အရာရှိ​တွေရဲ့မြည်း

လီထျန်းချင် ခရုခွံအတွင်းပိုင်းသို့ ဂရုတစိုက် ​လေ့လညကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ၎င်း၏အကျယ်ဆုံးနေရာတွင် ပေနှစ်ဆယ်ခန့် အမြင့် ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အတွင်းဘက်သို့ ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းကျော် လျှောက်ပြီးနောက် ထောင့်တစ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါ တစ်ပေခန့်သာ သေးငယ်သွားသည်။ နောက်ထပ် နှစ်ပတ်​လောက် လှည့်ပတ်​ကြည့်ပြီးရင်နောက် လူတစ်ဦးလောက်သာ ထားရှိနိုင်သည်။

ချန်ရှီရဲ့ ကောက်ကျစ်သော ကောင်းကင်မျိုချနည်းက လူတွေကို သေးသေးလေး ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်သလိုပင်။ ဤစာလုံးကိုသာ ရေကန်ထဲတွင် အသုံးချပါက ရေအင်တုံအတွင်းက နေရာလွတ်သည် အလွန်ကျယ်ပြောလာမည် ဆိုလျှင် အင်္ကျီလက်အိတ်မှာသာ သုံးလိုက်ရင် ထိုနည်း၎င်း ကြီးမားသော အိတ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ချန်ရှီက ခရုခွံကို တောက်တျယ်ကောင်းကင်မျို အဆောင် စာလုံး​ဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်သော်ငြား ခရုခွံက ပိုကြီးမလာဘဲ အတွင်းထဲမှာ နေရာပိုကျယ်လာပြီး သူတို့ကို ပုန်းအောင်းနိုင်စေခဲ့သည်။

"ဒီစာလုံးက စွမ်းအင်နဲ့ ချီသွေးတွေ အများကြီးသုံးရတယ်... တစ်ဆယ်လေး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲ မသိဘူး"

လီထျန်းချင် အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။ ချန်ရှီသာ ခရုခွံ၏ အတွင်းပိုင်းကို ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွား​စေပါက ၎င်းတို့သည် ခရုခွံကို ချက်ချင်းပေါက်ကွဲ​စေကာ ကောင်းကင်အဘွားအဖွဲ့အစည်းနဲ့ ဖေ့ထျန်းကျန့်တို့ အားလုံး တွေ့သွားလိမ့်မည်။

တစ်ချိန်တုန်းက တခြားသူတွေရဲ့ ကရုဏာနဲ့ လွတ်မြောက်ခဲ့ပေမယ့် အခုက အဆင်မပြေနိုင်တော့ချေ။

"လူကြီးမင်း... အိုးထဲမှာ ကျန်တာတွေရှိတယ် အရသာတော်တော်ကောင်းတယ်"

"လူတွေကို နွေးသွားအောင် လုပ်​ပေးရမယ်"

"ဟုတ်တယ်... ဟင်းချိုထဲကို မှိုနည်းနည်း ထည့်လိုက် ပိုစားလို့ကောင်းသွားလိမ့်မယ်"

"အပြင်က လူ​တွေကိုလည်း နည်းနည်း မျှဝေသင့်တယ်"

ခရုခွံထဲက ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေသည်။ ဒီလူတွေဟာ သူတို့ စားခဲ့တဲ့ စားစရာတွေကနေ အကြွင်းအကျန်တွေကို ငတ်နေပေမယ့် နွေးနွေးထွေးထွေး စားနေကြတုန်းပါပဲ။

ချန်ရှီ မျက်တောင်ခတ်ပြီး လီထျန်းချင်ကို မေးလိုက်သည်။

"သူတို့စားတဲ့မှိုတွေက မှိုတွေလား ဒါမှမဟုတ် လူတွေကပေါက်တဲ့ မှိုတွေလား"

သူသည် အပြင်မှ အသံများကို နားထောင်ကြည့်လိုက်ရာ ရောက်လာသူတွေက တစ်ရာခန့်ရှိပြီး ဝူတောက်ကျန့်နဲ့ ၎င်းတို့အဖွဲ့အစည်းထဲက နံ့သာသခင် အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်အများစုမှာ ကမ္ဘာ့မိသားစုကြီးထဲက အရွယ်ရောက်ပြီးသူများ ဖြစ်သည်။

