မတိုးမဆုတ်သာ အခြေအနေ
Vol. 106 Ch. 1577
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နှစ်ယောက်သား ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူဆောင်ရွက်ကြသည်။
အိပ်ရာထ၊ မျက်နှာသစ်၊ မနက်စာစား ၊ ပြီးလျှင် အလုပ်သို့ အတူသွားသည်က ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် တစ်ခုလိုပင်။
သို့သော် ကျီချင်းရန်မှာမူကား လတ်တလော အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် လင်းရီသည် မနက်စာကို သူမအတွက်ပါ ပြုလုပ်ပေးထားခဲ့သည်။
သူမကို ကုမ္ပဏီသို့ လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် လင်းရီ ထွက်ခွာရန် အလျင်မလိုချေ။ ထိုအစား ဝမ်ရင်းထံသို့ သွားလိုက်၏။
ရုံးခန်းထဲတွင် ဝမ်ရင်းသည် ကုမ္ပဏီသို့ ယခုလေးတင်မှ ရောက်လာပြီး အဝတ်လဲနေသည်။ လင်းရီ ဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ သူမ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။
“ နင် ဥက္ကဌကျီကို ခုလေးတင် အလုပ်လိုက်ပို့ပြီးတာလား …”
ဝမ်ရင်းသည် လင်းရီကို အထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ဖြုတ်ထားသည့် အင်္ကျီကြယ်သီးတို့အား အမှုမထားပါဘဲ လင်းရီအား ထွေးပွေ့လိုက်၏။
“ ဘာလဲ ... မနေ့ညက အပြည့်အဝ မပေါက်ကွဲလိုက်ရလို့ ခု အစ်မဆီ လာရှာတာလား ဟုတ်လား …” ဝမ်ရင်း အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး “ ကြည့်ရတာတော့ အသစ်ဝယ်ထားတဲ့ ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်က အသုံးဝင်လာပြီနဲ့ တူတယ်…”
“ ဘာတွေ ပြောနေတာ … ကျွန်တော်က အဲ့ကိစ္စရှိမှပဲ အစ်မရင်းကို ရှာရမှာလား …”
“ အစ်မလည်း အဲ့တစ်ခုပဲ နင့်ကို လုပ်ပေးနိုင်တာလေ… အစ်မကူညီပေးနိုင်တာဆိုလို့ အဲ့တာပဲ ရှိတယ်…”
“ ဟင်း … ကိုယ့်ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို အရင်မှန်ကန်အောင် လုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်… အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးကြားက သွေးသားနှီးနှောတယ်ဆိုတာ သေးငယ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသာသာပါပဲ…”
ပြောပြီးနောက် လင်းရီသည် ဝမ်ရင်း၏ တင်ကို တအားဖျစ်ညှစ်လိုက်ကာ သူမအား အော်ညည်းသွားစေခဲ့သည်။
“ နားလည်ပြီလား … “
“ နားလည်ပြီ … ညင်သာပေးလေ…” ဝမ်ရင်းသည် လင်းရီ၏ ရင်ဘက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ကာ “ အစ်မက အသက်ကြီးနေပြီ.. နင်ဒီလိုတွေ အကြမ်းပတမ်း နိုင်နေမယ်ဆို အစ်မက ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်တော့မှာ …”
“ ဒါဆို လိမ္မာအောင်နေ…”
“ ဒီအစ်မကြီးက သေချာပေါက် လိမ္မာမယ်… နင် လိုချင်တဲ့ အနေအထားတွေ အကုန်လုံး လုပ်ပေးနိုင်တယ်…”
ဝမ်ရင်းသည် လင်းရီအနားက ပြန်ခွာ၍ “ ဒီကို တခြားကိစ္စနဲ့ လာခဲ့တာလား … အိမ်ပြန်ပြင်ဖို့ ကိစ္စနဲ့လား .. အဲ့အတွက်ဆိုရင်တော့ လုပ်ထားပြီးပြီ... ”
လင်းရီသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲက ဘူးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ “ ဒါ အစ်မရင်းအတွက် …”
လီချူးဟန်ကဲ့သို့ပင် ဝမ်ရင်းသည်လည်း လည်ဆွဲတစ်ခုဖြစ်မည်ကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းလိုက်နိုင်သည်။
“ လည်ဆွဲလား …”
ပြောရင်းဖြင့် ဝမ်ရင်း ဘူးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံသည် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့၏။
“ မောင်လေးရီရဲ့ အမြင်က တော်တော်လေး တိုးတက်လာမှန်း ခုမှ သတိထားမိတော့တယ်… ဒီဇိုင်းက တကယ်လှသားပဲ…”
