အကြံအိုက်ခြင်း

ကျိုးဝမ် သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှုတ်ချလှောင်ပြောင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မိန်းမပျိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။သို့သော် သူမကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ အဲဒီအစား၊ သူက လူကြီးဘက်ကို လှည့်ပြီး “အကြီးအကဲ၊ ငါက သိပ်စွမ်းအားမကြီးပေမယ့် ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောထဲက နေရာတချို့ကို ငါ တော်တော်လေး ရင်းနှီးတယ်။ လူတိုင်းသွားနေသည့် ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်လျှင် မင်းက ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တော၏ အနက်ရှိုင်းရှိ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးအမှောင် မျက်လုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားဖြစ်နိုင်တယ်။ဒါ့အပြင် လူတိုင်းက အဲဒီကိုရောက်ဖို့ အလျင်လိုနေပုံရတယ်။”

"ဖြတ်လမ်းတစ်ခုအကြောင်း ငါသိတယ်။ တစ်ရက်အတွင်းမှာ ငါတို့ ဒီတောကိုဖြတ်ပြီး ကောင်းကင်နတ်ဆိုးအမှောင်မျက်လုံး ကို ရောက်နိုင်တယ်။"ကျိုးဝမ် က လက်နှစ်ဖက်ကိုဆုပ်လိုက်ပြီး လွန်ကဲခြင်းမဟုတ်သော ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး? ဖြတ်လမ်းကို မင်းတကယ်သိလား" အကြီးအကဲက ကျိုးဝမ် ကို အံ့အားသင့်စွာကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သဘာဝအတိုင်း လူကြီးမင်းကို မလှည့်စားရဲဘူး!" ကျိုးဝမ် က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည် ။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးတဲ့အခါ လူကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်လေး၊ ငါတို့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အမှောင်မျက်လုံးဆီ ရောက်ဖို့ အလျင်လိုနေပြီဆိုတာ မင်းတော်တော်လေး ရိပ်မိနေတယ်လား။ဖြတ်လမ်းကို မင်းတကယ်သိရင် ငါလိုက်ခဲ့လို့ရတယ်!"

ကျန်တဲ့အဖွဲ့တွေက အကြီးအကဲရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ကြားတဲ့အခါ တုံ့ပြန်မှု သိပ်မရှိဘူး။အငယ်ဆုံးအမျိုးသမီးကသာ နောက်တစ်ကြိမ်ကန့်ကွက်ပြီး "တတိယဦးလေး၊ ဒီလူရဲ့ အားနည်းတဲ့အင်အားနဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောရဲ့နက်နဲရာကို ဘယ်လိုရောက်သွားနိုင်မလဲ။ သူပြောခဲ့တဲ့ ဖြတ်လမ်းက တော်တော်မှားတယ်လို့ ထင်တယ်။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က သူ့ကို အလကား ကာကွယ်ပေးဖို့ပဲ။ “

အသက်ကြီးသူနှင့် ကျန်အမျိုးသမီးငယ်၏စကားကြားသောအခါ အံ့ဩသွားကြသည်။များမကြာမီ သူတို့သည် ကျိုးဝမ်ကို ဖော်မပြသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသည်။ မိန်းမပျို၏ စကားများသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လူတိုင်း၏အမူအရာများ ပြောင်းလဲလာသည်ကိုမြင်ရသောအခါ ရိုင်းစိုင်းသောမိန်းမပျိုသည် သူမ၏လှပသောမျက်နှာပေါ်တွင် ဖြူစင်သောအပြုံးကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကော့ကာ ကျိုးဝမ် ကို လှောင်ပြောင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျိုးဝမ် ဟာ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လို အရှက်ရစေမလဲဆိုတာ သူမ သိချင်နေခဲ့တာ ရှင်းသည်။

ကျိုးဝမ် ၏အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ အဲဒီအစား သူ့ရင်ဘတ်ထဲက မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သာ်။ဤမြေပုံကို နှင်းဆီနက် မှပေးအပ်ခဲ့ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းသစ်တော၏ ခန့်မှန်းခြေတည်နေရာနှင့် ဧရိယာကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။

