေ၏။

"ငါ့အရှိန်နဲ့ဆိုတော့ ညီလေးချန်ကို အချိန်မီ မဖမ်းနိုင်တော့မှာ ကြောက်မိတယ်!"

နံ့သာသခင်ရှောင်းကလည်း အမြန် ထွက်သွားချင်ပေမယ့် မထင်မှတ်ပဲ ဒဏ်ရာဟောင်းတစ်ခုကြောင့် သူသည် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် သွေးအန်ချလိုက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် မလိုက်ဝံ့တော့ပေ။

ဖူး!

ကြိုးကြာငှက်ဖြူသည် နောက်ဆုံးလျှာကို စားကာ အမြင့်ကြီးကနေ ထိုးဆင်းချလာ၏။ သူက နံ့သာသခင်လုကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ လေပြင်းကြီးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသလိုမျိုး ပတ်ဝန်းကျင် အိမ်များမှ ကြွေပြားများ လွင့်ပျံကုန်ပြီး ပြုတ်ကျနေသော ချန်ရှီကို သူ့နောက်ကျောမှာ တင်ဆောင်လိုက်သည်။

ချန်ရှီ ရွှံ့ထဲသို့ ပြုတ်ကျမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ပဲ သူဆင်းသက်ရာ နေရာက အလွန်ပျော့ပျောင်းနေတာကြောင်​ြ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ကောင်းကင်အဘွားရဲ့ မကောင်းသော စွမ်းအင်များက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တာကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ ရွှေအမြုတေကြောင့်သာ အသက်ရှင်နေသေးတာပင်။ ယခု သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်ခုခုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရတာ​ကြောင့် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အင်အားကို ကျေးလက်မှာ အကောင်းဆုံးလို့ ယူဆလို့ရတယ်... ခရိုင်မြို့ကို ရောက်ရင် အဆင့်တန်းမြင့်နိုင်ပါသေးတယ် ဒါပေမဲ့ ခရိုင်မြို့တော်လို နေရာတစ်ခုကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အဆင်မပြေ​တော့ဘူး"

သူ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသလို သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။ သူ့အသက်ကို နောက်ဆုံးတော့ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့​ပြီ။

ထိုအချိန်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချေပြီ။ ကံအားလျော်စွာပင် ချန်ရှီသည် သူ့​နှလုံးကို ကာကွယ်ရန်နှင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ရွှေအမြုတေကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ကုံကျိုး ခရီးစဉ်အတွင်း သူ့ရဲ့ အသိပညာနဲ့ ဗဟုသုတတွေ အများကြီး တိုးတက်ခဲ့ပါ​ပြီ။

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ အဆင့်၄ ရွှေအမြုတေ ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်အဘွားကလည်း သူ့ကို လျှာဖြင့်ဖမ်းကာ ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာကြောင့် ခိုကိုးရာမဲ့သွားခဲ့သည်။

“တကယ်လို့ အပြင်ကို မကြည့်ဘူးဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ သခင်တွေ အများကြီးရှိနေတာကို သိမှာ မဟုတ်ဘူး.... ဆရာကြီးရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိအစစ်ကို ငါရဖို့က အလှမ်းဝေးနေသေးတယ်... ကျူးရှို့ချိုင် ငါ့ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ခွင့် ပေးချင်နေတာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး"

ကျူးရှို့ချိုင်အပေါ် သူ့ရဲ့ ကြည်ညိုလေးစားမှုက အလိုလို ပေါ်လာပြီး သူ၏ အမြော်အမြင်ရှိသော ဆရာကို တိတ်တဆိတ် ချီးကျူး​​နေခဲ့သည်။

ကြိုးကြာဖြူသည် ၎င်း၏အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ တောင်နီခန်းမရဲ့ နံ့သာခန်းမဝင်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ကျောက်ခိုင်းယွင် ခပ်သုတ်သုတ်လေး ပြေးထွက်လာချိန် ချန်ရှီလည်း ကြိုးကြာဖြူ နောက်ကျောမှ ချော်ကျသွား၏။

