တစ်ဆယ်လေးက ကံမကောင်းတဲ့ ကလေးပါ

လီထျန်းချင်ရဲ့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

အဲဒီလို လုပ်လို့ရလား?

မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ ဦးခေါင်းသည် မင်မင်းဆက်ရတနာသင်္ဘောကိုပင် စိမ်းလန်းစေနိုင်သည်။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီသည် တခြားသူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး သဘာဝအတိုင်း သူမသည်လည်း လူတွေကို ၎င်းတို့၏ ညစ်ပတ်သော အခြေအနေမှ ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည်။ ဆရာတော်ဝါးခါးရဲ့ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုကို တိုက်ဖျက်ရန် မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ နတ်တစ္ဆေဘုံကို သုံးလိုက်ရင် တစ်မြို့လုံးရှိ လူများ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီသည် မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ ခေါင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမက အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ကျင့်ကြံမှုက သူမကို မနှိုးနိုင်ချေ။

လီထျန်းချင် သဘောပေါက်လာသည်။

"တစ်ဆယ်လေးမှာ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ မှော်အစွမ်း မရှိပါဘူး!"

ဒါကို သူတွေးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကောင်းကင်ကြီးဟာ အလွန်တောက်ပလာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေက ဖုန်မှုန့်တွေကို တွန်းပို့ကာ အရပ်ရပ်ကို ဖြန့်ကျက်သွားကြသည်။

ဒါက နတ်ဆိုးနယ်မြေ ပျံ့နှံ့တော့မယ့် လက္ခဏာပါပဲ။

ရုတ်တရက် ချန်ရှီက တောင်နီခန်းမရဲ့ အဓိက ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့ရာ လီထျန်းချင် သူ့နောက်ကို အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အိမ်နောက်ဖေးကို ရောက်လာကြသည်။

အိမ်နောက်ဖေးမှာတော့ တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ တကယ့်သွေးစစ် ရွှယ်ထိုက်ဆွေ့ကို ကြိုးကြာလေးက စောင့်ကြပ်ထားသည်။ ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင် အပြေးအလွှား လာနေတာတွေ့တော့ ကြိုးကြာလေးက သူတို့ကို တားဖို့ ချက်ချင်း ဝင်ရပ်လိုက်သည်။

ကောင်လေးက အဖြူဝမ်းဆက်နဲ့ အနီရောင်ဗိုက်နီ အင်္ကျီတွေရှိနေတုန်းပဲ။ သူစကားပြောခါနီးမှာ ချန်ရှီရဲ့ ခေါင်းနောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးဆီကနေ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ကြိုးကြာငှက်ကလေးကို ရစ်ပတ်သွားသည်။ ၎င်းရဲ့ ကမ္ဘာက ရုတ်တရက် လှည့်ပတ်သွားခဲ့ပြီး နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးပေါ်ကို ပေါ်လာခဲ့ပါ၏။

"စာသင်သား! မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"

ထိုအခိုက် သူ့ကို တွန်းလှန်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ရုတ်တရက် ကြွလာပြီး နတ်တန်ခိုးတွေ စုစည်းလာသည်။

ကြိုးကြာလေးမှာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရသော်လည်း ဘယ်လိုမှ မရုန်းနိုင်တာကြောင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ထိုင်နေရတော့သည်။ ထိုအခိုက် သူ့ဘေးနားရှိ လှပသော ကျောက်ရုပ်ထု၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ သူ့နတ်တန်ခိုးများ တိုးဝင်နေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ချန်ရှီ ရှစ်ကျီဦးခေါင်းကို ထပ်မံစတေးကြည့်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ ဦးခေါင်းသည် ၎င်း၏သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းရဲ့ တန်ခိုးအရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော်လည်း ကြိုးကြာလေးရဲ့ နတ်စွမ်းအားက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြိုးကြာလေးရဲ့ နတ်စွမ်းအားက ထူးထူးခြားခြား အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံထားလေသည်။ ကောင်းကင်အဘွားနဲ့လည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲတွင် အသာစီးရခဲ့သည်။ သို့သော် မယ်မယ်ရှစ်ကျီး ဦးခေါင်း၏ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ပေးဖို့ မဝေးတော့ပါ။

