သစ်ပင်လူသတ်သမား

"ကောင်းကင်က မကောင်းမှုလုပ်ရင် မင်းအသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်... မင်းကိုယ်တိုင် မကောင်းမှု လုပ်ရင်တော့ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး...

လူကြီး မင်းက ကစားချင်​နေတာ ဆိုမှတော့ ငါမင်းကို ရောက်အောင် ပို့​ပေးလိုက်​မယ်​"

လုရွှမ် အော်​​ပြောပြီးတာနဲ့ ရန်ဖေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်​ထဲက ဓားစွမ်းအင်​ဟာ ​ကောင်းကင်​ကို ထိုးတက်​သွားပြီး ယွမ်ယန်ဓားကိုးစင်းနဲ့ ပူးပေါင်းကာ ​ဟိန်းဟောက်​သွားသည်​။

နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ဓားတွေက အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေသော သစ်ပင်ကြီးရဲ့ ပင်စည်ကို ထိမှန်သွားသည်။ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အဘိုးအိုသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်သွားပြီး အတွင်း၌ သွေးများ စီးကျလာသည်။

"ဒါက သစ်ပင်ဝိညာဉ်ရဲ့သွေးပဲ... လုရွှမ် အဲဒါကို သိမ်းထားလိုက်... အနာဂတ်မှာ မင်း အဂ္ဂိရတ်ဆေးတွေ သန့်စင်ရင် အသုံးဝင်လာလိမ့်မယ်..."

ရွှေကျီးကန်းရဲ့ အသံထွက်လာသည်။

လုရွှမ် အမြန်ပြေးထွက်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဥက္ကာပျံတစ်စင်းလို ပြောင်းလဲသွားကာ သစ်ပင်အိုကြီး၏ ပင်စည်ပေါ်ရှိ အပေါက်ကြီးထဲသို့ ရောက်သွားလေသည်။ လက်ဖဝါးကို လှည့်၍ လေပွေကြီးတစ်ခု ဖန်တီးကာ သွေးအားလုံးကို ရွှေကျီးကန်းရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားထဲသို့ စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။

"အား......"

သစ်ပင်အိုကြီးက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သည်။ အဲဒါက သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံး ဘဝရဲ့ အနှစ်သာရ ဆိုပေမယ့် လုရွှမ်က ဒီအတိုင်း စုပ်ပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်​တော့ဘဲ ဟောက်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းက နေရာတွင်ပင် ရပ်နေကာ ၎င်း၏ဝိညာဉ်ကို ထိန်း၍ လူအသွင် ပြောင်းလဲကာ သစ်ပင်တွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်လေး... မင်း​သေလမ်းကို ရှာနေတာကွ!"

လူကြမ်းကြီးက သူ့လက်ဖဝါးကို လျင်လျင်မြန်မြန် လှုပ်ရှားရင်း တံဆိပ်ခတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ပင် သွေးထွက်တာတွေက ရပ်တန့်သွားပြီး အခဲတွေ ဖြစ်သွား၏။

ထို့နောက် သစ်ကိုင်းတစ်စကို ဆွဲယူကာ လှံတစ်လက်အဖြစ် လုရွှမ်ဆီသို့ ထိုးခွင်းလိုက်သည်။

"အို...လူ​သေး​သေး​လေးပဲ"

လုရွှမ် ပြုံးလိုက်​သည်​။

ထို​လူသည် အရပ်သုံးပေခန့်သာ ရှိ၍ အစိမ်းအရောင်ကို ၀တ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများကတော့ သွေးလို နီရဲနေသည်။ လုရွှမ်ရဲ့ နတ်မျက်စိများ ပွင့်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွန်းတောက်နေသည်။ ပြိုင်ဘက်က လျှော့တွက်လို့ မရပေ။

သူသည် ဂရုမူခြင်းကို အစောကတည်းက ကျင့်သားရ​နေခဲ့ပြီးပြီ။ မဟုတ်ပါက သူ ကြိမ်ဖန်များစွာ ကြံဆကာ ရေမြောင်းထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

လုရွှမ်လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ကောင်းကင်ဓားက တောက်ပနေ၏။ လက်နက်ကို ညစ်ညမ်းစေသော အရာတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ရန် လုရွှမ် ကောင်းကင်လက်နက်ကို အမြဲအသုံးပြုခဲ့သည်။

ကောင်းကင်မီးနှင့် နတ်မိုးခြိမ်းသံတို့က မကောင်းမှု အားလုံးကို ဖယ်ထုတ်နိုင်သည်။ ချင်ထျန်းဓားနဲ့ ပေါင်းစပ်၍ ထွက်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မယှဉ်ဝံ့​တော့ပေ။

ချင့ထျန်းဓားသည် လှံကို ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ လုရွှမ် သူ့လက်ဖဝါးကို စောင်းထားသော်လည်း သစ်ကိုင်းလှံကလည်း အလွန်အစွမ်းထက်​နေသည်။ သို့သော် လူကြမ်းရဲ့လက်ထဲမှ လှံသည် ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

