စောင့်စရာမလိုတော့

တကယ်တော့ လင်းတန်အံ့အားသင့်သွားရုံသာမက ဒေါင်ဝမ်ဝမ်၊ လင်းချူလီ၊ ဂျင်ဒန်နဲ့ တခြားသူတွေ အားလုံးက ရွာရဲ့အနောက်ဘက်ကို သံသယတွေနဲ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှန်ဝူကျေးရွာ၏ စည်းမျဉ်းများအရ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်များ၊ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲတော်များနှင့် မွေးနေ့အခမ်းအနားများကျင်းပခြင်းမှလွဲ၍ မီးပုံးပစ်ခြင်းကိုတားမြစ်ထားသည်။

ယနေ့သည်နှစ်သစ်ကူးနေ့လဲမဟုတ်ပေ

နောက်ပြီး အိမ်မှာ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ သူတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။

လင်းရှောင်ရီက သူမအဖေ မီးရှူးမီးပန်း ပစ်လွှတ်တော့မည်ကို မြင်တော့ အဝေးမှာ သွားရပ်လိုက်ပြီး နားရွက်ကို အုပ်ထားလိုက်သည်။

နောက်အခိုက်တွင် သူမဖေဖေ ရပ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ “ဖေဖေ၊ နှင်တံကို မလွှတ်နိုင်ဘူးလား” ဟု အော်​ပြောလိုက်သည်။

“လွှတ်မှာပေါ့” လင်းတန်သည် စကားပြောပြီးသောအခါတွင် သူသည် မီးခြစ်ဆံတစ်ခုကို မီးညှိကာ မီးရှုးမီးပန်းပေါ်သို့တင်လိုက်သည်။

“ပန်း...ပေါက်!”

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော မီးရှူးမီးပန်း ပစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပြန့်ကျဲသွားသောကြောင့်မြင်ကွင်းကို ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာစေသည်။

ဆွေမျိုးသားချင်းများ သည်လဲအချင်းချင်း နှုတ်ဆက်နေကြသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေး စားပွဲတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

လင်းဖန်ကိုမြင်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်သွားကာ “လင်းဖန်? မင်းဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်လာတာလဲ?မင်းငါ့ကိုဘာလို့မပြောတာလဲ!”

ဒီလူကို ချမ်စီရီလို့ခေါ်ပြီး လင်းဖန်နဲ့အတူဒီရွာမှာနေထိုင်ကြပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သည် အသက်ရွယ်တူတူပင်ဖြစ်သည်။

ချင်းရှီကျေးရွာတွင် မူလတန်းကျောင်းတစ်ကျောင်းသာရှိသဖြင့် အတန်းတစ်ခုစီတွင် အတန်းတစ်တန်းသာရှိသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းဖန်နှင့် ချမ်စီရီတို့သည် အတန်းဖော်များဖြစ်သည်။

စာသင်ခန်းထဲမှာ အတူတူလေ့လာပြီး ကျောင်းပြီးရင် အတူတူကစားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အလွန်ကောင်းသော သူငယ်ချင်းများဖြစ်ကြသည်။

လင်းဖန်က “ငါအခုမှရောက်တာ”

ယေဘူယျအားဖြင့်ဆိုရသော် တောင်ရွာတွင် မင်္ဂလာပွဲကျင်းပသည့် မိသားစုများသည် ဆွေမျိုးများ၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် ရွာရှိလူတိုင်းကို လာရောက်စားသောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ကြသည်။

လင်းတန်က “စီရီ၊ ရွာအနောက်ဘက်ခြမ်းမှာ လူတစ်ယောက်က မီးရှူးမီးပန်း ပစ်တဲ့အသံကို ငါကြားလိုက်ရတယ်။ ဒီနေ့မှာပျော်စရာကောင်းတဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခုခုရှိလို​ြလား”

“ဒါက ဝမ်စူ ရဲ့ မိသားစုပါ... သူတို့မိသားစုက ဘာဖြစ်နေမှန်းကို မသိဘူး။ ဒီနေ့ နေ့လယ်က မှသူ့အဘိုးက သူ့ရဲ့ အသက် 70 နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ဖြစ်မယ်လို့ ရုတ်တရက် ပြောခဲ့တယ်!” ချမ်စီရီက ပြောလိုက်သည်။

ဒီစကားကိုကြားတာနဲ့တပြိုင်နက် လင်းတန်၊ ဒေါင်ဝမ်ဝမ်၊ လင်းချူလီ၊ ဂျင်ဒန် နဲ့ တခြားသူတွေ အားလုံးဟာ အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်စူရဲ့အဖိုးက ဝမ်ပိုင်လို့ခေါ်သည်။

