ဆင်းရဲဒုက္ခများ ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာတွင် ထာဝရ ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့ရှိနိုင်ပါစေ

အင်မော်တယ်ပြည်ထောင်၏ သိုင်းနယ်မြေ အတွင်းတွင် ဖန်နိုင်ငံ တည်ရှိပြီး ညနေဆည်းဆာသည် မြို့တော်ကို ဖုံးလွှမ်းလာသောအခါ တစ်နေ့ကုန် အလုပ်များနေသော ကုန်သည်များနှင့် စစ်သားများသည် အိမ်ပြန်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ​ခြေလှမ်းများ စတင်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်တွင် ချစ်စရာကောင်းသော ဇနီးများသည် အရသာရှိအစားအစာများကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ကလေးများသည် သူတို့၏ ဖခင်များ ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေရင်း လက်ဆောင်ငယ်များကို မျှော်လင့်နေကြသည်။ တစ်မြို့လုံး အလင်းရောင် ထောင်ပေါင်းများစွာ ထွန်းလင်းပြီး ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်သော ပုံရိပ်ကို ပန်းချီပမာ ရေးခြယ်ထား၏။ ဤနေရာတွင် ဘဝသည် ရိုးရှင်းကာ အလုပ်၊ မိသားစု၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ရိုသေလေးစားခြင်းနှင့် ကလေးများ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းတို့ကြောင့် တိတ်ဆိတ်သော အလှတရား ရှိကာ ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ဘဝဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော ဘဝများသည်ပင် ပူဖောင်းများကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ပျက်စီး ပေါက်ကွဲသွားနိုင်သည်။

သာမန်ဆန်ဆန် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဝတ်အစားများ ၀တ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွင် မှီထိုင်ကာ အောက်ရှိ စည်ကားသော လူအုပ်ကို ကြည့်နေသည်။

"အဘိုး၊ ကျွန်မ လန့်ကော်ကို သတိရတယ်"

သူမက ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ဆိုင်ပိုင်ရှင်၊ အဖြူရောင် ဆံပင်များရှိသော်လည်း အသက်ဓာတ်များ ပြည့်ဝနေသည့် မျက်နှာနှင့် သန်မာတောင့်တင်းသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူ့ကို သတိရတယ်။ ကောင်လေးက ရက်အနည်းငယ်ပဲ သွားတာလေ"

သူက လက်ဖက်ရည်အတွင်း ဂိုဂျီဘယ်ရီ သီး အနည်းငယ်ကို ထည့်လိုက်သည်။

" ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်မလည်း ကောင်းကင်နယ်မြေကို သွားချင်တယ်"

မိန်းကလေးက ပူဆာလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ အဲဒီမှာ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ အဝင်က လွယ်ကူပေမယ့် ထွက်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ သိုင်းနယ်မြေက ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းတယ်"

အဘိုးအို၏ စကားကြောင့် ကောင်းကင်နယ်မြေသို့ ခိုးထွက်သွားရန် စဥ်းစားနေသည့် မိန်းကလေးမှာ မေးကို လက်ဖြင့်ထောက်၍ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယပ်တောင်သဏ္ဍာန် အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ၎င်းအတွင်း တစ်စုံတစ်ခု ကြီးထွားနေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။

"ဒါက ဘာများလဲ"

တစ်နေ့တာအလုပ်မှ အနားယူနေသော မြို့တော်နေ နိုင်ငံသားများသည် တုန်ခါနေသော အရိပ်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ၎င်းကို အချိန်အနည်းငယ်မျှသာ ကြည့်ရှုလိုက်မိရုံဖြင့် စိတ်တွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ အလိုအလျောက် စီးကျလာကာ နာကျင်သွားကြ၏။ မြို့သည် အပြင်ပိုင်းတွင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ပင်လယ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး လက်ဖက်ရည်ကို ဖန်တီးနေသော အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဥဒေါင်း"