သူက ချန်ရှီကို မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျမသွားအောင် အမြန်ဖမ်းထားလိုက်သည်။ ကြိုးကြာဖြူသည် အိမ်​ကြီးထက်တောင် အရပ်ပိုမြင့်သေးသည်။ သူက ချန်ရှီကို ငုံ့ကြည့်ကာ ကြည်လင်သော ကလေးဆန်သော အသံဖြင့် ဆို၏။

“သူ့ကိုယ်မှာ နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်တွေ စွဲနေပြီ... ဒါကိုတော့ ငါလည်း မကုနိုင်ဘူး...."

ထိုစကားနဲ့အတူ ၎င်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားကာ ပုံမှန်ကြိုးကြာဖြူ အရွယ်အစား ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် နံ့သာခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရပ်ကာ တဖြည်းဖြည်း ကြွေရုပ် ပြန်​ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

နံ့သာသခင်လုနဲ့ နံ့သာသခင်ရှောင်းတို့လည်း ချန်ရှီကို နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ သိမ်းပိုက်ထားတာ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပူသွားသည်။

"ဒါက ကောင်းကင်အဘွားရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ပဲ... ရွှေအမြုတေ မပြောနဲ့ အခြေတည် စိတ်ဝိညာဉ်တွေတောင် ညစ်ညမ်းသွားလိမ့်မယ်... သူ့ကို မယ်မယ်ဆီ ခေါ်သွားလိုက်... တောင်နီမယ်မယ်ပဲ သူ့ကို ကုသနိုင်မှာ!"

သူတို့သုံးယောက်က ချန်ရှီကို အိမ်နောက်ဖေးသို့ အမြန်ခေါ်သွားပြီး အသားတောင်ကြီးရှေ့မှာ ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အထဲမှာ မနေဝံ့ကြသဖြင့် အိမ်နောက်ဖေးမှ ထွက်ကာ အပြင်တွင်သာ စောင့်နေကြလေသည်။

ချန်ရှီဟာ အသားတောင်၏ရှေ့တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ခြေလက်များ သတိလစ်နေသလို တောင့်တင်းနေကာ မျက်လုံးများကသာ လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

အသားတောင်ကို တောင်နီမယ်မယ်လို့ ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့ ဒီရွှယ်ထိုက်ဆွေ့ဆိုတဲ့ သွေးလွန်အသက်ဟာ အမြင့် ဆယ်ပေခန့်ရှိပြီး အနံ ပေလေးဆယ်လောက်ရှိတဲ့ အရာကြီးဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွား​နေသလို လှုပ်ရှားနေပြီး တကယ် အသက်ရှိသလို ဖြစ်နေတာကြောင့်ပါပဲ။

ရွှယ်ထိုက်ဆွေ့။

သွေးလွန်အသက်!

ရွှယ်ထိုက်ဆွေ့ဟာ အနီရောင်တောက်နေဆဲပင်။ ရုတ်တရက် လရောင်လှိုင်းများ ဆက်တိုက် ကျဆင်းလာတဲ့အခါ ရွှယ်ထိုက်ဆွေ့က စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။ လရောင်က အသားတောင်ကြီးထဲ စီးဆင်းသွားပြီး သွေးအတွင်းပိုင်းကို ပိုမိုတောက်ပ သွားစေတာကိုတောင် မြင်နိုင်သည်။

ချန်ရှီ မလှုပ်နိုင်ပေမယ့် လရောင် စီးဆင်းနေတဲ့ လမ်းကြောင်းကို သူမြင်နေရတာကြောင့် အနည်းငယ် လန့်ဖျပ်သွားတာတောင် မထိန်းနိုင်လိုက်ချေ။

"တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ လရောင်လမ်းကြောင်းက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ချီစွမ်းအင်လမ်းကြောင်းလိုပဲ ဖြစ်မယ်"

