လူဦးခေါင်းမှို

နံ့သာသခင်လုနဲ့ အခြားသူတို့သည် သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် အသက်ကို စိတ်ပူနေကြသော်လည်း ခန်းမသခင်က ပြောလာတဲ့ အခါမှာတော့ အားလုံးက အမြန်ထပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုစဥ် တစ်စုံတစ်ယောက်က တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "ငါတို့ တောင်နီ ခန်းမကြီး ဒီနေ့မှာ ပျက်သွားမှာ ကြောက်ရတယ်"

နံ့သာသခင်လုက ဒီစကားကို ကြားတာနဲ့ လှည့်အော်လိုက်သည်။

"ဘေးဒုက္ခတစ်ခုက ရောက်လာပြီ ဒါကို မင်းရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပေမယ့် လူတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး မင်းရဲ့လွတ်မြောက်မှုကိုပဲ ဂရုစိုက်မယ် ဆိုရင် မင်းပညာရှိ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ထားတာက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ... ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်​နေတာက သေခြင်းတရားပဲ"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် တောင်နီခန်းမက လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စည်းလုံးသွားကြသည်။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့ အပြင်ဘက်မှ အသံများ တဖြေးဖြေး ကျယ်လာတာကို ကြားလိုက်ရသည်။ တောင်နီခန်းမမှ လူများက အနီးနားရှိ လူများအား အန္တရာယ်အကြောင်း ပြောပြခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံများသာ ဖြစ်ပေမည်။

ချန်ရှီ ထွက်လာကြည့်တော့ လမ်းပေါ်ရှိလူများ ထိတ်လန့်နေကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် စောင့်မျှော် ကြည့်ရှုနေသူတွေက အများကြီး ရှိနေသေး၏။

မှော်အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားနေပါပြီ။

ကုံကျိုးဘုရင်ခံ၊ ဖေ့ထျန်းကျန့်သည် မနက်ခင်း လက်ဖက်ရည်သောက်နေတုန်း ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတွေ ထွက်လာသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် သူ့ကျွန်အား အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"အပြင်မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ သွားကြည့်စမ်း!"

အစေခံက မကြာခင်မှာပဲ ပြန်ရောက်လာသည်။

"​တောင်နီခန်းမထဲက လူတွေက ဆရာတော်ဝါးခါးက နတ်ဆိုးအသွင် ပြောင်းတော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ဖြန့်ပြီး လူတိုင်းကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာဖို့ တောင်းဆို​နေပါတယ်"

ဖေ့ထျန်းကျန့် ဒေါသတကြီးနဲ့ စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး။

"ယွိထျန်းချန်က ပုန်ကန်ချင်နေတာလား... သူက လူတွေကို ယုတ်မာတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ လှည့်ဖြားချင်နေတာပဲ! တောင်နီခန်းမက အတွင်းရော အပြင်ရော အကုန်လုံးက ခေါင်းပုပ်တွေချည်းပဲ...လာစမ်း! မြို့တော်ရဲ့ တပ်မှူးယောင်ကို ဖြိုခွင်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်!"

ဒါကိုကြားတော့ အကြီးဆုံး သခင်အက အလျင်စလို လျှောက်လာပြီး မေးလေ၏။

“သခင်ကြီး ဘာလို့ ဒီလောက် ဆူညံနေတာလဲ”

ဖေ့ထျန်းကျန့်လည်း ဒေါသတကြီးနဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ထပ်ပြောရပြန်သည်။

“ဒါ အခြေအမြစ် မရှိဘူး... သခင်ကြီး ပညာရေး အရာရှိက မနေ့က ရောက်လာပြီး တပေါက်ဖာဘုံကျောင်းက ဆရာတော်ဝါးခါးက မြို့ကို လာရောက်လည်ပတ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်.... ဆရာတော်က အသက် ၁၃၀ ကျော်နေပြီ... သူ့ရဲ့ သက်တမ်းနဲ့ဆို မြို့တော်ထဲမှာ ကွယ်လွန်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်.."