ချန်ရှီသည် တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအစစ်အမှန် ဖြစ်သော ရွှယ်ထိုက်ဆွေ့ရှိရာ အိမ်နောက်ဖေးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာခဲ့ရာ ယွိထျန်းချန်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ဒီလူက အခုနကထက်တောင် ပိုမြင့်လာပြီ။ နောက်ကျောသည် သူတို့ဘက်ကို မျက်နှာမူထားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တောင်ကြီးတစ်တောင်လို ကျယ်ဝန်းသည်။ သူ့ဘေးတွင် တောင်နီမယ်မယ်က သူ့ပခုံးပေါ်ထိုင်ကာ သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးသဘာဝကို နှိမ်နင်းရန် ကူညီပေးနေ၏။

ခြေသံကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူ့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်မှာ ယခု ယွိထျန်းချန်ဟာ လူမဆန်စွာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယုန်ကြီးတစ်ကောင်လို ပြောင်းလဲသွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်နှာသည် ယုန်တစ်ကောင်လို တစ်ဝက်ရှိပြီး လူသားမျက်နှာက တစ်ဝက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယုန်တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ယုန်မွေးမရှိဘဲ ယုန်မျက်နှာသာ ရှိသည်။ အသားက အရမ်းထူ၏။ အထူးသဖြင့် ပြင်းထန်တဲ့ ကြွက်သားတွေလို့ ခေါ်နိုင်တဲ့ သူ့လက်တွေပါပဲ။

"ခန်းမသခင်ယွိ ဘယ်တုန်းကမှ မပေါ်လာတာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး.. သူအရင်ကတည်းက နတ်ဆိုး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ!"

ချန်ရှီ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ဘုံကျောင်းငယ်လေးကို ချက်ချင်း တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ကြိုးကြာလေးကို ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှ နှင်ထုတ်လိုက်ပြီး တောင်နီမယ်မယ် ဘုံကျောင်းငယ်လေးရဲ့ နတ်ကွန်းပေါ် ရောက်သွား၏။

"မယ်မယ်... ကျွန်​တော့်ကိုကူညီပေးပါ... မယ်မယ်ရှစ်ကျီ ခေါင်းကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဆရာတော်ဝိညာဥ်ရဲ့ နတ်ဆိုးနယ်မြေကို တိုက်ခိုက်ချင်တယ်"

တောင်နီမယ်မယ်သည် ယွိထျန်းချန်ရဲ့ နတ်ဆိုးသဘာဝကို နှိမ်နင်းရန် နတ်ကွန်းထဲမှ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဒါကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် ဦးစားပေးရမယ့် အရာများကို ချက်ချင်းနားလည်ကာ ချက်ချင်း ​ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ စိတ်​ကိုဖွင့်​ပြီး မကန့်​ကွက်​တော့ပေ။ မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ ဦး​ခေါင်းကို သက်​ဝင်​​စေရန်​ သူမ၏ နတ်​စွမ်းအားကို ချက်​ချင်း စုစည်းလိုက်​သည်​။

ဝုန်း!

နှလုံးခုန်နှုန်း​တောင် ရပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး အသီးအရွက်တွေ၊ အင်းဆက်တွေ၊ ရေကူး​နေတဲ့ ငါးတွေနဲ့ ငှက်တွေ အကုန်လုံး ကျောက်တုံးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ နတ်တစ္ဆေဘုံသည် အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး သူမစွမ်းအင် ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လူနှင့် တိရစ္ဆာန်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်ပေ။

အရာဝတ္ထုများပင်လျှင် ကျောက်တုံးများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အရာအားလုံး ကျောက်တုံး ရုပ်ကြွင်း​တွေ ဖြစ်ကုန်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယွိထျန်းချန်က အော်ဟစ်ပြီး သူ့ခြေထောက်တွေကို ကန်ထုတ်ကာ ယုန်တစ်ကောင်လို အမြင့်ကနေ ခုန်ချ၍ အိမ်နောက်ဖေးကနေ လွတ်မြောက်သွားပါတော့သည်။ ကြိုးကြာလေးလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ယမ်းကာ ​ကြိုး​​ကြာတစ်ကောင် အသွင်ပြောင်းကာ အတောင်ပံများကို ခတ်လျက် လိုက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ နယ်မြေသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ချဲ့ထွင်လာ၏။ မကြာမီ သူမဖြတ်သန်းရာ နေရာတိုင်းတွင် သာမာန်လူများ ကျောက်ရုပ် ဖြစ်ကုန်သည်။ မှော်တန်ခိုးရှိသော ကျင့်ကြံသူတွေပင် အနည်းငယ်သာ ခုခံနိုင်ခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက် မတုန်မလှုပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ကြာကြာမထိန်းနိုင်ဘဲ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကျောက်တုံးလူသားတွေ ဖြစ်သွား၏။

"ကလေး... မြန်မြန်ပြေး!"