လူတွေအများကြီး ကျန်နေသေးတာ အံ့သြစရာတော့ ကောင်းပေ၏။ ချန်ရှီ ခြေဖဝါးကို ဂရုတစိုက်ဆန့်ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းကာ ခရုခွံနှင့်အတူ ဖြည်းညှင်းစွာ တွားသွားလာခဲ့သည်။ လီထျန်းချင်ခမျာတော့ ဒါကိုမြင်လိုက်တဲ့အခါ အမှားလုပ်မိပြီး ဖော်ထုတ်ခံရမှာကို စိုးရိမ်သွားရာ နှလုံးခုန်သံက သူ့လည်ချောင်းထဲအထိ ခုန်တက်လာခဲ့သည်။

ခြံထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး ဒီလိုလှုပ်ရှားနေရင်တော့ အန္တရာယ်ရှိသည်။ ချန်ရှီသည် အပြင်ကို မမြင်နိုင်သောကြောင့် နံရံအနားကိုရောက်ရန် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ နံရံဘက်ကို ရောက်တဲ့အခါ ပိုမှောင်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သတိထားမိဖို့ ခက်ပါ၏

"ထူးဆန်းတယ်... အဲဒီလူတွေကို ငါ ရှာမတွေ့ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ဝူတောက်ကျန့်ဆီက အသံထွက်လာခဲ့သည်။

"သူတို့က အဝေးကြီးကို မပြေးနိုင်​လောက်​သေးဘူး... လွတ်ရင်တောင် ကောင်းကင်အဘွားရဲ့ မျက်စိအောက်ကနေ ပျောက်မသွားနိုင်ဘူး!"

ဖေ့ထျန်းကျန့်: "ရွှယ်ထိုက်ဆွေ့ကို မင်းမတွေ့သေးဘူးလား "

"မဟုတ်ဘူး ရွှယ်ထိုက်ဆွေ့ ပျောက်နေတာတင်မကဘူး အဘွားမင်ကျန်းလည်း ပျောက်နေတယ်"

ဝူတောက်ကျန့်: "ယုန်လည်း ရှိတယ် ဒါပေမယ့် ဖမ်းမမိဘူး"

ချန်ရှီလည်း ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်းသာသွားသည်။

"ခန်းမသခင်ယွိကို ဖမ်းမမိသေးတာလား ဒါက သတင်းကောင်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူ ငါးနဲ့ အသားတွေကို မစားရတာကြာပြီလေ... ဘယ်လိုများ ရှင်သန်ခဲ့တာလဲ"

မှိုစားရင်တော့ ယွိထျန်းချန်တစ်​ယောက် ရှင်သန်နိုင်မည်ဟု ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိတော့မှ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

"ဝူတောက်ကျန့်... မင်း သွားပြီး စားစရာတစ်ခုခု ရှာတွေ့မလား ကြည့်ကြည့်စမ်း..."

ယန်ကျိုလင်: "အရင်က ဒီမှာနေခဲ့တဲ့ လူတွေက ငါးကို ချက်စားသွားကြတယ်ဆိုတော့ မင်ကျန်းမြစ်ထဲမှာ ငါးတွေရှိနေသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ...မင်း မြစ်ကမ်းနားကိုသွားပြီး ငါးတွေကို ဖမ်းလို့ရလောက်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့!"

ဝူတောက်ကျန့် အပြင်ထွက်သွားသည်။

"ဝူတောက်ကျန့်ကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းသင့်လဲ"

ချန်ရှီ ထောင့်တစ်နေရာဆီ လျှောက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားနေချိန် ဖေ့ထျန်းကျန့်ရဲ့ အသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားသည်။

ကောင်းကင်အဘွားအဖွဲ့အစည်းက ဝူတောက်ကျန့်ဟာ ဤအရာရှိများကို တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပါလား။ ဘယ်လိုဖြေရှင်းသင့်လဲ ဆိုတဲ့စကားက ဘာလို့ပြောနေတာလဲ။

