နိဂုံး

ယုန်ကတော့ ဒါက သဘာဝကျသည်ဟု ထင်သော်လည်း လုရွှမ်တို့ အမြင်တွင်တော့ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ရှိနေတာ ထင်ရှားသည်။

ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ ကူးတို့ဆိပ်သို့ ပြန်သွားသရွေ့ သူတို့ဘာသာသူတို့ ထွက်ခွာသွားနိုင်သည်မို့ ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ စွန့်စားနေစရာ လိုပါ့မလဲ။

လုရွှမ် ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့အမူအရာက တည်ငြိမ်နေပြီး အံ့သြသွားတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။

"ရေရှည်စဉ်းစားတာက ပိုကောင်းပါတယ်... ညီအစ်ကိုတို့ ငါတို့အတွက် ငရဲကျွန်းကို ရောက်တာက ပထမဆုံးနေ့ပဲ ကျွန်းတစ်ခုလုံးအကြောင်း သိပ်မသိသေးဘူး မျှော်လင့်ချက် နည်းနည်းကြောင့်နဲ့ အလျင်စလို လုပ်တာက ပညာမဲ့တဲ့ အလုပ်ပဲ ဟုတ်တယ်မလား..."

လုရွှမ် နဂါးလေးတို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော် သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေက ဖြူဖျော့သွားကြလေသည်။

ယုန်အိုကြီး: "ကောင်လေး မင်း အခု ငရဲကျွန်းပေါ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့က ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းမှာ အချည်ခံထားရတဲ့ နှံကောင်တွေလိုပဲ အသက်ရှင်တာနဲ့ သေခြင်းတရားတွေက အတူတူ ချည်နှောင်ခံထားရတာ... ငါတို့အတူတကွ နေထိုင်ကြမယ် သေကြမယ်... ငါ မင်းကို လုပ်ကြံပြီး မင်းကို ခြေနင်းကျောက်အဖြစ် သုံးသွားမှာကို မင်းစိုးရိမ်နေတာလား"

"ဒါက အနှစ်ငါးရာမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး... ငါတို့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ဘာမှ အမှားမခံချင်ဘူး... ဟမ့် မင်းသာ ပရမ်းပတာ ပန်းကို မရသွားခဲ့ရင် မင်းတို့ရော အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလားငါတို့လို ဖြစ်လာတဲ့အခါကျရင် မင်းတို့နောင်တရဖို့ အချိန်နှောင်းသွားလိမ့်မယ်"

"အခု ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေးပဲ"

၎င်းတို့ရဲ့ နဂိုပုံစံအတိုင်း အသွင်အပြင်ကို မမြင်တော့ဘဲ သားရဲများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

ဤနေရာ၌ ထူးဆန်းသော ရောင်ဝါများ လွှမ်းမိုးခံရခြင်းက ၎င်းတို့ရဲ့ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးပြီး မှော်အစွမ်းအချို့ကိုပင် ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာက သူတို့ကို သည်းမခံနိုင်တဲ့ နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့တာကြောင့် ဘယ်လိုမှ သည်းမခံချင်ကြချေ။

ကံကောင်းမှုကြောင့် လုရွှမ်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်တို့သည် ယခုအချိန်တွင် ငရဲကျွန်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြပြီး ပရမ်းပတာပန်းကို ရသွားခဲ့ပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်းကနေ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားနိုင်တော့မှာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ လုရွှမ်တို့လေးယောက်ကို ဒီငရဲကျွန်းမှာ ထားခဲ့ပြီး ဒီနာကျင်မှုကို ခံစားကြည့်စေချင်မိသည်။ ထိုအခိုက် ယုန်က အသက်ရှူထုတ်ကာ သူ့ဘေးနားရှိ ဘီလူးများ၏ မနာလိုမှုနှင့် နာကြည်းမှုများကို ရပ်တန့်ခိုင်းရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ ရှိတယ် အနှစ်ငါးရာမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ရမှာ... ကောင်လေး၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ မင်း နောက်ထပ်အခွင့်အရေးမရခင် အနှစ်ငါးရာအထိ မစောင့်ချင်ဘူး ဆိုရင်ပေါ့... အဲဒီအခါမှာ မင်း ရှင်သန်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေတုန်းပဲနော်"

