ခွေး

ဘုန်းကြီးငယ်လေးသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လွန်းသဖြင့် လူတွေကို မကောင်းတဲ့ ခံယူချက်တွေကို တွေးတောစေဖို့ ခဲယဉ်းသွား​စေသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ရှက်ရွံ့ကာ ညည်းညူနေပြီး ဆရာတော်ဝါးခါးရဲ့ သေရေးရှင်ရေးကို အလွန်တန်ဖိုးထားနေတာ ထင်ရှားသည်။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့ရဲ့ အဖြေများ ပြောင်းလဲသွားပါက သူသည် ဒူးထောက်၍သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးဖို့သော်လည်းကောင်း ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိသည်။

ချန်ရှီနှလုံးက အနည်းငယ်လှုပ်ခါကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုး၍ ဆိုလိုက်သည်။

"တပည့်ဆိုးလေး... မင်းရဲ့ဆရာကို မြင်နေတာတောင် ဦးမညွှတ်သေးဘူးလား?"

ဘုန်းကြီးဝူချန်လည်း ဖျော့တော့ပြီး ခြေသလုံးများ ပျော့ခွေကာ ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်​တော့သည်။ ခဏကြာတော့ နူးညံ့စွာ ရယ်လေ၏။ သူ့ရယ်သံက မှိုဘီလူးကြီးကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရယ်သံများက ပိုကျယ်လောင်လာကာ တဖြည်းဖြည်း နားပင်းမတတ် ဖြစ်လာသည်။

"ဆရာက မင်းတို့ရဲ့အလောင်းကို လာသိမ်းပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ လှေက ရေမြောင်းထဲမှာ မှောက်သွားရတာပဲ!"

သူ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ရယ်မောရင်းဖြင့် မျက်နှာမှ မျက်ရည်များပါ စီးကျလာတော့သည်။

"ငါ အသက်ရှင်ပြီ.... ငါ နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှင်နေပြီ ငါ့ဘဝက နောက်ဆုံးတော့ ငါ့လက်ထဲ ပြန်ရောက်လာပြီ! ငါ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ရေခဲလွှာလေးပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရတယ်... တစ်နေ့မှာ ဘယ်တော့မှ မနိုးလာမှာကိုလည်း ကြောက်လွန်းလို့ အိပ်လို့​တောင် မရဘူး... နောက်ဆုံးတော့ ငါ့အသက်က ငါ့ရဲ့ဘဝပဲလေ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူသည် ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်ကို အကြိမ်များစွာ ကန်တော့နေလေ၏။ ချန်ရှီမှာ သူ့လက်ဆောင်ကြီးကို လက်မခံချင်တဲ့အတွက် အမြန်ရှောင်လိုက်ပြီး။

"ဆရာတော်ဝါးခါးက ငါတို့ကို ဖမ်းချင်နေတာလေ... မင်းကို ကယ်တင်ဖို့လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး သူ့ကိုသတ်ဖို့ အစကတည်းက စိတ်ကူးထားတာ "

လီထျန်းချင်လည်း သည်းမခံနိုင်ဘဲ :“အကြီးတန်းအစ်ကို ဝူချန်...ခင်ဗျား ပျော်တာ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်းနည်းနေတဲ့အခါ ခင်ဗျားမှာ ဝမ်းနည်းတဲ့ တာအိုဝါဒီ နှလုံးသားတစ်ခု ရှိလာလိမ့်မယ်... အဲဒါကနေ ခင်ဗျားရဲ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးသွားရင် နတ်ဆိုးတွေဆီက လွှမ်းမိုးခံရဖို့ လွယ်သွားလိမ့်မယ်"

ဘုန်းကြီးဝူချန်ကတော့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်မှာ ခရိုင်စာမေးပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး ပညာရှင်အဖြစ် စာမေးပွဲအောင်တယ်... ဆရာ သူ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တတော့ ငါ အရမ်းပျော်သွားတယ်... ဆရာတော်ဝါးခါးက ဘယ်လိုဖြစ်တည်မှုမျိုးလဲ သူ့တပည့်ဖြစ်ရတာ ငါ့အရင်ဘဝက တကယ့်ကို ကောင်းချီးတစ်ခုပဲပေါ့..."