သူက ကြောက်လန့်သွားကာ လှုပ်ရှားရန် အဆင်သင့်ပြင်လိုက်သော်လည်း ကောင်းကင်အထက်ရှိ အရိပ်မှ အမည်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပစ်ချလိုက်သည်။ ဘန်းခနဲ ထိုးဖောက်သံနှင့်အတူ ၎င်းက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတွင်း လျှပ်တပြက် ရောက်လာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားသည်။ အမည်းရောင် အလင်းက သူ၏နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းကာ ကြမ်းပြင်တွင် ကြိုးသဖွယ် ချုပ်ထားလိုက်သည်။ အမည်းရောင် ရောင်ခြည် အနည်းငယ် ထပ်မံကျရောက်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်၊ ကျောရိုး၊ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ချုပ်ထားလိုက်သည်။ တောက်ပလာကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပုံစံအမှန် ထွက်ပေါ်လာကာ အမည်းရောင် အမွေးများ ဖြစ်နေကြ၏။

"မိစ္ဆာကောင်..."

မျက်လုံးများ အံ့သြတကြီး ပြူးကျယ်လာကာ ဒေါသထွက်နေသည့် အဘိုးအိုက ကောင်းကင်ရှိ အရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက ရုန်းကန်နေရင်း ဒဏ်ရာများမှ အမည်းရောင် သွေးများ စီးကျလာနေစဥ် ထိုအမွေးများသည် ရုတ်တရက် မီးလောင်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ကို လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ မီးလျှံများ တောက်လောင်လာပြီး ခဏလေးအတွင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုလုံး မီးလောင်သွားကာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည် မီးလျှံတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

"ပြေး..."

နောက်ဆုံးခွန်အားဖြင့် အဘိုးအိုက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဝတ်အစားများ ၀တ်ထားသည့် မိန်းကလေးကို သတိပေး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ သွေးစွန်းသော မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ နောက်ဆုံး၌ ထာဝရ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"အဘိုး"

မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်၍ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မိန်းကလေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားပြီး အားပျော့သွားသည်။ သူမ၏ အဘိုး ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားရာ စိတ်သည် ဗလာဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"မိစ္ဆာ! နတ်ဆိုး..."

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်ရင်း သူမက အပြေးတပိုင်းဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတွင်းမှ ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လိုက်သောကြောင့် မီးတောက်များအကြားမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ပြာပုံအဖြစ် လောင်ကျွမ်းခံလိုက်ရပြီး ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ တုန်ယင်နေသော မိန်းကလေးက ကောင်းကင်ရှိ အရိပ်ကို တုန်တုန်ရီရီနှင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယပ်တောင်ပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်က ကောင်းကင်၏ တစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ဒဏ္ဍာရီဆန်သော လကြတ်ခြင်းမျိုးဖြစ်ပေါ်လာကာ ညဦးပိုင်း၌ ကောင်းကင်သည် လုံးဝ မှောင်မိုက်သွား၏။

မိန်းကလေး၏ နှလုံးသားသည် ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် နာကျင်နေပြီး သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မြို့၏နေရာတိုင်းမှ မြို့သူမြို့သားများက အိမ်များမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ တစ်ဦးစီသည် ကောင်းကင်သို့ လက်များ ဆန့်တန်း၍ တစ်စုံတစ်ရာကို ပွေ့ဖက်နေပုံရပြီး မျက်ရည်များက မျက်နှာများပေါ်တွင် ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ စီးကျလာပြီး နာကျင်ခံစားနေရပုံပေါ်၏။

"ဤဆင်းရဲဒုက္ခများ ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာတွင် ထာဝရ ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့ရှိနိုင်ပါစေ..."

