ဒါမိန်းမကို တအားအလိုလိုက်တာမဟုတ်ဘူးလား

ပေထင်းဟွမ်ပြောသည့် သုံးရက်ဆိုသည်မှာ လက်ပတ်လေဟာနယ်ထဲ တွင် ရက် ၃၀ ကြာမြင့်သည်။

ယန်ယဲ့သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ပေထင်းဟွမ်အားပွေ့ကာ လေထဲသို့ပစ်လိုက်သည်။ “ဒီမိန်းကလေး ဉာဏ်မထက်စရာအကြောင်းအရင်းရှိဦးမှာလား၊ ငါ့ဟွမ်အာ ဘယ်လောက်ပဲ ဉာဏ်ထက်ပါစေ ငါ့အပိုင်ပဲလေ”

ဒါက ဇနီးကို အရမ်းအလိုလိုက်တာမဟုတ်ဘူးလား။

“ယန်ယဲ့ ကျွန်မပြောပြီးပြီလေ၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အဲလောက် မချစ်နဲ့၊ အခုမဟုတ်ရင် နောက်ကျရင် ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားရလိမ့်မယ်၊ ရှင့်ကို ဒုတိယအကြိမ်ခံစားရအောင်လုပ်မယ်လို့ တစ်ခါမှမတွေးဖူးဘူး”

အသံတစ်ခုသည် သူ့အနားသို့ရောက်လာသည်။ သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဆူညံသောအသံနှစ်ခု အသီးသီးထွက်လာသည် “ရှောင်မို မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ”

“ရှောင်မို ငါ မင်းကိုရှာဖို့ ကျိုးကျူမိုယွိကိုသွားခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီမှာမရှိဘူးလို့ မင်းအမေပြောလို့”

ယန်ယဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နဂိုက သီးခြားနေတတ်သော ပေထင်းကျင်သည် လာနေသောလူကိုမြင်ချိန်တွင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုး လာကာ ရှီရှောင်မို၏ခန္ဓာကို ပိတ်ပင်လိုက်ရာ ရှီရှောင်မိုဆီသို့လာနေသော လူ နှစ်ယောက်သည် ခြေလှမ်းများရပ်တန့်သွားလေသည်။

“ဒီမှာ ပေထင်းကျင် ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”

လာနေကြသူများသည် ရှန့်ကျင်းလင် သားအဖဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယန်ယဲ့နှင့်အတူရပ်နေသော ချီရှောင်သည် သားနှစ်ယောက်အား ကြည့်လေ သည်။ ချီလန်နှင့် ချီဖေးတို့သည် ပေထင်းကျင်နှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်နေသည်။

“ချီရှောင် ကြည့် ကိုယ့်ဇနီးကို ဘယ်လိုအလိုလိုက်ရမယ်ဆိုတာကို သင်ထားတာမမှားဘူး၊ မဟုတ်ရင် မင်းတော့ လူပျိုကြီးပဲဖြစ်နေမှာပဲ” ယန်ယဲ့ သည်ပြုံးပြီးပြောလေသည်။

ချီရှောင်သည် ထိုသားနှစ်ယောက် တုံးအစွာတားဆီးခံနေရသည်ကို မြင် သောအခါ ရယ်မောပြီး ယန်ယဲ့အားပခုံးကိုရိုက်လေသည် “ပတ္တမြားကမ္ဘာမှာ မိန်းကလေးတွေအများကြီးပါ၊ ငါ့သားတွေ လူပျိုကြီးတွေဖြစ်နေကြတာ မယုံနိုင်ဘူး ဒါနဲ့ ငါ သတင်းကြားပြီးတော့ ပြန်လာခဲ့တာ၊ ငါတို့ ရှန့်ကျန်း တောင်ရိုးကိုမလိုက်တော့ဘူးလား”

ယန်ယဲ့သည် သူ့အား ဒေါသဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပျက်စီးသွားသည့် လုံဖုန်းတောင်ကြားဆီသို့ကြည့်လိုက်သည် “မင်းရဲ့ရှန့်ကျန်းတောင်ရိုးကို လုံဖုန်းတောင်ကြားလိုမျိုး ဖြစ်ချင်ရင်တော့ မင်းဆီကို လာလည်ဖို့ စိတ်ရှိပါတယ်”

သူတို့နှစ်ယောက်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ညီအစ်ကိုကောင်းများဖြစ်ကြ သည်ကို ပေထင်းဟွမ်သိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ငြင်းခုန်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ယန်ယဲ့၏ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။

သူမက ယန်ယဲ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ဘယ်လိုနေနိုင်မှာလဲ။

ချီရှောင်သည် ပေထင်းဟွမ်အားကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသ ထွက်သည့်အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ပြီး ဤမိန်းကလေးသည် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကြာပြီးနောက် အသွင်အပြင်ပြောင်းသွားသော်လည်း ယန်ယဲ့အား ချစ်မြတ်နိုးရန်မမေ့ပေ။ ချီရှောင်သည် မင်လင်းရှန့်ဓားကို အသုံးပြုသည်။ ထိုအထဲတွင် ဓားဝိညာဉ်ပုံပန်းသဏ္ဍာန်သည် လူသားနှင့်ကွဲပြားသည်။ သူသည် စိတ်ခံစားချက် နှေးကွေးသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့အရာကို အချစ်လို့မတွေးပေ။

ချီဖေးနှင့် ချီလန်တို့ညီအစ်ကို မွေးဖွားခဲ့သည့်အချိန်က သူသည် ဖိုမ သဘာဝ သံဝါသပြုလျှင်တောင် စပ်စုပြီး စမ်းကြည့်ချင်သည်။ စမ်းကြည့်လိုက် သည်နှင့် သာမန်နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စွဲလမ်း သွားခဲ့သည်။ ဤအရာသည် လူသား သို့မဟုတ် သားရဲများအတွက် အကြီးမား ဆုံးအကျိုးအမြတ်ဟု သူ ခံစားရသည်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည် “ဖန်ဆင်းရေးနတ်ဘုရားက လူသားနဲ့ သားရဲ တွေကို တကယ် မျက်နှာလိုက်တာပဲ”

၎င်းသည် ပြန်လည်မွေးထုတ်ရန် အကြောင်းအရင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မသိခဲ့ပေ။

ယခု ထိုမိန်းကလေးသည် သူ၏ဧကရီဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အစက မနာလိုဖြစ်ကာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ ကြင်ယာတော် များစွာမြှောက်သည်ကို လက်ခံရတော့သည်။ သို့သော် ထိုကြင်ယာတော်များကို ကလေးမွေးခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ချီရှောင်တွင် သားနှစ်ယောက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်သားရှိလာလျှင်လည်း ကောင်းသည့်အရာဟု သူ မထင်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ကတိဖောက်ဖျက်ခဲ့သည့် မိန်းကလေးကို မတူညီသည့် ခံစားချက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

သည်လိုနှင့် သူဇနီးတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ရခဲ့သည်။ သူ၏ သားများ တစ်ကိုယ်တည်းလူပျိုကြီးမားဖြစ်နေမည်ကို ချီရှောင် မည်သို့စိုးရိမ်နေရမည် နည်း။

၎င်းသည် ချစ်တတ်ခြင်းနှင့် မချစ်တတ်ခြင်းတို့၏ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်ဖြစ်နိုင်သည်။