သူ့နှာ​ခေါင်း​က ဖောင်းလာပြီး မျက်​ရည်​ကျတဲ့အထိ ငိုနေတော့သည်။

"သူ့​ကျောင်း​တော်​ကို​ ရောက်​​တော့ ဆရာသခင်​က ငါ့ကို တပည့်​အဖြစ်​ထက်​ ပို​ကောင်းပေးတာကို တွေ့လိုက်​ရတယ်​ ...ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့အတူ တပည့်​အဖြစ်​ လက်ခံထားတဲ့ ပညာရှင်​တစ်​ရာ​လောက်​​ ရှိတယ်​.... ဆရာက အပြင်​ဘက်​မှာလည်း ​ကျောင်း​တော်​ရှိပါတယ်​ အဲ့စာပေ ပညာရှင်​​တွေနဲ့ ငါလည်း ​လောကအတွက်​ အ​ခြေအ​နေ​ကောင်း​အောင်​ လုပ်​​ဆောင်​နိုင်​ဖို့ အကြိမ်​ကြိမ်​​တွေးပြီး ဆရာသခင်က ငါ့ကို သတိထားမိပါစေလို့ ဆုတောင်းနေခဲ့တာ.."

ချန်ရှီမှာ သူ့ပါးစပ်ကို ပြေးပိတ်ထားလိုက်သည်။ လီထျန်းချင်လည်း သူတို့ဘက်ခြမ်းဆီသို့ မှိုဘီလူးကြီးများစွာ လျှောက်လာနေတာ မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြထိတ်လန့်သွားသည်။ သို့သော် ဘုန်းကြီးဝူချန်က အော်ဟစ်ငိုယိုနေဆဲ။

"အရှင်ဘုရားက မဟာယာနဘုံ မန္တန်ကို သင်ပေးပြီး လေ့ကျင့်ကြည့်ခိုင်းတယ်... တစ်နှစ်ကြာတော့ ငါ့ညီအကိုတွေက အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရလာခဲ့တယ် ဆရာက ငါတို့ကို စမ်းသပ်မှုလို့ ခေါ်တဲ့ နတ်ဆိုးဖိနှိပ်မျှော်စင်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်အောင် ပစ်ချခဲ့တယ်... နတ်ဆိုးဖိနှိပ်မျှော်စင်က ဒီအတိုင်း မှော်ပညာနယ်ပယ် တစ်ခုပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ... ငါ့အပေါ်ကောင်းတဲ့ အစ်ကိုဝူရှင်းရဲ့ ဦးခေါင်းက ခြေသည်းတွေ ကြေမွသွားတဲ့အထိ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲလို့ ငါထင်ခဲ့တာ....."

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်သည် ဝူချန်ကို ချက်ချင်း ကျော်ဖြတ်ကာ မှိုဘီလူးကြီး ဝိုင်းထားရာ ၎င်းတို့ရှေ့မှ အမြန်ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် ဘုန်းကြီး ဝူချန်၏ ငိုကြွေးသံများက ထွက်ပေါ်လာနေဆဲ။

"အဲဲဒီနေ့တွေမှာ ငါနဲ့ ခင်မင်ခဲ့တဲ့ ညီအကို မောင်နှမတွေက နတ်ဆိုးနယ်မြေထဲက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ဗိုက်ထဲ ပြုတ်ကျကုန်တယ်.... တချို့က ခေါင်းကို လိမ်ထားတယ် တချို့က အူတွေကို ဖယ်ထုတ်တယ် လည်ပင်းကို ကြိုးနဲ့ ချည်ပြီး လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်သတ်တယ် တချို့က အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပြီး ပွဲခံတယ်....ငါ အရမ်းကြောက်တယ် အဲ့ကျမှ ငါ ဘယ်လောက် ရက်စက်မိလဲ ဆိုတာ သိလိုက်ရတာ..."

