တစ်ခုက အရာအားလုံးကိုဖန်တီးပေးတယ်
Vol. 84 Ch. 1661
သူမသည် မျက်လုံးများကို ထပ်မံမှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏နှလုံးသားသည် ဂူတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ထို့နောက် လေဟာနယ်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်သည်။ သူမသည် စိတ်ထဲမှ စကြာဝဋာတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်လေ သည်။ သူမသည် ငှက်ပြာနှင့် ဘိုးဘေးကျောက်တုံးတို့ကို မြင်လိုက်ရသလိုပင်။ မည်သည့်နှစ်ကိုရောက်နေသည်တော့မသိပေ... ကလေးသုံးယောက်သည် ဘိုးဘေးတောင်မှထွက်လာသည်ကို မြင်နေရသည်။
ကလေးတစ်ယောက်သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို မျက်နှာမူပြီး နေ့စဉ် လေ့ကျင့်နေကြသည်။ တခြားတစ်ယောက်သည် တစ်ဖက်တွင် စင်မြင့်ကို မျက်နှာမူပြီးလေ့ကျင့်နေသည်။ သူတို့သည် တောင်ပေါ်ရှိ အကြီးဆုံးဧရိယာနှင့် အကျယ်ဆုံးစင်မြင့်ရှိသည့်နေရာကို ရွေးချယ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာကြီး အလင်းကို ကိုယ်စားပြုသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားပင်ဖြစ်သည်။ တခြားကလေး သည် ကမ္ဘာကြီး၏ အမှောင်ထုကို ကိုယ်စားပြုသော မှော်စွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံ သည်။
“ထိုက်ကျိက ပုံစံနှစ်မျိုး ထုတ်ပေးတယ်၊ ပုံစံနှစ်မျိုးက ဖြစ်စဉ်လေးခုကို ထုတ်ပေးတယ်”
“ဆိုလိုတာက လူက သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာကိုရွေးချယ်တာလား ဒါမှမဟုတ် ကံကြမ္မာက လူကိုဖန်တီးတာလား”
“အကုန်လုံးက သူ့တာဝန်သူလုပ်နေတာပဲ”
“အရာအားလုံးက ဘာမှမရှိတာကနေလာတာ...”
စိတ်သည် စက်ရှိရာသို့ပြန်သည့်အချိန်တွင် ဖြစ်သင့်သည်နှင့် တူညီသည်။
ရုတ်တရက်ပင် ပေထင်းဟွမ်သည် စကြာဝဋာတစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်လိုက် ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏အသိစိတ်ပင်လယ် ထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် လူတစ်ဦး၏ မျက်နှာအဖြစ် တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုမျက်နှာသည် သူမနှင့် တူညီသည်ကို အမှတ်ပြည့်ပေးချင်သည်။ သို့သော် ထိုမျက်နှာသည် သူမထက် ပင် အနည်းငယ် မိန်းကလေးဆန်သည်ဟု ပေထင်းဟွမ် ခံစားရသည်။
“လိမ္မာတယ် အဲတုန်းက ငါ့မှာ မင်းလိုမျိုး ဉာဏ်ပညာအမြစ်မရှိခဲ့ဘူး၊ ကစဥ့်ကလျားနတ်ဘုရားက မင်းကိုရွေးချယ်တာ မတော်တဆမဟုတ်ဘူး”
ရုတ်တရက်ပင် သူမ၏အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ထိုလူ့ကိုနှင်မထုတ်နိုင်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် တောင့်တင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည် “မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာပေါ်လာတာလဲ”
“မကြောက်ပါနဲ့” ထိုမျက်နှာသည် သဲ့သဲ့ပြုံးလိုက်သည် “မင်းက နတ်မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားကိုတွေ့ပြီးသွားပြီ၊ အဲဒီကလေးယန်ယဲ့က နတ်မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့ သဘောတူညီချက်ရှိပြီးသွားပြီ၊ မင်းကိုပေးစရာ ငါ့မှာဘာမှမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို တစ်ခုကတိပေးစေချင်တယ်၊ ငါက ကစဥ့်ကလျားအရင်းအမြစ်ထဲမှာ ချိတ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ အသိစိတ်ပင်လယ်အလင်းတန်းပဲ၊ ပြီးတော့ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်တော့မှာ၊ အဲမတိုင်ခင် ကလေး... မင်း ငါ့ကို ကတိပေးနိုင်မလား”