"စီနီယာ၊ မင်းသိထားသင့်တာက လျှိူချွမ်မြို့ လို့ခေါ်တဲ့ မြို့ကို ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောထဲမှာ ငါက သမားတော်တစ်ယောက်ပါ။ လျှိူချွမ် မြို့ တွင် ကြေးစားစစ်သားများစွာ စုရုံးလျက် ရှိတယ်။ ဒီကြေးစားများက ရှင်သန်ဖို့ ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောရှိ ဒြပ်စင်အူတိုင်များကို အားကိုးကြတယ်။ ကြေးစားသမားများက စူးစမ်းလေ့လာသည့်အခါတွင် ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောမြေပုံကို သဘာဝအတိုင်း ရေးဆွဲထားခဲ့တယ်။"

"ဒါဆို မင်း ဖျက်ဆီးခြင်းတောအုပ် ရဲ့ တည်နေရာကို သိချင်ရင် မင်းကိုယ်တိုင် စူးစမ်းဖို့ မလိုဘူး!" ကျိုးဝမ် က သူ့လက်ထဲက မြေပုံကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် ထံမှ မြေပုံကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် ၎င်းကို အကြမ်းဖျင်း ဖယ်ရှားခဲ့သည်။မြေပုံပေါ်တွင် ဖော်ပြထားသော ဧရိယာသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏ စကားအသုံးအနှုန်းသည် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်လေး မှန်တယ်၊ ငါမင်းကို အမှားလုပ်မိသွားပြီ။ မင်းမြေပုံကို ထည့်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ငါတို့က မင်းကို ကာကွယ်သင့်တယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ!" ကျိုးဝမ် က သူ့လက်ကိုဆုပ်လျှက် ပြုံးပြပြီး ပြောသည် ။

အဘိုးအိုက ကျိုးဝမ် ကို ခေါ်သွားတော့မှာကို မြင်လိုက်ရတော့ ရမ်းကားတဲ့ မိန်းမငယ်လေးက အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည် ။ ထပ်ပြီးကန့်ကွက်တော့မယ့်အချိန်မှာ အဘိုးအိုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး စကားမပြောရဲပေး။သူမသည် ကျိုးဝမ် ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ ခြေထောက် ဆောင့်ကာ ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

“ဒီမှာ စခန်းချပြီး တစ်ည အနားယူကြရအောင်။ မနက်ဖြန်ထွက်မယ်!"အဘိုးအိုသည် မည်းမှောင်သောညကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ယင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့ထဲမှ အနည်းငယ်က ကန့်ကွက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့ အိတ်တွေကို ထုပ်ပိုးပြီး စခန်းချကြသည်။

ကျိုးဝမ် က သူစိမ်းတွေကို လုံးဝမကြောက်ဘူး။ သူ့အိတ်တွေကို အေးအေးဆေးဆေး ထုပ်ပိုးပြီး တဲကို ဆောက်လိုက်သည်။ထို့နောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ မီးပုံရှေ့တွင် ထိုင်ကာ လက်နှင့်ခြေတို့ကို တိတ်တဆိတ် နွေးထွေးစေသည်။

တဲကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ကျန်လူများသည် မီးဝိုင်းတွင် စုရုံးကာ နွေး‌ထွေးစေခဲ့ကြသည်။ ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောရှိ ညသည် အလွန်အေးသည်။ တက်ရောက်လာသူတိုင်းသည် သန်မာသောကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများဖြစ်သော်ငြားလည်း ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တော၏ အအေးဒဏ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ခံခုနေဆဲဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ဒီခါးသီးတဲ့အအေးဓာတ်ဟာ သာမန်အေးတဲ့လေတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။၎င်းသည် ဖျက်ဆီးခြင်းသစ်တော၏ နက်နဲသော ကောင်းကင်နတ်ဆိုးအမှောင် မျက်လုံးမှ ထွက်လာသော အားပြင်းသော အအေးဓာတ်ဖြစ်သည်။ဤအေးစက်သောရေစီးကြောင်းကို သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် မလွယ်ကူပေ။