ဖေ့ထျန်းကျန့်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆို၏။

"ဝူတောက်ကျန့်က သစ္စာစောင့်သိပေမယ့် သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ်... ရွှေဗုဒ္ဓက အမြစ်ကနေ တခြားမှိုတွေရဲ့ အာဟာရတွေကို စုပ်ယူသွားပြီး မှော်အသွင်ပြောင်းတော့မယ် မှော်အသွင်ပြောင်းပြီးရင် တရားရုံးက ဒီအကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ အထက်အရာရှိတွေကို စေလွှတ်မှာ သေချာတယ်...အရင်က လာမစုံစမ်းခဲ့တော့ ကုံကျိုးက အားလုံး အဆင်ပြေခဲ့တယ်... အခု လာစုံစမ်းရင် ကုံကျိုးရဲ့ ဘယ်​နေရာမှာမှ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး"

လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

ကုံကျိုးက ဘယ်လိုငှက်မျိုးလဲဆိုတာ လူတိုင်းထက် သူတို့က ပိုသိကြသည်။

ယခင်က သူတို့သည် ချမ်းသာသော မိသားစုများ၏ အကြီးတန်းအဖွဲ့ဝင်များ နေရာမှနေ၍ ကုံကျိုး၏ ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို စောင့်ကြပ်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်အဘွားအဖွဲ့အစည်း၊ တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းနဲ့ ဆား​ကြီးအဖွဲ့ ကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းဂဏများဟာ ကုံကျိုးရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေပြီး လှည့်ဖြားမှုနှင့် ခိုးယူမှုတို့ကို နေရာတိုင်းတွင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

တခြားနေရာများတွင် ဝိညာဥ်တစ်သောင်းအလံ တစ်ခုကိုသာ သန့်စင်ထားရင် လုံလောက်သော်လည်း ကုံကျိုးတွင်တော့ သုံးလေးခု သန့်စင်ထားနိုင်သည်။ ဝိညာဉ်အလံသည် လယ်ကွင်းထဲ၌ သေဆုံးသွားသော စာပေ ပညာရှင်များ၏ ဝိညာဉ်များမှ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရင်တုန်းကတော့ အင်ပါယာတရားရုံးက ကုံကျိုးကို စစ်ဆေးဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ စေလွှတ်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် နတ်ဆိုးပြောင်းလဲမှု ပြီးသွားရင်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်မှာ သေချာပါ၏။

အရင်ကတည်းက လူတိုင်းရဲ့ တင်ပါးတွေက မသန့်ရှင်းခဲ့ချေ။

မြို့တော်၏တပ်မှူး ယောင်ကွေး: "လူကြီးမင်းဖေ့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ရွှေဗုဒ္ဓက ရင့်ပြီး နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းသွားပြီ ကောင်းမိသားစုကလွဲလို့ ကျုပ်တို့ရဲ့ မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုလုံး ရှင်သန်သွားနိုင်တယ်... တရားရုံးက လာမစုံစမ်းခင် ကျုပ်တို့တင်ပါးတွေကို သန့်စင်ထားရမယ်... တင်ပါးတွေကို မသုတ်ထားနိုင်ရင် ကျုပ်တို့အားလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်"

ကျန်းရွှင့်ကျန်း: "ကောင်းကင်အဘွား အဖွဲ့အစည်းက မသန့်ရှင်းတဲ့ တင်ပါးပဲ... တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းနဲ့ ဆားကြီးအဖွဲ့အစည်းကလည်း မသန့်ရှင်းတဲ့ တင်ပါးမို့လို့ ကျုပ်တို့က သန့်စင်အောင် သုတ်ထားရမယ်"

လူကြီးမင်းမာ: "တောင်နီခန်းမကရော... အဲ့ခန်းမက အပတ်စဥ်တွေမှာ မကောင်းမှု မလုပ်ပါဘူး ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ငါတို့အတွက် စည်းကမ်းရှိပြီး နေရာတိုင်းက နတ်ဆိုးတွေကိုတောင် ချေမှုန်းပေးတယ်... ဒီဆိုးဆိုးဝါးဝါး အပြောင်းအလဲ မတိုင်ခင်မှာ သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက မနည်းခဲ့ဘူး။"

စန်ထိုက်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး :"တောင်နီခန်းမက ချန်ထားခဲ့လို့ရတယ်... ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