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်မှာ မှိုဘီလူးကြီးတွေရဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့နေရာကနေ ဖောက်ထွက်လာခဲ့ပေမယ့် လမ်းလေးလမ်းစလုံးကနေ မှိုဘီလူးကြီးတွေ လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါ၏။

လီထျန်းချင်: "ဘုန်းကြီးဝူချန်လည်း ဒီကပ်ဆိုးကြီးကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့မှာ ကြောက်ရတယ်"

ချန်ရှီ: "အကြာကြီး ဆာလောင်နေရတာ...လူကယ်ဖို့ နေနေသာသာ သူများကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ခွန်အားတွေတောင် ငါတို့မှာ မရှိတော့ဘူး"

လီထျန်းချင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုကတော့ ဝူချန်ကို မကယ်တင်ဘဲ ၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင်ကို ချွေတာရမှာပဲ ဖြစ်သည်။

ဗုန်း!

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိုးခြိမ်းသံက တရွေ့ရွေ့နှင့် တုန်ခါသွားကာ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ နားထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံများ ပေါက်ကွဲသွားတာကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ရွှေအမြုတေများပါ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘုန်းကြီးဝူချန်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပေ၆၀ ရှည်သော ရွှေဘုရားကြီး ထွက်လာတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ရွှေရောင်နတ်ဘုရားက မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ မှိုဘီလူးကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်ပစ်ခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သားမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဘုန်းကြီး ဝူချန်သည် လေပေါ် ခုန်တက်ကာ ညာဘက်ခြေထောက်ကို လွှဲကန်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုညာဘက်ခြေထောက်သည် မှိုဘီလူးကြီး၏ ထီးအုပ်ကို ဖျက်စီးပစ်လိုက်သည်။

မှိုဘီလူးကြီးမှာ ၎င်း၏ထီးအဖုံး ဆုံးရှုံးသွားတာကြောင့် ဦးခေါင်းမရှိသလို ဖြစ်သွားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ခါကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ဝူချန်ပ လေထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ခုန်တက်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်... ငါက အဲဒီနတ်ဆိုးတွေထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းနေမှ နတ်ဆိုးနယ်မြေရဲ့ လှည့်စားမှုထဲမှာ ငါ ရှင်သန်နိုင်မှာ..."

သူသည် လူဦးခေါင်းမှိုကို ကန်ထုတ်ကာ နောက်ထပ် မှိုဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်က မှိုတစ်ကောင်ကို နင်းလိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် အဆက်မပြတ် လှမ်းတက်ကာ ပြိုင်ဘက်၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ သူ့လက်ကို ထည့်ကာ မှိုဘီလူးကြီးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

"ငါ့အသက်ကို ဘယ်သူမှ မယူနိုင်ဘူး!"

ဘုန်းကြီးဝူချန်သည် ထိုပတ်၀န်းကျင်မှ ထွက်သွားပြီးနောက် လှည့်ပြန်ကာ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်ပြန်သည်။ ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်သည်လည်း ဘုန်းကြီးငယ်၏ ရောင်ဝါ အတက်အကျနဲ့ မှိုဘီလူးကြီးအားလုံးကို သတ်လိုက်တာအား မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဝူချန်ရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်းသန်မာတယ်!"

လီထျန်းချင်: "ဆရာတော်ဝါးခါးက သူ့ကို ဘာလို့ မရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ?"

ချန်ရှီ: "ဝါးခါးက ငါတို့က သူ့ထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာ ဖြစ်နိုင်လား "