လူကြမ်းက အော်ဟစ်ပြီး သူ့လက်တွေကို စုစည်းပြီး နောက်ထပ် လှံတစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြီး ထိုးပြန်သည်။ ဒါက သူ့နေရာပဲ။ ဒါကြောင့် ထုံးစံအတိုင်း သူလိုချင်သလောက် ဒီလှံတွေကို အများကြီး ရှိနိုင်သည်။

လုရွှမ် အမူအရာမှာ ဘာမှမထူးခြားပေ။ သူက အလျင်စလိုမဟုတ်ပဲ ဖီးနစ်နတ်မီးကို အစွမ်းကုန်ထုတ်ပစ်ရန် စွမ်းအားကို အသုံးပြုထားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ သွေးများက တဖြေးဖြေး ပြန်၍ အလုံပိတ်သွားသော်လည်း မီးတောက်တွေကြောင့် အနည်းငယ် စုပ်ယူခံလိုက်ရလေ၏။

“ကောင်လေး... မင်းက သေခြင်းတရားကို ရှာနေတာပဲကွ!”

သစ်ပင်လူသားလေးမှာ ဖီးနစ်နတ်မီးကို တွန်းလှန်ရန် အားထပ်ထည့်ရသည်။

သို့သော် မီးတောက်က သစ်ပင်အိုကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်လို့ အတွင်းအပြင်မှ ခုခံရန် အလွန်ခက်ခဲလာသည်။ အခက်ခဲဆုံးမှာ မသေနိုင်သော သစ်ပင်အိုကြီးသည် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှု ရှိသော်လည်း ဖီးနစ်နတ်မီးကို မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လောင်ကျွမ်းခွင့် ပေးလို့ မဖြစ်ချေ။

အပြင်မှာဆို ဒီမီးတောက်တွေကို တစ်နေရာတည်းမှာ ငြိမ်းသတ်နိုင်ပေမယ့် အခု ဖီးနစ်နတ်မီးကို အထဲမှာ ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်တာက ပိုအန္တရာယ် များပေသည်။ ဖီးနစ်နတ်မီးရဲ့ အရှိန်အဝါကလည်း ကြီးမားပေမယ့် အကျပ်ကိုင်မှုအရ သစ်ပင်ကြီးအား ဖိနှိပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အဘိုးအိုက အသက်ကြီး​နေ​ပြီမလို့ ဒီအတိုင်း ဆက်တိုက်​နေရင် သေမှာ သေချာလေသည်။ ဤမီးတောက်များကို တွန်းထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ယွမ်စွမ်းအားကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ နှစ်ပတ်စက်ကွင်းများကို သုံးခဲ့မိတဲ့ မိမိကိုယ်ကိုပါ ပြန်မုန်းတီးလာသည်။ သူ့အမှားကြောင့် လက်ရှိ ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာပါပဲ။

လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်စဥ် သစ်ပင်အဘိုးကြီးက တကယ်ကို မုန်းတီးမှုအပြည့်နဲ့။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချထားပြီး ယခု သူသည် ချောမောသော လူဆီက သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ရန် အစာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ မဟုတ်ပါက သူထိန်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်လေး ငါမင်းကို မှတ်ထားတယ်!"

သစ်ပင်အိုကြီးက အော်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် သွေးအိုင်ထဲမှာ ပျောက်သွား၏။ သွေးများက တခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သစ်ပင်က ရုတ်ချည်း ကြီးပြင်းလာကာ လူသားခန္ဓာကိုယ်က တခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လုရွှမ်လည်း ရုတ်တရက် ကမ္ဘာကြီး လည်ပတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် သစ်ပင်တွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက် သစ်ပင်ကြီးက ရုတ်တရက် ပြိုကျကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

မီးတောက်များက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး တခဏချင်းတွင် အကိုင်းအခက်များနှင့် သစ်ရွက်များ အားလုံးကို ဖီးနစ်မီးထဲသို့ မျောပါသွားခဲ့သည်။

လုရွှမ် မီးထဲမှ ခုန်ထွက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲများကလည်း မီတာတစ်ရာအတွင်း လုရွှမ်ဆီ ချဉ်းကပ်သွားဖို့ သတ္တိမရှိပေ။

အဲဒါက နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ကို တက်သွားတဲ့ ဧရာမသစ်ပင်ကြီး ဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်း လုရွှမ်လက်ထဲ သေမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် လုရွှမ်က သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရား အဖြစ်သို့ပါ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

စော်ကားဖို့ မတတ်နိုင်ရင် ရှေ့ကို အလျင်စလို မတိုးတာ အကောင်းဆုံးပင်။

လုရွှမ် မီးတောက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး အမြင့်ကြီးကနေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သားရဲများက ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ငုံ့ထားကြတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ရန်ဖေးလည်း ကောင်းကင်အထက်က လုရွှမ်ကို မျှော်ကြည့်ရင်း သူမ မျက်လုံးများက ဤလူကို အနိုင်ယူရမည်ဟု ကြွေးကြော်နေ၏။