"လူကြီးမင်းတို့နှစ်ယောက် မှားနေပြီ!" ဒုတပ်မှူးကြီးကျောင်က ဖြတ်ပြောသည်။

"တောင်နီခန်းမက ညစ်ပတ်တဲ့မြည်းပဲ... ခင်ဗျားတို့ကိုလည်း နှစ်စဉ် ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးတယ်မလား တရားရုံးက လာစုံစမ်းလို့ ပြန်ကိုက်ရင် လူတိုင်း ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်...မင်းမင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေအတိုင်းဆို ငွေခြောက်ဆယ်လောက် လောဘကြီးမိရင် ဘယ်လောက်ထိ မုန်းတီးနေတတ်တယ် ဆိုတာ မင်းမင်းဆက်ကပဲ သိလိမ့်မယ်"

လူကြီးမင်းစန်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံဖြင့် ပြန်ပြော၏။

"အခု ဘယ်သူက လောဘမကြီးသေးတာရှိလဲ"

ဒုတပ်မှူးကြီးကျောင်: "ရှင်ဘုရင်ရဲ့ ဥပဒေက ဒီလိုပါပဲ ဒီမှော်ဆန်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုအတွက် တစ်ယောက်ယောက်က အပြစ်ကို ခံယူရမှာ ဖြစ်ပြီး အဲ့တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုလည်း အပြစ်ပေးရမယ်!"

ဖေ့ထျန်းကျန့်: "ဒီကိစ္စကို ပြေလည်သွားပြီ.... ကောင်းကင်အဘွားအဖွဲ့အစည်းကို ရှင်းရမယ်! တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းနဲ့ ဆားကြီးအဖွဲ့အစည်းလည်း ရှင်းမယ်.... တောင်နီခန်းမလည်း ခြွင်းချက်မရှိပဲ... လူကြီးမင်းစန်နဲ့ လူကြီးမင်းမာတို့ရော ဘယ်လိုထင်လဲ"

သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း ခေါင်းညွှတ်ပြီး လက်ခံလိုက်ကြ၏။

"ဘုရင်ခံပြောသလိုပါပဲ"

ချန်ရှီသည် အခွံထဲတွင် ပုန်းနေပြီး ယုန်နှင့် မြေခွေးတို့ရဲ့ သေဆုံး​တော့မယ့် ကံတရားအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမနေဘဲ သူ့ဘာသာသူ တွေးတောကြည့်နေခဲ့သည်။

"ဝူတောက်ကျန့်နဲ့ ကောင်းကင်အဘွားက ဒီအရာရှိတွေအတွက်များ အလုပ်များနေသေးတယ်...သူတို့ အစောကတည်းက ရောင်းကုန်သွားကြတာကို မသိကြသေးဘူးပဲ.... ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုက တကယ်ကြီး ပြီးဆုံးသွားတော့မှာလား.."

ယန်ကျိုလင်: "နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်... နတ်ဆိုးနယ်မြေ ဖြစ်သွားတဲ့ကိစ္စ ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်မလဲ တပေါက်ဖာ ဘုရားကျောင်းကတော့ ရှုပ်ဖို့မလွယ်ဘူး"

အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေဖြစ်သည့် တပေါက်ဖာ ဘုရားကျောင်းတွင်သခင်များစွာရှိပြီး ဆရာတော်ဝါးခါးက အပြင်းထန်ဆုံး ဆရာများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုဆရာတော် နတ်ဆိုးဖြစ်လာကြောင်း ဆိုကာ အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်မည်ဆိုပါက တပေါက်ဖာ ဘုရားကျောင်းရဲ့ ကလဲ့စားချေခြင်းကို ခံနိုင်ရည် မရှိကြမှာ ကြောက်ရသည်။

"ဒီအဆင့်မြင့် အရာရှိတွေက များ​သောအားဖြင့်တော့ ခပ်ခွာခွာနေပုံရတယ် ဒါပေမယ့် ဒီလိုကိစ္စတွေ ခေါင်းထဲ ရောက်လာတဲ့အခါကျတော့ လုံးထွေးပြီး ကြောက်လန့်သွားကြတာပဲ!"

