လူတစ်ဦးကိုသတ်

လုရွှမ်ရဲ့ လက်များသည် သံလုံး သံခဲကြီးလိုပင်။ သူသည် မြွေလူသားရဲ့ လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

မြွေလူသားရဲ့ လက်သီး စွမ်းအားသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော သမုဒ္ဒရာထဲ ဝင်ရောက်ပြီး မမြင်နိုင်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အတိုင်းပင်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် လုရွှမ်က ၎င်းကို တွန်းထုတ်လိုက်တာကြောင့် နောက်ပြန် ခေါက်သွားခဲ့ရသည်။

မြွေလူသားရဲ့ မျက်နှာမှာ မယုံနိုင်စရာတစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသလိုပင် ရုတ်တရက် အလွန်ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မကူညီနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်သွား၏။

ဒါပေမဲ့ လုရွှမ်ရဲ့လက်ထဲမှာ သူ့လက်သီးက ရှိနေတုန်းပဲ။ မြွေလူသားက နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပေမယ့် သူ့ရဲ့လက်သီးကတော့ မလှုပ်​သေးပါဘူး။ အရိုးကျိုးတဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြွေလူသားရဲ့ လက်မောင်းမှာ အဆစ်လွဲသွားခဲ့သည်။

လုရွှမ် ရှောင်တခင် လွှတ်လိုက်ပြီးတာနဲ့ မြွေလူသားလက်က လွတ်သွားကာ ဝုန်းကနဲ အသံနဲ့အတူ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကုန်းပေါ်မှာ လဲကျသွားသည်။

ဝုန်း!

လုရွှမ်ကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပိန်လှီယုတ်မာပုံရသော ဤလူသားက ဒီလောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အစွမ်းသတ္တိ ရှိနေမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မယုံနိုင်ပေ။

"လူသား... မင်းသေလမ်းတာကို ရှာနေတာပဲ!"

မြွေလူသားအစ်ကိုက ဒေါသတကြီး ပြေးထွက်လာပြီး ခါးမှာ ချိတ်ထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

လျိုရှန်း အရင်ကတည်းက သတိပေးထားပြီးသား ဖြစ်လေသည်။ အခုက ကျိုးနွံနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်တော့ချေ။

လုရွှမ် ချင်ထျန်းဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထူထဲသော ဓားကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် လွှဲယမ်းချလိုက်သည်။ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလာသော မြွေလူသား၏ တစ်ဖက်သွားဓားက အမိုးအကာလှေပေါ် ရိုက်ခတ်လာ၏။

အစိမ်းရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ထူထဲသော တစ်ဖက်သွားဓားတို့ ထိခတ်သွားသည်။

မြွေလူသားရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက အချိန်နဲ့ တပြေးညီပါပဲ။ မဟုတ်ပါက လုရွှမ်ဓားမှ သူ့ဦးခေါင်းကို ထိမှန်သွားလိမ့်မည်။

"လူသား... မင်း!"

လုရွှမ် နောက်ကလိုက်ကာ နောက်ထပ် ကန်သွင်းလိုက်သည်။ မြွေလူသားညီက တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး သူ့ဓားကို အပေါ်ကို လှည့်၍ ပြေးဝင်လာသည်။

"လူသား... ငါက ဂရုမစိုက်နေဘူးလို့များ ထင်နေလား?"

သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကပါ သူ့အစ်ကိုနဲ့ အတူတူနီးပါး ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

သူ ဓားကို လှည့်လိုက်စဉ်တွင် လုရွှမ်ရဲ့ ကန်ချက်က ဓားဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရမှာ သေချာသော်လည်း ကန်ချက်က အလွန် လျင်မြန်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတာကြောင့် သူအချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့။

လုရွှမ် တစ်ချက်လှည့်ကာ လှေကလေးဆီသို့ ပြန်ရောက်ရှိလာပြီး ကမ်းပေါ်ရှိ လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တက်ချင်ရင် တစ်ယောက် တက်ခဲ့! မတက်ရင် ထွက်သွား!"

လုရွှမ်အသံက ငြိမ်သက်နေသော်လည်း တန်ခိုးအာဏာကတော့ အပြည့်ပင်။ မြွေလူသား နှစ်ကောင်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး လှေပေါ်ရှိ သတ္တဝါအားလုံးကလည်း လုရွှမ်ကို ကြောက်စိတ်အနည်းငယ်ဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။

"လူသား... မင်း ဒီလောက် မာနကြီးရဲနေရင် ဆင်းလာခဲ့!"