သူတို့နှစ်ယောက် သိပ်စဉ်းစားမနေ​တော့ဘဲ တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်း ရှိရာသို့ အမြန်သွားကြသည်။ ဘုန်းကြီးဝူချန်သည် လမ်းလယ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ့မျက်နှာသည် ယခင်အတိုင်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကာ အမှတ်တရများစွာထဲ၌ နှစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပထမစမ်းသပ်မှုတွင် သူနှင့် အခြားညီအစ်ကို ဆယ်ဦးကျော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော်လည်း အခြား ကိုးဆယ်ကျော်ကတော့ အစမ်းစစ်ဆေးမှုထဲ၌ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဆရာတော်ဝါးခါးကတော့ ပြုံးပြီး အသေခံခဲ့တဲ့ ရဟန်းငယ်တွေဟာ ဉာဏ်ပညာ အမြစ်မရှိ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာကို အခွင့်မသာဘဲ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အရေခွံတွေပဲလို့ ပြောခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ကတော့ မတူပါဘူး။

သူတို့က အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဆရာတော်ဝါးခါးရဲ့ ဝိညာဉ်ကလေး ဖြစ်လာရန် ခြေတစ်လှမ်း နီးကပ်လာပေလိမ့်မည်။

ဆရာတော်ဝါးခါး: "တစ်နှစ်ပြီးရင် ဒုတိယအစမ်း စစ်ဆေးမှုတစ်ခုကို ထပ်လုပ်မယ်"

ဝူချန်နဲ့ ညီအစ်ကို ဆယ်ယောက်ကျော်က ပိုပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ပြီး အားမလျှော့ရဲခဲ့ကြချေ။ လုံ့လဝီရိယ လေ့ကျင့်နေစဉ်တွင် လွတ်မြောက်ရန်လည်း တွေးတောခဲ့သော်လည်း ညီအစ်ကိုအချို့က ၎င်းကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

အကြီးတန်းညီအစ်ကို သုံးယောက် တိတ်တဆိတ် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သေးသည်။ သူတို့ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု တွေးကာ ဝူချန်လည်း ရက်အတော်ကြာအောင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်က သူ့အား စိတ်အားထက်သန်လာစေကာ တစ်နေ့တွင် ဆရာတော်ဝါးခါးသည် ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ငရဲကိုပြသရန် သူ၏မဟာမှော်အစွမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အနှီ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် ဓားတောင်ပေါ်တက်၍ ငရဲဆီဒယ်အိုးထဲ ပစ်ချခံလိုက်ရကာ အလွန်သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဘယ်သူမှ ထွက်ပြေးရန် မစဉ်းစားရဲတော့ပေ။ အစမ်းဒုတိယနှစ်တွင် လူလေးဦး လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ဝူချန်နဲ့ အခြားလူသုံးဦးဟာ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပံ့ပိုးပေးသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် စမ်းသပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

တတိယအကြိမ် စမ်းသပ်မှုမှာတော့ လူနှစ်ဦးသာ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ တခြားသူရဲ့နာမည်က ဝူလဲ့ ဖြစ်ပြီး သူနဲ့ အကောင်းဆုံး ခင်မင်မှုရှိသူ ဖြစ်သည်။

အစမ်းသုံးနှစ်ပြီး အစမ်းနယ်ပယ်တွင် နတ်ဆိုးများမရှိသလို စိတ်ကူးယဉ် နတ်ဆိုးနယ်မြေလည်း မဟုတ်ဘဲ ဝူချန်နှင့် ဝူလဲ့တို့သာ ရှိခဲ့သည်။

ဝူချန်နှင့် ဝူလဲ့တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဗုဒ္ဓဖြစ်လာရန် သူ့နောက်လိုက်ရန် ဝိညာဉ်သားလေးနှစ်ယောက် မလိုအပ်ကြောင်းကို ဝူချန်က နားလည်လာခဲ့သည်။ ဤရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ပွဲတွင် ဝူချန် တစ်ယောက်တည်းသာ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဆရာတော်ဝါးခါးထံ၌ အပြုံးဖြင့် ဝိညာဉ်ကောင်လေး၏ သင်္ကန်းကို ဝတ်လိုက်သည်။

"ဝူချန်... မင်းက တကယ်ပဲ ငါက ရွေးချယ်ထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ မင်းကငါနဲ့ အတူ ဗုဒ္ဓဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