ဖေ့ထျန်းကျန့်က ကဲ့ရဲ့ပြီး "ဆရာတော်က ခြောက်ပေရှည်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို မွေးမြူထားတဲ့ ထင်ရှားတဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးပဲ... သူ့သက်တမ်းကုန်သွားရင်တောင် နတ်ဆိုးဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး ဆရာတော် သေဆုံးတာကို မကောင်းမှု တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတဲ့လူက ယွိထျန်းချန် ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ...သူ ဆရာတော်ကို သတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်မယ်.. "

"ယွိထျန်းချန်က မိန်းမစိုးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့သူပဲ... သခင်ကြီး သူက လူကြီးမင်းမာနဲ့လည်း အရမ်းရင်းနှီးတယ်လို့ ကြားမိတယ်"

ဖေ့ထျန်းကျန့်က သူ့လက်တွေကို ပွတ်သပ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

"လူတွေကို စိတ်နှလုံးကို လှုံ့ဆော်တာက ရာဇဝတ်မှုကြီးတစ်ခုပဲ...စန်ရွှယ်ဖုနဲ့ မာဝေ့ကုံးတောင် သူ့ကို ဒီကိစ္စကနေ မကယ်တင်နိုင်ဘူး! အခု သူတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကို ဘယ်လိုမှ ဖယ်ထုတ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေကြလောက်ပြီ... သခင်မ လက်ဖက်ရည် မသောက်တော့နဲ့... တခြားလူတွေလည်း သတင်းရသွားမှာကို ကြောက်ရတယ်"

သခင်မကြီးလည်း ခပ်မြန်မြန် ထွက်သွားလိုက်ကြသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တခဏအတွင်းမှာပင် စစ်သူကြီးရှ၊ ခရိုင်အရာရှိယန်၊ ကျန်းရွှင်ကျန့်၊ စစ်သေနာပတိယောင်နဲ့ တခြား ကုံကျိုး အရာရှိများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့အတွက် အိမ်အကူတွေလည်း လက်ဖက်ရည်စားပွဲတွေ အပြေးအလွှား သယ်ရလေတော့သည်။

အရာရှိများအားလုံး ထိုင်နေရာယူကာ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ဘေးဖယ်ထားကာ လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြော​နေကြသည်။

ဖေ့ထျန်းကျန့်က ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေက မာဝေ့ကုံးဆီ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းမာ.... ခင်ဗျားကို မေးပါရစေ... ​​ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုထင်လဲ"

မာဝေ့ကုံး: "မင်မင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေတွေအရဆို ယွိထျန်းချန်က ဥပဒေမဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူ့ခေါင်းကို ခုတ်ဖြတ်၊ နံ့သာပေါင်းကို ရေတွက်ပြီး တောင်နီ ခန်းမကို အပေါ်ကနေ အောက်ခြေအထိ ခုတ်ပစ်ရမယ်!"

စစ်သေနာပတိယောင်: "သူတို့ကို တစ်ကြိမ်တည်း ခေါင်းဖြတ်တာထက် ဘယ်ဟာက ပိုကောင်းမှာလဲ? တောင်နီခန်းမမှာရှိတဲ့ သူပုန်တွေနဲ့ ယွိထျန်းချန်ကို ဘယ်သူက တိတ်တဆိတ် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်နေလဲ... ယွိထျန်းချန်မှာ ဘယ်သူက ကျောထောက်နောက်ခံလဲ ဆိုတာကိုလည်း ရှာဖို့လိုတယ်...သူတို့ကို သိရင် ခုတ်လဲပစ်ရမယ်!"