လမ်းဘေးမှာ ပြေးနေတဲ့ ကလေးအမေက လှမ်းအော်သည်။ နေရာပေါင်းစုံမှ စိမ့်ဝင်နေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ရောင်ဝါကို သူမ မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ကျောက်တုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နောက်လှည့်မကြည့်နဲ့!"

သူ့ကလေးက ရှေ့ကို ပြေးနေသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ က​​လေးမျက်နှာပေါ်က ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်တွေက သူမ မျက်လုံးထဲမှာ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ ကလေးက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး သူမဆီ ပြန်ပြေးလာ၏။

ငယ်ရွယ်သော မိခင်ခမျာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးလာသော ကလေးကို ပွေ့ဖက်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ကာ ကလေးအား သူမရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ထွက်ပေါ်လာသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရောင်ဝါအား ကျောပေးလိုက်တော့သည်။

ဗုန်း!

သူမသည် အနည်းငယ်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သတိပြုမိပါ၏။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရောင်ဝါသည် မိခင်နှင့် သားကို လျင်မြန်စွာ လွှမ်းခြုံကာ လမ်းပေါ်ရှိ အခြားလူများကို လိုက်ဖမ်းလေသည်။

သူအ မသေကြောင်းကို မိခင်ဖြစ်သူက သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ ကလေးလည်း မသေကြောင်းကို စိတ်ထဲ ခံစားရကာ အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးဆံပင်ကို ပွတ်သပ်၍ ကြောက်လန့်နေသော ကလေးကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် အခြားသူများ၏အမြင်တွင် အမေနှင့်ကလေးသည် ကျောက်တုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အမေသည် ထိုနေရာတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် မတ်မတ်ထိုင်ကာ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားလျက်သား။ သူတို့ကမ္ဘာမှာ သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးပေမယ့် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အချိန်တွေက အရှိန်မြန်နေပုံရပြီး ကမ္ဘာကြီးက အလွန်ထူးဆန်းသွားပါပြီ။

ဒါပေမယ့် ဒါက သူတို့ သားအမိနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

တောင်နီမယ်မယ်သည် သူမ၏ နတ်တန်ခိုးကို မကြုံစဖူး အရှိန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတာ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် သူမ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်လာသည်။

"တစ်ဆယ်လေး... ယဇ်ပူဇော်တာက အတိအကျ ဘာလဲ"

မကြာခင်မှာပဲ နတ်တစ္ဆေဘုံက ကုံကျိုးမြို့တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မြို့အပြင်ဘက်အထိ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးသူများစွာသည် ကုံကျိုးမြို့ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေကြပါပြီ။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့လည်း ကျောက်ရုပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

နတ်သန္ဓေသားနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် နှေးကွေးသွားကာ အသက်ရှူမဝသလို ဖြစ်လာသည်။ ချီသွေးများက ချောမွေ့စွာ မစီးဆင်းနိုင်တော့ဘဲ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အရှိန်က နှေးကွေးလာတာ ခံစားလာရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ရှီသည် မင်မင်းဆက်ရတနာသင်္ဘောပေါ်ရှိ ရှစ်ကျီဦးခေါင်းထက် များစွာ စွမ်းအားနည်းသော ဦးခေါင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ စွမ်းအားကို ချေးယူလိုက်ရသည်။

ရှစ်ကျီဦးခေါင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သယက ဘုရင်ကျန်း ဖြစ်ပြီး ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ဖန်ဆင်းရှင် အဘိုးက ပိုလျှံသော သူမရဲ့တန်ခိုးကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် သူမသည် သဘာဝအရ တောင်နီမယ်မယ်ထက် သာလွန်၏။

ဖေ့ထျန်းကျန့်သည် သူ၏ ထိန်းသိမ်းသူများ၊ အစေခံများနှင့် မိသားစုဝင်များကို ပို့ဆောင်နေခဲ့သည်။ ရထားလုံးများက မြို့ပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်လာစဥ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရောင်ဝါများ တိုးဝင်လာကာ သူဖြတ်သန်းရာ နေရာတိုင်းက အစေခံများနှင့် အစောင့် အများအပြား ရုတ်တရက် ကျောက်တုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နတ်တစ္ဆေဘုံလား?"