"ကောင်‌လေး၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းသစ်တောထဲကို ဝင်ဝံ့တယ်။ မင်းမှာ သတ္တိရှိတယ်ဆိုတာ ပြနေတာပဲ၊ လာ၊ တစ်ခွက်လောက် လာသောက်ပါ" အဖိုးအိုက ရယ်မောပြီး ကျိုးဝမ် ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဝိုင်ပုလင်းကိုထုတ်ကာ ကျိုးဝမ်အတွက် တစ်ခွက်ကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။

"သတ္တိဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။အားနည်းတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက်တာက အလွန်မိုက်မဲတယ်။မင်းက ငတုံးဆိုရင် ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခု မင်း ငါတို့ကို နှောင့်ယှက်ပေးနေတယ်။ “မီးပုံတစ်ဖက်တွင်ထိုင်နေသော ရမ်းကားသောမိန်းမပျိုသည် ကျိုးဝမ် အား မျက်လုံးများလှိမ့်ကာ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှားယု ကောင်လေးက အခု ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ပဲ။ အရမ်းခေါင်းမာတာကို ရပ်နိုင်မလား။ “အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါဘာမှမပြောဘူး။ တကယ်ပဲ သူက အမှိုက်တစ်စဆိုတာ ထင်ထင်ရှားရှားပဲ။မင်းဘာလို့ သူ့ကို ဒီလောက် ယဉ်ကျေးရတာလဲ။ “ရမ်းကားသော မိန်းမပျိုသည် ကြိမ်ဖန်များစွာ ရေရွတ်ကာ အခြားဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုက မိန်းမပျိုကို အားကိုးရာမဲ့လျက်ကြည့်ပြီး ကျိုးဝမ် အား သက်ပြင်းချကာ "ကောင်လေး၊ အဲဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ရှားယု က ငယ်ရွယ်သေးပြီး ဒေါသတကြီးပြောတတ်တာက မလွဲမသွေပပဲ။ မင်းစိတ်ထဲမထားဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။"

ကျိုးဝမ် က ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ရိုင်းစိုင်းသော မိန်းမပျိုနှင့် ငြင်းခုံလေ့မရှိသည်မှာ သဘာဝပင်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျိုးဝမ် နှင့် အဖိုးအိုတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည်ပြောကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးမပျက်သော လူငယ်နှင့် အသက်အကြီးဆုံး အမျိုးသမီးက စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် အော်ဟစ်တတ်သည်။ခဏတာတော့ လေထုက အတော်လေး နွေးထွေးသွားသည်။

ရမ်းကားတဲ့ မိန်းမငယ်လေးကတော့ ဒေါသကြောင့် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ယင်းအစား သူမသည် အရှင်လတ်လတ်စားချင်သလိုမျိုး ကျိုးဝမ် ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

စကားမပြောတဲ့ အခြားသူမှာ ကျိုးဝမ်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမယ့် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးကတော့ အေးစက်ပြီး အဝေးကိုရောက်နေပုံပါပဲ။ သူမသည် လူတိုင်းနှင့် မိုင်တစ်ထောင်ဝေးကွာသည်ဟု ခံစားချက်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

ဤစကားပြောပြီးနောက် ကျိုးဝမထ သည် ဤအဖွဲ့၏ မူလအစအကြောင်းကိုလည်း သိရှိလာခဲ့သည်။ ဤလူငါးဦးသည် စီရင်စုမြို့တော်၏ လင်းမိသားစုမှဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

စီရင်စုမြို့တော်တွင် အာဏာခွဲဝေမှုမှာ ရှုပ်ထွေးပြီးရင် ရှုပ်ထွေးသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် စီရင်စုမြို့တော်၏ မားကွပ်စ် သုံးခုသည် အင်အားအရှိဆုံး တပ်ဖွဲ့ သုံးခုဖြစ်သည်။ဤအင်အားစုသုံးခုအောက်တွင် ဧကရာဇ်ဓားကျောင်းတော် နှင့် ကျောက်စိမ်းမိန်းကလေးအုပ်စု တို့ဖြစ်သည်။ ဤတပ်ဖွဲ့ငါးခုအပြင် ကျန်တပ်ဖွဲ့များသည် စီရင်စုမြို့တော်၏ မဟာမိသားစုငါးစု၏ တပ်ဖွဲ့များဖြစ်သည်။