မာဝေ့ကုံးရဲ့ အမူအရာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား​တော့သည်။

စစ်သူကြီးယောင်တူးက သူ့ကို တစ်ခါမှ မဆက်ဆံဖူးပေမယ့် အခု အခွင့်အရေးရလာတော့ သူ့မိသားစုထဲက အားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်နေတာ ထင်ရှားပါ၏။

လူကြီးမင်းရှက ပြုံးလိုက်ပြီး :"လူကြီးမင်းယောင်က လူသတ်လွန်းပေမယ့် သူပြောတာက မမှားပါဘူး ဒီကိစ္စကို တကယ် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုတယ်... ယွိထျန်းချန်က သူ့ရှို့ချိုင်ကိစ္စကိုတောင် ၀န်မခံသေးဘူး... လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်လို လှုံ့ဆော်ရမလဲဆိုတာ သူ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ ဒီနောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိရမယ်"

မာဝေ့ကုံးက ရယ်ပြီး အကူအညီ တောင်းနေဟန်ဖြင့် စန်ရွှယ်ဖုကို ကြည့်လိုက်သည်။

စန်ရွှယ်ဖု: "ယွိထျန်းချန်က တကယ်ပဲ အသတ်ခံရတော့မှာ ဖြစ်ပြီး တောင်နီခန်းမကလည်း ပျက်စီးတော့မယ်... မင်မင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေတွေကို ချိုးဖောက်ရင် သေဒဏ်ပေး ခံရလိမ့်မယ်!"

သူခဏရပ်လိုက်ပြီး :"ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်ဝါးခါးက တကယ် ကွယ်လွန်သွားတာလား... ဒီကိစ္စကို သိပြီးပြီလား ဆရာတော် ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတဲ့ ကောလဟာလတွေနဲ့ နတ်ဆိုးလို ပြောင်းလဲလာတော့မယ် ဆိုတဲ့ သတင်းအတုက တကယ်လား စုံစမ်းဖို့ လူတွေကို စေလွှတ်ခဲ့သလား"

ဒုစစ်သူကြီးကျောင်က ပြုံးပြီး "လူကြီးမင်းစန်က တောင်နီခန်းမရဲ့ ကောလာဟလတွေကို ယုံတာလား"

စန်ရွှယ်ဖုရဲ့ ထွားကျိုင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ အဲဒါကို မယုံနိုင်သေးပါဘူး...ယွိထျန်းချန်က ငတုံး မဟုတ်ဘူးလို့တော့ ငါထင်တယ်... သူဒီလိုပြောရဲရင် သူ့မှာ အားကိုးရမယ့်သူ ရှိရမယ် စိတ်ချလက်ချ စစ်ဆေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပို့ပေးသင့်တယ်"

ကျန်းရွှင့် :"ငါလူတွေကို စုံစမ်းဖို့ အမိန့်ပေးထားပြီး မကြာခင် သတင်းတွေ ထွက်လာမှာပါ"

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သတင်းပို့ရန် ရောက်ရှိလာသည်။

"သခင်ကြီးကျန်းနဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများ အရှေ့ဈေးက ပညာရေးအရာရှိက မနေ့ညက ဆရာတော်ဝါးခါးကို တရှင်းချန်ဘုံကျောင်းကို ပို့လိုက်ပါပြီတဲ့!"

ခန်းမထဲက အရာရှိ ဆယ့်လေးယောက်ရဲ့ အမူအရာတွေက ငြိမ်ငြိမ်လေး ဖြစ်သွားကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို ညင်သာစွာ ငုံ့သောက်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ထဲ လက်ဖက်ရည်နံ့တွေ တိုးဝင်သွားတဲ့အခါ ရနံ့က လည်ချောင်းထဲကနေ အဆုတ်ထဲအထိ တိုးဝင်သွားသည်။

တခြားသူများကလည်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ စကားရပ်လျက် လက်ဖက်ရည် သောက်​နေကြသည်။

ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ခြေသံများ ထပ်ကြားနေရသည်။ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများနဲ့ လိုက်ပါလာသည့် တာဝန်ရှိသူများက တရှင်းချန်ဘုံကျောင်းကို သွားရောက်မေးမြန်းရန် စေလွှတ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ပေ၏။

အကြီးတန်းအရာရှိတစ်ဦး ခရီးသွားသည့်အခါတွင် လိုက်ပါလာသော အရာရှိများသည် အယုံကြည်ရဆုံးလူများ ဖြစ်ကြသည်။ ပထမအချက်မှာ အရည်အချင်း မြင့်မားလို့ ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ သခင်ရဲ့ အပြောအဆိုနှင့် အမူအရာများကို မှတ်သားထားခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့သည် ကောင်းမွန်သော အမြင် ရှိကြသူတွေမလို့ပင်။