“ ကျွန်တော် ဝယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး … အမေ ဝယ်ခဲ့တာ…”
“ နင့်အမေ…” ဝမ်ရင်း ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပြီး “ မောင်လေးရီက မိဘမဲ့တစ်ယောက် မဟုတ်လား …”
“ မိဘမဲ့တွေကလည်း ကျောက်တုံးကနေ မွေးလာတာမှ မဟုတ်တာ …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ ကျွန်တော့်မှာ အမေရင်းရှိတာပေါ့ …”
“ အမေက . . . . . . . . “
ပြီးနောက် လင်းရီသည် သူနှင့် ချင်ရင်ယွဲ့၏ ရင်းနှီးပတ်သက်မှုကို ဝမ်ရင်းအား အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြ၍ လည်ဆွဲ၏ ဇစ်မြစ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
ဝမ်ရင်း ငိုမိသွားခဲ့၏။ လင်းရီ၏ မိခင်က သူမအတွက် ယခုလို လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ဝယ်ပေးလိမ့်မည်လို့ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။
သူမ၏ ခံစားချက်တို့ကလည်း လီချူးဟန်နှင့်အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
အသိအမှတ် ပြုခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်က ရင်ထဲကို ချိုမြိန်စွာ စီးဆင်းသွားခဲ့လေသည်။
လင်းရီ သူမအား လည်ဆွဲ ကူဝတ်ပေးလိုက်ပြီး မှန်ထဲတွင် ပြလိုက်၏။
“ အမေ့ အမြင်က တကယ်ကောင်းတာပဲ …”
“ ကောင်းတာထက်ကို ပိုတယ်… နင် အစ်မရင်းနဲ့ နှလုံးသားကိုပါ ဝယ်သွားခဲ့ပြီ…” ဝမ်ရင်းသည် မှန်ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ဖြူဖွေးသည့် လည်တိုင်အား လှစ်ဟာပြနေလျက် ရှိ၏။ “ အန်တီက လုံးဝ အမေးဇင်းပဲ… နင့်လို သိပ်တော်တဲ့ ကောင်ဆိုးလေးကို မွေးပေးနိုင်ရုံတင် မကဘူး လက်ဝတ်ရတနာတွေ ဝယ်တဲ့နေရာမှာလည်း အမြင်ကောင်းတွေ ရှိတယ်…”
“ ကျွန်တော့်မှာ အားတိုင်း ဒီလာပြီး အလုပ်ကြိုးစားပေးနေရတာကို အစ်မက ကျွန်တော့်ကို ကောင်ဆိုးလေးလို့ ခေါ်တယ်ပေါ့…”
“ နင် အဲ့လို လုပ်ချင်သလို လုပ်ပြီးတိုင်း အစ်မမှာ လေးငါးရက်လောက်ကို မချောင်ဘူး … လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် အနိုင်နိုင်ရယ်… ဒါတောင်မှ နင်က ကောင်ဆိုးလေး ဆိုတာကို ဝန်မခံချင်ဘူးပေါ့ …”
“ အဲ့လိုပြောကြေးဆိုရင်တော့ အစ်မ ကျွန်တော့်ကို အမြတ်ထုတ်လိုက်တာပဲ …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ ကျွန်တော်က အလုပ်လုပ်ပြီဆို စက်ရုပ်လိုပဲ … အစ်မရင်းရဲ့ အသံအမိန့်တွေကို နာခံရင်း အရှိန်နှုန်းရော ထိရောက်မှုပါ အားစိုက်ထုတ်ရတာ … အစ်မ ဒဏ်ရာရတာ ကိုယ့်အမှားနဲ့ကိုယ်ပဲလေ…”
“ ဟွန့် … နင်သိတာဆိုလို့ ချစ်ဖို့ကောင်းအောင် လုပ်ပြီး ဈေးစစ်ဖို့ပဲ သိတယ်…”
လင်းရီ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝမ်ရင်း၏ တင်ကို ခပ်သာသာ တစ်ချက် ပုတ်လိုက်၏။ “ ကဲ အမေပေးခိုင်းတာလည်း ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်…”
“ သွားမယ်... ဘယ်သွားမှာလဲ…”
ဝမ်ရင်း နောက်သို့လှည့်လာ၍ လင်းရီအား လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ “ နင် အစ်မဆီ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လာခဲ့တာတောင် အတော်ကြာနေပြီကို ဒီ လည်ဆွဲလေး တစ်ခုတည်းနဲ့ ချွေးသိပ်နိုင်မယ် ထင်နေတယ်ပေါ့ …”
“ အဲ့ဒီတော့ ……”
“ မောင်လေးရီ… အစ်မ ခုထိ ဘာမှမစားရသေးဘူး … နင် ငါ့ကို ပြည့်အင့်တဲ့ထိ ကျွေးရမယ်…” ဝမ်ရင်း လင်းရီ၏ ပါးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်ပြီး နားအနား တိုးကပ်ကာ “ မဟုတ်ရင် .. အစ်မရဲ့ ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်က အလကား ဖြစ်သွားမယ် မထင်ဘူးလား …”
၎င်းနောက် .........