ကြီးမြတ်သောမိသားစုငါးခုသည် စီရင်စုမြို့တော် သုံးခုဖြစ်သော ဧကရာဇ်ဓားကျောင်းတော်နှင့် ကျောက်စိမ်းမိန်းခလေးအုပ်စု တို့ကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားခြင်းမရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အခြားတပ်ဖွဲ့များထက် များစွာပို၍ အစွမ်းထက်သည်။သူတို့သည် ကြီးကျယ်သော မိသားစုငါးခုအပြင် အင်အားအကြီးဆုံး အင်အားစုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသည်။

လင်းမိသားစုသည် စီရင်စုမြို့တော်၏ ကြီးကျယ်သော မိသားစုငါးစုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ခွန်အားလည်းကြီးသည်။

အဖွဲ့ထဲက မိန်းမပျို သုံးယောက်ဟာ လင်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သစ် ကျွမ်းကျင်သူတွေပါ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ညီအစ်မများဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

အသက်အကြီးဆုံး အမျိုးသမီးကိုတော့ လင်းမိန်ယု လို့ခေါ်သည်။ သူမသည် ညီအစ်မသုံးယောက်တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပြီး အလွန်စည်းစနစ်ကျသည်။ဒါ့အပြင် သူမရဲ့ ခွန်အားကလည်း မဆိုးပါဘူး။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် ကနဦး လူသားဘုရင် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

အေးစက်သော မိန်းကလေးကို လင်ချွေးယု ဟုခေါ်သည်။ သူမသည် လင်းမိန်ယု ၏ ဒုတိယညီမဖြစ်သည်။ သူမသည် စကားအနည်းသူဖြစ်သည်။ သူမသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အေးစက်နေပြီး ဘာမှမထူးခြားသော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ မကောင်းမှုကို ရွံရှာသည်။ သူမ အမုန်းဆုံးအရာက သူမရှေ့မှာ ယောက်ျားမိန်းမ တွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်ခြင်းပါပဲ။ ဒါ ကြောင့်လည်း သူမရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးဝမ် လုယက်ခံရချိန်မှာ ကယ်တင်ရတဲ့အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ရက်စက်ယုတ်မာသော မိန်းကလေးသည် ညီအစ်မသုံးယောက်တွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူမသည် သွက်လက်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသော်လည်း သူမ၏စကားများသည် ကြမ်းတမ်းသည်။တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ခပ်ဆိုးဆိုးပင်။ သူမရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုကနေ အခုမှပဲ သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်လက္ခဏာတွေကို တွေ့လာရသည်။သူမ၏ ကျင့်ကြံအဆင့်သည် ခန္ဓာငါးပါးယန်နယ်ပယ်၏ ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး သူမသည် အဆင့်ငါး၏အောက်ခြေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

အဘိုးကြီးကို လင်းရွှမ်ကျုံး ဟုခေါ်သည်။ သူသည် သူတို့ကို ကာကွယ်ရန် လင်း မိသားစုမှ စေလွှတ်သော သက်တော်စောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ညီအစ်မသုံးယောက်၏ စီနီယာလည်းဖြစ်သည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးမပျက်သော လူငယ်လေးသည် ညီအစ်မသုံးယောက်၏ ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ဖြစ်ပုံရသည်။ သူ့နာမည်က လင်း ဇီချန် ပါ။သူသည် ရှေးဟောင်းဂူဗုံစံအိမ်သို့ လေးဦးနောက်လိုက်ရန် အစပြုခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့မျက်နှာတွင် အမြဲလိုလို အပြုံးမပျက်ရှိသော လင်စဇီချန် နှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ကျိုးဝမ် ခံစားရလေသည်။လင်းဇီချန် က သူ့ကို ဘာကြောင့် ဒီလိုခံစားချက်မျိုးပေးမှန်း မသိပေမယ့် ကျိုးဝမ် က သူ့ကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်နေတုန်းပါပဲ။