အစီရင်ခံစာကို ကြားရပြီးနောက် သခင့်မျက်နှာကို မြင်ပြီးနောက် သခင်ဘာတွေးနေသလဲ သူတို့သိသောကြောင့် တရှင်းချန်ဘုံကျောင်းကို သွားစုံစမ်းဖို့ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် အိမ်အကူများသည် ခန်းမဆီသို့ လျှောက်လာကာ လက်ဖက်ရည် ထပ်ပို့ပေးသည်။

ကုံကျိုး အရာရှိ ဆယ့်လေးယောက်က ဘာမှ မပြောသေးဘဲ လက်ဖက်ရည်သာ ဆက်သောက်လိုက်ကြသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပြီးတဲ့အထိ သတင်း မရသေးချေ။ ထိုအရာရှိများ၏ စွမ်းရည်အရဆို တရှင်းချန် ဘုံကျောင်းသို့ ရောက်သင့်နေပြီ။ လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက် သောက်ပြီးရင် အားလုံး ရှင်းသွားပါပြီ။

ယခုအချိန်က လူကို ခေါင်းဖြတ်ရမည့် အချိန်ဖြစ်ပြီး ဆက်ဆံရေးကို ဘေးဖယ်ထားရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ ခွက်ထဲက လက်ဖက်ရည်တွေ အေးသွားပေမယ့် သွားစုံစမ်းတဲ့ အရာရှိတွေ ပြန်မလာသေးပေ။ လူကြီးမင်းရှပင် ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေရာမှ သူ့တင်ပါးကို အဆင်မပြေစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ တခြားသူတွေကလည်း တင်ပါးတွေ လှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်ခုံးတွေလည်း ရှုံ့တွနေခဲ့တာကြောင့် ဖေ့ထျန်းကျန့်က အိမ်အကူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးအတွက် လက်ဖက်ရည်အသစ်နဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်တွေကို အစားထိုးလိုက်ပါ... ငါစုဆောင်းထားတဲ့ နဂါးလျှာ နံ့သာအိုးကိုလည်း မြည်းစမ်းရအောင် ယူလာခဲ့"

အိမ်အကူက အမိန့်ယူပြီး ဆင်းခါနီးမှာ စစ်တပ်ဦးစီးသူ ရှမျိုးရိုးက ရုတ်တရက် ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းဖေ့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး အိမ်မှာ မပြီးသေးတဲ့အရာတွေ ကျန်နေသေးတာကို အမှတ်တမဲ့ သတိရမိသွားတယ်... နောက်တစ်ခေါက် ပြန်သွားကြည့်ရဦးမယ် ထင်တယ်!"

မတ်တပ်ရပ်ကာ နှုတ်ဆက်သွားသည်။ တခြားအရာရှိများကလည်း မတ်တပ်ထရပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောကြသည်။

"ကမ္ဘာ့အကျော်ကြားဆုံး လက်ဖက်ရည် ဖြစ်တဲ့ နဂါးလျှာရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကျွန်တော် ကြားသိခဲ့ဖူးတာ ကြာပါပြီ... အိမ်မှာ အရေးပေါ်ကိစ္စ မရှိရင် စမ်းကြည့်ရမှာပေါ့"

"ကျုပ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး အိမ်ကြီးမှာလည်း အရေးပေါ် အခြေအနေ ရှိပါတယ်!"

"လူကြီးမင်းဖေ့ ကျုပ်အိမ်နောက်ဖေးမှာ မီးလောင်နေပြီ ထင်တယ် ​​ဟားဟား"

……

အရာရှိများအားလုံး အကြောင်းပြချက် ရှာနေကြပြီး ဖေ့ထျန်းကျန့်လည်း စကားပြောမလို့ ပြင်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ အာမေဋိတ်သံ​ကြီးတစ်ခု ထွက်လာသည်။

"ငါ့ကို မတားပါနဲ့... ငါ့မှာ စစ်သူကြီးရှကို အရေးကြီးတာ ပြောစရာရှိတယ်!"