သူသည် အလင်းသုံးပါးကျင့်စဥ်ကိုသာ လေ့ကျင့်ထားသော်လည်း ဘုရင်ကျန်းရဲ့ သင်္ချိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်ပြားများတွင် ကျင့်စဥ်များစွာကို ရေးထိုးထားတာကြောင့် ချီသွေးလည်ပတ်မှု လမ်းကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူက သူစိမ်းတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

လေ့ကျင့်ရတာ အများစုအတွက် အာရုံပျံ့လွင့်​စေသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားပြီး စိတ်တစ်ခုတည်းကို အာရုံစူးစိုက်ထားရမည်။ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အမြီးတံခါးမှ သဘာဝအတိုင်း တက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက်၊ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှ ပိုင်ဟွေ့အမှတ်ဆီသို့ သွားပြီး ပိုင်ဟွေ့အမှတ်မှ ပါးစပ်နှင့် လျှာဆီသို့ စီးဆင်းသွားမည်။

လျှာသည် ရန့် နဲ့ တူး ဟူသော သွေးကြောနှစ်ခုကို ချိတ်ဆက်ထားပြီး လည်ချောင်းမှ လျှာအမိုးဆီသို့၊ ထို့နောက် ကျိုးထျန်း ဟုခေါ်သော အမြီးအထိ စီးဆင်းသွားလိမ့်မည်။ လေ့ကျင့်ခန်း အမျိုးအစားအားလုံးကို ကျိုးထျန်းနဲ့ ခွဲထား၍ မရပါ။

ထို့ကြောင့် ချန်ရှီသည် တောင်နီမယ်မယ် ခန္ဓာကိုယ်ရှိ လရောင်လမ်းကြောင်းသည် ရှုပ်ထွေးသော်လည်း လူ့ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ပေ။ တောင်နီမယ်မယ်ဟာ အသွေးအသားရှိသော ဘောလုံးကြီး ဖြစ်နေတာကို လူသားတွေရဲ့ ကျင့်ကြံနည်းအကြောင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေတာလဲ။

ဒါကို တွေးကြည့်လိုက်တော့ လရောင်က သွေးထဲမှာ အတော်ကြာအောင် စီးဆင်းနေပြီး ရုတ်တရက် ပြန်ထွက်ကျလာတော့ သူ့မျက်ခုံးလယ်ထဲကို ထိုးသွင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ရှီ နှလုံးခုန်သံက အဆမတန် ခုန်​ပေါက်သွားသည်။

"ပြဿနာပဲ! လရောင်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်သွားရင် ငါ နတ်ဆိုးဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"

သို့သော် လရောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင် မကောင်းသော စွမ်းအင်များ မရှိတော့​ပေ။ ၎င်းအစား အလွန်နွေးထွေးပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မကောင်းသော စွမ်းအင်များကိုပါ တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။

"တောင်နီမယ်မယ်က လရောင်ထဲက နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေကို သန့်စင်ပေးခဲ့တာလား... သူက ဘယ်သူလဲ"

လရောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်ကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်မှာ နတ်ဆိုးများစွာ ပေါများနေရခြင်းပင်။ အများစုမှာ လရောင်ကြောင့် ဖြစ်ရသည့် နတ်ဆိုးများစွာပင်။ လူနှင့်တိရစ္ဆာန်များ သေဆုံးပြီးနောက် လရောင်ကြောင့် နတ်ဆိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အဘိုး ချန်ယင်တုပင် လရောင်ရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်သဖြင့် မလွှဲမရှောင်သာ နတ်ဆိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

တောင်နီမယ်မယ်ကတော့ လရောင်ထဲရှိ မကောင်းသော စွမ်းအင်များကို သန့်စင်စေပြီး လရောင်ကို နူးညံ့ဖြူစင်သော ချီအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တာက အတော်လေး ထူးဆန်းလှသည်။

"ဒါက ကျင့်စဥ်တစ်ခုရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်မလား"

ချန်ရှီ ဒါကို တွေးပြီး တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုလမ်းကြောင်းကို အလွတ်ကျက်ပြီး စမ်းကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားလိုက်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံက ပျော့ပျောင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်း ငါ့ကျင့်စဥ်ကို မလေ့ကျင့်ချင်နဲ့ လရောင်ထဲပ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေကို ငါ သန့်စင်ပေးနိုင်တယ်.... အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အသွေးအသားရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်လေ..."

