အင်ပါယာဟိုတယ်
Vol. 13 Ch. 195
နောက်တစ်နေ့တွင်လင်းဖန်သည် ထုံးစံအတိုင်း စာသင်ခန်းသို့ ရောက်လာသည်။
အတန်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်သောအခါ ယနေ့ စာသင်ခန်း၏ လေထုသည် ခါတိုင်းနှင့် မတူကြောင်း သူ ယောင်ဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါကြောင့်လင်းဖန်က “ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?”
“မသိဘူးလား?” မူဇောင်ကအံ့သြပြီးပြောလိုက်သည်။
သူ့ဘေးက စုရီက “အစ်ကိုလင်းမင်းလဲသိပါတယ်။ဟိုတစ်ခေါက်အတန်းပါတီကြောင့်ပန်ချန်ကိုအတန်းထဲကဘယ်သူကမှာ့စောင့်ဖက်မလုပ်တော့ဘူး”
သူ့ဘေးက ဇောင်ချင်းဘို က “ဒါက သူနဲ့ထိုက်တန်တာကိုရတာပဲ။”
စုရီက “ဟုတ်တယ်၊ပြီးတော့ ဂန်ကျောက်ရဲ့ မိသားစုက ဒေဝါလီခံပုံရတယ်၊ ပန်ချန်ဟာ အခု အတန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ စွပ်ပစ်ထားတဲ့အမှိုက်နဲ့အတူတူပဲ!”
“အဲဒါကိုတွေးမိရင်ငါသောက်ရမ်းကိုပြောတာ!” ဇောင်ချင်းဘို က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
ဒါကိုကြားတော့လင်းဖန်သည် အနည်းငယ်ကြောင်သွားခဲ့သည်။(ကြောင်တာကိုပန်ချန်ကိုသူဂရုမစိုက်သောကြောင့်မေ့နေတာကိုပြောတာပါ)
ထို့နောက် လင်းဖန်သည် ပထမတန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ပန်ချန်ကို မတွေ့ရပေ။
လင်းဖန်သည် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပန်ချန်သည် ထောင့်စွန်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး အလွန်အထီးကျန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယင်းနှင့်ပတ်သက်၍လင်းဖန်သည် စာနာစိတ်လုံးဝမရှိပေ။ တစ်ချို့အရာတွေကကိုယ့်လုပ်ရင်ကိုယ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။
နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် လင်းဖန်သည် စားလိုက်၊ အိပ်လိုက်၊ သင်ခန်းစာများ နားထောင်လိုက်နဲ့ဘဝကိုသက်သောင့်သက်သာစွာဖြတ်သန်းနေသည်။
သို့သောလင်းဖန်သည်အကောင့်ဝင်ခြင်းနှင့်စာအိတ်နီများမှငွေတွေပဲရနေသောကြောင့်မပျော်ပေ။
အခုလင်းဖန် ၏ စုစုပေါင်း ငွေသည် 4.586 ဘီလီယံအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
...
ရီကေ25လွှာ။
ဟေးလင်းသည်အရင်နှစ်ရက်ကတည်းကသူမမေရှိသည့်နေရာကိုသွားနေသည်။
ယခုအချိန်တွင် လင်းဖန် နှင့် ချူစီရှင်း တို့သည် 178 စတုရန်းပေကျယ်ဝန်းသော အိမ်တွင် နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။
လင်းဖန်သည် ထမင်းစားပွဲ၌ ထိုင်ကာ ချူစီရှင်းကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများကို စားနေရင်း သူ့မျက်နှာမှာပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ပြည့်နေသည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် လင်းဖန် နှင့်ချူစီရှင်း တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ကာ TV အစီအစဉ်များကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချူစီရှင်း က “ခင်ပွန်း၊ မင်းကိုလက်နဲ့မဟုတ်ဘဲ ပါးစပ်နဲ့သကြားလုံးကျွေးတာကိုစားချင်လား”
လင်းဖန်က “ကောင်းပြီ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ထို့နောက်တွင်၊ချူစီရှင်းသည် သူမပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးထည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းဖန်နှုတ်ခမ်းစီသို့သွားလိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ချူစီရှင်း သည် သူမ၏ ခေါင်းကိုလင်းဖန်ထံကနေဖြည်းညင်းစွာဖယ်လိုက်သည်။
လင်းဖန်က သူ့ပါးစပ်ထဲက ချိုမြိန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ပြုံးလိုက်ပြီး “ပါးစပ်နဲ့ကျွေးတဲ့ သကြားလုံးက အရသာရှိတယ်၊ပါးစပ်နဲ့မဟုတ်ပဲ၊တစ်ခြားအပေါက်တစ်ခုဆိုရင်ဘယ်လိုအရသာရှိမလဲဆိုတာစမ်းကြည့်ရအောင်”
ထို့နောက်လင်းဖန်သည်ချူစီရှင်းကိုပွေ့ချီပြီးအိပ့်ခန်းစီသို့ခေါ်သွားလေသည်။လင်းဖန်သည်ဘယ်လိုအရသာရှိလာဆိုတာကိုချူစီရှင်းနဲ့တစ်ညလုံးစမ်းလေတော့သည်။
.......