"ကောင်းပြီ... သွားကြရအောင်။"

နှစ်ယောက်သား စိတ်ရှုပ်စရာတွေက ချန်ထားခဲ့ကာ ထွက်သွားကြသည်။ သားရဲအားလုံး အချင်းချင်း ပြန်ကြည့်နေကြစဥ် အချင်းချင်းရဲ့ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရားများကို ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့နေရလေ၏။

လေပြေ​လေး တိုက်ခတ်လာတဲ့အခါ စိမ်းလန်းသော မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ကျလာကာ သစ်ပင်ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြာအဖြစ် လုံးလုံး လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။ ငိုသံတစ်သံ ထပ်ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သားရဲတွေလည်း တောတွင်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကြသည်။

မိုးခြိမ်းသံများ တဟုန်းဟုန်းနှင့် မြည်လာပြီး မိုးဖွဲဖွဲ ကျလာစဥ် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို မြူခိုးများက ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ရန်ဖေးသည် ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်သွားနေသော လုရွှမ်ကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။

“ရှင် တကယ် အောက်ဖက် ကမ္ဘာကလား”

သူမ မယုံဖူးသလို ယုံလည်း မယုံချင်ခဲ့။ သို့သော် အတွေ့အကြုံအရ လုရွှမ်က ရန်သူရဲ့ အားချက်များကို အထပ်ထပ်အခါခါ တိုက်ခိုက်တတ်တာကြောင့် သူမစိတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

ဒီလိုလူက တကယ် လိမ်ပါ့မလား။

သူမ လေးလေးနက်နက် သံသယ ဖြစ်မိလာသည်။

လုရွှမ်က အောက်ခြေကမ္ဘာကနေ ဘယ်လိုများ ခွဲထွက်နိုင်တာလဲ။ ဒါက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တဲ့သူသာ လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ရန်ဖေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သူ့အမူအရာက ဘာမှမထူးခြားသလိုပင်။ သူမက အဝေးမှ မြောင်းမြောင်၊ ရှန်းရှန်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။ ရန်ဖေးကို သူမုန်းတီးနေတာ မဟုတ်ဘဲ ရန်ဖေးရဲ့ ကြီးလေးတဲ့တာဝန်ကို သူသဘောပေါက်တာကြောင့်ပါပဲ။

မြောင်းမြောင်နဲ့ ရှန်းရှန်းရဲ့ သူ့အပေါ်က ခင်မင်ရင်းနှီးမှုသည် သဘာဝသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ရန်ဖေးကတော့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ မလွဲမသွေ ရှိ​နေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က ထိုသို့သောလူများကို သနားမိဖူးသည်။ အမှန်မှာ အဲဒီလူတွေရဲ့ ပန်းတိုင်က ထိုထက်မကခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးသည် ၎င်းတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုသာဖြစ်သည်။ ရန်ဖေးက သူမရဲ့ ရိုးသားမှုကို မပြခဲ့ရင် သူကလည်း အလွယ်တကူ လျှော့ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ကိုယ့်ကိုကိုယ် တခြားသူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဥ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ဆံရမလဲ။ သူ ဘယ်လိုဆက်ဆံမလဲ ကိုယ်ကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြန်ဆက်ဆံပေးမယ်။

ဒါက လုရွှမ်ရဲ့ နိယာမပါပဲ။

ရန်ဖေးက လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ ယူဆထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို ထမ်းထားသည်။ ကောင်းကင်ကမ္ဘာ ပြိုလဲသွားမယ် ဆိုတာက ဘာမှမဟုတ်သေးချေ။ သူတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ထိန်းသိမ်းထားချင်တာမို့သာ။ ထိပ်တန်း အင်အားတွေရှိနေရင် အောက်မှာ အတင်းအကြပ် တွန်းအားပေးတဲ့ အင်အားစုတွေလည်း ရှိလိမ့်မည်။

လုရွှမ်အမြင်တွင် တွန်းအားပေး ခံရသူတွေ အားလုံးက လူသားများဖြစ်ပြီး ကွဲပြားမှုမရှိပေ။ ကောင်းကင်ကမ္ဘာက ဒြပ်စင်ငါးပါးယင်းယန်ဂိုဏ်း ပျောက်ကွယ်သွားပါက လူသားမျိုးနွယ် ပျက်သုဉ်းသွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုထက် အရေးကြီးလိမ့်မည် မဟုတ်။

ဒါ့အပြင် ဒြပ်စင်ငါးပါး ယင်းယန်ဂိုဏ်းက ကြီးမြတ်သော ဂိုဏ်းကြီး မဟုတ်သောကြောင့် ၎င်းကို ဆည်းကပ်နေရန် မလိုအပ်ပေ။