အသံက နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး လူတွေကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းလေသည်။ ချန်ရှီ စကားပြောချင်ပေမယ့် သူ့လည်ချောင်းထဲက ကြွက်သားတွေက မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

မိန်းကလေးရဲ့ အသံက ဆိုသည်။

"ရှောင်ချန်က ငါ့ကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်နေတာ သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုဟာ ပိုမြင့်လာပေမယ့် နတ်ဆိုးသဘာဝကို နှိမ်နင်းဖို့က ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာတယ်... သူ့ကို ငါ အရမ်းစိတ်ပူတယ်"

ချန်ရှီ: "ရှောင်ချန်က ဘယ်သူလဲ?"

စကားမပြောနိုင်သဖြင့် တွေးရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ရှောင်ချန်က တောင်နီခန်းမရဲ့ ခန်းမသခင် ယွိထျန်းချန်... "

တောင်နီမယ်မယ်က သူ့အတွေးတွေကို ဖတ်နိုင်ပုံရလေသည်။

"အဲဒီတုန်းက သူက အရမ်းငယ်သေးတယ်... အခုမှ တူးဖော်တွေ့ရှိပြီး ကိုယ့်အစွမ်းအစကို မထိန်းနိုင်တော့လို့ လူတော်တော်များများ သေသွားတယ်... သူက ငါ့ဘေးနားကို အပြေးအလွှားလာတယ်... နှစ်သိမ့်ပေးပြီး စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ သင်ပေးရင်း သူ့အသက်ကိုတောင် စွန့်မိတော့မလိုပဲ...ပြီးတော့ သူက နတ်ဆိုးသဘာဝကို ဖိနှိပ်နိုင်ဖို့ အမွှေးတိုင်လှူမယ့် လူတွေကို ထပ်လာရှာမယ်လို့လည်း ပြောသေးတယ်"

သူမရဲ့ အသံကနေ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားတာကို ခံစားမိနိုင်သည်။

"နောက်တော့ သူက တောင်နီခန်းမကို တည်ထောင်ပြီး ငါ့ကို ပူဇော်သက္ကာတွေနဲ့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်... သူက အမြဲတမ်း ဖိအားတွေ ခံနေရပြီး အားနည်းလွန်းတယ်လို့ ခံစားလာရတဲ့အတွက် ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့တယ် သူ ပိုသန်မာလာပေမယ့်..."

သူမ ဆက်မပြောတော့ချေ။

ချန်ရှီသည် သူ့ကိုယ်ထဲက နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်ရဲ့ အဆက်မပြတ် ဒေါသကို ခံစားနေရပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်လာပါပြီ။

"ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ကြင်နာမှုတွေက ဒီတစ်သတ်တော့ မမေ့နိုင်စရာပဲ!"

တောင်နီမယ်မယ်က စိတ်သက်သာသွားသလို နည်းနည်းတော့ လှုပ်ရှားသွားသည်။ တစ်ဆက်တည်း မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ အသံက ချန်ရှီရဲ့စိတ်ထဲကနေ ထွက်လာပြန်၏။

"မင်းမှာ ငါရင်းနှီးပြီးသား ရောင်ဝါတစ်ခုရှိတယ် အရမ်းထူးဆန်းတယ် ဒီရောင်ဝါက ဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာ ငါမမှတ်မိပေမယ့် အမြဲတမ်း ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်"

ချန်ရှီ၏နှလုံးက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"ရင်းနှီးတဲ့ အငွေ့အသက်လား?"