ဝမ်မိသားစုနှင့် လင်းမိသားစုတို့သည် လယ်ကွင်းများနှင့် ဆက်စပ်နေကြသည်။

ထိုနှစ်တွင် မိုးသည်းစွာရွာသဖြင့် လယ်ကွင်းများတွင်ရေများပြည့်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

လင်းဖန်၏အဘိုး လင်းချူလီသည် လယ်ကွင်းများတွင်ရေပြည့်ပြီးစပါးမစိုက်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရေအမြန်စီးဆင်းစေရန် မိသားစုနှစ်စု၏ လယ်ကွင်းများတစ်လျှောက် တွင်မြောင်းတစ်ခုတူးခဲ့သည်။

ဝမ်နှင့် လင်းမိသားစုနှစ်စုသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် သဟဇာတမဖြစ်နေသည်မှာ ဤမြောင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ပိုင်သည် လင်းချူလီက မြောင်းတူးထားသောကြောင့် လင်းချူလီစီတွင် သူ၏လယ်ကို အပ်ထားသည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် ဒေါသထွက်နေသည်။

လင်းချူလီ သည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်သည်ဟု ထင်မြင်မိသော်လည်း အခြားသူများ၏ ဆေးထိုးခြင်းခံရမှုကြောင့်ဝမ်ပိုင်သည်အမှန်တရားကိုမမြင်နိုင်ဘဲနှစ်ယောက်သား စကားများရန်ဖြစ်နေကြပြီး ယနေ့အထိတိုင်အောင် ရန်ဖြစ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

လင်စချူလီ ၏မိသားစုတွင် မြေးတစ်ယောက်ရှိသောအခါဝမ်ပိုင်သည်လည်း မြေးတစ်ဦးရှိလာခဲ့သည်။ ။

လင်းချူလီရဲ့ မိသားစုက အပြင်မှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်တဲ့အခါ ဝမ်ပိုင်သည်လည်း အိမ်ကိုလိုက်ဝယ်သည်။..

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ယှဉ်ပြိုင်နေတာကို ဘယ်တော့မှ မရပ်ခဲ့ပေ။

အစတုန်းကတော့ တကယ့်ကို လယ်ကွင်းတစ်ခုကြောင့်ဟုထင်မှတ်နိုင်သေးသည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် လယ်ကွင်းများသာမက မျက်နှာနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာများပင်ပါဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ယခုတော့ လင်းချူလီက သူ့အသက် 70 ပြည့်မွေးနေ့ကို ဒီနေ့ ကျင်းပမယ်လို့ ဟိုးအရင်ကတည်းကရွာကသူတွေကိုပြောခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ယမန်နေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဝမ်ပိုင်သည် ၎င်း၏ အသက် ၇၀ ပြည့်မွေးနေ့ကို ယနေ့ကျင်းပမည်ဖြစ်ကြောင်း ရွာသို့အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

ဒါကတိုက်ရင်ဆိုင်မှု တစ်ခုမဟုတ်ပေ။

မွေးနေ့ပွဲ နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက် ကျင်းပခဲ့သည်။

ရွာသားတွေကတော့ဘယ်ကိုသွားမလဲဆိုတာ

က သူတို့ရွေးချယ်မှုအပေါ်မူတည်သည်။

ချင်ရှီကျေးရွာတွင်တစ်နေ့ထဲတွင် ပါတီနှစ်ခုရှိလျှင် ရွာသူရွာသားများသည် ပိုက်ဆံချမ်းသာပြီးအဆက်အသွယ်ရှိသောလူများကိုသာအဓိထားသွားမည်ဖြစ်သည်။

လင်းချူလီ၏မိသားစုတွင် အထူးကျော်ကြားသော ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများမရှိ​ယဝမ်ပိုင်တွင် ချင်ရှီရှိ ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ အထွေထွေမန်နေဂျာဟု ဆိုထားသော သားတစ်ယောက်ရှိပြီး ချင်ရှီတွင် ပညာရေးကဏ္ဍတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် တူတစ်ဦးလည်း ရှိသည်။ .

လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ဘဝမှာ အသက် 70 နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ကိုတစ်ခါပဲကျင်းပခွင့်ရှိသည်။

အဲ့လိုမွေးနေ့ပွဲကို ဘယ်သူမှမလာရင်အဆင်မပြေပေ။

“ဗွမ်း!”

