ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း

ဖေ့ထျန်းကျန့် ထွက်ခွာသွားသည်။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကျောင်ယွင်ရှန်းရဲ့ အလောင်းကို ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ အခုနတုန်းက ဖေ့ထျန်းကျန့်ရဲ့ ကန်ချက်က ကျောင်ယွင်ရှန်းရဲ့ ဦးခေါင်းကို အက်ကွဲသွားစေခဲ့ပြီး ဦးးနှောက်က ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီမှာ မြေပြင်ကို နက်နက်နဲနဲ စိုက်ကြည့်ရင်း အသက်မရှူနိုင်တော့ပေ။

ဤလူကို ကုံကျိုးမြို့၏ သူရဲကောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရသည်။ ၎င်းသည် မူလက ကျေးလက်မှ စာသင်သားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မြို့တော်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင် တော်ဝင်တရားရုံးက သူ့ကို ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ထိုနှစ်တွင် မိုးသည်းစွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် ငါးဖမ်းလှေအများအပြား ပျက်စီးခဲ့သည်။

ကျောင်ယွင်ရှန်းက အဘွားမင်ကျန်းအား တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းကို တည်ထောင်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ကျောင်ယွင်ရှန်းဟာ သူမလက်ထဲတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကာ ဆားကြီးအဖွဲ့အစည်း၊ ကောင်းကင်အဘွားနဲ့ တောင်နီခန်းမတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ပြီး ရေထဲတွင် ငါးတစ်ကောင်လို ကခုန်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တွေက ငြိမ်းချမ်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေပါ။ အခုအချိန်မှာ ကခုန်လို့ ကောင်းနေရင်တောင်မှ စည်းစနစ်က ပြိုလဲသွား​ပြီမလို့ အသက်မရှင်နိုင်တော့ပါဘူး။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့ ငါးကြီးကို သယ်ဆောင်ကာ လမ်းလျှောက် ထွက်လာကြစဥ် ရုတ်တရက် တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်း ပင်မယဇ်ပလ္လင်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုထွက်လာပြန်သည်။ ချန်ရှီ နောက်သို့လှည့်ကြည့်ရာ ရေများ ဟိန်းဟောက်ကာ လေထဲသို့ အပြေးအလွှား တက်သွားသော အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနက်ရောင် ငါးကြင်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော ဆံပင်နှင့် အဘွားကြီးတစ်ဦး ရပ်နေ၏။ သူ့ထက်များစွာမြင့်သော ချိုင်းထောက်ကို ကိုင်ကာ ရေကို မောင်းနှင်ရင်း မင်ကျန်း မြစ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေသည်။

အဘွားမင်ကျန်းပါပဲ။

အဓိကကိုယ်ထည်မှာ အနက်ရောင် ငါးကြင်းတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။ အသက်ရှည်နေတဲ့ ဝိညာဉ်သက်တမ်းကြောင့် မြစ်ကမ်းဘေးရှိ တံငါသည်များက အဖွားအဖြစ် လေးစားကြသည်။ ကျောင်ယွင်ရှန်းဟာ ကျေးလက်တွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး ရွာမှ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို မြို့ထဲသို့ ယူဆောင်ကာ အဘွားမင်ကျန်းအား သူတို့၏ ကန့်ညောင်အဖြစ် ကိုးကွယ်ရန် အသင်းအဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းသူများကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အဘွားမင်ကျန်းမှာ မူလက လှေဦးလေးနှင့် သူ့သမီးကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း အခုက သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေ ဖြစ်နေကြောင်း သိသဖြင့် မင်ကျန်းမြစ်ဆီသို့ ပြန်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဖေ့ထျန်းကျန့်၊ ရှချူးလီနဲ့ အခြားအရာရှိများက သူမအား လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး လူတိုင်းသည် အရသာရှိသော အစားအစာကို ဆက်လက်ထိုင်စား၊ အရသာခံပြီးမှ အဘွားမင်ကျန်း​နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့ကြဖို့ စဥ်းစားထားသည်။

အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စဖြစ်ပြီး အပြေးအလွှား လှုပ်ရှားဖို့ မလိုအပ်ပါ။

ကျောင်ယွင်ရှန်း အသတ်ခံရရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ဖေ့ထျန်းကျန့်ဆီမှာ ခွေးတစ်ကောင်လို မနာခံလို့ပဲ ဖြစ်တာကြောင့် ပိုင်ရှင်အနေနဲ့ သူ့အား သဘာဝအတိုင်း သတ်ပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် ကျောင်ယွင်ရှန်းကို သတ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ပါ။