စကားသံ သန်းပေါင်းများစွာက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တီးတိုးပြောလိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်သို့ စိုက်ကြည့်နေသောမျက်လုံးများသည် မှောင်မိုက်မှုကြားတွင် ယုံကြည်ခြင်း၏ နေအလင်းကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ပင်လယ်ကြားတွင် ထူးခြားသော မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုကို ဖက်တွယ်နေပုံပင်။

"ရပ်လိုက်၊ မလုပ်နဲ့"

မိန်းကလေးက သူမဘေးရှိ သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ဦးကို ဆွဲကိုင်လှုပ်နှိုးနေခဲ့ပြီး ပုံမှန်ဆိုလျှင် စကားသေချာမပြောနိုင်သည့် ကလေးငယ်မှာ တည်ငြိမ်စွာ တရစပ် ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

"ထာဝရ ပျော်ရွှင်မှုတွင်သာ ငါတို့၏ ဝိညာဉ်များသည် လွတ်မြောက်မှုကို တွေ့ရှိနိုင်ပြီး စကြဝဠာ လမ်းကြောင်းကို နားလည်နိုင်သည်..."

"ဘာထာဝရ ပျော်ရွှင်မှုလဲ။ ဘာစကြဝဠာ လမ်းကြောင်းလဲ။ ဖန်အာ၊ ငါနဲ့လိုက်လာခဲ့"

သူမက သူ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ရှင်းပြမရနိုင်သော အားအင်တစ်ခုကြောင့် ကလေးငယ်သည် ရုန်းထွက်နိုင်သွားကာ အေးစက်စက် လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

"ဘဝသည် တိုတောင်းသည်။ သတ္တဝါတိုင်းတွင် ကံကြမ္မာ ရှိသည်။ လမ်းကြောင်းတိုင်းတွင် ၎င်း၏ စကြဝဠာ စည်းမျဉ်း ရှိသည်။ ငါက ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ကောင်းကင် အမိန့်ကို လိုက်နာသည်။ မင်းက တားဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"တုံးအတဲ့ မိန်းကလေး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်စမ်း"

ကလေးငယ်က တစ်ချက်ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီး သူမသည် နာခံမှုရှိစွာ မော့ကြည့်လိုက်မိသောအခါ မြို့၏ ကောင်းကင်မှာ အရိပ်ကြီးကြောင့် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်၏။

"ငါ... ငါ့ မျက်လုံးတွေ"

မိန်းကလေးက တီးတိုးပြောကာ ရုန်းကန်လိုသော်လည်း ကောင်းကင်မှ အကြည့်ကို မခွာနိုင်ချေ။ ထိုအချိန်၌ အရိပ်ထဲတွင် အေးစက်သော မျက်လုံး ကိုးဆယ့်ကိုးစုံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ အောက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် နတ်ဘုရားများ၏ မျက်လုံးများပမာ ထင်မှတ်ရပြီး အနီရောင်သန်းနေကာ မြို့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး စိတ်ညစ်ညူးဖွယ် မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်တည်လာခဲ့၏။

"ဤဆင်းရဲဒုက္ခများ ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာတွင် ထာဝရ ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့ရှိနိုင်ပါစေ"

ကလေးငယ်က တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှ အဖြူရောင် မြူခိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ဝိညာဥ်ဖြစ်နေ၍ ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပွေ့ဖက်နေသယောင် လက်များဆန့်ထုတ်ရင်း ကောင်းကင်သို့ မြောက်တက်သွားခဲ့သည်။

"သူရဲ့ ဝိညာဉ်..."

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားပျော့သွားပြီး အသက်ဓာတ်များ ကုန်ခမ်းကာ မိန်းကလေးအနားတွင် လဲကျသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများမှာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

လမ်းများပေါ်တွင် လူသား သန်းပေါင်းများစွာသည် မျက်လုံးများ ပွင့်လျက် အိပ်ပျော်သွားသကဲ့သို့ အသက်မဲ့စွာ ပြိုလဲသွားကြပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားတော့ပေ။ အဖြူရောင် မြူခိုးများသည် မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်ဆီသို့ ပျံတက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် နီရဲသော မျက်လုံးများအတွင်း ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

"အဘိုး၊ ကျွန်မ ကြောက်တယ်..."