( ဤနေရာတွင် စာလုံးရေ ၁၈.၉၅ သန်းခန့်ကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ပါသည်…..)
နှစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် လင်းရီသည် ချောင်ရန် အုပ်စုမှ လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဝမ်ရင်းသည်လည်း တက်ကြွမှုအပြည့်ဖြင့် ဖြစ်လို့နေသည်။
ကျောက်ချီကို ဖုန်းတစ်ချက် ခေါ်ပြီးနောက် ကျိုးဟိုင် ပင်းချန် တက္ကသိုလ်သို့ သွားရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။
တုံးစန်းကောင်တီရှိ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု တိုက်ဖျက်ရေး စီမံကိန်းတွင် စီးပွားရေး ကဏ္ဍ တစ်ခုတည်းသာမက ကျန်းမာရေးနှင့် ပညာရေး ကဏ္ဍလည်း ပါဝင်သည်။
ကျန်းမာရေး ကဏ္ဍတွင် ဟွာရှန်း ဆေးရုံသို့ ဆရာဝန်တစ်သုတ် စေလွှတ် လေ့လာစေပြီး ကောင်တီရှိ ဆရာဝန်များ၏ ဆေးပညာ အရည်အချင်းသည်လည်း တိုးတက်စပြုလာနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စအား စိုးရိမ် ပူပန်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။
သို့သော် ပညာရေးနှင့် စပ်လျဉ်း၍တော့ လိုအပ်သည့် တစ်ချို့ ရှိသေးသည်။ ဤပြဿနာကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်လေသည်။
ကလင် ကလင် ကလင်…
ပင်းချန် တက္ကသိုလ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် လင်းရီသည် ချီရှန်းကျောက်ထံက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိလိုက်လေသည်။
လင်းရီ ကားဆက်မောင်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ တစ်နေရာတွင် ထိုးရပ်ကာ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
“ ဥက္ကဌလင်း …”
လင်းရီ အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ နေ့လည်ပင် ရောက်တော့မည်။ အချိန်ဟွာဟမှုအရ ပနားမားတွင် မနက် ဝေလီဝေလင်း အချိန်အခါ ဖြစ်ရပေမည်။
“ မင်း မနားသေးဘူးလား …”
“ သံရုံးက ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ ခုပဲ ထမင်းစားပြီးတာ… ပြီးတော့ ဒီက အခြေအနေကိုလည်း ဥက္ကဌလင်းဆီ တင်ပြချင်လို့ …”
“ ဖြည်းဖြည်းပြောလို့ရတယ်…”
“ ကျုပ် လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းပြီးတော့ ပနားမား အာဏာပိုင်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်… ကျုပ်က သူတို့နဲ့ တွေ့ပြီး စကားပြောချင်တာ ဒါပေမယ့် လက်မခံကြဘူး …”
“ သူတို့က မင်းကို မတွေ့ဘူးလို့ ပြောကြတာလား…”
“ အဲ့လို အတိအကျကြီးတော့ ဘယ်ဟုတ်မှာ… သူတို့ပြောတာ သူတို့ခေါင်းဆောင်တွေ နိုင်ငံခြားကို ခရီးထွက်သွားတယ်လို့ ပြောတယ်… တစ်ပတ်လောက်အတွင်း ပြန်လာနိုင်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့ …”
“ အဲ့မှာ ခေါင်းဆောင်တွေ ဒီလောက်များသာ အကုန် ခရီးထွက်ကုန်တယ်ဆိုတာကြီးကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး … သူတို့မင်းကို ခါချချင်နေကြတယ်နဲ့တူတယ်…”
“ ကျုပ်လည်း အဲ့လို စဉ်းစားမိတယ်… အဲ့နောက် ကျုပ်တို့ သံရုံးက ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီးမှ မနက်ဖြန် သူတို့နဲ့ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ …”
လင်းရီ ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ “ ငါတို့ရဲ့ သင်္ဘောကိုရော သွားစစ်ကြည့်သေးလား ..”
“ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်သူတွေကိုတော့ ဆက်သွယ်ပြီးပြီ … မနက်ဖြန်ကျရင် တစ်ချက်သွားကြည့်လိုက်မယ်…” ချီရှန်းကျောက် ပြောလိုက်ပြီး “ ဒါပေမယ့် အဲ့မတိုင်ခင် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ သင်္ဘောသားတွေနဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ဆွေးနွေးကြည့်တာ အဖြေကတော့ ကျုပ်တို့ သောင်တင်နေမယ့် ဖြစ်နိုင်ချေက အတော်လေးကို နည်းတယ်… ဖြစ်နိုင်ချေ အလားအလာက သုညလောက်ပဲ… သူတို့ အခု လုပ်နေတာတွေက ကျိုးကြောင်း မဆီလျော်ဘူး … ဒါပေမယ့် ကျုပ် သူတို့နဲ့ မပြောခင် လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်မယ့် တွက်ချက်မှုတွေ အရင်ထုတ်ရမယ်… အဲ့တာမှ ဆွေးနွေးလို့ရမှာ ...”
“ ကျုပ် သံရုံးက ခေါင်းဆောင် တော်တော်များများနှင့် ပြောကြည့်တာတော့ ခုက နိုင်ငံရေး ပဋိပက္ခကြောင့်လို့ ယူဆတယ်..."
“ ငါ မေးကြည့်ပြီးပြီ... မဖြစ်နိုင်ဘူး.... “
" ဒါပေမယ့် ဒီကလူတွေကို သာမန် အတွေးအခေါ်နဲ့ လျှောက်ထားလို့တော့ အဆင်မပြေနိုင်ဘူး ..” ချီရှန်းကျောက် ပြောလိုက်ပြီး “ ဘာလို့ဆို သူတို့က ကျုပ်တို့ကို အရင် နှစ် ၄၀က ဟွာရှလို့ ထင်နေကြတာ…”
“ ဒီသောက်ရူးတွေကတော့ ….”
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးသည့်နောက် လင်းရီ ပြောလိုက်၏။
“ ဒီကိစ္စမှာ မင်းဘက်က အကောင်းဆုံးသာလုပ် … ဖုန်းဖွင့်ထားဖို့ မမေ့နဲ့ … သတိလည်း မလျော့စေနဲ့ … ကိုယ့်ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးက အမြဲတမ်း ဦးစားပေးဆိုတာကို မှတ်ထား…”
“ ကျေးဇူးပါ ဥက္ကဌလင်း ….”
ဖုန်းချပြီးနောက် လင်းရီ ထိုနေရာက ချက်ချင်း မထွက်ခွာသေးချေ။
လက်ရှိ အခြေအနေအရ ချီရှန်းကျောက်၏ လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းဖြင့် ဤကိစ္စအား ဖြေရှင်းရန် တော်တော်လေး ရုန်းကန်ယူရလောက်သည်။
ကိုယ့်လူက အရည်အချင်း မပြည့်ဝတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်သူက ခက်ခဲအောင် တမင် လုပ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။ ထိုအချင်းအရာကို မည်သူကမျှလည်း ဘာမျှမတတ်နိုင်ချေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျွမ်းကျင်သည့် အိမ်ထောင်ရှင်မပင် ဆန်မရှိဘဲ ထမင်းချက်၍ မရချေ။
သူ့ဘက်က လောင်ချီကို ကိရိယာ တစ်ခု အဖြစ် အသုံးချ၍ တစ်ဖက်က သတင်းများအား ရယူစုဆောင်းရန် အသုံးပြုရမည့် ပုံပင်။ အကယ်၍ လိုအပ်လာပါက သူကိုယ်တိုင် သွားရလိမ့်မည်။
ဟူး …
လင်းရီ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်၏။
“ သေစမ်း … ငါသာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ နှစ်သစ်မကူးရလို့ကတော့ မင်းတို့တစ်ကောင်မှ ကောင်းကောင်းနေရမယ် မကြံနဲ့ …”