အဘွားမင်ကျန်းရဲ့ လွတ်မြောက်ရေး အတွက်ကတော့ သူ့လက်အောက်ငယ်သားများထံ အပ်ထားခဲ့လို့ ရသည်။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်ဟာ တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းက ငါးကြီးများကို သယ်ယူလာပြီး မင်ကျန်းမြစ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ခဏအကြာတွင် လီထျန်းချင်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးနယ်မြေမှာ နတ်ဆိုးပြောင်းလဲမှုတွေက ဆက်ဖြစ်ပေါ်နေတော့ လူတွေကလည်း နတ်ဆိုးဒဏ်ကို ခံစားနေကြရတာ...ဒီအရေးကြီးတဲ့ အရာရှိတွေက နတ်ဖြစ်ခြင်းနယ်ပယ်၊ နတ်ဆင်းသက်နယ်ပယ်၊ အနတ္တဘုံ အထိ ကျင့်ကြံထားတာတောင် နတ်ဆိုးကြောင့် ရန်လိုမုန်းတီးမှုဒဏ်ကို မလွဲမသွေ ခံနေတုန်းပဲ..."

ချန်ရှီက ခေါင်းခါယမ်းနေ၏။

"ထျန်းချင်... မင်း ဘာလို့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို မြှောက်ပင့်​နေရတာလဲ...မင်းနဲ့ငါက နတ်ဆိုးနယ်မြေထဲ ရောက်နေတာလေ... ​​ဘာလို့ ငါတို့ နှလုံးသားထဲမှာ နတ်ဆိုးသဘာဝတွေ မရှိရတာလဲ"

လီထျန်းချင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြုံးကာ :"တစ်ဆယ်လေး... ဒါက ငါတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့မိသားစုရဲ့ နောက်ဆုံး အရှက်အလွှာပဲ မင်းက ဘာလို့ အဲဒါကို ဖယ်ခိုင်း​နေရတာလဲကွာ"

ထိုအချိန်တွင် မြစ်ရေက လျှံတက်လာပြီး အဘွားကြီးသည် ငါးကြင်းနက်ထိပ်တွင် ရပ်ကာ သစ်ထောက်ကို လှုပ်ခါလိုက်လေသည်။ ရေလှိုင်းများ ဝေါခနဲ လိမ့်တက်လာကာ ကျင့်ကြံသူများထံ ပြေးသွားလေသည်။ ရုတ်တရက် ရာနှင့်ချီသော ရေဝဲများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွင့်ထွက်သွားပြီး ရေပြင်ကြီးက အမှန်တကယ်ပင် လေထဲတွင် ညှိနေလေသည်။

မြစ်ရေမှာလည်း အေးခဲပြီး စီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သွားသည်။ ရာနှင့်ချီသော စစ်သည်များသည် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ အသီးသီး မြစ်ပေါ်၌ အမြန်ပြေးကြ၏။

ရေအောက်က စွမ်းအင်တွေကြောင့် အဘွားမင်ကျန်းမှာ ရေကူးရန် အလွန်ခက်ခဲလာပြီး သူမကို ထိုစစ်သားများက ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်ကို ချန်ရှီ မြင်ဖူးပါသည်။ စစ်သူကြီး ရှလော်ရင်း ဖြစ်ပြီး နယ်ခြားစောင့်တပ်တွင် စစ်ဦးစီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က သူသည် အလွန်မြင့်မားသော မှော်ဆန်သော စွမ်းအားဖြင့် လေထဲတွင် ရပ်နေပြီး အလွန်အာရုံ ဖမ်းစားနိုင်သူဖြစ်သည်။ အခုသူက အဘွားမင်ကျန်းကို ဝိုင်းပြီး နှိမ်နှင်းဖို့ အဲဒီစစ်သားတွေကို အမိန့်ပေးနေပါပြီ။

"ဒါ နယ်ခြားစောင့်တပ်တွေ!"