ထိုအချိန်တွင် ကားများသည် ရွာအနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်လျက် ရှိသည်။

ထို့နောက် ရွာအနောက်ဘက်တွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ထပ်မံပေါက်ကွဲလာခဲ့သည်။

ချင်ရှီကျေးရွာမှ ရွာသားများသည် လှုပ်ရှားမှုကို သိသိသာသာ သတိပြုမိကြပြီး ရွာအနောက်ဘက်သို့ တယောက်ပြီးတယောက် ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ပိုင်၏အိမ်ရှေ့တွင် Mercedes-Benz နှင့် BMW ကဲ့သို့သော ဇိမ်ခံကားခြောက်စီး သို့မဟုတ် ခုနစ်စီးခန့် ရပ်ထားခဲ့ပြီး အလွန်ခမ်းနားလှသည်။

ကော်ဇောနီခင်းထားသကဲ့သို့ မြေပြင်တစ်ခုလုံး မီးရှူးမီးပန်း အကြွင်းအကျန်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရွာသားများစွာသည် ဝမ်ပိုင်၏အိမ်ဆီသို့လာရောက်ကြသည်။

“အန်ကယ်လီ၊ မွေးနေ့ပွဲကို လာလည်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“ဦးလေးဇောင် လာပေးလို့ကျေးဇူးပဲ၊ဒီမှာလာထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက် မုန့်စားပါ’’”

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ဈေးဆိုင်တစ်ခုလိုဖြစ်ပြီး အလွန်အသက်ဝင်လှသည်။

ယနေ့ ဝမ်ပိုင် သည် တရုတ်ရိုးရာဝတ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ၏ ဆံပင်များကို အထူးအနက်ရောင် ဆေးဆိုးထားသည်။

သို့သော် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများနှင့် ကုန်းနေသည့် ခါးများကြောင့်သူ၏အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

“​မွေး​နေ့ရှင်ရောက်​​လာပြီ!”

“ပျော်ရွင်ဖွယ်ရာမွေးနေ့ဖြစ်ပါစေ”

...

ဝမ်ပိုင်ထွက်လာသည်ကို လူတိုင်းမြင်သောအခါတွင် အားလုံးက သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

“ငါ့မွေးနေ့ပွဲကို လာပေးလို့ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်” ဝမ်ပိုင်ငပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ပိုင် သည် တံခါးရှေ့မှ ရွာသားများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာသူ၏ မျက်နှာဟောင်းကြီးတစ်ခုလုံး အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး လင်းချူလီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာတွင်သူနိုင်သည်မှာ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသောကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။

...

ဝမ်ပိုင် ၏ တက်ကြွသော မြင်ကွင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လင်းချူလီ ၏ အိမ်သည် အနည်းငယ် လူသူကင်းမဲ့နေပုံရပြီး သူငယ်ချင်းကောင်း ရွာသား အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။

အိမ်အလွတ်ရှေ့တွင် စားပွဲအနည်းငယ်သာ ကျိုးတိုးကျဲတဲ ခင်းထားသည်။

ရွာသူရွာသားတွေနည်းသောကြောင့် ဒီစားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်တွေက လုံလောက်သည်။

ရွာသားများ၏ ရွေးချယ်မှုအတွက် လင်းချူလီ က အပြစ်မပြောပေ။

နောက်တစ်ခုက ဧည့်သည်တွေကို ရိုသေလေးစားခြင်းဟာ ချင်ရှီရွာရဲ့အစဉ်အလာပင်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့၊ ဒါက သူ့မွေးနေ့ပွဲပဲ၊ ဒါပေမယ့် အခုက လူသိပ်မရှိတဲ့အတွက် သူ့စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်စရာတွေ ရှိနေတာတော့ ရှောင်လွှဲလို့မရခဲ့ပေ။

ချမ်စီရီကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်က နည်းနည်းမှားနေတယ်လို့ ခံစားရပြီး “ဝမ်စူနဲ့ သူ့မိသားစုက လွန်လွန်းလှတယ်။ ဒီလို ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးကိုပျက်စီးအောင်လုပ်နေသလိုပဲ၊ သူ့ဆွေမျိုးတွေက ပိုအားကောင်းပြီးချမ်းသာနေလို့လား”

“လင်းဖန်မင်း သူဌေးဖြစ်လာရင် ဝမ်စူ နဲ့ သူ့မိသားစုတို့ထက်သာတဲ့ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတစ်ခုလုပ်ရမယ်၊ ဒါမှသူတို့ဘာလုပ်နိုင်မလဲ ကြည့်ရအောင်!”

လင်းဖန်က ချမ်စီရီ၏ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး “ဒါဆို မင်းစောင့်စရာမလိုတော့ဘူး” လို့ ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။

အသံကျသွားသည်နှင့် ရွာအဝင်ဝတွင် ကားသံများ မြည်လာခဲ့သည်။

တစ်စီး၊ နှစ်စီး၊သုံးစီး...

ဇိမ်ခံကားတစ်စီးသည် အဝေးမှ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းဖန်၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာပေါ်မှာငါကအချမ်းသာဆုံးပဲ

ဘာသာပြန်-စောင့်ချောကြီး