နတ်ဆိုးဆရာ

စစ်သူကြီးချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မဟာကျောင်းတော်၏ ကျောင်းသားများသည် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တီးတိုးစကားများမှ ဆူညံသော ဆွေးနွေးမှုအဖြစ် ကြီးထွားလာသည်။ စကားပြောဆိုမှုတွင် လူအများအပြား ပါဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းက ကြီးထွားလာကာ တပည့် အများစုသည် လျစ်လျူရှုခံရသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ထို့ကြောင့် စစ်သူကြီး၏ စကားက မှန်ကန်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ၏ တပ်ဖွဲ့ဖြစ်သော ကိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ် စစ်တပ်သည် အမှန်တကယ်၌ ကောင်းကင်နယ်မြေ၏ ဓား ဖြစ်သည်။ ဤစစ်သူကြီးသည် သူ၏ တန်ခိုးကြောင့်သာမက ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့်လည်း ကျော်ကြားပြီး စစ်တပ်တစ်ခုလုံးက သူ့အပေါ် မယိမ်းယိုင်သော သစ္စာစောင့်သိမှုကို ရရှိထားသည်။

"မူတန်းရှီ ပညာရှင်တွေက စစ်သားတွေကို တွေ့တဲ့အခါ စကားလုံးတွေက အရေးမပါဘူး။ နောက်ထပ် ဆွေးနွေးရင်လည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ သူတို့ကို ပြသဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

လီရှီရှီက တီးတိုးပြောခဲ့ပြီး မူတန်းရှီ၏ အကြည့်သည် သား၏ အသက်မဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ထိုမြင်ကွင်းက နှလုံးသားကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပုံရသည်။

"ချန်ရှောင် စမ်းသပ်မှုအတွင်း ငါ့ရဲ့ ထောင်ချောက်ကို ခန့်မှန်းထားရမယ်။ သူက အခွင့်အရေးမှန်သမျှကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အပြင်မှာ အဆင်သင့် စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ သမက်ကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိတာလား"

မူတန်းရှီ၏ မျက်လုံးများက မကောင်းကြံစည်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်နေကာ ယွမ်ရှောင်သည် သူ၏ အစီအစဉ်များကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပျက်ပြားစေခဲ့သည်။ မဟာကျောင်းတော်၏ ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို အခြေခံ၍ တစ်ဖက်လူကို သတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းကြောင့် လုံးဝ ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး မာနကြီးမှုက ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ သားကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။ သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဤသတင်းသည် လာမည့် ရာစုနှစ်များအတွက် မဟာကျောင်းတော်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ညှိုးနွမ်းစေပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ မျိုးနွယ်များ၏ အမြတ်အစွန်းများကို ထိခိုက်စေနိုင်သည

"စစ်သူကြီးချန် အခုကစပြီး မဟာကျောင်းတော်ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မြေပြင်က မင်းလို လူရိုင်းကို မကြိုဆိုတော့ဘူး။ ထွက်သွားစမ်း။ ချန်မျိုးနွယ်ဝင် အားလုံးကိုလည်း မဟာကျောင်းတော်က အပြီးအပိုင် နှင်ထုတ်ပစ်မယ်"

သူက ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးကာ ချက်ချင်း နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။

"ချန်မျိုးနွယ်ဝင်များတွေ မဟာကျောင်းတော်မှာ စာရင်းသွင်းခြင်းက အင်မော်တယ်ပြည်ထောင်ရဲ့ အမိန့်တော်ပဲ။ မင်းက ဒါကို ရုပ်သိမ်းပိုင်ခွင့် မရှိဘူး၊ နားလည်လား"

"ငါ မဟာကျောင်းတော်မှာ ရှိနေသရွေ့ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ချန်မျိုးနွယ်ဝင်တွေ ဘယ်သူမှ ဒီကို ခြေချနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မူတန်းရှီက အေးစက်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် မင်း သေသွားပြီး ပါမောက္ခအသစ်တစ်​ယောက် ရောက်လာရင် တွေ့တဲ့အခါ ငါ့လူတွေက ချက်ချင်း ဝင်လာနိုင်တယ် ဆိုပါတော့"

စစ်သူကြီး၏ စကားကြောင့် သူ၏ မျက်နှာက ပို၍ အေးစက်သွားသည်။

"တစ်ခုခု မှားနေတယ်။ သူက မင်းတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပုံရတယ်။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လား"

လီရှီရှီက ဘေးမှ ထောက်ပြလိုက်၏။

"ငါ မသေချာဘူး။ သူက အမြဲတမ်း ခန့်မှန်းလို့ မရပေမယ့် ဒီစော်ကားမှုကို အလွယ်တကူ မေ့ပစ်လိုက်လို့ မရဘူး"

"အဖေက အခြားသူတွေကို ရုပ်သိမ်းစေချင်ရင် ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် သမီးက ဆက်နေမယ်"