လီထျန်းချင် မော့ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကုံကျိုးက ပင်လယ်နဲ့နီးတယ်... ပင်လယ်ထဲက သားရဲတွေ တက်လာတာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အစောင့်စခန်းခြောက်ခုကို တည်ဆောက်ပြီး နယ်ခြားစောင့်တပ်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားတာ"

ချန်ရှီသည် နယ်ခြားစောင့်တပ်အကြောင်း သိပ်မသိသော်လည်း သူ့မွေးရပ်မြေမှ စာသင်သားသည် နယ်ချဲ့စာမေးပွဲ မအောင်ကြောင်းကြားသဖြင့် နယ်ခြားစောင့်တပ်သို့ ဝင်ကာ လစာတော်တော်များ ရတတ်ကြောင်း ကြားဖူးသည်။ ခရိုင်အစိုးရမှ စာသင်သားရဲ့​မိသားစုကို ငွေသုံးဆယ်ပေးဖို့ လအနည်းငယ်အတွင်း ရောက်လာလိမ့်မည်။

ငွေသုံးဆယ်ကို ရရှိသော ဇနီးသည်အားလုံးသည် မျက်ရည်တွေ မိုးလောက်ကြီး ကျလာတတ်လေသည်။ ငွေတွေအများကြီး ရနိုင်သည့်အတွက် ချန်ရှီတောင် ၎င်းတို့အား မနာလိုဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏ အမျိုးသားများသည် အစောင့်တပ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသဖြင့် မလိုချင်တော့ပေ။

ထိုနယ်ခြားတပ်များသည် မြစ်ကိုဖြတ်၍ ပြေးလာစဉ်တွင် အလွန်ရဲရင့်ကြပြီး မြစ်မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ခက်ခက်ခဲခဲ ကူးခတ်နေသော အဘွားမင်ကျန်းအား တိုက်ခိုက်ရန် အမျိုးမျိုးသော စွမ်းအင်များကို ထုတ်သုံးခဲ့ကြသည်။

နယ်ခြားစောင့်တပ်သား တစ်ဒါဇင်ကျော်သည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်များများကို လှံများအသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။ လှံမျက်နှာပြင်မှ စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်လာချိန် ​မြစ်အောက်မှာလည်း သွေးတွေ ရုတ်ချည်း စီးကျလာခဲ့သည်။

ထိုလှံများကို သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားရာ နယ်ခြားစောင့်တပ်သား ဆယ်ဦးကျော်သည် သံကြိုးများဖြင့် မြစ်ကိုဖြတ်၍ ခုန်ကူးသွားကြသည်။ ပြီးနောက် နယ်ခြားစောင့်တပ်များသည် မြစ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ယမ်းမှုန့်များဖြင့် ပြည့်နေသော လက်သီးအရွယ် ကျည်ဆန်များကို ရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ရေအောက်ထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

လေးထောင့်တုံးများနှင့် ပုဆိန်များလို လက်နက်ကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှေ့တန်း စစ်သည်များစွာကလည်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ အမျိုးမျိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရေထဲသို့ အသီးသီး ပစ်ချ​နေကြသည်။

ကမ်းစပ်တွင်တော့ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော နယ်ခြားစောင့်တပ်များသည် မျက်လုံးသုံးမီးအမြောက်များနှင့် ငှက်အမြောက်များကို ထမ်းကာ မြစ်ထဲတွင် ရေကူးနေသည့် အဘွားမင်ကျန်းကို ပစ်သတ်ခဲ့ကြသည်။

အဘွားမင်ကျန်းရဲ့ အမွှေးတိုင်ပမာဏင အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သူမရဲ့ မှော်အစွမ်းသည် နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ပင် အားကောင်းပါသည်။ နတ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်က ကျင့်ကြံသူများထက်ပင် သာလွန်သော်လည်း နယ်ခြားစောင့်တပ်သား ရာပေါင်းများစွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူမသည် အညိုအမဲ စွဲတဲ့အထိ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။

လူငယ်နှစ်ယောက်မှာ စစ်တပ်ရဲ့ တိုက်ပွဲပုံစံသည် ကျင့်ကြံသူတွေကြားက တိုက်ပွဲပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။ နယ်ခြားစောင့်တပ်များ၏ လက်နက်မျိုးစုံ၊ အမြောက်များ၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့ များကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်၍ ထုတ်သုံးလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သွားသူလျှင်ပင် ရိုက်နှက်ခံရဆဲ။

"ကျင့်ကြံသူ ငါတို့ဆိုရင် စစ်တပ်ကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ"

ချန်ရှီ စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုဝင်လာပြီး ရှောင်ဝမ်စွင်း တစ်ယောက်တည်း နတ်ယန္တရားစခန်းက ကျည်ဆန်တွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေကို သတိရလိုက်သည်။ ရှောင်ဝမ်စွင်းက ရန်သူကို သတ်ရန် ဓားရှည်သုံးကာ ဓားတိုက သူ့ကို အကာအကွယ် ပေးခဲ့သည်။