နောက်တစ်နေ့။
လင်းဖန်နိုးလာသောအခါသူသည်ထုံးစံအတိုင်းဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့စခရင်ပေါ်မှာစာတိုတစ်စောင် ပေါ်နေသည်။
“၀:၀၀ နာရီတွင်၊ တရုတ်ဘဏ် မှ ယွမ် ၃,၆၃၃၀,၀၀၀ ကို ရရှိသည်”
လင်းဖန်က “ဒီနေ့ အကောင်ဝြင်ရင်ဘာရမလဲဆိုတာကိုကြည့်ရအောင်။10 သန်းတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်”
“အကောင့်ဝင်မယ်”
【ဒင်း! ဂုဏ်ယူပါတယ် ၊ အင်ပါယာဟိုတယ်ကိုရရှိသည်။ 】
ဒါကိုကြည့်ပြီးနောက်လင်းဖန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာခဲ့သည်။
သိရန်အင်ပါယာဟိုတယ်သည် ယခင်၇နှစ်ကဆောက်ထားပြီးအခုနှစ်မှာအောင်မြင်စွာဖွင့်လင့်သောကြယ် 5 ပွင့်ဟိုတယ်ဖြစ်သည်။
တရုတ်နိုင်ငံတွင် ကြယ် 6 ပွင့်ဟိုတယ်များမရှိလို့သာမဟုတ်ပါက အင်ပါယာဟိုတယ်သည် ကြယ် 6 ပွင့်ဟိုတယ်ဖြစ်မှာအသေအချာပင်ဖြစ်သည်။
လင်းဖန်သည် အင်ပါယာဟိုတယ်ဖွင့်ချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သောသတင်းများကနေဓာတ်ပုံများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးသည်။
အင်ပါယာဟိုတယ်သည်ရှေးခတ်အဆောက်အအုံများ၊ တံတားရှည်ကြီးများနှင့် အခြားအဆောက်အအုံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် အထင်ကရအဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အခု ဒီ အထင်ကရ အဆောက်အဦးကိုသူ ပိုင်တာလား။
“ဒီနေ့ငါကံကောင်းတာပဲ’’
“ကလင်!”
ထိုအချိန်တွင် လင်းဖန်၏ ဆဲလ်ဖုန်းသည် ကျယ်လောင်စွာမြည်လာခဲ့သည်။
“မစ္စတာလင်းလား” ဖုန်းထဲကနေအသံထွက်လာသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။” လင်းဖန်က သံသယစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ မစ္စတာလင်း၊ ငါကအင်ပါယာဟိုတယ်၏ အထွေထွေမန်နေဂျာဝမ်ဖန်ရီ ပါ” ဝမ်ဖန်ရီကပြောလိုက်သည်။
လင်းဖန်က “ဒါဆိုဒါကမစ္စတာဝမ်ပေါ့၊မင်္ဂလာပါ” ဆိုပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မစ္စတာလင်း၊ မင်းငါ့ကိုမစ္စတာဝမ်သို့မခေါ်ပါနဲ့၊ ငါ့ကို ရှောင်ဝမ်လို့ပဲ ခေါ်ပါ” ဝမ်ဖန်ရီက ကမန်းကတန်းပြောလိုက်သည်။
“မင်းဟိုတယ်ကို စည်းစနစ်တကျလုပ်ထားတာမငအရမ်းတော်တယ်။” လင်းဖန်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတာလင်း ချီးမွမ်းမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ဝမ်ဖန်ရီပြောလိုက်သည်။
ခဏတာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဝမ်ဖန်ရီက ဖုန်းခေါ်လိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောခဲ့လိုက်သည် လင်းဖန်ကို သူ့အလုပ်တွေကိုလမ်းညွှန်ပေးဖို့ ဟိုတယ်ကို ဖိတ်ခေါ်သည်။
ဒါပေမဲ့လင်းဖန်ကဒီလိုအလုပ်တွေကိုစိတ်မဂင်စားတာကြောင့်တိုင်ရိုက်ငြင်းဆန်လိုက်ပြီးအဆင်ပြေသလိုလုပ်ထားဟုပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက် ဖုန်းချသွားပြီးနောက်လင်းဖန်သည်အပြင်သို့ထွက်လာသည်။