မိန်းကလေးသည် ဖြစ်ပေါ်နေသော အရာများမှာ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသောကြောင့် ငိုကြွေးနေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် ထရပ်လာပြီး ပါးစပ်မှ စကားသံတစ်ခု ထူးဆန်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"လူသားများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ ပင်လယ်တွင် ကျွန်မသည် ထာဝရ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေသည်..."

စကားသံအဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှ အဖြူရောင် မြူခိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ဆီသို့ ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူမ၏ဝိညာဥ်နှင့် အနီရောင်မျက်ဝန်းတစ်စုံ ပို၍ နီးကပ်လာကာ အခြား ဝိညာဉ် သန်းပေါင်းများစွာနှင့် အတူတကွ ထိုမျက်လုံးများထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ အရာရာက အနီရောင် တောက်ပနေပြီး ကြီးမားသော သွေးပင်လယ်တစ်ခု ဖြန့်ကျက်ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် ၎င်းအတွင်း ကျဆင်းသွားကာ သွေးစက်တစ်ခုအဖြစ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ဝိညာဉ် သန်းပေါင်းများစွာသည် ထိုပင်လယ်ထဲတွင် အစက်အပြောက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးတိုင်း၌ သွေးပင်လယ်တစ်ခုစီ ရှိနေသောကြောင့် ပင်လယ်၉၉ခု ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး အလောင်းများသည် မြို့၏ လမ်းများပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေကာ ထာဝရ ငြိမ်သက်သွားပေသည်။

အချိန်များစွာအကြာတွင် မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်သည် ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့ပြီး ညအမှောင်အောက်တွင် ဥဒေါင်းနက်တစ်ကောင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကာ ၎င်း၏ ရှည်လျားသော အမြီးတွင် အနီရောင် အလင်းစက်များ တောက်ပလျက် ရှိသည်။

အင်မော်တယ်ပြည်ထောင်၏ စည်ကားသော လမ်းများတွင်အလင်းရောင်များ တောက်ပနေပြီး ရယ်မောသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ အင်မော်တယ်စစ်ပွဲ မတိုင်မီတွင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းများသည် အသက်ဝင်နေသော်လည်း ထူးဆန်းသော အေးစက်မှုတစ်ခု ဖုံးကွယ်တည်ရှိနေကာ နတ်ဆိုးဧည့်သည်များမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းတစ်မျိုး၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်တစ်ဖုံ သွားလာနေကြ၏။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်တပည့်လေး၊ ဘယ်တစ်ခုက ပိုကောင်းလဲ"

စည်ကားသော လမ်းတစ်နေရာတွင် သခင်မဟွာလျန်ရှိနေပြီး ချယ်ရီရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်နှာကို မျက်နှာဖုံးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဆိုင်တစ်ခု အပြင်ဘက်တွင် သူမက ရပ်တန့်ကာ သွယ်လျသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ကျောက်စိမ်း ဆံထိုး နှစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမဘေးရှိ ငွေရောင်ဆံပင် လူငယ်တစ်ဦးထံ လှည့်ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နှစ်ခုလုံး မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က ဆရာကြောင့်သာ တောက်ပနေတာ"

လနတ်သားက တစ်ချက်ပြုံး၍ ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ့ကို တပ်ပေးလေ"

သူမက ဆံထိုးတစ်ခုကို သူ၏လက်အတွင်း ထည့်ပေးကာ မျက်လုံးချင်းဆုံ၍ ပူဆာလိုက်၏။

"သူတို့က ကြည့်ကောင်းလား"

ထို့နောက် သူမက ပန်းတစ်ပွင့်ပမာ လှည့်ပြလိုက်ပြီး တောက်ပသောအပြုံးနှင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာက အသက်ရှုမှားလောက်အောင် လှပြီးသားပါ"

လနတ်သားက ချီးကျူးလိုက်သည်။

"မင်းက တော်တော်အပြောကောင်းတယ်နော်"

"လူ့ကမ္ဘာက လှပတယ်။ တစ်ချိန်က ငါဟာ မြေခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထောင့်တစ်နေရာကနေ ဒီစည်ကားတဲ့ ကမ္ဘာကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးတယ်..."