အဲဒီတော့ သူသာဆိုရင် စစ်တပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲ။

ချန်ရှီ အဲဒါကို သေသေချာချာ တွေး​ကြည့်​နေပေမယ့် သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

လူနှစ်ယောက်သည် ငါးကြီးကို သယ်ဆောင်ကာ မင်ကျန်းမြစ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သေမင်းအော်သံများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ တောင်နီခန်းမဆီသို့ ဆက်လက် ပြေးသွားကြသည်။

ရုတ်တရက် ချန်ရှီက ရပ်လိုက်သည်။

"ထျန်းချင် ဒီငါးကြီးကို တောင်နီခန်းမကို အရင်ပြန်ယူသွားလိုက်..."

လီထျန်းချင် လန့်သွားပြီး သူတွေးနေတာတွေကို ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"မင်း ခဏစောင့်... ငါလိုက်ပို့ပေးမယ်!"

"မလိုပါဘူး!"

ချန်ရှီက ငါးကြီးတွေကို လှဲချလိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။

"ငါက လှည့်ကွက်တစ်ခုပြပြီး ပြန်လာမှာ အန္တရာယ်မဖြစ်ပါဘူး....ဟေးကော် ထျန်းချင်နောက်ကလိုက်သွား... သူဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ပေး!"

ဟေးကော်က အသံပြန်ပေးသည်။ လီထျန်းချင်လည်း ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းအထက်တွင် မြှောက်ကာ တောင်နီခန်းမရဲ့ ပင်မယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီ လမ်းဘေးရှိ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ မီးဖိုချောင်ထဲက ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ကြွေပန်းကန်ကို လက်တစ်ဖက်က ကိုင်ကာ ပန်းကန်အောက်ခြေကို ထိန်းလျက် လက်တစ်ဖက်က ဓားကိုကိုင်ကာ မြစ်ဆီသို့ လျှောက်သွား​တော့၏။

ပန်းကန်လုံးအောက်ခြေတွင် ထူးဆန်းသော သတ္တုရုပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ အလယ်တွင် ငါးတစ်ကောင်နှင့် အရှေ့တောင်၊ အနောက်မြောက်၊ အရှေ့တောင်ဘက်၊ အောက်ခြေနှင့် ဘယ်ဘက်တွင် ပင်လယ်လေးခု၏ နဂါးပုံစံများနှင့် နဂါးဘုရင်များ၏ အမည်များ ပေါ်လာသည်။

ဒါက တံငါသည်များ မကြာခဏ တောင်းလေ့ရှိသော ငါးဆွဲအဆောင်လက်ဖွဲ့ ဟု ခေါ်သည်။ အဘိုး အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ရောင်းတုန်းက ငါးမဖမ်းနိုင်သော တံငါသည် တချို့သည် ၎င်းတို့အတွက် ငါးဆွဲအဆောင်လက်ဖွဲ့ ဆွဲ​​ပေးရန် သူ့အဖိုးအား စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင်းရမ်းကြသည်။

ဒီလို အဆောင်လက်ဖွဲ့မျိုးက သိပ်အသုံးမဝင်ပေမယ့် အရမ်းရောင်းကောင်းသည်။

ချန်ရှီသည် ပန်းကန်လုံးအောက်ကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ဆွဲကာ ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်ဝိုက်တွင် အ​ဆောင်စာလုံး ပုံစံများကို ရေးဆွဲနေသည်။ ဆွဲပြီးတာနဲ့ မင်ကျန်းမြစ်ကို ရောက်နေပြီ။

အဝေးမှာတော့ ရှလော်ရင်း ဦးဆောင်သော နယ်ခြားစောင့်တပ်များသည် အဘွားမင်ကျန်းကို ဝိုင်းရံထားဆဲဖြစ်သည်။ မြစ်မျက်နှာပြင်သည် သွေးနီရဲနေသော်လည်း ရေညှိခြင်းများကြောင့် မြစ်ရေက ငြိမ်သက်နေပြီး ချန်ရှီဘက်ရှိ မြစ်ရေက ကြည်လင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကြွေပန်းကန်လုံးကို မြစ်ကမ်းစပ်သို့ သယ်ဆောင်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ပန်းကန်လုံး အောက်ခြေကို လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ကြွေပန်းကန်လုံးကို မြစ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်မြုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ပါးစပ်က ငါးဆွဲမန္တန်ကို တိတ်တိတ်လေး ရွတ်လိုက်တဲ့အခါ ခဏအကြာတွင် အဝေးမှ အာမေဋိတ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"မြန်မြန်ရှာ!"