ချန်ရှီသည် နံရံဆီသို့ မသိလိုက်ဘဲ ရွေ့သွားပြီး ထောင့်ရှိ ရေထွက်ပေါက်ကို ဂရုတစိုက် လိုက်သွားခဲ့သည်။

"မဟုတ်ရင်လည်း စန့်ရန်တွေ လုပ်ခဲ့တာလို့ပဲ ပြောလိုက်ကြတာပေါ့"

လက်ဖက်မြင်းဌာနက အကြီးအကဲ လူကြီးမင်းကုရဲ့ အသံ အိမ်ဝင်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလူတွေက နေ့တိုင်း မကောင်းမှုတွေ အမျိုးမျိုး လုပ်ခဲ့ကြတာပဲလေ.. ဒါကြောင့် တခြား နာမည်ဆိုးရဖို့လည်း ဂရုမစိုက်တတ်​ကြဘူး"

"မှန်တယ်... မှန်တယ်!"

အားလုံးက လက်ခုပ်တီးပြီး ရယ်​မောလိုက်ကြသည်။ ချန်ရှီ မြောင်းထဲအရောက်၌ ရုတ်တရက် သူ့ခြေထောက်များ လွတ်သွားကာ ခရုခွံ ထောင့်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ချန်ရှီ ထိတ်လန့်သွားပြီး မလှုပ်ဝံ့တော့ပေ။

ခြံဝင်းထဲက ဖေ့ထျန်းကျန့်၊ ရှချူးလီ၊ ယန်ကျိုလင်နှင့် အခြားဆရာများ အားလုံးသည် မိသားစုကြီးများမှ ဆင်းသက်လာသော သခင်များဖြစ်ကြပြီး နတ်ဆင်းသက်နယ်ပယ်နဲ့ အနတ္တသန့်စင်နယ်ပယ် အထိ ကျင့်ကြံထားကြသူတွေ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရုတ်တရက် ဖော်ထုတ်ခံရရင် အပြစ်က သူတို့ကို ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ခြံဝင်းထဲမှ ခြေသံ အနည်းငယ် ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ချန်ရှီ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့နှလုံးခုန်သံ​က လည်ချောင်းထဲက မထွက်နိုင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်၌ ကလေးတစ်ယောက်သည် ခရုကို ကောက်ယူ၍ ခရုသင်းအတွင်းမှ လေတိုက်သံ​​လေးကို နားထောင်ရသကဲ့သို့ သူ့နားရွက်နားသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ကလေးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် ယခုအချိန်အထိ ရှင်သန်နေနိုင်တာကို ကြည့်ရင် မိသားစုထဲက လူကြီးများဟာ သူ့ကို ကယ်ဖို့ များစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြကြောင်း သိသာ၏။

ထိုစဥ် ဟေးကော်က ချက်ချင်းပင် ခရုဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ကလေးလေး၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ကောင်လေးက တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး အခွံကိုဆွဲကာ ရှေ့ကို ပြေးထွက်သွားသည်။

"ယန်ဟောက်... အဝေးကြီးမသွားနဲ့!"

ယန်ကျိုလင်ဆီက အသံထွက်လာသည်။

ကောင်လေးက ပြန်ဖြေတဲ့ အနေနဲ့ အသံပြန်ပေး၏။

ခဏကြာတော့ ဟေးကော်က အခွံထဲမှာ တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်ရာ ယန်ဟောင်က ခရုခွံကို ရွာအဝင်ဝဆီ ယူလာကာ ခရုခွံကို ချကာ လှည့်ကာ ရွာဘက်သို့ ​ပြန်ပြေးသွားသည်။

ချန်ရှီလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး အခွံထဲကနေ ထွက်လာခဲ့၏။ ထွက်လာပြီးတာနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပုရွက်ဆိတ်လို သေးသေးလေးကနေ ရုတ်တရက် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

လီထျန်းချင်၊ တောင်နီမယ်မယ်၊ ဟေးကော်နဲ့ သစ်သားလှည်းတို့လည်း အသီးသီး ထွက်လာကြပြီး အားလုံးသည် ယခင်အတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကာ အံ့သြမဆုံးနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ ယန်ဟောက်ဆိုတဲ့ ကလေးလေးမှာ အဝေးကနေ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း လူတွေနဲ့ လှည်းက ဘာကြောင့် ခရုခွံထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ရတာလဲလို့ သိချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာခဲ့၏။

ချန်ရှီ သူ့ဘက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ချက်ချင်းပဲ သစ်သားလှည်းကို မောင်းထုတ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ငါတို့ အဘွားမင်ကျန်းနဲ့ ခန်းမသခင်ယွိကို ရှာရမယ်! ဒီအရာရှိတွေက မြစ်တွေကိုဖြတ်မယ့် တံတားတွေကို မီးရှို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာ... သူတို့ကို ကြိုတင်သတိထားဖို့ ပြောရမယ်!"