လူကြီးမင်းရှလည်း အသံ ကြားတော့ ဝမ်းသာအားရနဲ့ လှမ်းအော်လိုက်၏။

"ဒီလူက တပ်မှူးထန်ပဲ... သူ့ကို မတားနဲ့... ဝင်လာပြီး စကားပြောလှည့်!"

အရာရှိများအားလုံး ရပ်တန့်ကာ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသော ခြေသံဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လူတစ်ဦးသည် ခေါင်းနှင့်မျက်နှာတွင် သွေးများ စီးကျလာလျက် ခန်းမထဲသို့ အလျင်စလို ရောက်လာ၏။

"သခင်ကြီး... တရှင်းချန်ဘုံကျောင်းမှာ အသက်ရှင်တဲ့လူ မရှိတော့ပါဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက ဘုံကျောင်းထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ အိမ်လောက်ကြီး ကြီးတဲ့ မှိုတွေ အများကြီးတွေ့တယ်လို့ ပြောပါတယ်!"

မှိုနှစ်ကောင်ဖြင့် အစားထိုးထားသော သူ့မျက်နှာတွင် မျက်လုံးများ မရှိတော့ပေ။ သူခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အားလုံးက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားပြီး သူတို့လမ်းကနေ ပြေးထွက်ကုန်သည်။

ရုတ်တရက် လူကြီးမင်းထန်လည်း အသက်ရှုကြပ်လာ၏။

"ငါ့လည်ပင်းက အရမ်းတင်းနေတယ်!"

သူပြောနေတုန်းမှာပဲ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ဖောင်းပွလာတော့သည်။ ပိုပိုဖောင်းလာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး ပေါက်ကွဲသံကြီးနဲ့အတူ မှိုကြီးတစ်ကောင်က သူ့အရေပြားအောက်မှ ပွင့်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ မှိုက ခန်းမထဲမှာ အမြစ်တွယ်ပစ်ပြီး နေရာအနှံ့ သွေးတွေက စီးကျလာခဲ့သည်။

အရာရှိများအားလုံးကလည်း အသားစတွေကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် ၎င်းတို့ရဲ့ စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ဒါပေမယ့် အဲ့လူခန္ဓာကိုယ်က မှိုအကြီးကြီးဖြစ်သွားတာကို မြင်တော့ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး "အခုတော့ ထိတ်လန့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး" လို့ ရေရွတ်နေ၏။ နောက်ပြီး သူ့နှာခေါင်းထဲကနေ မှိုလေးတွေက အနီရောင်၊ ပန်းရောင်၊ အဖြူ၊ အစိမ်းနဲ့ အရောင်မျိုးစုံ ပေါက်လာသည်။

မှိုများသည် စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် လဲကျပြီး မကြာမီ ခန်းမအတွင်းက နေရာတိုင်းတွင် ရောင်စုံမှိုလေးများ အများအပြား ပေါက်ဖွားလာကြ​တော့သည်။

"နတ်ဆိုး!"

လက်ဖက်ရည်သောက်သော လူများနဲ့ အိမ်အကူအများအပြားသည် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ညစ်ညမ်းနေပြီ။ ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်း၊ မျက်နှာ၊ လည်ပင်း၊ လက်နှစ်ဖက်နှင့် နောက်ကျောတို့တွင် ထူထပ်သော မှိုများ ချက်ချင်း ပေါက်လာကြသည်။

အိမ်အကူတွေက စူးစူးဝါးဝါး ထအော်ကြတော့သည်။

"​သခင်ကြီး! ကျွန်တော် အခု ရှင်းမပြနိုင်လောက်အောင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်လို့ ခံစား​နေရတယ်..."

တပ်မှူးထန်က မြေပြင်ပေါ် ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောနေသည်။

"ပထမဆုံး အကြိမ် ကောင်းကင်နဲ့ လူသား အသွင်ပြောင်းခြင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို ခံစားရတယ်... မြေကြီးနဲ့ လေထဲက အာဟာရတွေကို စုပ်ယူနိုင်ပြီး နေရဲ့ အာဟာရဓာတ်ကိုလည်း ခံစား​နေရတယ်!"