"သူမ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားတာ... မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး!"

ချန်ရှီပန်းကန်ထဲသို့ အနက်ရောင် ငါးလေးတစ်ကောင် ကူးခတ်လာသည်။ ပန်းကန်လုံးကို ယူကာ မြစ်ကမ်းပါးပေါ် ပြန်တက်၍ တောင်နီခန်းမဆီ ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။ မြစ်ပေါ်တွင် ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီး နယ်ခြားစောင့်တပ်မှ စစ်သားများသည် နေရာတိုင်းတွင် ရှာဖွေသော်လည်း အဘွားမင်ကျန်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ချန်ရှီသည် ပန်းကန်လုံးအား ဂရုတစိုက် ကိုင်ထား၏။ နယ်ခြားစောင့်တပ်သား အများအပြားက သူ့အား ဖြတ်သွားကြစဥ် ပန်းကန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပန်းကန်လုံးအောက်ခြေတွင် အနက်ရောင်ငါးပုံတစ်ပုံ ပါသော ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ရှီ အဆောတလျင်ဖြင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ ထိုမှိုကြီးများ သတိမထားမိအောင်လည်း သတိထား ရှောင်ရှားခဲ့ရင်း တောင်နီခန်းမနဲ့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့သည်။

"ခဏနေပါဦး... မင်းက အမည်မဖော်နိုင်တဲ့သူပဲ ဟုတ်တယ်မလား"

အသံတစ်သံ ထွက်လာခဲ့သည်။ ချန်ရှီ ရပ်လိုက်၏။ ရှလော်ရင်းက လေထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကိုငုံ့ကြည့်နေသည်။ ခြေရာ မြောက်မြားစွာက သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် အသီးသီး ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

ချန်ရှီကိုယ်ပေါ်၌ လန့်ဖျပ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ငါ့မျက်ခုံးမွှေး၊ နေ၊ လည်ချောင်း၊ နှလုံး၊ နှလုံးနောက်၊ ခြေထောက်နဲ့ ဆီးစပ်နေရာကို ချိန်ထားတဲ့ မီးအမြောက် ဆယ့်လေးခု ရှိတယ်...

ငါ့ခေါင်းနောက်ကို ချိန်ရွယ်နေတဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်လည်း ရှိ​သေးတယ်... "

အဲ့ဒီမှာ ဘုံကျောင်း ပေါ်လာရမှာပင်။

ရှလော်ရင်းသည် အမြင့်ကြီးမှာ ရပ်နေပေမယ့် ချန်ရှီရဲ့ ရွှေအမြုတေ အဝင်အထွက်ရှိသော ကောင်းကင်တံခါးကို ချိန်ထားသည်။

ဒီနယ်ခြားတပ်သားတွေက သူ့ကို ဝိုင်းထားကြပြီ။

ချန်ရှီသည် ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်ရှိပြီး အလွန်ထက်မြက်သော အာရုံများရှိသူပင်။ ထိုသခင်များသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို စောင့်ကြည့်နေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထား၏။ အမြှောက်များ ပေါက်ကွဲပြီး ကျည်ဆန်များ ပြေးထွက်လာပါက ရှောင်ရန်အချိန် မရှိနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်နေလိမ့်မည်။

ချန်ရှီက ဦးညွှတ်ပြီး :"လတ်စသတ်တော့ လူကြီးမင်းရှကိုး... ဘာပြောမလို့လဲ?"

ရှလော်ရင်းက သူ့လက်ထဲက ပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ခွဲလိုက်" လို့ ပြောလာသည်။

ချန်ရှီ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဒီရေခွက်က မယ်မယ်အတွက် ယူလာပေးတာ...မယ်မယ်က အိပ်ယာထဲမှာ နေမကောင်းလို့ပါ..."

ရှလော်ရင်း မျက်နှာမှာ ညိုမဲလာပြီး အသံက ပိုကျယ်လာသည်။

"ငါပြောနေတယ်...ခွဲပစ်လိုက် !"