သစ်သားလှည်းသည် မြစ်ထဲက လှိုင်းတံပိုးထများကြား ပြေးလွှားနေ၏။ ထိုအခိုက် ကောင်းကင်အဘွားကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လျှာရှည်ကြီးက လေထဲတွင် ကခုန်လျက်ရှိပြီး မြစ်ထဲရှိ ငါးကြီးကို လှိမ့်ကြည့်နေသည်။

အဲဒီငါးကြီးကတော့ အဘွားမင်ကျန်းပါပဲ။

ဝူတောက်ကျန့်နဲ့ အခြားသော နံ့သာသခင်များသည် အဘွားမင်ကျန်းကို ဝိုင်းထားနိုင်ဖို့ ကောင်းကင်အဘွားနှင့် ပူးပေါင်းထားကြသည်။ အဘွားမင်ကျန်းကို ချန်ရှီမှ မင်ကျန်း​မြစ်၏ နဂါးဘုရင်ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။

ကောင်းကင်အဘွားက ဒါကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဦးခေါင်းခွံကို လှုပ်ခါလိုက်လေရာ ဦးခေါင်းခွံတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး ရေထဲကျသွားသည်။ ၎င်းတို့ အဖွားမင်ကျန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသည်းအသန် ကိုက်နေကြလေ၏။

ကျန်နံ့သာသခင် သုံးယောက်သည် ၎င်းတို့၏ အခြေတည်ဝိညာဉ်ကို တွန်းအားပေးလိုက်သဖြင့် အခြေတည်ဝိညာဉ်သည် ရေလှိုင်းများကိုဖြတ်ကာ အဘွားမင်ကျန်းအား သတ်ပစ် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဒါကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ချန်ရှီ ဘာမှ မတွေး​တော့ဘဲ ချက်ချင်း ရှေ့ကို ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"မြန်မြန်သွား! မြန်မြန်တိုက်!"

တောင်နီမယ်မယ်က သူ့ထက်တောင် မြန်သေးသည်။ သူမသည် ​လေဟောက်သံဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ဝူတောက်ကျန့်ရဲ့ နောက်ကျောကို လက်ဖဝါးနဲ့ ရိုက်ချလိုက်ပြီးပြီ။ ဝူတောက်ကျန့် သွေးအန်ကာ ရှေ့သို့ လွင့်သွားစဥ် အဘွားမင်ကျန်းရဲ့ ချိုင်းထောက်ဖြင့် ရိုက်မိသွားခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နံရိုးတွေရဲ့ အလွန် ပြတ်သားသော အက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ နောက်ပြန် ဆုတ်နေချိန်မှာတော့ တောင်နီမယ်မယ်နဲ့ အဘွားမင်ကျန်းက ကောင်းကင်အဘွားကို တိုက်ခိုက်ရင်း ခုန်ပေါက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်အဘွားရဲ့ နဖူးက နစ်မြုပ်သွားပြီး သူမရဲ့အသွင်အပြင်မှာ ပုံပျက်သွား၏။ ထိုစဥ် အဘွားမင်ကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်သည် မြစ်ထဲမှ ပျံတက်လာပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားသော အမြီးကို လှန်ကာ ကောင်းကင်အဘွားရဲ့ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။

တောင်နီမယ်မယ်ကပါ ကျန်မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြေးရိုက်လိုက်တာကြောင့် သူမမျက်နှာက ဘေးကို လွှဲသွား၏။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်က နံ့သာသခင်သုံးယောက်ဆီ ပြေးသွားကြသည်။ ချန်ရှီရဲ့ ခြေအောက်မှာ ရေတွေ လျှံတက်လာပြီး သူတို့ရဲ့ အရှိန်က တခဏချင်း မြန်ဆန်သွားကာ လူတစ်ယောက်နောက်ကို ရောက်သွားသည်။