သူ့လည်ပင်းအောက်မှ မှိုတစ်ပွင့် ပေါက်လာသည်။ အနှီမှိုက အခြားသူရဲ့ ဦးခေါင်းတစ်လုံးက အတိုင်းပင်။

အရာရှိ ဆယ့်လေးဦးသည် ဧည့်ခန်းထဲမှ အမြန်ပြေးထွက်လာကြသည်။ ဖေ့ထျန်းကျန့်က လက်ကို မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာကြောင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး မီးလောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။ အိမ်အကူများနှင့် အ​စေခံများစွာတို့သည် မီးထဲက မလွတ်မီတွင် ပြာများ ဖြစ်သွားကြသည်။

တပ်မှူးထန်က သူ့ခေါင်းကို မီးထဲထည့်လိုက်ပြီး။

"မီး! မီး... ငါ့ကို မီးနဲ့ ရှို့နေပြီ! ငါ လောင်တော့မယ်!!"

ဖေ့ထျန်းကျန့်နဲ့ အခြားသူများ အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။

ဗွမ်း--!

အကွာအဝေး တစ်ခုကနေ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းပေါက်ကွဲသံကြောင့် သူတို့အနီးက ပြတင်းပေါက်များပါ တုန်ခါသွားလေ၏။

အရာရှိဆယ့်လေးဦးလည်း အသံလာရာကို လိုက်ကြည့်ရာ တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်း၏ ဦးတည်ရာ၌ ဖုန်မှုန့်များ ရုတ်တရက် တက်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"သခင်ကြီးတို့ အိမ်မှာ အရေးကြီးတာ လုပ်စရာ မရှိ​ကြ​တော့ဘူးလား"

ဘုရင်ခံ ဖေ့ထျန်းကျန့်က ရုတ်တရက် လှည့်အော်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလို့ပြန်သွားပြီး မြန်မြန်သွတ်သွတ် မပြင်ဆင်​သေးတာလဲ"

အရာရှိများ အားလုံးလည်း သတိပြန်ဝင်လာကြကာ အခြေအနေကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ဖေ့ထျန်းကျန့်လည်း အိမ်ရှိ အိမ်တော်ထိန်း ၊ ကျွန်များနှင့် မိသားစုဝင် အားလုံးကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်ပြီး ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးခိုင်းသည်။

"မြန်မြန် မြန်မြန် မြို့ထဲက ထွက်သွားကြတော့!"

သခင်မကြီး: "သခင်ကြီး... မြို့ကလူတွေ..."

"တောင်နီခန်းမ ရှိတယ်! မြန်မြန်လုပ်... မြန်မြန်လုပ်... လက်ဝတ်ရတနာတွေ၊ ရွှေငွေတွေအားလုံးကို ရထားလုံးတွေထဲထည့်!"

အကြီးဆုံး သခင်မကြီးလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"တောင်နီခန်းမမှာ လူတစ်ရာ့ဆယ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်လေ... မြို့က လူတိုင်းကို အကြောင်းကြားလို့ မလုံ​လောက်မှာကိုတောင် ကြောက်ရတယ် ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက် အကြောင်းကြားနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ သခင်ကြီးက မိဘအရာရှိ တစ်ယောက်အနေနဲ့…"

ဖေ့ထျန်းကျန့်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ဖြတ်အော်လိုက်သည်။

"မိဘတွေနဲ့ အရာရှိတွေဆိုတာလည်း လူသားတွေပဲ... ဒီလို သာမန်လူတွေကို ပြောပြီးရင် လူတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေက ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်မယ် ပြေးလွှားနေကြရတဲ့ လူတွေ ရှိလာမယ်... နေရာတကာမှာ ပြေးလွှားနေကြရင် ငါတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားမှာ ငါတို့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး"

စစ်ဦးစီးရှလည်း သူ့အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့အိမ်ကြီး အတွင်းရော အပြင်ဘက်ပါ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးရန်၊ ရထားလုံးများနှင့် မြင်းများကို ပြင်ဆင်ကာ မြို့တွင်းမှ ထွက်ပြေးကြဖို့ ပြင်ဆင်ခိုင်းသည်။

"ငါ့သား ရှလော်ရင်း ဘယ်မှာလဲ"

သူ့သားကို သတိမထားမိဘဲ အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

ရှအိမ်တော်ထိန်းက အပြေးကလေး ရောက်လာသည်။

"လူကြီးမင်းလော်ရင်းက တောင်နီခန်းမမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ကြားတော့ လူတွေကို ပုန်ကန်ပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော်တဲ့အတွက် ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းဖို့ သူ့တပ်တွေကို ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်!"