လုရွှမ်ဆီက လှောင်ပြောင်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နေဖြိုခွင်းနတ်လေးကို ထုတ်ယူကာ အစွန့းတစ်ဖက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ စိုက်လျက် မြွေလူသားနှစ်ကောင်ကို ဘာမှမထူးခြားဘဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။

မြွေလူသားနှစ်ကောင်မှာ သူကြည့် ငါကြည့်ဖြင့်။ ပြီးတော့ နေဖြိုခွင်းနတ်လေးကို ကြည့်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ ခေါင်းချင်း အမြီးချင်းဆက်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စက်ဝိုင်းပုံစံ လည်ပတ်လိုက်ကြသည်။

အသက်ရှုသံများ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းလာပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများ တိုးဝင်လာသည်။ စက်ဝိုင်းက ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး လုရွှမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွား၏။

လုရွှမ်: "ဆန်းကြယ်သားပဲ!"

နေဖြိုခွင်းနတ်လေးကို လမင်းပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ဆွဲယူလိုက်ပြီးတာနဲ့ မြှားတစ်စင်း ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဝိညာဉ်မြှားသည် စက်ဝိုင်းအတွင်း ထိမှန်ကာ တိုက်ရိုက် လွတ်သွား၏။

"ကောင်းပြီ!"

လုရွှမ် တိတ်တဆိတ် အော်လိုက်သည်။

အခုလေးတင် မြှားကို လုံး၀နီးပါး ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဖွဲ့ထားတဲ့ စက်ဝိုင်းဟာ အင်အားမရှိသလောက်ပါပဲ။

လုရွှမ် ဤမဖြစ်နိုင်သော နည်းလမ်းကို အထူးစိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ တကယ်တော့ ပင်လယ်လက်စည်းတံဆိပ်ကို ကိုင်ထားရင်တောင်မှ စွမ်းအားအားလုံးကို အောင်အောင်မြင်မြင် အသွင်ပြောင်းထားပြီး ရန်သူက ရုန်းမထွက်နိုင်ပါဘူး။

အထူးသဖြင့် သားရဲတွေ ခွန်အား ပိုကြီးလာသောအခါတွင် အသွင်ပြောင်းချင်တဲ့ အခက်အခဲကလည်း သဘာဝအလျောက် ကြီးမားလာလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မှော်အစွမ်းတွေကတော့ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် ပြိုင်ဘက်၏ အင်အားကို လုံးလုံးလျားလျား ပြန်ညွှန်းနိုင်သည် သို့မဟုတ် တန်ပြန် တိုက်ခိုက်နိုင်လျှင် ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်လာမလဲ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆုပ်ကိုင်ထားပုံက စူးစမ်းဖို့ လမ်းစပါပဲ။

လုရွှမ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ့မှာလည်း ထူးခြားတဲ့ မှော်အစွမ်းတွေ ရှိနေပါသေးသည်။ လောလောဆယ် အရေးကြီးဆုံးက ဒီလူနှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူဖို့ပဲ။

လုရွှမ် လေးကို တစ်ဖန် ကွေးလိုက်ပြီး လေးညှိ့ပေါ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်မြှား တစ်စင်း၊ နှစ်စင်း၊ သုံးစင်း စုရုံးလာသည်။ မြှားသုံးစင်းက ကြယ်သုံးစင်း လပေါ်တွင် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေလေသည်။ မြှားသုံးစင်း တစ်ချိန်တည်းနီးပါးတွင် ပစ်လွှတ်လိုက်ချိန် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသော ဗဟိုချက်စက်ဝိုင်းများကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ညီအကိုနှစ်ယောက်၏ စက်ဝိုင်းများ ကွဲသွားသော်လည်း ၎င်းတို့က လေထဲတွင် လွင့်မျောကာ ပြန်ဆက်သွားခဲ့သည်။

"ဟေ့ လူသား... ငါတို့ညီအကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ မှော်အစွမ်းတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြိုခွဲနိုင်မယ် ထင်နေလား?!"