ထိုလူသည် ချိုင်ရှန်းခန်မ၏ ရာထူးတိုးလာသော နံ့သာသခင်ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဖန်ကျန့်သည် ရွှေအမြုတေကို စတေးပြီး အဘွားမင်ကျန်းကို တိုက်ခိုက်ချင်ပေမယ့် အချိန်မရသေးမီတွင် ချန်ရှီက သူ့နောက်ကို ရောက်နေချေပြီ။

ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းပြောရရင် သူ့နယ်ပယ်က ချန်ရှီထက် အများကြီး ပိုမြင့်လေသည်။

ချန်ရှီရဲ့ ရွှေအမြုတေက အနက်ရောင်ဖြစ်တဲ့ စတုတ္ထအဆင့်မှာသာ ရှိသေးသည်။ ရွှေအမြုတေ အဆင့်၉ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် ငါးဆင့်တောင် ဖြတ်ကျော်ရဦးမည်။ သူက အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်မလို့ ချန်ရှီ ရောက်လာတာကို လုံးဝ စိတ်မ၀င်စားပါ။

နတ်ကွန်းက သူ့​ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှ ပျံထွက်သွားပြီး နတ်သန္ဓေသားသည် ချန်ရှီကို ဓားဖြင့် ထိုးသတ်ရန် ဓားစွမ်းအင်တွေ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီ သူ့ကို လက်ဖဝါးတည်းနဲ့ ရိုက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီလောက်​တောင် မြန်ရလား!"

သူ့စွမ်းအင်တွေ မပေါက်ကွဲသွားခင်မှာပဲ ချန်ရှီရဲ့ လက်ဖဝါး စွမ်းအားတွေက ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီး ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ မီးလုံးလေးတွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားပါပြီ။

ဝုန်း!

ဖန်ကျန့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲပြီး အပိုင်းပိုင်း ပြိုကျသွားသည်။ ချန်ရှီသည် လှိုင်းလုံးကြီးများပေါ် လှမ်းတက်ကာ အင်္ကျီလက်များကို လှုပ်ယမ်းလိုက်၏။ ထိုအခိုက် တိရစ္ဆာန်လုပ်ခန်းမက နံ့သာသခင် ရေစီးကြောင်းနဲ့အတူ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုလူက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး အခြေတည်ဝိညာဥ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တောက်တျယ်ကောင်းကင်မျို စွမ်းအင်က ဆွဲထုတ်ပြီး ချန်ရှီရဲ့ အင်္ကျီလက်ထဲကို ပြုတ်ကျခဲ့ပေမယ့် အခြေတည်ဝိညာဥ်က ဟောက်ပြီး ချန်ရှီရဲ့ မျက်ခုံးအလယ်တည့်တည့်ကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်သည်။

အခြေတည်ဝိညာဥ်က အတော်လေး မြန်ပေမယ့် ချန်ရှီ ပိုမြန်လာပြီး သူ့ခေါင်းနောက်က ဘုံကျောင်းငယ်လေးဆီကနေ ဓားစွမ်းအင်တွေ တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း နံ့သာသခင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါက်တွေ ဖောက်ပစ်တော့သည်။

သူ၏အခြေတည် ဝိညာဉ်သည် ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားကာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွား၏။ ပေါက်ကွဲသွားအားကြောင့် ဆယ်ပေကျော်မြင့်သော လှိုင်းလုံးကြီး တက်သွားသည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ လီထျန်းချင်ရဲ့ ​​တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း လဘီးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဖုန်းမာခန်းအရဲ့ နောက်ထပ် နံ့သာသခင်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာတွေ ပြည့်နေ၏။

ထိုနံ့သာသခင် လှည့်ထွက်မလို့ အပြင်၌ ချန်ရှီက သူ့ဓားကို ရွှေ့လိုက်သဖြင့် မိုးခြိမ်းသံက ကောင်းကင်အထက်၌ လှိမ့်သွားသည်။ ထိုလူလည်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး မိုးခြိမ်းသံကို ရှောင်ခါနီးတွင် သူ့လည်ပင်းက ရုတ်တရက် အေးသွားကာ ခေါင်းက လွင့်ပျံသွားသည်။

သူ ခဏလောက် သတိလစ်ဟင်းသွားချိန်၌ လီထျန်းချင်က အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းကို ဖြတ်ဖို့ လတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

"မြန်မြန်သွားရအောင်!"