“မပေးဘူး” ပေထင်းဟွမ်သည် ရိုးရှင်းစွာပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ဤ အသိစိတ်အလင်းတန်းသည် ကမ္ဘာကြီးမိခင်ဖြစ်သည်ကို သူမ ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ရိုးရှင်းစွာပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည် “ကျွန်မ ကတိမပေးနိုင်ဘူး၊ ရှင် ကျွန်မကို ဘာလုပ်စေချင်မှန်းမှမသိတာ၊ အဲလိုမျိုး ကတိမပေးနိုင်ပါဘူး”
“အဲတော့ ငါ ကစဥ့်ကလျားနတ်အရင်းအမြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား” ကမ္ဘာမြေကြီးမိခင် ခြိမ်းခြောက်လေသည် “ငါ ဘာကို ကတိတောင်းတာလဲဆိုတာကိုတောင် မမေးဘဲ ငြင်းလိုက်တာပေါ့”
ပေထင်းဟွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လေသည် “ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဖန်တီး တုန်းက မြေကြီး၊ ရေ၊ လေ၊ အလင်းနဲ့ အမှောင်ဆိုပြီး ဒြပ်စင် ၆ ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီဒြပ်စင်ထဲက သုံးခုရဲ့ စည်းမျဉ်းကိုနားလည်တာနဲ့ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်လာနိုင်တယ်၊ ကျန်တာကို နားလည်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ ကစဥ့်ကလျားနတ်အရင်းအမြစ်က သေချာပေါက် ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်တီးတဲ့ မူလစွမ်းအား နတ်ပစ္စည်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ၊ တစ်ခုက အရာအားလုံးကို ဖန်တီးနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကစဥ့်ကလျားနတ်အရင်းအမြစ် အဆီအနှစ်လည်း ကုန်သွားနိုင်တာပဲ”
“အဲဒအကုန်သွားမှတော့ အဲဒါကိုဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ကျွန်မကို ဘယ်လို ထိခိုက်နိုင်မှာလဲ” ပေထင်းဟွမ် ပြောလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာမြေကြီးမိခင်သည် ဆွံ့အသွားသည်။ သူမ သည်ရယ်မောကာ မျက်ရည်ကျသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကောင်မလေး အဲတုန်းက ငါ့မှာသာ မင်းရဲ့ဉာဏ်ရည်ရှိရင် ဘာလို့ ဒီလိုဝမ်းနည်းစရာအဖြစ် တွေဖြစ်လာတော့မှာလဲ၊ ငါတို့တွေက နောက်ပိုင်းဆင်းသက်လာတဲ့ မျိုးဆက် တွေလိုမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ မောင်နှမသုံးယောက်က ဘိုးဘေးတောင်၊ နတ်မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားနဲ့ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားတို့ရဲ့လှည့်စားခြင်းကိုခံခဲ့ရတယ်”
“မင်းလည်းသိတာပဲ၊ ငါတို့တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အနှောင့်အယှက်မရှိအောင် အရှေ့နဲ့အနောက်ဘက်တွေကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊ ငါက တစ်နှစ်ပတ်လုံး နားလည်အောင်လုပ်ခဲ့တယ် 'ဗလာကျင်းခြင်း' ကို သိသွားပေမဲ့ အစပိုင်းမှတော့ ကစဥ့်ကလျားတွေဖြစ်တုန်းပဲ၊ နောက်တော့ ငါတို့သုံးယောက် လေဟာနယ်ကိုဖန်တီးနဲ့ လေဟာနယ်ရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်လာဖို့ အချိန်းအချက်လုပ်ခဲ့တယ်”