ထိုအချိန်၌ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ရီက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

" မင်း ငါ့ကို ဆန့်ကျင်နေတာလား"

စစ်သူကြီးက မျက်လုံးပြူးသွားကာ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်နယ်မြေကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ နဂါးအဆင့်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးရောက်အောင် လုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က သမီးကို ကဲ့ရဲ့ခဲ့တဲ့ လူတိုင်းကို နင်းချေပစ်မယ်။ အဖေက သမီးကို မဟာကျောင်းတော်ကနေ ဆွဲထုတ်ရင် ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ"

ချန်ရီက မာနကြီးစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းနဲ့ ယွမ်ရှောင်က မဟာကျောင်းတော်မှာ ဆက်နေနိုင်တယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက ထွက်သွားရလိမ့်မယ်"

စစ်သူကြီးက နားလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဖေ၊ သမီး အခု ကြယ်ပွင့်ပညာရှင်စင်ထက်ကို သွားပြီး နဂါးအဆင့်မှာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ထုတ်ပြန်ချင်တယ်။ စာရင်းထဲက ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် ဆယ်ယောက်စလုံး ဒီစိန်ခေါ်မှုအတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါစေ"

ချန်ရီ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများက မူလင်ထံ ပြောင်းသွားပြီး ယုံကြည်မှုရှိစွာ ကြေညာလိုက်သည်။ လှိုင်းတစ်ခု ငြိမ်သက်သွားသောအခါ နောက်တစ်ခု ပေါ်လာကာ ချန်မျိုးနွယ် သမက်၏ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် အခု သမီးက တစ်စခန်းထလာပြန်၏။ မဟာကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာနေကြပြီး အများအပြားက တိုက်ပွဲ ဆာလောင်စိတ်ဖြင့် အားပေးအော်ဟစ်နေကြသည်။

"ဒါက ကြီးကျယ်တဲ့ ပြပွဲတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်"

စစ်သူကြီးနှင့် မူတန်းရှီတို့အကြား ပြင်းထန်သော ပြဿနာကြောင့် တင်းမာလာခဲ့ပြီး နဂါးအဆင့်၏ စည်းမျဉ်းများအရ တိုက်ခိုက်ခြင်းအပေါ် သူ၏ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ထုတ်ပြန်ပြီး စိန်ခေါ်ခံရသော လူက ငြင်းဆိုလျှင် ထိုလူသည် အဆင့်မှ ကျဆင်းသွားပြီး စိန်ခေါ်သူအား သူတို့၏ အဆင့်ကို လက်လွှဲပေးရကာ တစ်သက်လုံး လူရယ်စရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ငါက မဟာကျောင်းတော်မှာ စည်းမျဉ်းကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မချိုးဖောက်ခဲ့ဖူးဘူး။ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရှင်က နှင်ထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ အဖေနဲ့ စိတ်ဆိုးပြီး ဒေါသကို ငါ့အပေါ်မှာ ဖောက်ထုတ်ချင်ရင် အဖေနဲ့သမီး ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရုံပါပဲ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ငါလည်း သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့တာ"

ချန်ရီက မူတန်းရှီဘက်လှည့်ကာ ဤသို့ပြောလိုက်သောကြောင့် စစ်သူကြီးသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ ကျေးဇူးကန်းမှုကြောင့် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသယောင် နာကျင်သွားကာ မူတန်းရှီမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"မူတန်းရှီက တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုပုံရတဲ့အတွက် ငါ အခု ကြယ်ပွင့်ပညာရှင် စင်မြင့်ကို သွားမယ်"

စကားအဆုံးတွင် သူမက ယွမ်ရှောင်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ကျော့ရှင်းစွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ သမီးဆိုးလေး ပြသတော့မယ့် ပြပွဲကို သွားကြည့်ရအောင်"

စစ်သူကြီးက ကျောက်ရွှမ်ကျန်းနှင့် ချီလန်ဘက် လှည့်ကာ ဆော်သြောလိုက်၏။ ထိုအုပ်စု ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျောင်းတော် ခန်းမရှိ လေထုက ပို၍ ထူးဆန်းလာပြီး မဟာကျောင်းတော်၏ တပည့်များသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ နှုတ်ဆက်ကာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုလူငယ်များသည် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြယ်ပွင့်ပညာရှင်စင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြသည်။

"မူတန်းရှီ"

လီရှီရှီက မျက်ခုံးပင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ဘက်မှာ လူသုံးယောက်တည်း ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ခေါ်လိုက်။ ငါက ရဲတော်ဝင် မိသားစုနဲ့ ဟန်မျိုးနွယ်ကို ဆင့်ခေါ်မယ်။ ပြီးတော့ သခင်မ ဟွာလျန်ကိုလည်း ခေါ်ရမယ်"