ချန်ရှီလည်း သူ့သွားတွေကို အံကြိတ်ပြီး ပန်းကန်လုံးတွေကို အပိုင်းပိုင်း ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချသော်လည်း ပန်းကန်လုံး အောက်ခြေမှာ မကျိုးဘဲ အစွန်းများသာ ကျိုးသွားခဲ့သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူသတ်ရောင်ဝါ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီး မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ဦးခေါင်းနဲ့ နှလုံးသားရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကို ရွေ့သွားတာကို ချန်ရှီ သတိပြုမိပေမယ့် တခြားမျက်လုံးတစ်စုံက မလှုပ်ရှားသေးချေ။

ရှလော်ရင်းမှာ ပန်းကန်လုံး အောက်ခြေရှိ ငါးနက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ချိန် သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး “သူ့ကိုသတ်ပစ်လိုက်” ဟု အော်လိုက်​တော့သည်။

အမိန့်ပေးလိုက်တာနဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေ မြည်ပြီး မိုးခြိမ်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျည်ဆန်တွေက ချန်ရှီဆီ ဦးတည် ပြေးဝင်သွား၏။ ချန်ရှီလည်း သူ့ခြေဖဝါးအောက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အရိပ်တစ်ခုလို လေပေါ် လှိမ့်တက်လာသည်။ လေထဲက ကြယ်တွေပေါ် တက်လှမ်းကာ လေထဲတွင် ဘေးတိုက်ရွှေ့ကာ ပထမတပ်သားဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ့မျက်ခုံးကြားက အရေပြားတွေ တင်းကျပ်လာ၏။ ဒါဟာ အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရတာပဲ။ မစဉ်းစားနေတော့ဘဲ ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးများကို စုစည်းပြီး သူ့အတွေးများကို အသုံးပြုကာ ရွှေခေါင်းလောင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ရှေ့ရှိ စစ်သည်များ၏ လက်ထဲမှ သေနတ်သံသည် မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားကာ ရွှေခေါင်းလောင်းကို ဖောက်ပြီး ချန်ရှီဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရွှေခေါင်းလောင်းဟာ တီးခတ်မိပြီးတာနဲ့ အပိုင်းပိုင်း ကွဲပြီး ပြိုကျသွား၏။ ချန်ရှီ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ဒုတိယ ပါးကွာ့အစီအရင်ကို ဖွဲ့စည်းထားသော်လည်း မီးသည် အကာအကွယ်ရဲ့ ပြင်းထန်သော ပိတ်ဆို့မှုကို ကျော်ဖြတ်ကာ ချန်ရှီရဲ့ မျက်ခုံးများကို ထိမှန်ဆဲပင်။

ဝုန်း!

မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးများ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ချန်ရှီ ခေါင်းကို နောက်သို့ စောင်းထားလျက် အနေအထားဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်သို့ ပျံသွားကာ ပေအနည်းငယ်အကွာ နံရံကို ဖောက်ပစ်ခဲ့သည်။ ချန်ရှီ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် လှည့်ရင်း ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အနက်ရောင် ရွှေအမြုတေ ဆေးလုံးလေးက သူ့မျက်ခုံးကြားတွင် ပေါ်လာ၏။ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မီးသေနတ်မှ ပစ်လွှတ်သော ကျည်ဆန်ကို တားဆီးရန် ရွှေအမြုတေကို ထုတ်သုံးလိုက်ရသည်။

ဒါကတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် သေနတ်ပစ်ချက်က ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ အရည်အသွေး မရှိသော လက်နက်တချို့ဟာ ရွှေအမြုတေရဲ့ စွမ်းအားနယ်ပယ်ကိုပင် ခံနိုင်ရည် မရှိကြချေ။

သို့သော် ချန်ရှီရဲ့ အနက်ရောင် ရွှေအမြုတေ ဆေးလုံးလေးသည် ကျည်ဆန်ကို လက်ခံရရှိသောအခါ အပိုင်းပိုင်း ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဤယမ်းမှုန့်သည် ဆေးဘုရင် စွင်းစစ်မြောင်ရဲ့ တီထွင်မှုဖြစ်ပြီး မိုးခြိမ်းသံပါရှိသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဘယ်ရွှေအမြုတေမှ အောင်အောင်မြင်မြင် မတိုက်ထုတ်နိုင်သေးချေ။

အထက်မှ နတ်များကို အနိုင်ယူနိုင်ပြီး အောက်မှ သရဲတစ္ဆေများကို သတ်နိုင်သည်။ မီးသေနတ်မှ မှုတ်ထုတ်လိုက်မှုကြောင့် ချန်ရှီ သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ချန်ရှီသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သော့ခတ်ခြင်းကို ခံရသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ဖက်သို့ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းကာ နံရံအောက်သို့ လှိမ့်ဆင်းလိုက်သည်။

ဝုန်း!

