ပြဇာတ်တစ်ခု

ကောင်းကင်သိမ်းငှက်လည်း ဟစ်အော်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုရွှမ်က အကူအညီတောင်းပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အားလုံး စည်းလုံးညီညွတ်ဖို့ ပြောခဲ့တဲ့အတွက် ကောင်းကင်သိမ်းငှက်ရဲ့ အမြင်အရတော့ ဒါဟာ အပြစ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါ၏။

သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင် ဒါက မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကတိသစ္စာပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့အတွက်ကတော့ စွန့်ပစ်ခြင်းနဲ့ ရောင်းထုတ်ခြင်း၊ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ဆိုလို​လေသည်။

ကောင်းကင်သိမ်းငှက် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ပျံတက်သွားကာ လုရွှမ်ကလည်း အနီးကပ် လိုက်လာခဲ့၏။ ဤလူယုတ်မာသည် အမှန်တကယ် လျှို့ဝှက်ထားသည်ဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

များမကြာမီပင် ပြင်းထန်သော အမဲလိုက်မှုက တစ်နာရီကျော်သွားသည်။

ကောင်းကင်သိမ်းငှက်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို စတင်မျိုချနေပြီ ဖြစ်ပြီး လုရွှမ်ကတော့ ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။ သူ့​အရှိန်မှာ နှေးကွေးသွားခြင်း မရှိသည့်အတွက် ကောင်းကင်သိမ်းငှက်လည်း လျှို့ဝှက်စွာ ထိတ်လန့်သွားပေမယ့် လုရွှမ်ရဲ့ လှည့်စားမှုများကို သည်းခံ​နေခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏အမြင်အာရုံ နယ်ပယ်ထဲတွင် နဂါးလေး၊ ထူးဆန်းသားရဲနဲ့ ရွှမ်ဝူ၊ ရဲ့ရှားမျိုးနွယ်များ ပေါ်လာသည်။ တစ်ဖက်ကလည်း သူတို့ကို သတိထားမိကြကာ သူတို့နောက်မှာ လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ သားရဲတွေကိုတောင် မြင်နေရ၏။

မစဉ်းစားဘဲ လေးယောက်သား ကျိန်ဆဲပြီး လှည့်ထွက် ပြေးသွားကြ​​တော့သည်။

လုရွှမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒါဟာ ယခင် ပရမ်းပတာ ပန်းကဲ့သို့ ကြွယ်ဝသော မွှေးရနံ့ကို ထုတ်ပေးသည့် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဒီကိစ္စအတွက် အသက်ဆုံးရှုံးဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"

လုရွှမ် အော်ပြောပြီးတာနဲ့ လျစ်ကနဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်သိမ်းငှက်လည်း ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အလိုလို ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိသည်။ အဝေးကကြည့်ရင် နဂါးလေး နဲ့ သူ့အဖွဲ့ရဲ့ နောက်ကျောတွေကို လိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ပါးစပ်ထောင့်က စိတ်ကြွဆေးပြား စားထားရသလို သဲလွန်စကို ထုတ်ဖော်ပြသဖို့ မထိန်းနိုင်ခဲ့။

"ကောင်လေး.... မင်းသေလမ်းကို ရှာနေတာပဲ!"

ထူးဆန်းသောမြွေက ဟိန်းဟောက်ပြီး ကောင်းကင်သိမ်းငှက် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရုတ်တရက် အရှိန်တက်လာတဲ့ မြွေအမြီးဖြင့် တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်​လေသည်။

ကောင်းကင်သိမ်းငှက်လည်း ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲက အကြောင်းအရာများကို စစ်ဆေးရန် အချိန်မရှိသော်လည်း သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသော မွှေးရနံ့က လန်းဆန်းနေသောကြောင့် ၎င်းသည် တကယ့်အစစ်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု ထင်လိုက်၏။

၎င်းကို မစစ်ဆေးမီတွင် စွမ်းအင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ့အတောင်ပံများသည် အရှည် ဆယ်မီတာကျော်အထိ ရှည်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ကောင်းကင်သိမ်းငှက်ရဲ့ အသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒါက စွမ်းအင်ပိုသုံးရပေမယ့် အတောင်ပံတစ်စုံရဲ့ ကောင်းချီးကြောင့် အရှိန်က သဘာဝအတိုင်း တိုးလာနိုင်ပါသည်။