ရှေးဟောင်းဂူပြိုင်ပွဲတွင် ခရိုင်မြို့တော်၏မင်းသားသုံးပါး၊ ယုယန်မန်နှင့် ကျောက်စိမ်းမိန်းကလေး ရှင်းယွမ် တို့၏ စစ်မှန်သောအကျိုးခံစားခွင့်များကို လင်းမိသားစုအားလုံး သိကြပြီး လင်းမိသားစုမှာ ကြောက်လန့်နေကြသည်။ သူတို့နောက်မှာ စွပ်ပြုတ်ပဲ သောက်သည်။

သို့ရာတွင် ၎င်းသည် စွမ်းအားငါးပါးမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရတနာများပင်ဖြစ်သော်ငြားလည်း ၎င်းတို့အတွက် အမြတ်အစွန်းများစွာ ကျန်နေသေးကြောင်းကိုလည်း ၎င်းတို့က သိရှိခဲ့ကြသည်။

ဆက်တိုက်စကားပြောပြီးနောက် ကျိုးဝမ် သည် အဖွဲ့ထဲသို့ ပေါင်းစည်းခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ တခြားသူတွေကတော့ ကျိုးဝမ် ကို အနည်းငယ်သတိထားနေကြပေမယ့် အစတုန်းကလို ကွဲလွဲမှုမျိုးတော့ မရှိတော့ပါဘူး။

ညမိုးချုပ်သည်နှင့် အနည်းငယ်မျှ အနားယူရန် သက်ဆိုင်ရာ တဲများသို့ သွားကြသည်။

ဒုတိယနေ့၏ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည် ထွန်းလင်းလာသောအခါတွင် ဖျက်ဆီးခြင်း သစ်တောသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်။ အဖွဲ့အများအပြားသည် အစောကြီးနိုးကြပြီး အိတ်များကိုထုပ်ပိုးကာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးအမှောင်မျက်လုံး ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ကျိုးဝမ် တဲကိုဖွင့်လိုက်သောအခါတွင် လင်းရွှမ်ကျုံး နှင့် အခြားလေးယောက်တို့သည် ၎င်းတို့၏အိတ်များကို ထုပ်ပိုးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ထုံးစံအတိုင်း ကျိုးဝမ် သည် အိပ်ယာပေါ်တွင် ဆက်၍မအိပ်တော့ပေ။ သူ့အိတ်တွေကို ထုပ်ဖို့ ထလိုက်သည်။

"ငါတို့ နက်နဲရာကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ငါတို့ကို ဆွဲမချပါနဲ့ ဟုတ်ပြီလား? မဟုတ်ရင် မင်း အန္တရာယ်ကြုံလာရင် ငါ မင်းကို ကယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"လင်းရှားယုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ သူမသည် ကျိုးဝမထ ကို စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်ကာ သိမ်မွေ့သောအမူအရာဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့! ငါအန္တရာယ်ကြုံရင် ငါမင်းကိုဒုက္ခမပေးဘူး။" ကျိုးဝမ် က ဘာသိဘာသာမှပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူက သူ့အိတ်တွေကို ဆက်ထုပ်ပြီး အံကြိတ်နေတဲ့ မိန်းမပျိုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

"ဟမ်! မင်း နိုင်ဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။" လင်းရှားယု က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူ့အိတ်များကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် လင်းရွှမ်ကျုံး သည် ကျိုးဝမ် ကို စိုက်ကြည့်ကာ မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသားပြုထားသော ဖြတ်လမ်းဆီသို့ အဖွဲ့ကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

သာမာန်လမ်းကြောင်းအရ သူတို့သည် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးအမှောင်မျက်လုံး ကိုရောက်ရန် အနည်းဆုံး သုံးရက်လိုသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသားပြုထားသည့် ဖြတ်လမ်းကို လိုက်လျှောက်ပါက နေမ၀င်မီ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးအမှောင်မျက်လုံးကို အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ဒါက လူတိုင်းကို အချိန်အများကြီး သက်သာစေမှာ သေချာသည်။

ဖြတ်လမ်းထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် ကျိုးဝမ် နှင့် ကျန်အဖွဲ့များသည် အနည်းငယ်သာသောအသင်းများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ရှင်းနေသည်၊ ဤဖြတ်လမ်းကို သိသော အသင်းများစွာ မရှိခဲ့ပါ။