သူ့နောက်က တံတိုင်းကို ပစ်ဖောက်ပြီး နံရံတစ်ဝက်လောက်က ပြိုကျသွားသည်။ နံရံအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်စဥ် လှံရှည်တစ်ချောင်းက နံရံကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ နံရံက ထပ်ကျိုးသွားသည်။

ချန်ရှီရဲ့ ရုပ်သွင်က နံရံအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူသည် သေနတ်ကို လှမ်းကိုင်ထားလိုက်ပြီး သူ့ကျန်​လက်ဖဝါးထဲတွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါ်လာသည်။ သေနတ်ကိုယ်ထည်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်ပင် လှံသမားဆီကို အဆောင်လက်ဖွဲ့ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲသွား၏။

ရုတ်တရက် တစ်ဖက်က သံတူ စစ်သားတစ်ယောက်က လေးထောင့်တုံးကို ပွတ်တိုက်ပြီး ဆွဲယူလာသည်။ သံတုံးကြီးရဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ အဆောင်စာလုံးတွေ ထုရိုက်ထားတာမို့ စွမ်းအားတွေက အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာကာ ချန်ရှီကို ထုချလိုက်သည်။

ချန်ရှီသည် သေနတ်ကြီးအား ကိုင်ဆောင်စဥ် သေနတ်ပေါ်ရှိ အဆောင်စာလုံး အမျိုးမျိုးကို ချက်ချင်းအသက်သွင်းလိုက်ပြီး လေးထောင့်တုံးကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ အစွမ်းထက်သော သံတူဖြင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြိုချခံခဲ့ရသော သေနတ်၏ ထိပ်ဖျားသည် တစ်ဖက်လူရဲ့ လည်ချောင်းကို ဖောက်သွား၏။

ချန်ရှီ သူ့သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်စဥ် သေနတ်အမြီးက သူ့အနောက်က လှံသမားရဲ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားလေပြီ။

"ဒိုင်း! ဒိုင်း! ဒိုင်း!"

လျှပ်စီးကြောင်းများ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ချန်ရှီလာ်း သူ၏လည်ချောင်း၊ နှလုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားသော ကျည်သုံးစင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် သေနတ်ကြီးအား ကိုင်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်း၍ မီးသေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်လာသော ကျည်များကို တိုက်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

ဝုန်း!

သေနတ်ကိုယ်ထည်က ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သေနတ်ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသော စာလုံးများကပါ ပေါက်ကွဲသွားတာကြောင့် ချန်ရှီ၏လက်များ တဆက်ဆက် တုန်သွားပြီး နောက်ပြန် လဲကျသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့နောက်ကျောကနေ နှလုံးနှင့် ဦးခေါင်းတို့ကို ချိန်ထားတာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒိုင်း! ဒိုင်း!

သေနတ်သံက မိုးခြိမ်းသံကြီးလိုပဲ ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးနှင့် ဦးခေါင်းကို ထိမှန်သွားသည်။

ချန်ရှီသည် လေထုထဲတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် သူ့အလိုအလျောက် နောက်ပြန်ခေါက်သွားခဲ့သည်။ သွားများအံကြိတ်ကာ ပေသို့သန့်စင်မှု ခုနစ်ခုကို အသက်သွင်းကာ ရောင်ကွမ်း၊ ခိုင်းယန်၊ ယွိဟန်၊ ထျန်းချွမ်၊ ထျန်းကျီး၊ ထျန်းရွှမ်နဲ့ ထျန်းရှူးတို့အပေါ် လှမ်းတက်ကာ လေထဲ၌ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

မိုးခြိမ်းသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျည်တစ်ချက်က ခေါင်းနောက်ကို ဖြတ်သွားကာ အေးစက်သော ချွေးများပင် ထွက်ကျလာသည်။ သူ့ရဲ့ခွန်အားတွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ သူ့ခြေထောက်တွေ၊ အသက်ရင်းမြစ်နဲ့ နှလုံး နေရာကို ထပ်ချိန်ထားမှန်း သိလိုက်ရသည်။

ယခု သူသည် သူ၏ ခွန်အားသစ်ကို မစုစည်းနိုင်သေးသဖြင့် ဤတောက်လောင်နေသော သေနတ်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန် နောက်ထပ်ခြေလှမ်းများ မလှမ်းနိုင်တော့ပါ။

"ဒိုင်း! ဒိုင်း! ဒိုင်း!"