မဟာကျောင်းတော်ရှိ ခြံဝန်းတစ်ခုအတွင်း ၎င်း၏ ခမ်းနားမှုသည် မည်သည့်အိမ်ရာနှင့်မှ မတူညီသော နေအိမ်တစ်ခု တည်ရှိသည်။ မြင်ကွင်းသည် လက်ရာမြောက်သော ပန်းချီကားမှ ဆွဲထုတ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ပွင့်လန်းနေသော ပန်းရနံ့က လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး ရေစီးသံတသွင်သွင်မှာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်း၍ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

၎င်းအတွင်းတွင် ခမ်းနားသော ခုံရှည်တစ်ခု တည်ရှိကာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူမသည် ချယ်ရီပန်းပုံများ အလှဆင်ထားသော ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဟိုက်နေသောကြောင့် ဆင်စွယ်ရောင် ပခုံးများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အသားအရေသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်းများကြောင့် လှပနေပြီး ဆံပင်ရှည်များ၌ ပန်းရောင်နှင့် ငွေရောင် ရောယှက်နေသည်။ မြူခိုးများအလား သူမ၏ မျက်ဝန်းများက အိပ်မက်ဆန်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများက ပန်းရောင်သန်းနေသဖြင့် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပပေသည်။ သူမ၏အလှက ထူးခြားပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆွဲဆောင်မှုကို ထုတ်လွှတ်ထားသော်လည်း စင်ကြယ်သော အရှိန်အဝါ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ သူမသည် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးနှင့် တူညီပြီး နူးညံ့သော ရနံ့ရှိသော်လည်း ပြင်းထန်သော အရသာရှိသည်။ သူမက နေပူဆာလှုံရင်း သာယာနာပျော်ဖွယ် သီချင်းညည်းနေသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် အနှောင့်အယှက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လရောင်မျက်လုံးများနှင့် ငွေရောင်ဆံပင်ရှိသော လူတစ်ဦးသည် သူမ၏ အလှတရားကို တိုက်ရိုက် မကြည့်မိအောင် သတိထားကာ ခြေဗလာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော လကလေး အနားကိုလာခဲ့"

သူမက ငွေရောင်ဆံပင်ပုံရိပ်ကို နူးညံ့စွာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ" ငွေရောင်ဆံပင်ရှိသော လူငယ်က ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ပန်းရောင်မြေခွေး အမြှီးခြောက်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လူငယ်၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။

" မင်းက နောက်ထပ် အဆင့်တက်သွားခဲ့တာလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

နတ်ဆိုးယွမ်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ယားယံသော ခံစားချက်ကြောင့် မတုန်လှုပ်မိအောင် ကြိုးစားကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အံ့သြစရာပဲ"

စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရင်ခွင်အတွင်း ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ အခြားတစ်နေရာတွင် ကြယ်ပြာနှင့် လနီတို့က ကိုယ်ပွားယွမ်ရှောင်နောက်သို့ လိုက်လို၍ စိတ်ဆိုးနေကြသည်။ ယွမ်ရှောင်အစစ်က သူတို့ကို သတိပေးဟန်ဖြင့် ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး မြေခွေးနှစ်ကောင်ဆီသို့ သူ၏ အာရုံကို ပြန်လှည့်ခဲ့သည်။

လှပသော အမျိုးသမီးက သူ့ကိုယ်ပွားကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ပန်းရောင်မြေခွေး အမြီးခြောက်ခုက သူ့ကို ပတ်ရစ်ထားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။

"ဆရာ၊ ဘာကို တွေးနေတာလဲ"

"လူ့လောကက တော်တော် ပျော်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ"

သူမက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

" ဘာကောင်းတာတွေ ရှိလို့လဲ"

"လူတွေမှာ နက်နဲတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က ကြွေကျနေတဲ့ ပွင့်ချပ်တွေအောက်နဲ့ စီးဆင်းနေတဲ့ စမ်းချောင်းတွေဘေးမှာ လှပတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေကို မြတ်နိုးကြတယ်။ သူတို့က မြစ်ဘေးမှာ အတူတူ သေရည် သောက်ကြတယ်၊ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေအတွက် ဝမ်းနည်းကြတယ်၊ မြစ်ရဲ့ ပုံပြင်တွေအကြောင်း သီချင်းရေးစပ်ကြတယ်၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မီးအိမ်အလင်းရောင်တွေမှာ ပျော်မွေ့ကြတယ်"

သူမက သူ့ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ဆော့ကစားရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

"လူရဲ့နှလုံးသားက ရှုပ်ထွေးတယ်။ အဲဒီမှာ ဘာကောင်းတာတွေ ရှိလို့လဲ"