သူသည် ဆရာတော်ဝါးခါးနဲ့ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံအနှံ့ ခရီးထွက်ကာ ထူးဆန်းသော လူများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထူးထူးဆန်းဆန်း အရာများစွာကိုလည်း ကြားသိခဲ့ရပါသည်။ ဆရာတော်ဝါးခါးသည့ သူ့ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး သူသင်ပေးသော လေ့ကျင့်ခန်းများနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များ အားလုံးကလည်း အကောင်းဆုံးတွေ ဖြစ်သည်။

"ဝိညာဉ်သားလေး... ငါနဲ့ အတူတူ လေ့ကျင့်မှ မင်းက ငါနဲ့ လုံး၀ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်လာမှာ... ဒါမှ ဗုဒ္ဓဖြစ်လာမှာ!"

အဲဒီတုန်းက ဘုန်းကြီးငယ်ဟာ ဆရာ​တော်ကြီးရဲ့ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ အတူလေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ နောက်တော့ ဗုဒ္ဓဖြစ်လာတယ် ဆိုတာ ဘာလဲ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။ သူ လွတ်မြောက်ချင်သော်လည်း ကမ္ဘာကြီးသည် ကျယ်ပြောလှသဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် နေရာ မရှိတော့ကြောင်းကိုလည်း သူသိလာခဲ့ရသည်။

သူသည် ဆရာတော်ဝါးခါး နောက်သို့သာ လိုက်နေပြီး အသက်ကြီးလာတာ မြင်တွေ့နေရသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ဆရာသည် သူ့ထံမှ ဝိညာဉ်ကောင်လေးကို ဘယ်သောအခါမှ မနှုတ်ယူလာခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာတော်က ကလေးပညာရှင်တစ်ယောက် အကြောင်း ပြောနေသံကို သူကြားလိုက်ရသည်။

ဆရာဟာ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ဝူချန်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဝိညာဉ်ကလေးကို ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက နည်းနည်းကံကောင်းပေမယ့် မနာလိုလည်း ဖြစ်လာသေး၏။ အလောင်းတွေ တောင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျ၊ သူ့​ရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းကိုတောင် သွေးအိုင်ထဲ သတ်ခဲ့ရတာကို သူက ဘာလို့ အကောင်းဆုံး မဟုတ်တာလဲ။

ယခုအချိန်၌ ဆရာတော်ဝါးခါးသည် ရှီးကျင်းကနေ သတင်းရရှိပြီး သူ့ကို ကုံကျိုးသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ချန်ရှီ.... ဒါက ဆရာကြီး အမြဲလွမ်းဆွတ်နေတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကလေးလား?"

ချန်ရှီ ထွက်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

"သူက ဘာမှထူးခြားပုံမပေါ်ပါဘူး... သူ့ဆီက နတ်သန္ဓေသားကို သူများက တူးဖော်ထားလို့ ဆုံးရှုံးထားရတဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

သူ့ပုံစံက တဖျပ်ဖျပ်တောက်ပြီး သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့သည် တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်း၏ အဓိက ယဇ်ပလ္လင်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဟေးကော်က အရှေ့မှ လျှောက်လာကာ ခန်းမဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဝင်ဝကို စောင့်ကြပ်နေသော ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် လူလေးယောက်သည် ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ ရင်ဘတ်များက ပို၍ပင် ဖြောင့်စင်းလာသည်။

လူနှစ်ကောင်နှင့် ခွေးတစ်ကောင် ပင်မခန်းမသို့ ဝင်သောအခါ၌ ကျင့်ကြံသူ လေးယောက်သည် လျစ်လျူမရှုဝံ့သေးပေမယ့် စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးတည်းသာ တွေးတောနေမိသည်။ ရာထူးတိုး၍ လစာကို ကောင်းကောင်းကြီး ရအောင် ထမ်းဆောင်ကြရမည်။