မိုးခြိမ်းသံ၊ မီးရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဒုံးကျည်သုံးစင်း ပြေးထွက်လာသည်။

ချန်ရှီလည်း ကျစ်ဝူရှဲ့သတ်ဓားကို အော်ဟစ် တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး မမြင်ရတဲ့ ဓားစွမ်းအင်က သူ့ဆီရောက်လာတဲ့ ကျည်တွေကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲ ရင်ဆိုင်နေပါစေ ကျည်ဆန်တွေကို ထိနိုင်မလားဆိုတာ အလောင်းအစား လုပ်ရုံပဲ ရှိတော့သည်လေ။

ဓားစွမ်းအင်က ပထမ ကျည်ဆန်ကို ထိသွားတဲ့အခါ ကျည်ဆန် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ဓားစွမ်းအင်က ဒုတိယ ကျည်ကို ထိသွားရင် ကျည်ဆန် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သို့သော် ဓားစွမ်းအင်သည် တတိယမြောက် ကျည်ကို မကာထားနိုင်လိုက်။ ကျည်ဆန်သည် ချန်ရှီနှလုံးဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

ရှလော်ရင်း လေထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး ကျိုးသွားသော ကြွေပန်းကန်လုံးပေါ်တွင် သူ့မျက်လုံးများက သေချာစိုက်ကြည့်နေသည်။ ပန်းကန်လုံးအောက်ခြေရှိ ငါးနက်ကို မြဲမြံစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေပြင်းက သူ့မျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားပြီး ရွှေရောင်လက်ဖဝါးကြီးက ဖြန့်ကာ ချန်ရှီနှလုံးကို ပိတ်ဆို့ပေးထားလိုက်သည်။ ကျည်ဆန်က လက်ဖဝါးကိုထိမှန်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားသည်။ ကျည်ဆန်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ ယမ်းမှုန့်က ပေါက်ကွဲပြီး မိုးကြိုးပစ်သလို လောင်ကျွမ်းသွားပေမယ့် ရွှေလက်ကို လုံးဝ မထိခိုက်စေခဲ့ချေ။

ဘုန်းကြီးဝူချန်သည် ပေါက်ကွဲနေသော မိုးခြိမ်းသံကို သူ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ရွှေရောင်ကိုယ်လုံးကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှလော်ရင်းအနား ရောက်သွားသည်။

ရှလော်ရင်းလည်း ရွှေလက်ဝါးရဲ့ ရိုက်ခတ်လာသော အင်အားကို တားဆီးရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြေတည်ဝိညာဥ်က သူ့​ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပြေးထွက်လာသည်။

"မဟာမင်ဧကရာဇ် ရွှေအကာအကွယ်!"

ဘုန်းကြီးဝူချန်သည် သူ၏ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို စုစည်းလိုက်၏။ ရှလော်ရင်းသည် နှစ်ယောက်သားကြားက အကွာအဝေးကို ခြားပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဝူချန်ကသူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။

အရိုးကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် နှစ်ယောက်စလုံး အကွာအဝေး တစ်ခုအထိ ကွဲကွာသွားကြသည်။ ရှလော်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အရိုးများအားလုံး ကွဲအက်သွားကာ ရွှံ့တစ်စကဲ့သို့ ခွေခေါက် လဲကျသွားသည်။

ဘုန်းကြီးဝူချန်ရဲ့ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို မီးကျည်များက ပစ်ခတ်နေဆဲပင်။ ဘုန်းကြီးငယ်က အမြန်ခုန်ထွက်ကာ နယ်ခြားစောင့်တပ်များ အားလုံးကို သေနတ်ထဲက ကျည်တစ်စင်းလို သတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ရှို့ချိုင်... ငါ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ခဲ့ပြီနော်!"

သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကာ ဖားကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အိမ်အမိုးတွေပေါ် အထပ်ထပ် ခုန်ထွက်သွားသည်။

"ငါမင်းကို အခုအကြွေး မတင်တော့ဘူး! သွားရမယ့်လမ်းက အရှည်ကြီး ရှိပါသေးတယ်...သိုင်းလောကမှာ နောက်မှ ပြန်တွေ့​ကြမယ်!"