ဖေ့ထျန်းကျန့်ရဲ့ အမူအရာလည်း အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။ နတ်တစ္ဆေဘုံဟာ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် နယ်​မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးနယ်မြေသည် နတ်ဆိုးများကို မွေးမြူ ခိုလှုံရာ နေရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဆိုးမျိုးစေ့များကို အမြစ်တွယ်​စေပြီး အညှောက်ပေါက်ကာ ဖုံးလွှမ်းထားသော နေရာတိုင်းကို နတ်ဆိုးများသာ ပြည့်နေသော နယ်မြေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေ၏။ အတွင်းမှ နတ်ဆိုးမျိုးစေ့များသည် ၎င်းတို့၏အခွံမှ ကွဲထွက်ကာ နတ်ဆိုးအစစ်များလို ပေါက်ဖွားလာကြမည်။

နှစ်မျိုးစလုံးမှာ တူညီတာ ရှိသည်။ ဆိုလိုတာကတော့ ၎င်းတို့ နှစ်ခုစလုံးဟာ အလွန်အန္တရာယ်များပါ၏။

"ဆက်ပြေးကြ!"

ဘုရင်ခံ ဖေ့ထျန်းကျန့်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ငေါက်ပြီး တခြားသူများကိုလည်း လမ်းမြန်မြန်လျှောက်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

မြင်းနှင့် ရထားမောင်းသူတို့သည် ကျောက်တုံးရုပ်များ ပြောင်းသွားရာ ရထားလုံးသည် မူက အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးနေတာကြောင့် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုက ခရီးသွားလာကာ မြင်းခြေထောက်များကို ခလုတ်တိုက်ကာ လဲကျသွား​စေသည်။

ရွှေငွေ ရတနာများပါသည့် သေတ္တာများလည်း နေရာအနှံ့ ပြုတ်ကျကာ ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ ထိုရွှေငွေဘဏ္ဍာများကပါ ကျောက်တုံးတွေလို ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါ့ပိုက်ဆံ!"

ဖေ့ထျန်းကျန့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့နှလုံးသားတွေ တုန်ခါသွားပေမယ့် တာအိုနှလုံးသားကြောင့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

"လူတိုင်း မင်းတို့ရဲ့ရွှေငွေဘဏ္ဍာတွေကို ချလိုက်တော့... မှော်လက်နက်တွေနဲ့ နတ်တစ္ဆေဘုံကို တွန်းလှန်နိုင်တဲ့ တခြားရတနာတွေကိုပဲ သိမ်းဆည်းပြီး ထွက်သွားကြ!"

မယားငယ်တစ်ယောက်က ငိုနေသဖြင့် ဖေ့ထျန်းကျန့်လည်း စိတ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျယ်လောင်သော အော်သံကြီးက ကောင်းကင်အထက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်မှ လူများနှင့် မြင်းများ ပြုတ်ကျလာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူများ မဆင်းသက်မီတွင် လေထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါက်ထွက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများက ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထုတ်ကာ ကြီးမားသော မှိုပွင့်​ကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲ လဲကျသွားသည်။

ဖေ့ထျန်းကျန့်ရဲ့ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"လူတိုင်း ရပ်လိုက်တော့ ရှေ့ကို မသွားနဲ့!"

ဖေ့မိသားစုမှ အားလုံးက ရပ်ပြီး သူ့ကို ပြန်ကြည့်ကြသည်။ ဖေ့ထျန်းကျန့် မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများက ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်ဖန် ငြိမ်သက်သွား၏။

"နတ်ဆိုးနယ်မြေ အောက်မှာ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံး တန်းတူညီတူပဲ... အခု ဆရာတော်ဝါးခါးရဲ့ နတ်ဆိုးနယ်မြေက ပျံ့နေပြီ ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်နိုင်​တော့ဘူး... သေခြင်းတရားကို စောင့်နေမယ့်အစား တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းကို စလုပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်!"