သူ့အတောင်ပံတွေ တဖျပ်ဖျပ် ခုန်နေတာကြောင့် အရှိန်က အနည်းဆုံး ၃၀% တိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသော လုရွှမ်ကို အမြန်ကျော်ဖြတ်ကာ နဂါးလေးတို့အဖွဲ့ဆီ ပြေးသွားခဲ့သည်။

"မြန်မြန်သွားရအောင် ဟိုကောင်လေးက ဒီနတ်ဆိုးတွေကို သယ်လာတာ! ငါ့မှာ ပရမ်းပတာ ပန်းတစ်ပွင့် ရထားတယ်.... ငါတို့ အောင်အောင်မြင်မြင် လွတ်မြောက်ဖို့ ဘယ်သူမဆို အရှိန်အ​ပြင်း​ပြင်းနဲ့ ပြေးရလိမ့်မယ်"

ကောင်းကင်သိမ်းငှက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

ပရမ်းပတာပန်း။

ထိုနာမည်ကို ကြားတာနဲ့ လေးယောက်လုံး ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ၎င်းတို့သည် နတ်သားရဲ အမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်ပြီး ပရမ်းပတာ ပန်းကလည်း ၎င်းတို့အတွက် အလိုအပ်ဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။

ရုပ်ခန္ဓာကို အားကောင်းလာစေဖို့ ပရမ်းပတာ ပန်းကို သုံးနိုင်ရင် အနာဂတ် နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ်ကို မြှင့်တင်ခြင်းအတွက် အလွန်အကျိုးရှိပါလိမ့်မည်။

တခဏချင်းမှာပဲ လူငါးယောက်ဟာ မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစစ်အမှန်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အသီးသီး အသက်ကယ်မှော်စွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုကာ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြပါ၏။

လုရွှမ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲချခံလိုက်ရသလို စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ လူယုတ်မာတွေ! ငါသေရင်တောင် မင်းတို့ကို ပြန်လာရှာမယ်!"

"ဟားဟားဟား.. ငရဲပြည်ကို သွားလိုက်ပါတော့ လူမိုက်ရေ!"

ကောင်းကင်သိမ်းငှက်က မာနကြီးစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျန်လေးယောက်ကလည်း လုရွှမ် နောက်ကွယ်မှ ဘီလူးများ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် အလွန် ဂုဏ်ယူနေလေသည်။

လုရွှမ်က လိုက်ဖမ်းနေသည့် ဘီလူးများကို ပြန်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့ အဲဒီကောင်လေးတွေ နောက်ကို လိုက်သွားလိုက်... ဒီလူကို ငါ့ဆီထားခဲ့"

ထူးဆန်းတဲ့မြွေက ဟောက်ပြီး လုရွှမ် နောက်ကိုသာ လိုက်တော့သည်။ တခြားသားရဲတွေကလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကောင်းကင်သိမ်းငှက်တို့ သားရဲငါးကောင်အုပ်စုကို လိုက်ဖမ်းကြလေ၏။

သူတို့သည် ယခင်က ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ထားကာ အတုအယောင်ဟု မပြောနိုင်သေးပေ။ သူတို့သည် လူသားတစ်ဦး သေသေရှင်ရှင် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပရမ်းပတာ ပန်းကိုသာ ဂရုစိုက်သည်။

လုရွှမ် အဆောတလျင် ရှေ့သို့ ပျံသန်းနေဆဲပင်။ တခြားသားရဲများ တရွေ့ရွေ့ လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားတာကို မြင်တွေ့​နေရပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"လူသား... မင်းသေပြီပဲ ငါမင်းကိုသတ်ချင်ရင် ဘယ်သူမှ ငါ့ကိုတားလို့မရဘူး"

"ဟာဟား... မင်းက ရွံစရာကောင်းတဲ့ မြွေတစ်ကောင်ပဲ​လေ.... မင်းက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတယ်ပေါ့ အရင်မိအောင်ပဲ ဖမ်းလိုက်ပါဦး... နည်းနည်းလေး ကြာသွားရင် ငါလည်း ပိုသန်မာလာဖို့ သန္ဓေပြောင်းနိုင်​လောက်တယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ သူ့ခြေထောက်များရဲ့ အရှိန်သည် ရုတ်တရက် မြန်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အငွေ့များကလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ မြွေထူးဆန်းကလည်း အလွန်မာနကြီးတာကြောင့် အရူးလူသာ နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်လာခဲ့သည်။