လူအနည်းငယ် စကားပြောနေချိန်တွင် ၎င်းတို့ဝန်းကျင်ရှိ အမှုန်အမွှားအဖြူများ တဖြည်းဖြည်း ပါးလွှာလာပြီး အပြင်ဘက်အသွင်အပြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရာ လူတိုင်းလည်း တဖြည်းဖြည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာကြသည်။

အဲဒါ ရေချိုးကန်လို နေရာပဲ။

အလင်း​ရောင် ခြောက်ရောင် ဖြာထွက်ကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ တောင်နံရံပေါ်တွင် ပုလဲများကို အလှဆင်ထားပြီး ဆောင်းဦးနေရောင်ကဲ့သို့ ပူနွေးသော အလင်းရောင်များက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထွန်းလင်းတောက်ပနေပါသည်။

"အား!"

အလင်းရောင်ထဲတွင် ရေချိုးနေသည့် ဘီလူးရှစ်ကောင်သည် အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော အသံများကို မထိန်းနိုင်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သားရေများပေါ်တွင် ပေါက်နေသော ထူးဆန်းသော အရာများက တိတ်တဆိတ် ကွယ်ပျောက်သွားသည်။

ယုန်သည် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ရုတ်တရက် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ အလင်းရောင် ထိုးကျလာတဲ့အခါ ကျားခေါင်းသေးသေးလေးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ယုန်ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အရေပြားက ချောမွေ့လာကာ သူ့ကိုကြည့်ရတာ ပို၍ပင် သက်သာရာ ရသွားခဲ့သလိုပင်။

ပင့်ကူတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ကိုယ်ခန္ဓာ အစစ်အမှန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းတွင် ထူးဆန်းသော ခြေ​ထောက်သုံးဆယ်ကျော် ရှိပြီး ခြေဖဝါးများက အလွန်ထူးဆန်းသည်။ တချို့မှာကြီးမားသည်၊ အချို့မှာသေးငယ်သည်၊ ၎င်းတို့က ကျပန်းကခုန်နေကြတဲ့ အတိုင်း လှုပ်ရှားနေ၏။

အလင်းရောင်အောက်မှာ ခြေထောက်တွေက နွေဦးနဲ့ ထိတွေ့မိသော နှင်းဖြူဖြူများကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သွားကြသည်။ ပင့်ကူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မူလပုံစံသို့ ပြန်ရသွားသဖြင့် ရယ်မောကာ တဖြည်းဖြည်း ငိုကြွေးပစ်လေသည်။

တခြား သားရဲများစွာသည်လည်း ၎င်းတို့၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲသွားကြပါပြီ။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဗီဇပြောင်းလဲမှုများကို အလင်းထဲတွင် ထင်ဟပ်ကာ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"မင်း နောက်ထပ်အနှစ်ငါးရာလောက် ရှင်သန်နိုင်ဖို့အထိ ကံကောင်းနေတယ် ဆိုရင်တောင် မင်းအခုနက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေဆီ ပြန်သွားလို့ရတယ်... မင်းရဲ့နယ်ပယ်ကို မြှင့်တင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး"

"ဒါဆို ဒါက မင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ ဒါက ငါတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဆိုလည်း ဟုတ်တယ်!"

ထိုအခိုက်တွင် ယုန်ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး နယ်ပယ်ကလည်း ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းသည် နတ်ခြေလှမ်းနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ကို မကျော်လွန်သေးသော်လည်း ၎င်းသည် ဒုတိယအဆင့်၏ ကန့်သတ်ချက်ကို သေချာပေါက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီပဲ ဖြစ်သည်။

အရှိန်အနည်းငယ် ပေါက်ကြားသွားတာကတောင် ပတ်ဝန်းကျင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ လူလေးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

နဂါးလေး: "ကောင်းပြီ အကြီးတန်း နတ်ယုန်... ကျုပ်တို့ ဆွေးနွေးခွင့် ရမလား"

နဂါးလေးကို ယုန်မျက်လုံးများက ခေတ္တ စိုက်ကြည့်လျက်။

"ကောင်းပြီ ငါ နတ်နဂါးမျိုးနွယ်ကို မျက်နှာသာ ပေးတဲ့ အနေနဲ့ မင်းကို နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်လောက် အချိန်ပေးမယ်"

နဂါးလေးက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အခင်းအကျင်း ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ သူတို့လေးယောက်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"လုရွှမ် မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ ငါတို့က တကယ် အချည်ခံထားရတဲ့ နှံကောင်တွေ ဖြစ်နေပြီ!"

ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူကမှ စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ရဲ့ရှားနဲ့ ကောင်းကင်သိမ်းငှက်တို့ကလည်း လုရွှမ်ကို ဘယ်လိုပဲ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေစေကာမူ ယခုအခါ လူသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် လုရွှမ်ကို အမှန်တကယ် အားကိုး​နေရကြောင်း အားလုံးက လက်ခံ​နေခဲ့ကြသည်။

သူ့အတွေးတစ်ခုတည်းကပင် သူတို့ကို သေစေနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့သုံးယောက်က မမိုက်မဲသလို လုရွှမ်ကသာ ဒီဘီလူးတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မယ် ဆိုတာကို သူတို့သိနေပါပြီ။

လုရွှမ်: "ရှေ့မှာ အန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမား ရှိတယ်.. သေဘေးက လွတ်မြောက်ဖို့ ကိုးကြိမ်သေ တစ်ကြိမ်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်မယ့် ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လွတ်လမ်းရှိမယ်လို့ ငါပြောတဲ့စကားက ချဲ့ကားပြောတာမဟုတ်ဘူး ဒါပေမယ့် ပြန်ဆုတ်သွားတာကလည်း လက်တွေ့မကျဘူး။ ဒီကောင်တွေက ငါတို့ကို လုံးဝ ထွက်သွားခွင့် မပေးလောက်ဘူး"

"သူတို့ ဘယ်လိုပုံစံလဲ ဆိုတာ အားလုံး မြင်ဖူးကြမှာပါ.. သူတို့ ဆန္ဒတွေ မပြည့်မီရင် သေတဲ့အထိ တကယ် တိုက်ကြလိမ့်မယ် ဒီလိုအသက်ရှင်ရတာထက် သေတာက ပိုကောင်းပါတယ်လို့ တွေးနေကြတဲ့ကောင်တွေ...ငါတို့ ဆက်ထိန်းထားနိုင်ပေမယ့် ငါ လိုအပ်တာက မင်းတို့ရဲ့အစီအစဥ်ပဲ... ထွက်သွားချင်လား ထွက်သွားချင်ရင် ဒီကောင်တွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ရမှာပဲ.. မဟုတ်ရင်လည်း ငါတို့ အလောင်းအစား လုပ်ပြီး ဆက်လိုက်သွားမယ်.. ဘာအန္တရာယ်တွေ ကြုံလာပါစေ ကိုယ့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

သုံးယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှုပ်ထွေးစွာ ​ပြန်ကြည့်နေကြသည်။

ရဲ့ရှား: "ဒီအချိန်​တောင် ရောက်နေပြီပဲ ငါဘာပြောနိုင်ဦးမှာလဲ... ကောင်းပြီလေ အလောင်းအစားလေး တစ်ခုပဲမလား.. ငါတို့ ထွက်သွားဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ကြည့်ရတာပေါ့"

"ဒါ့အပြင် ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းနေမယ်ဆိုရင် စွန့်စားခန်း တစ်ခုကတော့ ရှိရမယ်....ဟမ့် ငါအရင်က ကြုံဖူးတဲ့ အန္တရာယ်တွေက ဒီထက်တောင် မဆိုးတော့ပါဘူး... ငါမင်းတို့ကို ပြော​ပြရင် မင်းတို့ သေတဲ့အထိ ကြောက်သွားလိမ့်မယ်"

ဒါက အပြောကြီးနေတယ် ဆိုတာ ထင်ရှားပါ၏။

နဂါးလေးသည် ကောင်းကင်သိမ်းငှက်နဲ့ ဆက်သွယ်နေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကြသော်လည်း နှစ်ယောက်သားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ဒီဘီလူးများကို တိုက်ခိုက်ဖူးပြီးပြီ။ သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အဆင့်များကို သိရှိထားပြီး နောက်ထပ် အနိုင်ယူ၍မရသော တိုက်ပွဲကို မတိုက်လို​​ကြပေ။