ဒါကိုပြောပြီးတာနဲ့ ဖေ့မိသားစုထဲက အားလုံးဟာ ဖြူဖျော့သွားကြပါ၏။ ဘယ်သူမှ မထွက်လာတာကို မြင်တော့ သူက လှောင်ပြောင်ပြီး နာမည်တပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ထျန်းကဲနဲ့ ထျန်းရှန် ထွက်လာခဲ့"

ဖေ့ထျန်းကဲနဲ့ ဖေ့ထျန်းရှန်လည်း ထွက်လာဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ဖေ့ထျန်းကျန့်: "ချန်ဖူချောင်နဲ့ မော့ထုံးပန့် မင်းတို့လည်း ဝါးခါးဝိညာဥ်ကို တိုက်ဖို့ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

အရာရှိနှစ်ဦးလည်း ထွက်လာရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့။ သူတို့ လေးယောက်စလုံး လုံး၀ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကုန်သည်။ ဆရာတော်ဝါးခါးသည် မဟာယာနနယ်ပယ်တွင် တည်ရှိပြီး အမတအဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မယ့် ဒဏ္ဍာရီတစ်ဝက်ကို ရောက်နေပြီ။

သူ့ဝိညာဉ်သည် နတ်ဆိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်ဆိုးဖြစ်လာတော့မည်။ ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များမလဲ တွေးကြည့်နိုင်သည်။

သူတို့လေးယောက်ဟာ နတ်အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်မှာသာ ရှိနေပြီး သူတို့နဲ့ ဒီဒဏ္ဍာရီနယ်ပယ်ကြား ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက် ရှိနေပါသေး၏။ ဖေ့ထျန်းကျန့်က သူတို့ထက် အဆင့်တစ်ဆင့်သာမြင့်ပြီး နတ်ဆင်းသက်နယ်ပယ် ဖြစ်ပေမယ့် မဟာယာနနယ်ပယ်နှင့်လည်း ဝေးကွာသည်။

ဒီလူတွေက သေဖို့ တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းကို သွားကြမှာနဲ့ မတူဘူးလား။

ဖေ့ထျန်းကျန့် သူ့ရဲ့ အကြီးဆုံးဇနီးဆီ ပြေးသွားသည်။

"မိန်းမ... ငါတို့ငါးယောက် တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းကို သွားမယ်... မင်းက အိမ်ကိုစောင့်ပြီး ဖေ့မိသားစုထဲက လူတွေကို ရှင်သန်နိုင်အောင် လုပ်ပေးရမယ်... ဒီနှစ်တွေထဲ မင်းအတွက် ခက်ခဲတယ်... ငါတို့လက်ထပ်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာ မင်းကိုယ်ဝန်ရှိလာတယ် အဲဒီတုန်းက မင်း အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ် ရောက်နေပေမယ့် ကလေးအတွက် အခြေတည်ဝိညာဥ်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်တယ်... ငါမင်းကို အများကြီး အကြွေးတင်နေတယ်..."

သူက ဝမ်းနည်းပုံရပြီး "မင်း မိသားစုကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပါ ငါပြန်မလာနိုင်ရင် ဖေ့မိသားစုက ငါ့ကိုကယ်ဆယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို မလွှတ်မချင်း မင်း ထိန်းထားရမယ်"

သခင်မကြီးလည်း မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ ရှိုက်ရှိုက်ကာ ငိုနေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်ကြီး ဖေ့မိသားစုက လုံးဝကို ကမောက်ကမ ဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး!"

ဖေ့ထျန်းကျန့်က ပြုံးပြီး၏။

"မငိုနဲ့... ငါဒီတခေါက်တော့ မရှုံးနိုင်ပါဘူးကွာ လူကြီးမင်းရှနဲ့ တခြားသူတွေ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ဘူး... သူတို့တွေ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းကို သေချာပေါက်သွားလိမ့်မယ် ငါတို့က မိသားစုဆယ့်သုံးစု ပေါင်းလိုက်ရင် သေသွားတဲ့ ဆရာတော်ဝါးခါးက ငါတို့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမလို့လဲ"

သူသည် လူလေးယောက်ကို ခေါ်ကာ တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းသို့ အမြန်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်ဦးစီးရှလည်း ရှလော်ရင်းကို ရှာတွေ့သွားပါပြီ။