"စည်ကားနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်လိုက်။ သာမန်လူကနေ စစ်သည်အထိ လူတိုင်းမှာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိတယ်။ သူတို့မှာ မိသားစုတွေ ရှိတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ဘဝရည်ရွယ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းကြတယ်။ သူတို့က အချိန်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ စာပေ၊ အနုပညာနဲ့ သမိုင်းတွေကို ဖန်တီးကြတယ်။ ပွဲတော်တွေက ကမ္ဘာကြီးကို လင်းထိန်စေတယ်"

"ဒါက နတ်ဆိုးတိုက်ကြီးမှာလည်း ရှိတယ်မ ဟုတ်ဘူးလား"

"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

လှပသော အမျိုးသမီးက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လူတွေမှာ လူသားဆန်မှု ရှိပြီး နတ်ဆိုးတွေက အခြေခံ ဗီဇအတိုင်း လုပ်ဆောင်ကြတယ်။ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ကမ္ဘာမှာ စိတ်ဆန္ဒ၊ ဆာလောင်မှု၊ တိုက်ပွဲနဲ့ လုယက်မှုတွေပဲ ရှိတယ်။ နတ်ဆိုးတိုက်ကြီးမှာ မြို့တွေ မရှိဘူး၊ ခိုအောင်းရာအသိုက်တွေသာ ရှိတယ်"

"ဆရာ၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ လူဖြစ်ဖြစ် နတ်ဆိုးဖြစ်ဖြစ် နှစ်ခုလုံးရဲ့ လမ်းကြောင်းက အင်မော်တယ်တွေ ဖြစ်လာဖို့ ဦးတည်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စစ်မှန်တဲ့ အင်မော်တယ် ဖြစ်လာရင် လူ့လောကရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေတွေနဲ့ နတ်ဆိုးလောကရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေက ခဏတာ အိပ်မက်သာသာပါပဲ။ နတ်ဆိုး အင်မော်တယ်တွေအတွက် ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုရင် ငြိမ်းချမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ရမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား။ နောက်ဆုံးကျရင် အင်မော်တယ် အဖြစ်ကို ရရှိတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က သူတို့ရဲ့ မူလဗီဇကို ကျော်လွန်ပြီး အင်မော်တယ် သဘာဝကို လက်ခံမှာ သေချာပါတယ်"

လနတ်သားက သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်တာအိုက ခဏတာပဲ၊ အင်မော်တယ် လမ်းကြောင်းက ဝေးကွာပြီး ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေတယ်။ နတ်ဘုရားတိုက်ကြီးနဲ့ နတ်ဆိုးတိုက်ကြီးရဲ့ သမိုင်းမှာ လူတိုင်းက အင်မော်တယ်လို့ ပြောနေကြပေမယ့် ဘယ်သူမှ တကယ် မဟုတ်ဘူး။ စစ်မှန်တဲ့ အင်မော်တယ်လမ်းကြောင်းက ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်သူက တကယ် သိလို့လဲ။ လူ့လောကပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဆိုးလောကပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အားလုံးက စွမ်းအားကို ရှာဖွေနေတဲ့ အောက်ခြေသက်ရှိတွေပဲ"

ထိုအမျိုးသမီးက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကဲ့ရဲ့ရင်း ရှင်းလင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

" ဒီစည်ကားနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်တာထက် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်ရတာက ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းတယ်"

"ဆရာက လူသားတစ်ဦး ဖြစ်ချင်တာလား"

လနတ်သားက စူးစမ်းလိုက်သည်။

"ဒီဘဝမှာ ငါက မြေခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် စတင်ခဲ့ရတယ်။ ကြိုးစားအားထုတ်ရင်း ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှာ ငါက လူသားပုံစံကို ယူနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားက မြေခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ နှလုံးသားပဲ။ ဒီလူသားတွေရဲ့ ကမ္ဘာမှာ လူအများအပြားက ငါ့ကို ကြောက်ကြတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဘဝခရီးကို မျှဝေဖို့ စစ်မှန်တဲ့ အဖော်တစ်ယောက်ကို ငါ ဘယ်လို ရှာနိုင်မလဲ။ ငါက တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရတယ်၊ အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ မတွေ့ခဲ့ဘူး"

ဤစကား ကြားရသောအခါ လနတ်သားက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပမှုတစ်ခု ဖြစ်တည်လာကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာက အဖော်တစ်ယောက်ကို လိုချင်ရင် ကျုပ်က စေတနာရှိပါတယ်"

"ငါ့ရဲ့ ချစ်တပည့်လေး မင်းက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ။ မင်းက လူတွေကို နားမလည်နိုင်ဘူး"

"ဒါပေမယ့် ဆရာ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

"သခင်မ ဟွာလျန်၊ မူတန်းရှီက မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်"

ထိုအချိန်တွင် အပြင်မှ အသံတစ်ခုက ဤစကားဝိုင်းကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်လိုက်လေသည်။