ဘာ့ကြောင့် ဒီလို တွေးနေမိသလဲတော့ မသိပါ။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်က ဟေးကော်နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ငါးမျိုးစုံနှင့် နဂါးရုပ်တုများအပြင် အနက်ရောင်အဝတ်အစားနှင့် မျက်နှာမည်းနေသည့် အဘွားအို၏ ရုပ်တုကိုလည်း နဂါးနက်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားကာ အမွှေးတိုင်တွေ အလွန်ချမ်းသာသည်။

တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်း၏ ပင်မယဇ်ပလ္လင်သည် မင်ကျန်းမြစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး အတော်လေး ကြီးမားတာကြောင့် လေထဲတွင် ငါးနံ့တွေတောင် သင်းနေသည်။ ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်ဟာ ဟေးကော်နောက်ကနေ မီးဖိုချောင်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှာ လူတွေ ရှိနေ၏။ ထမင်းချက် တစ်ဒါဇင်ကျော်လောက်က ဟင်းချက်နည်းတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

နှစ်ယောက်သား ထမင်းချက်တွေကို ကျွမ်းကျင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ချန်ရှီက မီးဖိုချောင်ရှိ စားပွဲ​ကြီး​ပေါ်တွင် ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နှစ်ယောက်သား ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ကောက်ယူကာ ​ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် "မင်းတို့ဘယ်သူလဲ အဲဒီငါးကို ဘယ်သယ်သွားမလို့လဲ"

တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်း၏ ယဇ်ပလ္လင်ခေါင်းဆောင် ကျောင်ယွင်ရှန်းက လူတစ်ဒါဇင်ကျော်လောက်နဲ့ ဝင်လာတာ တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချန်ရှီလည်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူတို့က ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်ကို မကြင်နာသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ကျောင်ယွင်ရှန်း ပတ်လည်ရှိ လူဒါဇင်တို့သည် ကုံကျိုးမြို့ရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဘုရင်ခံ ဖေ့ထျန်းကျန့်၊ ဆားကြီးအဖွဲ့အစည်းမှ သံတမန် ချွေးယုံကျစ်၊ မိန်းမစိုး မာဝေ့ကုံး၊ တပ်မှူး ရှချူးလီနှင့် လက်ဖက်မြင်းဌာန သံတမန် ကုဖျင်အန်းတို့ပင်။

ချန်ရှီ: "အခုနတုန်းက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းချက်နေတဲ့ လူတွေအများကြီး ရှိနေတာ မဆန်းပါဘူး.. အရေးကြီးတဲ့ အရာရှိတွေကို ဖျော်ဖြေပေးနေတာပဲ"

သူ့နှလုံးသားထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ညည်းညူမိသည်။ ဒီမှာ ခွန်အားကြီးသူတွေ အများကြီးရှိနေတယ်၊ ဟေးကော်ရဲ့ အစွမ်းသတ္တိကြောင့် သူတို့တွေ လှည့်စားခံရနိုင်ချေ ရှိလား။

ဟေးကော်လည်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကာ ဖေ့ထျန်းကျန့်နဲ့ တခြားသူများ၏ အတွေးအမြင်များကို ပြောင်းလဲနိုင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေပါသည်။ သူ မလှည့်စားနိုင်ရင် ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်ကို ဒီအရာရှိတွေက ချက်ချင်းသတ်မှာကို ကြောက်မိ၏။

သခင်တွေ အများကြီးပဲ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ၎င်းတို့အားလုံးကို လှည့်ဖြားရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံကို သွားရတာထက်တောင် ခက်ခဲနေသေးသည်။

ဟေးကော်မှာ သခင် နှစ်ယောက် သို့မဟုတ် သုံးယောက်ကို လှည့်ဖြားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ဒါတောင် အလွန်ခက်ခဲနေပြီ။ သို့သော် သခင်ဆယ်ဦးထက်ပိုသော တစ်ချိန်တည်းတွင် လှည့်စားရန် ပိုတောင် ခက်ခဲလိမ့်ဦးမည်။

ချန်ရှီ ဦးညွှတ်ပြီး :"လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ဒီငါးကြီးကို ခြံရှေ့မှာ ပို့ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်လို့ပါ"

"သွားတော့ သွားတော့"