"အဖေ တောင်နီခန်းမကို ဖျက်ဆီးပြီး ကောင်းကင်အဘွား အတွက် လက်စားချေဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူလိုက်စမ်းပါ... ကောင်းကင်အဘွားက အဖေ့ကို ဒီထက်ပိုပြီး လက်နက်ချလာလိမ့်မယ်"

လူကြီးမင်းရှလည်း ရုတ်တရက် စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် သူ ခေါင်းမော့ပြီး ကောင်းကင်က ကျလာတဲ့ လူတွေကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လော့ရင်း... ဒီနေ့ကစပြီး ကုံကျိုးက ရှစံအိမ်ကြီးကို မင်းစောင့်ရှောက်ရတော့မယ်... မင်းဖေဖေ... ငါသွားရတော့မယ်!"

ရှလော်ရင်း အံ့သြသွားပြီး "အဖေ ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်း!"

လူကြီးမင်းရှသည် တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းအတွက်နဲ့ ကုံကျိုးက ရှမိသားစုရဲ့ ရှင်သန်ခွင့်အတွက် ငါ တိုက်ပွဲဝင်ရမှာပေါ့!"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျိုလင်ကလည်း ကောင်းကင်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် သူ့ကိစ္စအတွက် အစီအစဉ်များကို ရုတ်ခြည်းပြုလုပ်ကာ ယန်မိသားစုရှိ နတ်ဝိညာဥ်နယ်ပယ်ရှိ သခင်များစွာကို တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းသို့ အမြန်သွားရန် သတိပေးခဲ့သည်။

တစ်ဖက်ရှိ ကျန်းရွှင့်ကျန်းလည်း ကျန်းမိသားစုမှ ထွက်ခွာပြီး တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ပညာရေးအရာရှိ ရွှီမင်၊ နိုင်ငံရေးသံတမန် ကောင်းချန်ဟိုင်း၊ စစ်ဦးစီးချုပ် ယောင်ကွေး၊ လက်ထောက်စစ်ဦးစီးချုပ် ကျောင်ရှိုချင်းနှင့် အခြားအရာရှိများစွာတို့သည် ၎င်းတို့၏ မိသားစု ကိစ္စရပ်များအတွက် စီစဉ်ဆောင်ရွက်ပေးပြီး တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ တဖြည်းဖြည်း လူစုပြီး တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်သွားကြသည်။ ငယ်စဥ်က တရှင်းချန် ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ရံဖန်ရံခါ လာရောက် ဆော့ကစားကြသော်လည်း သူတို့၏ ခံစားချက်က ယခုအချိန်တွင် မတူတော့ပါ။

သေဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာခဲ့ကြပါပြီ။

"တစ်ဆယ်လေးကတော့ ကံဆိုးတဲ့ ကလေးပဲ!"

အဘွားရှားသည် တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ရာ ခန်းမများအားလုံးထက် ကျော်ကာ မြေပြင်မှ မှိုကြီးတစ်ပွင့် တက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ငယ်ငယ်တုန်းက နတ်သန္ဓေသားကို တူးဖော်ခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်... နောက်ဆုံး အသက်ရှင်တော့ အဘိုးက ဆုံးပါးသွားပြန်တယ် ချန်ယန်တောင်တန်းမှာ နတ်ဆိုးနဲ့ တွေ့ရတယ်... ဒီနေ့ မဟာယာနရဲ့ နတ်ဆိုးနယ်မြေကို ခံစားရပြန်ပြီ"

မုတ်ဆိတ်မွေးလူကြီးက ရုတ်တရက် လှည့်မေးလိုက်သည်။

"တစ်ဆယ်လေးရဲ့ နာမည်ကဘာလဲ?"

"ရှောင်လျောင် မင်း မမှတ်မိသေးဘူးလား?"

ချင်းယန်က အံ့သြစွာနဲ့ :"မင်းဘယ်လိုလုပ် လှည့်စားခံလိုက်ရတာလဲ"

မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ လူကြီးက "မနေ့က တစ်ဆယ်လေးကို ငါ စောင့်ကြည့်နေတာ ​​သူ့ခွေးက ငါ့ကို မကြည့်မချင်း အဆင်ပြေနေသေးတယ်"

"ကံဆိုးချက်!"