သူက အနောက်ဘုရင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို ထုတ်ယူပြီး။

“မယ်မယ်ပြောတာ ဒါလား?"

"မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီလည်း ဘုံကျောင်းငယ်လေးကို ထပ်မံတိုက်တွန်းပြီး ရှစ်ကျီဦးခေါင်းကို မြေကြီးပေါ်တင်ကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဒါဖြစ်နိုင်မလား"

"မဟုတ်ဘူး... အဲဒါပဲ!"

တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ မိန်းကလေးဆန်သော အသံသည် ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲဒါက မင်းရဲ့ ခေါင်းနောက်ကွယ်က ဘုံကျောင်းငယ်လေးပဲ... ငါ အဲဒါနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးနေသလိုပဲ!"

ထို​အချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ကြိုးကြာကလေးရဲ့ အသံက လွင့်လာသည်။

"မယ်မယ်.... သီလစောင့်ထိန်းပါ သီလစောင့်ထိန်းပါ ကလေးမလေးလို အမြဲမကျင့်ပါနဲ့... ခပ်တည်တည်နေပါ... မဟုတ်ရင် တောင်နီခန်းမထဲက လူတွေက မင်းကို ကြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

တောင်နီမယ်မယ်လည်း စကားအမြန် ရပ်လိုက်သည်။

ထိုမှသာလျှင် နံ့သာသခင်သည် ကြိုးကြာကလေးကို နံ့သာပေါင်းပူဇော်ရန် အဘယ်ကြောင့် တောင်းဆိုခဲ့သလဲ ချန်ရှီ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

တောင်နီမယ်မယ်က မိန်းကလေးအသံရှိပြီး သူမ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးသည် အလွန် တက်ကြွသူဟု ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့အား သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှု မလုံလောက်မှာ စိုးသောကြောင့် တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ စကား အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြရန်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးကြာကလေး လိုအပ်ပါသည်။

ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဒီမိန်းကလေးရဲ့အသံ ထွက်လာတာနဲ့ တောင်နီခန်းမမှာရှိတဲ့ အဖွဲ့သား တစ်ဝက်လောက်က ထွက်ပြေးသွား​ကြလိမ့်မည်။

ကြိုးကြာဖြူ: "ချန်ရှီ၊.. မင်းနာမည်က ချန်ရှီ ဟုတ်တယ်ဟုတ်... မင်းသက်သာပြီဆိုရင် ထွက်သွားတော့!"

ချန်ရှီ သူ့ရယ်မောချင်စိတ်ကို မျိုသိပ်ထားရသည်။

တောင်နီမယ်မယ်: "သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေကို လုံး၀ မသန့်စင်ရသေးပါဘူး... အဲဒါကို လုံးလုံး မဖယ်ရှားဘူးဆိုရင် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အန္တရာယ်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်"

ကြိုးကြာကလေးလည်း ချန်ရှီကို အိမ်နောက်ဖေးမှာ နေခိုင်းတာကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"မယ်မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့တောင်နီခန်းမရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူ့ဆီ ထပ်မဖွင့်ပါနဲ့တော့... မဟုတ်ရင် သတင်းတွေ ပျံ့သွားရင်တော့ အမွှေးတိုင်တွေ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

တောင်နီမယ်မယ်က တိတ်တဆိတ် တုံ့ပြန်ပြီး "ကြိုးကြာက ငါ့ကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ပြီး တောင်နီခန်းမက အဆောင်ဆွဲဆရာတွေနဲ့ စကားပြောခွင့် မပေးဘူး.... ငါ့အသံက ဖိအားသံ မပါဘူးတဲ့... သူကိုယ်တိုင်ကျ ကလေးအသံပါနေတယ်"