ကျောင်ယွင်ရှန်းလည်း ပြုံးပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်လည်း ငါးကြီးကြီးကို အမြင့်ကြီးကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် လူကြီးမင်းယန်က သံသယနဲ့ မေးလာသည်။

"ခဏနေပါဦး... နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှာ ဟင်းချက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား ခြံရှေ့ကို ဘာလို့ပို့လိုက်တာလဲ"

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်လည်း ရပ်လိုက်ပြီး ဟေးကော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟေးကော်ကလည်း အသိဉာဏ်ကို လွှမ်းမိုးနေတာကြောင့် လူကြီးမင်းယန်က တခဏမျှ မှိန်းနေကာ ခဏကြာတော့ ပြုံးပြီး ပြောလာသည်။

ချန်ရှီတို့ ဘာမှ မပြောပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ရှင်းပြချက်တွေကို သူကြားနေရသလိုပင်။ သူတို့နှစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲက အမြန်ထွက်လာတဲ့အခါ ဟေးကော်မှာ အနည်းငယ် မောပန်းနေပြီး သူတို့ကို လိုက်မမှီနိုင်သေး။ နှစ်ယောက်သား အရှိန်လျှော့လိုက်စဥ် မီးဖိုချောင်ဘက်က ကျောင်ယွင်ရှန်းရဲ့ အသံကိုကြားလိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့ တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းက မင်ကျန်းမြစ်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားပေမယ့် ဒီမှော်ဆန်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ကျုပ်တို့လည်း ကြာကြာထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဖေ့ထျန်းကျန့်: "အဘွားမင်ကျန်းက စားလို့ရလား"

ချန်ရှီ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ အဘွားမင်ကျန်းက တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းမှာ ကိန်းဝပ်နေသည့် နတ်ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့အစည်း မင်ကျန်းမြစ်တွင် ခြေကုပ်ယူနိုင်ရခြင်းမှာ အဘွားမင်ကျန်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ ဖြစ်သည်။

ဖေ့ထျန်းကျန့်က အဘွားမင်ကျန်းရဲ့ ခုခံမှုကို မကြောက်ဘူးလား။

ကျောင်ယွင်ရှန်းက လေးလေးနက်နက် ပြုံးပြီး "အရှင် ဘုရင်ခံ... တောင်နီခန်းမရဲ့ သွေးလွန်အသက်ကမှ အဘွားမင်ကျန်းထက် ပိုအရသာရှိမယ် ထင်တယ်"

လူတိုင်းက ရယ်မောပြီး :"သွေးလွန်အသက်လည်း စားချင်တယ်... အဘွားမင်ကျန်းကိုလည်း စားချင်တယ်"

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်လည်း ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ ချန်ရှီ အရှိန်လျှော့သွားတာကြောင့် လီထျန်းချင်က သူ့အသံကို အမြန်နှိမ့်လိုက်ပြီး။

"တစ်ဆယ်လေး မြန်မြန်လုပ်လေ!"

ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းကာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဒီဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ အရာရှိတွေက တူး​မြောင်းအဖွဲ့အစည်းကို စားဖို့လာတာ မဟုတ်ဘူး... နန်းတော်ကို အတင်းအကြပ် လွှဲခိုင်းနေတာ... ကျောင်ယွင်ရှန်း ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ အရင်နားထောင်ကြရအောင်"

လီထျန်းချင်လည်း ရပ်ဖို့ကလွဲလို့ ရွေးစရာလမ်းမရှိတော့ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက် ဆက်နားထောင်နေလိုက်သည်။

ကျောင်ယွင်ရှန်းရဲ့ အသံက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်ကြီးတို့... အဘွားက ငါးကြင်းနဂါးပါ။ နှစ်ထောင်ချီပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး...ကျုပ်တို့ငယ်ငယ်က မြစ်ကမ်းဘေးမှာ အစာငတ်ပြီး သေခါနီးမှာ အဖွားက ရေထဲက ထွက်လာပြီး ငါတို့ရွာအတွက် ရေထွက်ကုန်တွေ ပေးခဲ့တယ် ..နှစ်တိုင်း ကျုပ်တို့ရွာက အဘွားကို ရည်စူးပြီး အမွှေးတိုင် ပူဇော်တယ်... အဘွားက ကျုပ်တို့ရဲ့ ကန့်ညောင်.. ကျုပ်တို့ရဲ့ နတ်ဝိညာဥ်ပဲ....”