ချန်ရှီ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ပြောသည်။ တောင်နီမယ်မယ်နဲ့ အဘွားမင်ကျန်းကလည်း ၎င်းတို့ဆီသို့ အမြန်ပြေးလာပြီး သစ်သားလှည်းသည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ နေရာယူကာ မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖေ့ထျန်းကျန့်၊ ရှချူးလီ၊ ယန်ကျိုလင်နှင့် အခြား ကုံကျိုးက အရာရှိများသည် ကောင်းကင်သို့ တက်လာပြီး သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။

"သံဖိနပ်ဝတ်ထားတာတောင် ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး... ဒါပေမယ့် ဒီကိုရောက်နေပြီဆိုတော့ အများကြီး အားထုတ်စရာ မလို​တော့ဘူး!"

ဖေ့ထျန်းကျန့်က ရယ်မောနေ၏။

"အဘွားမင်ကျန်းနဲ့ တောင်နီမယ်မယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာ ရှိနေကြပြီလေ... ငါတို့ အတွက် အကြာကြီး ရိက္ခာဖူလုံသွားပြီ!"

ချန်ရှီ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဤကုံကျိုးက အရာရှိများ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ မျက်နှာနှင့် ဦးခေါင်းများတွင် အရွယ်အစားအားလုံး ကြီးထွားလာနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကုံကျိုးမြို့ထဲ၌ မြေကြီးကွဲအက်သွားသလိုမျိုး ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ကြရ၏။ ရုတ်တရတ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေဘုရား၏ ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ဧရာမမှိုဘီးကြီး ပြိုကျနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

အနှီကြီးမားသော အသံသည် မှိုဘီးကြီးရဲ့ ​ပြိုကျမှုက​နေ ဖြစ်ပေါ်လာသော အသံပဲ ဖြစ်သည်။

"နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှု အောင်မြင်သွားပြီလား?"

ချန်ရှီ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ဖေ့ထျန်းကျန့်နဲ့ အခြားသူများသည်လည်း ချန်ရှီတို့ကို လိုက်ဖမ်းမယ့် ကိစ္စအား ဂရုမစိုက်နိုင်​သေးဘဲ ကုံကျိုးမြို့ဆီသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်ကာ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်၌ မရေမရာ အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

ဧရာမ မှိုဘီးကြီး ပြိုကျမှုကြောင့် ရွှေဘုရားသည် "အာဟာရ" အားလုံးကို စုပ်ယူခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးမျိုးစေ့သည် နတ်ဆိုးအဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ကြီးထွားလာကြောင်း ပြသလိုက်ပါပြီ။

ကောင်းကင်ထက်က အဆုံးမဲ့ရွှေရောင်အလင်းတန်းများလည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီ။ နတ်ဆိုးနယ်မြေရဲ့ စွမ်းအားသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီ။

ဝူတောက်ကျန့်ခမျာ ချောင်းဆိုးလိုက်တိုင်း သွေးများထွက်လာသည်။ သူက ထိတ်လန့်တကြား ပျံတက်လာကာ ဖေ့ထျန်းကျန့်နှင့် အခြားသူများထံ ရောက်လာသေး၏။

"သခင်​ကြီး ဒီကောင်လေးတွေက အဘွားမင်ကျန်းနဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်နေကြတာ...."

ဖုန်း!

ဖေ့ထျန်းကျန့် လက်တစ်ဖက် ဆန့်၍ ဝူတောက်ကျန့်ဦးခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ဖဝါးကြောင့် ဝူတောက်ကျန့်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ကွဲအက်သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လေထဲမှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ဖေ့ထျန်းကျန့် ထိုအချင်းအရာကို လျစ်လျူရှုပြီး လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ကာ သူ့လက်ပေါ်ရှိ သွေးများကို သုတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့ ငါတို့ရဲ့ တင်ပါးကို သုတ်ထားရမယ်"