"ဟုတ်တယ်... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ် ဒါပေမယ့် ငါ့မှာလည်း မြှားတွေအများကြီး ရှိသေးတယ်"

လုရွှမ် နတ်လေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး မြှားတစ်စင်း၊ မြှားတစ်စင်းဖြင့် အမြန်ပစ်ခွင်းလိုက်သည်။ ရှေ့ခြေဖြင့် လမ်းလျှောက်ကာ နောက်ခြေဖြင့် လှမ်းပစ်လုနီးပါး မြှားသည် ကြယ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ စက်ဝိုင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

"ဟားဟား!"

"လူသားတွေက မိုက်မဲလိုက်တာ... ငါတို့ရဲ့ မှော်အစွမ်းတွေကို ဖြိုခွဲချင်နေတာပဲ အရူး!"

……

မကြာခင်မှာပဲ လုရွှမ်ဟာ မြှားရာပေါင်းများစွာကို ပစ်ခတ်ခဲ့ပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ​မြွေလူသားတွေရဲ့ အော်သံတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတွေနဲ့အတူ ရံဖန်ရံခါ အလင်းတန်းတွေ ဖြာထွက်လာကာ မြွေနှစ်ကောင်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား မမြင်နိုင်တော့ချေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ လုရွှမ်က ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီး ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ့ခြေထောက်များသည် ယခင်ကအတိုင်း လုံးဝ မလှုပ်မရှား။ မြှားများသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်၍ တစ်ကြိမ်လျှင် မြှားတစ်စင်း ပစ်ခတ်နေကာ အရှိန်က မလျှော့သလောက်ပင်။

လှုပ်ရှားမှုက အချိန်နှင့်အမျှ အလွန် ချောမွေ့နေသည်။

ပြောင်းလဲသွားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ လုရွှမ်ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရောင်ဝါသည် မြှားပစ်တိုင်း လေထုသည် ပြင်းထန်စွာ တိုးမြင့်လာပြီး အထီးကျန်ဆန်လာသည်။

အစပိုင်းတွင် မြွေညီအကို နှစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးရဲ့ ဖိအားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အမိုးပကာလှေပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည်လည်း တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်သွားကြသည်။

အဲဒီစွမ်းအားတွေ ပျံ့သွားတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မခံနိုင်လောက်ချေ။

ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ လူသားတစ်ယောက်မှာ ဒီလိုစွမ်းအားတွေ ဘယ်လိုရှိနိုင်မလဲ။ ပြီးတော့ နယ်ပယ်က အရမ်းနိမ့်နေသေးတယ်လေ။

လူသားများသာ ဒီလူလောက် တန်ခိုးကြီးနေပါက ဘယ်သူက လူသားများကို လှောင်ရယ်ရဲပါတော့မလဲ။

နောက်ဆုံး မြှားတစ်စင်းကို ပစ်သတ်လိုက်ရာ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ မှော်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ဦးမှာ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် လွင့်ရုံတင် လွင့်သွားကာ ကျန်တစ်ဦးမှာတော့ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့သည်။

လုရွှမ် မြွေလူသားကို လက်ဖဝါးနဲ့ စုပ်ယူ ဖမ်းထားလိုက်သည်။

"တက်လာခဲ့!"

မြွေလူသားမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လှေပေါ် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက လုရွှမ်ကို အသက်ဆက်ရှင်လိုသောကြောင့် မသေချင်ကြောင်း ပြောနေ၏။

"လူသား.... မင်း မင်း ဘာလုပ်ချင်​နေတာလဲ"

သူ ထိတ်လန့်ပြီး မာနတောင် မရှိတော့ချေ။

"ရိုးရှင်းပါတယ်... အသက်မပြည့်ခင်မှာ ရှိခဲ့တဲ့ မှော်အစွမ်းတွေအကြောင်း ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြစေချင်တယ်.. ငါ အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေလို့..."

မြွေလူသားမှာ အာမခံဝံ့သောကြောင့် လုရွှမ်ဆီကနေ တဲထဲသို့ ပစ်ချမခံရမီ သဘောတရားအားလုံးကို ရှင်းပြပြီး စိတ်မြင်ကွင်း တစ်ခုဖြင့် သရုပ်ပြခဲ့သည်။

တခြားသူတွေကလည်း ဘာထင်မြင်ချက်မှ ဝင်မပေးကြချေ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘယ်သူတွေကို ချန်ထားခဲ့ရမလဲ ဆိုတာ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်ပါလား။