အဘွားရှား: "အိုးမည်းက ထိန်းမရတော့ဘူး... သူ့နာမည်ကိုတောင် ပြန်မဖော်နိုင်တော့ဘူး နတ်ဆိုးတွေတင်မကဘူး နတ်တစ္ဆေဘုံနဲ့ နတ်ဆိုးနယ်မြေလည်း ရှိတယ်... ငါ မထိန်းနိုင်တဲ့ ဟေးကော်နဲ့ ပေါင်းမိလိုက်တာက ကံဆိုးတဲ့ကလေးပဲ!"

ချင်းယန်သည် တရှင်းချန် ဘုရားကျောင်းကိုကြည့်ကာ စမ်းကြည့်လိုစိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် ဆိုလာသည်။

"ငါတို့ လှုပ်ရှားကြတော်မလား... မဟာယာနနယ်ပယ်က စိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ မှော်ဆန်တဲ့ အသွင်ပြောင်းမှုကို ငါတကယ် စမ်းကြည့်ချင်တယ်!"

ဟူရှောင်လျောင်: "မင်းက မှိုပြုတ် သိုးသားကို စမ်းကြည့်ချင်တာလား... အဲဒီလူ ဝါးခါးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ထိပ်တန်းဖြစ်နေပြီ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်က ထူးထူးခြားခြား ရှိတယ် သူ့အစွမ်းကလည်း ငါတို့အထက်မှာရှိတယ်... အဘိုးကြီးချန်တောင်မှ သူ့ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ..."

ချင်းယန်ကတော့ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများကို အကြောလျှော့နေ၏။

"မြေခွေးစုတ်... သူသေပြီးတာတောင် ငါ့ထက် ပိုသန်မာနိုင်တယ် ဆိုတာတော့ ငါမယုံဘူးကွ!"

တောင်နီခန်းမတွင်တော့ ချန်ရှီသည် တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ မှော်စွမ်းအား မကုန်မချင်း ရှစ်ကျီ ဦးခေါင်းကို အသက်သွင်းနေခဲ့သည်။ တောင်နီမယ်မယ်လည်း ညှိုးနွမ်း နွမ်းနယ်နေ၏။ ချန်ရှီ အမွှေးတိုင် အနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ မီးရှို့လိုက်သော်လည်း သူမသည် ငိုက်နေပေမယ့် ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ချန်! ရှောင်ချန်ရော? သူ့နတ်ဆိုးသဘာဝကို နှိမ်နင်းဖို့ ငါမရှိရင် ရှောင်ချန် အပြင်မှာ သောင်းကျန်းနေလိမ့်မယ်!"

"ကျွန်တော် သူ့ကို သွားရှာလိုက်မယ်!"

တောင်နီမယ်မယ်ကို လီထျန်းချင်လက်ထဲ အပ်လိုက်သည်။

"ထျန်းချင်... မင်းနဲ့ ဟေးကော်က ဒီနေရာကို စောင့်နေပေး... တောင်နီမယ်မယ်က အရမ်းအားနည်းနေပြီ ဒါကြောင့် သူမကို ဘယ်သူမှ လာမရှာ​စေနဲ့!"

လီထျန်းချင် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဟေးကော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဟေးကော်နဲ့ အတူတူ စောင့်နေပေးမယ်..."

ချန်ရှီလည်း တောင်နီခန်းမရဲ့ ပင်မပလ္လင်ခန်းမမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားသည်။ ထိုအခိုက် ကုံကျိုး မြို့တစ်ခုလုံး အလွန်တိတ်ဆိတ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဗုန်း!

အကွာအဝေး တစ်ခုမှ ဖောင်းပွနေတဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ လှမ်းကြည့်ရင် အိမ်ထက် ပိုမြင့်ပြီး ပန်းနုရောင် ပိုးမွှားတွေကို အပြင်ဘက် မှုတ်ထုတ်နေတာ တွေ့ရပေသည်။

ပြီးတော့ ဒီမှိုကြီးအောက်မှာ လည်ပင်း၊ လည်ပင်းအောက်မှာ မှို​​ခေါင်းတစ်ခေါင်း ရှိပြီး ၎င်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ လမ်းလျှောက်ရင်း သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်နေ၏။

"ကောင်းကင်နဲ့လူသားရဲ့ အသွင်ကူးပြောင်းမှု... ဒါက ကောင်းကင်နဲ့လူသားရဲ့ အသွင်ကူးပြောင်းမှုပဲ.... မသေနိုင်တဲ့ အမတ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုပဲ!"