"ရှုပ်လိုက်တာ! မင်းတို့ ထုပ်ပိုးပြီးရင် မြို့ထဲက ချက်ချင်းထွက်သွား! ခဏလေးတောင် မနှောင့်နှေး​စေနဲ့ ဆရာတော်ဝါးခါးက နတ်ဆိုးအသွင် ပြောင်းတော့မယ်။ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ပြေးကြ!"

ရှအိမ်တော်ထိန်းလည်း အသံဗလံဖြင့်။

"သခင်ကြီး... နတ်ဆိုး ဟုတ်လား.. မြို့ထဲက လူတွေရော..."

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ ဂရုစိုက်စမ်းပါ!"

စစ်ဦးစီးရှလည်း ပြေးထွက်သွားကာ သူ့သား ရှလော်ရင်းကို ထွက်ရှာတော့သည်။ အိမ်တော်ထိန်းရဲ့မျက်နှာမှာ အုံ့မှိုင်းနေတဲ့ အမူအရာနဲ့ ရုတ်တရက် သူ့သွားတွေကို အံကြိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်.. ငါ့ကိုယ်ငါ အရင်ဂရုစိုက်ရမယ် ငါ မြို့ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ ငါ့မိသားစုကို အရင် ဂရုစိုက်ရမယ်..ရှအိမ်တော် အတွက်ကတော့ ထားလိုက်ပါ"

သူသည် ရှမိသားစုအတွက် ပြင်ဆင်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းကို စဉ်းစားကာ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။ တခြားအရာရှိများသည်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ရွှေငွေရတနာများကို အမြန်ထုပ်ပိုးရန် အမိန့်ပေးကြသည်။ ရထားလုံး​တွေပေါ်သို့တင်ကာ ခဏမျှမနှောင့်နှေးဘဲ မြို့တွင်းမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့သည် တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းမှ ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အသီးသီး အံ့သြ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ချန်ရှီ: "ဒီအသံက ဆရာတော်ရဲ့ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည် ပေါက်ကွဲသံ ဖြစ်နိုင်မလား?"

လီထျန်းချင်လည်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားတာကြောင့် ခေါင်းယမ်းကာ။

"မဖြစ်နိုင်​လောက်ပါဘူး...ဆရာတော်ဝါးခါးရဲ့ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်က ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး.. အဲဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသန်မာဆုံး ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်လေ ဘယ်လိုလုပ် ပေါက်ကွဲနိုင်မှာလဲ"

ချန်ရှီ: "ကျေးလက်မှာဆို ဝက်သတ်တဲ့အခါ ဝက်ခြေထောက်ကို အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြတ်ထားရမယ်... သားသတ်သမားက ဝက်ခြေထောက်ကို ဆွဲလိုက်တာနဲ့ ဝက်အမွေးတွေကို ချွတ်ရတာ ပိုလွယ်သွားပြီ... ဝက်ကိုသတ်ပြီးရင် ဆီးကိုယူပြီး အရေပြားထဲထည့်၊ ဘောလုံးတစ်လုံးလို မှုတ်ထုတ်ပစ်မယ်...အဲ့အချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က အူကြောင်ကြောင်နဲ့ အပ်နဲ့ဖောက်လိုက်ရင် ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ်..."

သူက တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "ဆရာတော်ဝါးခါးက ဆီးအိုးနဲ့တူတယ်။ သူရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အနှစ်သာရနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ရွှေခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်ထားတာ... သေပြီးရင် ဒီအရာတွေက ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ထဲမှာ ကျယ်လာလိမ့်မယ် ရွှေကိုယ်ထည်က မပေါက်ဘူးဆိုရင် အဆင်ပြေတယ်... တစ်စုံတစ်ယောက်က အပ်နဲ့ထိုးရင် ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့မူလရွှေကိုယ်ခန္ဓာက ဒဏ်ရာရထားရင်တော့..."