"ခန်းမသခင်ကျောင်... မင်းရဲ့ တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်း အပေါ် အစိုးရရဲ့ ထောက်ခံမှုကိုလည်း မမေ့နဲ့လေ..."

ဘုရင်ခံ ဖေ့ထျန်းကျန့် အသံက ဖြတ်ဝင်လာသည်။

"ရေလမ်းပို့ဆောင်ရေး ထိန်းချုပ်ရာမှာ မင်းကို ပံ့ပိုးပေးဖို့ ငါ ဘယ်လောက် အကျိုးအမြတ်တွေ ပေးခဲ့လဲ... မင်းအတွက် ဘေးအန္တရာယ် ဘယ်နှစ်ခုလောက် ငါ တားဆီးခဲ့ရလဲ အခု အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ မင်းရဲ့ တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းက ငါ့ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို ပြန်ဆပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ"

ကျောင်ယွင်ရှန်း: "ဒါပေမယ့် အဘွားက ကျုပ်တို့ တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကယ်တင်ရှင်၊ ဘုရားပါ..."

တပ်မှူးကြီးရှက မသိမသာ ပြုံး၍: "တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းက သေးငယ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလေးနော်.... ခန်းမသခင်ကျောင် မင်း ငါတို့နဲ့ ညှိနှိုင်းဖို့ ဘာအရည်အချင်းရှိလဲ"

ကျောင်ယွင်ရှန်းက ခဏမျှ နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး "သခင်ကြီးပြောတာ မှန်ပါတယ်... အဘွားကို မြည်းစမ်းဖို့ သေချာပေါက် ကမ်းလှမ်းပေးပါ့မယ်"

ခြေသံတွေ ကြားလိုက်ရသည်။ လူတွေက ဒီဘက်နားကို လျှောက်လာနေကြမှန်း သိလိုက်တာနဲ့ ချန်ရှီတို့နှစ်ယောက် ငါးကြီးကို အလျင်စလိုဆွဲပြီး ထွက်သွားတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ ကျောင်ယွင်ရှန်းရဲ့ အသံက ကျယ်လောင်လွန်းတာကြောင့် လူတွေရဲ့ နားစည်ကိုတောင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။

"အဘွား! မြန်မြန်သွားတော့ အစ်ကိုတို့ တံခါးကို မြန်မြန်ဖွင့်လိုက်!"

ဒုန်း!

ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုကြောင့် ချန်ရှီ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်ယွင်ရှန်း သွေးအန်ပြီး မြေပြင်ဆီသို့ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသည်။ အရိုးနှင့်အရွတ်များ ကျိုးသွားကာ ရင်ဘတ်က ဖောက်ကာ နှလုံးကို ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဘွား မြန်မြန်သွားတော့..."

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းကန်ပြီး ထချင်ပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ ခြေတစ်ချောင်းက သူ့ခေါင်းကို နင်းပြီး မြေကြီးထဲ နှစ်ချလိုက်လေပြီ။ ဖေ့ထျန်းကျန့်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျောင်ယွင်ရှန်းရဲ့ ခေါင်းကို မြေကြီးပေါ် နင်းချနေသည်။

"ငါမွေးထားတဲ့ ခွေးက တကယ် ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တာပဲ!"

အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟေးကော်က ချန်ရှီဆီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး ဖေ့ထျန်းကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖေ့ထျန်းကျန့်လည်း အဝေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"အားလုံး ဒီခွေးကို သတ်ပြီးပြီ... ပွဲသွားစားရအောင်... စားစရာတွေက အဆင်သင့် ဖြစ်​နေ​လောက်ပြီ"