သူမက စည်ကားသက်ဝင်နေသည့် လမ်းများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ လေးလံသောစိတ်နှင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ဆရာမှာ အရာအားလုံး ရှိတယ်လေ"

"နည်းနည်းလောက် လမ်းလျှောက်ကြရအောင်"

သို့သော် သူမက ညှင်သာစွာ ခေါင်းယမ်းပြ၍ စကားထပ်မပြောစေရန် လနတ်သား၏နှုတ်ခမ်းကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ပိတ်ကာ ပူဆာလိုက်၏။ နူးညံ့လှပသော လရောင်အောက်တွင် လူသားမဆန်လောက်အောင် ချောမောသည့် ဤစုံတွဲသည် လမ်းလျှောက်နေပြီး အိပ်မက်ဆန်ဆန် လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်တည်လာသည်။ မည်သူမှ သူတို့အနား ချဉ်းကပ်ရန် သတ္တိမရှိကြဘဲ ဆိုင်ရှင်များသည်ပင် နတ်ဆိုးများအဖြစ် သိထားသောကြောင့် ပိုက်ဆံ မတောင်းရဲကြပေ။ ကောင်းကင်နယ်မြေတွင် ရဲရဲတင်းတင်း လျှောက်သွားနေကြသည့် နတ်ဆိုးအားလုံးမှာ အင်မော်တယ်ပြည်ထောင်၏ အထူးဧည့်သည်များ အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

ညနက်ပိုင်းတွင် ကောင်းကင်နယ်မြေ၊ အထပ်မြင့် တည်းခိုခန်းတစ်ခုအတွင်းရှိ ဇိမ်ခံအိပ်ခန်းတစ်ခုတွင် သခင်မ ဟွာလျန်သည် ပြတင်းပေါက်အနားတွင် မှီထိုင်နေရင်း လူသားကမ္ဘာ၏ အလှကို ခံစားကြည့်ရှုနေသည်။

"တစ်ညလုံး လည်ပြီးတာတောင် မကျေနပ်သေးဘူးလား"

လနတ်သားက သူမအနားတွင် ရပ်နေရင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ပိုင်ဆိုင်နိုင်တယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်တဲ့ အရာကို ရုတ်တရက် ပိုင်ဆိုင်ရတာက လေထဲမှာ ပဲ့တင်သံတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သလိုပဲ"

သခင်မ ဟွာလျန်က လေးလံစွာ သက်ပြင်းချ၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာက လူသားကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လိုချင်တာလား"

"ငါ မလိုချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်က လိုချင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေတယ်..."

သခင်မ ဟွာလျန်က ဝမ်းနည်းစွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ?"

လနတ်သား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ချွန်ထက်သော အစွယ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သခင်မ ဟွာလျန်က ခေါင်းခါကာ မသိချင်ရန် အချက်ပြလိုက်စဥ် အေးစက်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ထာဝရ ပျော်ရွှင်မှု"

အခန်း၏ အရိပ်ကျသော ထောင့်တစ်ခုတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသဖြင့် သူမက တုန်ယင်သွားပြီး တောက်ပသော မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားကာ ၎င်းရှေ့တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ အရိပ်က ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလာသောအခါ ဖြူဖျော့နေသည့် အသားအရေနှင့် အနက်ရောင် ဆံပင်များ ရှိသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး အနီရောင်မျက်လုံးများမှာ အမှောင်ထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ တောက်ပနေသည်။ထိုမျက်လုံးများ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်များစွာ၏ အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပုံရလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အချစ် လျန်၊ လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးပါကွယ်"