ယခုအချိန်တွင် အသားခေါက်ဆွဲ၊ ဖက်ထုပ်ကြော်၊ ပဲနို့စသည့် အရသာများစွာကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
“ဟမ်၊ အနံ့အရမ်းကောင်းတယ်!” လင်းဖန်က အော်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းရင်များများစားပါ။” ချူစီရှင်း ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။
လင်းဖန်သည် အထပ်ထပ်အခါခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စားလိုက်တော့သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက်၊ ချူစီရှင်း က “ခင်ပွန်း နင်အားလား” လို့ မေးလိုက်သည်။
“အားပါတယ်။” လင်းဖန်က ပြောသည်။
“ဒါဆိုဈေးဝယ်ထွက်လို့ရလား” ချူစီရှင်း က မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။
လင်းဖန် က ပြုံးပြီး “ရပါတယ် ပြဿနာမရှိပါဘူး”
ယနေ့တွင် လင်းဖန်သည်သူ၏ကားကိုမမောင်းဘဲ ချူစီရှင်း ၏ မီနီပေါ်တက်ခဲ့သည်။
မီနီကားထဲမှာ ထိုင်ရင်း ကားထဲက မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည်ကို မျက်နှာမူကာ ရှေ့သို့မောငအးလိုက်သည်။
သူတို့နဲ့ အတော်လေးနီးတဲ့ SK မောကိုရောက်ဖို့ အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။
SK Mall သည် လူများစွာဖြင့်အလွန်အသက်ဝင်နေသည်။
“ချူစီရှင်း?”
လင်းဖန်နှင့် ချူစီရှင်းတို့ လျှောက်သွားခါနီးတွင် အသံတစ်ခု အဝေးမှ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချူစီရှင်းသည်အသံလာရာကိုကြည်လိုက်သည်။
ဖရဲသီးလိုမျက်နှာနှင့် လည်ပင်းတွင် တောက်ပနေသော ရတနာလည်ဆွဲနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူတို့ဘက်သို့ လျှောက်လာနေသည်။
ချူစီရှင်းကသူမကိုတွေ့တော့ က မသေချာမရေရာမှုတွေနဲ့ “မင်းက... လီစုယု လား။”
“ဟုတ်တယ်။အဲ့ဒါငါပဲ၊တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီးကတည်းငါတို့နှစ်ယောက်မတွေ့တာ နှစ်နှစ်ရှိပြီမဟုတ်လား” လီစုယုက ဝမ်းသာအားရပြောသည်။
ချူစီရှင်းကလဲ “ဟုတ်ကဲ့။”
“စကားမစပ်၊ ငါမှန်မှန်ကန်ကန်မှတ်မိရင် မင်းအဲဒီတုန်းက ရှောင်ဂိုလေကြောင်းလိုင်းကို ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်၊ ဘယ်လိုလဲ၊ မင်း အခု လေယာဉ်ပေါ်မှာ ပဲလုပ်နေသေးတာလား” လီစုယုက မေးလိုက်သည်။
ချူစီရှင်းက ခေါင်းခါပြီး “ငါလေယာဉ်မယ်မဟုတ်တော့ဘူး” လို့ပြောလိုက်သည်။
ဒါကိုကြားတော့လီစုယုသည်အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။
သူမက “မှန်ပါတယ်။ လေယာဉ်အမှုထမ်းတစ်ယောက်ဆိုတာဘာကောင်းလဲ၊ အဲဒါက နားကောင်းအောင်းလို့ လေယာဉ်မယ်လို့ခေါ်တာ။ တကယ်တော့လေယာဉ်မယ်က လေယာဉ်ပေါ်မှာ စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ပဲ”
“ငါ့ခင်ပွန်းနဲ့ ငါပထမတန်းစားနေရာကိုရောက်တိုင်း လေယာဉ်မယ်တွေက ငါတို့ကိုဖားယားနေတာမပြီးတော့ဘူး၊သူတို့အဆင်းအတန်းကအရမ်းနှိပ့်တယ်။”