သူက စကားပြောနေစဉ်တွင် တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းမှ ရောင်စုံဖုန်မှုန့်များ တက်လာပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖုန်မှုန့်သည် နတ်တစ္ဆေဘုံ မဟုတ်သော်လည်း ဆရာတော်ဝါးခါးရဲ့ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည် ကွဲသွားကြောင်း ပြသ​နေသည်။

ဆရာတော်ဝါးခါးက လရောင်ကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးသဘာဝက ပေါက်ကွဲထွက်ကာ အပြင်သို့ ချဲ့ထွင်တော့မည်။

"တစ်ဆယ်လေး... ငါ မင်းကို မြှောက်ပေးမယ်! တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်​နေလဲ ကြည့်ကြည့်လိုက်"

လီထျန်းချင် ယင်ဘီးခြောက်ဘီးကို တွန်းထုတ်လိုက်တာနဲ့ ချန်ရှီ လဘီပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သညိ။ သူ့ခြေဖဝါးများကို အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ချိန် သူ၏ အထက်သို့ တွန်းအားပေးသော မူလခွန်အား မပျောက်ကွယ်မီတွင် လီထျန်းချင်ရဲ့ နောက်ထပ်လဘီးက သူ့ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန် အတွဲညီစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်​နေကြသည်။ ချန်ရှီ တစ်လှမ်းပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာပြီး မကြာမီ အမြင့်ကြီးအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မြို့တော်ရှိ တောင်ကုန်း တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ဘုရားကျောင်း နန်းတော်အပေါ်တွင် ဖုံးအုပ်ထားသော မှိုထီးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတာ တွေ့လိုက်ရပေ၏။

မှိုခေါင်မိုးအောက်တွင် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော ကြီးမားသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်​ကြီး ရှိနေသည်။ ဗုဒ္ဓလည်ပင်းကလည်း ဖြစ်နေပြီ။ ဆရာတော်ဝါးခါးရဲ့ ဝိညာဉ်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နောက်ကျသွားပြီ!"

ချန်ရှီ လေးလေးနက်နက် မျက်နှာထားဖြင့် လေထဲမှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"မြို့ထဲက လူတွေက မြို့ထဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်​တော့ဘူး.. ဘယ်သူမှ မလွတ်နိုင်​တော့ဘူး!"

လီထျန်းချင်လည်း မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ဆုံးရှုံးရတော့မယ်မှန်း သိလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ?"

ချန်ရှီသည် လမ်းပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တချို့က ခေါင်းမဲ့ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ကြိတ်ကြိတ်ခံနေကြသည်။ တချို့မှာ ၎င်းတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ထားခဲ့ရမှာ ဝန်လေးနေကြကာ အချို့က ၎င်းတို့၏ သားသမီးများကို တောင်းဆိုနေကြသည်။ အချို့မှာ လေဖြတ်နေသော အဘွားအိုကို ကယ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေကြပြီး အချို့မှာ တိရစ္ဆာန်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိရစ္ဆာန်များကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ဒီလူတွေမှာ ကုံကျိုးမြို့ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။

"ဗုန်း!"

တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်အထက်သို့ ပြေးဝင်ကာ လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းသည် ခေါင်းကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်ကို မျှော်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲ မှိုစများ လင်းလတ်ကုန်သည်။

ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး။

"ငါ့မှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်!"

"ငါတို့ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

"ရှစ်ကျီဦးခေါင်း!"

ချန်ရှီ ဘုံကျောင်းငယ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဆရာတော်ဝါးခါးရဲ့ ဝိညာဉ် ဒီနေရာကို နတ်ဆိုးနယ်မြေလို မပြောင်းလဲခင် ဒီနေရာကို မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ နတ်တစ္ဆေဘုံဖြစ်အောင် အရင် ပြောင်းထားလိုက်မယ်!"