ဤလူသားသည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ့ရဲ့ အသက်ရှုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျွန်းပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စတင်စုပ်ယူလိုက်လေပြီ။ ရလဒ်အနေနှင့် သူ့အသက်ရှူသံများ တိုးလာကာ အရှိန်လည်း တိုးလာသည်။

သူ ဒီမှာနေနေတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ။

ငရဲကျွန်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိထားသည်။ သူသည် ဤနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အလိုအလျောက် စုပ်ယူနိုင်သည်ဟု တကယ်ထင်ပြီး ဆာလောင်မှုကို ငြိမ်းသတ်ရန် အဆိပ်ရည်ကို သောက်ခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် စုပ်ယူသောအခါ အနည်းဆုံး တစ်နာရီအတွင်း စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိမည်။ ထိုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်များအားလုံး ပြတ်တောက်သွားမည့် အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရကာ သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် မတူတော့ပေ။

အခုစုပ်ယူထားတာ ပိုကောင်းသွားပြီ။ ခဏစောင့်ရင် ဒီလူသားက ပိုသနားစရာ ကောင်းလိမ့်မယ်။

တကယ်တော့ လုရွှမ်ဟာ ဤနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မစုပ်ယူဘဲ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမဲလိုက်တာက တစ်နာရီကျော် ထပ်ကုန်သွားခဲ့သည်။

လုရွှမ် မပြောင်းလဲဘဲ ရှေ့သို့ ပျံသန်းနေဆဲမလို့ မြွေထူးဆန်းလည်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွား၏။ သို့သော်လည်း ​ပြန်ငြိမ်သက်သွားကာ နာရီဝက်အကြာတွင် လုရွှမ်သည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်ကာ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟာဟား... ကောင်လေး မင်း အခု တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ခံစားရပြီမလား.. မင်းရဲ့ ယွမ်စွမ်းအင်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးလို့မရဘူး... မထူးဆန်းဘူးလား ဟူး.... ဒါက ငရဲကျွန်းရဲ့ စိုးမိုးမှုပဲ မင်းက အံ့သြစရာ ကောင်းပါတယ် နာရီဝက်လောက် ထိန်းနိုင်တယ် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ အရမ်းသိချင်နေတာ... သာမန်လူသားတွေနဲ့ အရမ်းကွာခြားသလိုပဲ"

မြွေထူးဆန်းက အောင်ပွဲခံကာ အနားယူရန် တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

လုရွှမ်ကလည်း ထူးဆန်းသောမြွေဟာ သူ့ကို ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် မလိုက်နိုင်တော့တဲ့ အကြောင်းအရင်းကို သိချင်လာသည်။ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတွေ ပြေးလွှားနေ၏။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

အများကြီး စဉ်းစားပြီးမှ လောင်းကစားလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤထူးဆန်းသောမြွေသည် သူ့ကိုလိုက်စားရန် အလျင်စလို မလုပ်နေချေ။

လုရွှမ် သွေးတစ်လုတ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးနဲ့ နှလုံးကို ဆုပ်လျက် ခါးသီးတဲ့အသံနဲ့ ဆိုလိုက်သည်။

"ငါဘာလို့ ယွမ်စွမ်းအင်ကို မထိန်းနိုင်ရတာလဲလို့ စဥ်းစားနေတာ... လတ်စသတ်တော့ ဒီမှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ဒီလိုအကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ရှိနေတာကိုး..."

မြွေထူးဆန်း: “လူသား ငါတို့ နတ်နဂါး မျိုးနွယ်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိနေတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ မင်းရဲ့လူသားမျိုးနွယ်ကရော သက်တမ်း ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ.... မင်း ငါတို့ရဲ့ နတ်နဂါး မျိုးနွယ်နဲ့ ဘေးချင်းကပ် နေချင်သေးတယ်ပေါ့... မင်း သေခြင်းတရားကို တကယ်ရှာနေတာပဲ အခု မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရအောင်”

၎င်း ပြောပြီးတာနဲ့ လုရွှမ် ထပ်ခါတလဲလဲ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရောင်ဝါဟာ ဖရိုဖရဲဖြစ်လာကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"မင်းက ငါ့ခြေထောက်တွေ မရှိလို့ဆိုပြီး လှောင်ခဲ့တဲ့အတွက် ငါ မင်းရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကို အရင်ခုတ်ပစ်လိုက်မယ်"

မြွေထူးဆန်းသည် လုရွှမ်ပေါင်ဆီသို့ လေဓါးဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ပေ၏။