ချန်ရှီကလည်း ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သူက ယောက်ျားလေးမို့ သူ့ကလေးအသံက ကောင်းပါတယ်... ခင်ဗျားက တောင်နီမယ်မယ် ဆိုတော့ လေးနက်တဲ့ မယ်မယ် ဖြစ်ရမယ်လို့ ခံစားရတယ်... သူ့ကို လေးလေးနက်နက် လေးစားမိပါတယ်"

တောင်နီမယ်မယ်ကတော့ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားပြီး "အဲ့ဒါကို ပြောတော့မှ ကုံကျိုးမြို့ကို ရောက်ကတည်းက ငါဒီမှာနေနေရတာ... အပြင်မထွက်နိုင်ဘူး အမြဲတမ်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေရတာ"

ချန်ရှီ: "မယ်မယ် နတ်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းပြီးပြီလား... နတ်စိတ်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းပြီးရင် ကျွန်တော် ဒဏ်ရာ ပြန်ကောင်းလာတာနဲ့ ခေါ်သွားပေးမယ်"

"တကယ်လား?"

မိန်းကလေးရဲ့အသံက အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။

"လိမ်နေတာပါ... ငါအရင်က အဆောင်ဆွဲဆရာ တော်တော်များများကို အပြင်ခေါ်ထွက်ခိုင်းပေမယ့် မခေါ်သွားခဲ့ဘူး... ကြိုးကြာကလေးတောင် မခေါ်သွားရဲဘူး!"

ချန်ရှီလည်း ရုတ်တရတ်တွေးပြီး သူသဘောမတူသင့်တဲ့ အရာတစ်ခုကို သဘောတူလိုက်မိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက် အိမ်နောက်ဖေးမှာ မီးနီတဖျပ်ဖျပ် တောက်ပြီး အနီရောင်ဝတ်ထားတဲ့ ကလေးမလေးက အသားတောင်ပေါ်ကနေ လျှောဆင်းပြီး ချန်ရှီရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။

“မင်းငါ့ကို ကစားဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ် ဒါပေမယ့် မင်းအခု စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူးဟုတ်!"

ဒီမိန်းကလေးက ရေခဲနှင်းတွေလို ဖြူစင်ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းနေသည်။ တကယ်တမ်း သူမဟာ အသားလုံးကြီး ဆိုတာ လုံးဝကို မမြင်နိုင်ပါဘူး။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြာကျနေသော စကတ်စများစွာပါသော အနီရောင်အောက်ခံစကတ်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် ပိုးသားပုဝါတစ်ထည်ကို ခြုံထားသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အဝတ်အစားတွေ ဖြစ်ပေမယ့် သူမအပေါ် အလွန်လိုက်ဖက်ပါ၏။

သူမ မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ချန်ရှီ သဘောတူထားသရွေ့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်တော့မလိုပင်။

ချန်ရှီလည်း သူ့စိုးရိမ်မှုတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သဘောတူပြီးမှတော့ ပြန်မပြင်တော့ဘူး!"

တောင်နီမယ်မယ်လည်း ရွှင်မြူးသွားသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ချန်ရှီကိုယ်ထဲမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ဟာ လုံးဝ သန့်စင်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ ရှစ်ကျီဦးခေါင်းကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး။

"မယ်မယ်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့် ဘုံကျောင်း သေးသေးလေးထဲမှာ အရင်ပုန်းလိုက်... နံ့သာသခင်လုနဲ့ တခြားသူတွေ ရှာတွေ့မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"

တောင်နီမယ်မယ်လည်း သူမရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းထားပြီး ချန်ရှီရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်၍ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲရှိ အခြားနတ်ကွန်းတစ်ခု ပေါ်တွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။

ချန်ရှီ စိတ်ပူပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်တွေးကြည့်နေသည်။

"ငါ တောင်နီခန်းမထဲဝင်ဖို့ သဘောတူပြီး တောင်နီမယ်မယ်ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တာ... နည်းနည်းတော့ မလွန်ဘူးမလား"