ဘေးအန္တရာယ် ကျိုင်းအဆင့်

ချန်ရှီ နိုးလာသောအခါ အဘွားရှားကို သူ့ဘေးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်ရည်များဝဲလာကာ အဘွားအိုလေးကို ပွေ့ဖက်ရင်း ငိုကျွေးလိုက်တော့သည်။

"အဘွား....ကျွန်တော် အသတ်ခံလိုက်ရတာ!"

ချန်ရှီ သည်းသည်းလှုပ်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး အဆင်ပြေသွားပြီနော်"

အဘွားရှားက သူ့နောက်ကျောကို ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ မကျေမနပ် ဖြစ်နေချိန်မှာပဲ အဘွားရှားက ချော့မေးလာခဲ့သည်။

"မင်းကို ဘယ်သူသတ်ခဲ့တာလဲ မှတ်မိသေးလား"

ချန်ရှီ သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ဖြေ၏။

"ဟိုသူတောင်းစားကြီးပဲ!"

အဘွားရှား ဒေါသတကြီး ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒီသူတောင်းစားက တစ်ဆယ်လေးကို ထိသွားတယ်ပေါ့...အဲဒီကောင် ဘယ်မှာလဲ"

မုတ်ဆိတ်မွေးတွေနဲ့ ဟူရှောင်လျောင်က သူ့နားကို ​ရောက်လာပြီး "သေပြီ သူ့အလောင်းကို ငါတွေ့တယ် လည်ပင်းပြတ်ပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကိုလည်း ဟိုကောင်က ဖမ်းစားပစ်လိုက်ပြီ" လို့ နားထဲမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အဘွားရှားက ဘာပြန်ပြောရမှန်းကို မသိတော့ပေ။

"သေတာက အကြီးမြတ်ဆုံးပါပဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ သင်္ဂြိုဟ်သင့်တယ်... သူ့ကို ဘဝတစ်ခု ရစေချင်ပေမယ့် နောက်ဘဝ မရှိတော့မှာပဲ ကြောက်ရတယ်"

နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကို နတ်ရှာဖွေအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်နှင့်အမျှ နတ်ဆိုးနယ်မြေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချန်ရှီရဲ့ စိတ်ခံစားမှုများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာသည်။

အားလုံးက တောင်နီခန်းမသို့ ပြန်သွားကြသည်။ စန့်ရန် ဟန်ရှန်းနဲ့ ချန်းခယ့်တို့သည် ပြန်လည် သက်သာလာသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ချန်ရှီကို စောင့်ကြည့်ရန်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ရဲ့ မျက်လုံးများက ချန်ရှီဆီက ဘယ်သောအခါမှ ခွာမသွားခဲ့ပေ။

ချန်ရှီက အသိဉာဏ်ရှိသော ကလေးဖြစ်သည်။ အသက်ပြန်ရှင်လာပြီးနောက် မီးဖိုကို ပွေ့ဖက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ နွေးထွေးစေခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပူနွေးလာပြီးတာနဲ့ မယ်မယ်ရှစ်ကျီ ရဲ့ ဦးခေါင်းကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့ တောင်နီမယ်မယ်နဲ့ ချက်ချင်း လက်တွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုံကျိုးကိုလည်း ၎င်းရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်စေခဲ့ပါ၏။

ကျောက်တောင် ဦးခေါင်းသည် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ထားသည်။ ဘယ်ကိုသွားသွား အရာအားလုံးဟာ အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ စိမ်းလန်းသော ပန်းများနှင့် အပင်ငယ်များက ပထမဦးစွာ ပြန်လည် ရှင်သန်လာကြပြီး နောက်တွင် အင်းဆက်များ၊ ငါးများ၊ သစ်ပင်များ၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် နောက်ဆုံးတွင် လူသားများ ဖြစ်သည်။

မြို့တွင်း နေရာတိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတွေက ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးကြရင်း တချို့က ဇနီး၊ သားသမီးတွေနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို လိုက်ရှာရင်း အော်ဟစ်သံတွေ အများအပြား ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ဤနတ်ဆိုး အသွင်ပြောင်းစဉ်တွင် ချန်ရှီနဲ့ တောင်နီမယ်မယ်မှာ ကျင့်ကြံမှု၌ လုံလောက်သော ခွန်အားမရှိသောကြောင့် သာမန်လူများကို ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ကြသော်လည်း ကျင့်ကြံသူတွေကို ကျောက်အဖြစ် မပြောင်းလဲခဲ့ကြပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ကျင့်​ကြံသူအများအပြား အသေအပျောက် ရှိခဲ့သော်လည်း သာမန်လူအများစုမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းမှုကြောင့် မြို့ထဲတွင် တိုက်ပွဲများ ရံဖန်ရံခါ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အချို့သော လူများက ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရရှိကာ အချို့မှာ လက်နှင့် ခြေထောက်များ ကျိုးသွားကာ အချို့မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက ဘေးဒုက္ခထဲက ကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ။

ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သာမန်လူတွေ အားလုံး နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းပြီး ပထမသုံးရက်အတွင်းမှာ သေဆုံးကြလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သာမာန်လူအများစုက အသက်ရှင်နေကြပြီ။ တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေ ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။ သူမသည် အားနည်းလာတဲ့အတွက် အနားယူရန် မူလခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့က ကုံကျိုးကို ချောက်ချားစေခဲ့တဲ့ သူတွေလား။"

ဟန်ချန်းလူအိုနှစ်ယောက် အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

ကုံကျိုးမြို့ကို ရောက်ပြီးနောက် ငှက်များ၊ သားရဲများ၊ အင်းဆက်များ၊ ငါးများ၊ ပန်းများ၊ အပင်များနှင့် သစ်ပင်များပင် ကျောက်တုံးရုပ်တွေလို ပြောင်းလဲသွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ လူသားများ အပါအဝင် အဆိုပါ ကြောက်စရာကောင်းသော သတ္တဝါများသည် မသေဆုံးဘဲ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ် ဘဝများအဖြစ်သို့သာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အစပိုင်း၌ နတ်ဆိုးနယ်မြေရဲ့ အကျိုးဆက်ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြကာ ချန်ရှီက မြို့တွင်းနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ သန်းပေါင်းများစွာသော လူများ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

"သူက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ"

ချန်းခယ့်စန့်ရန်: "လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကသာ မသေခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီနှစ် စန့်ရန်စုဝေးပွဲမှာ သူတော်တော်လေး တောက်ပနေလိမ့်မယ်"

ဟန်ရှန်းစန့်ရန်: "အဲဒီတုန်းက ချန်ရှီ တကယ်ကို ထူးထူးခြားခြားပဲ ဒါပေမယ့် သူ အရမ်းထက်မြက်ပုံစံက နတ်ဆိုးတစ်ကောင် အတိုင်းပဲ... ချန်ယင်တူးရဲ့နောက်ကို လိုက်ရတာ ကောင်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ဘူး"

ချန်းခယ့်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

ပြန့်ကျဲနေတဲ့ စန့်ရန် လူတွေထဲမှာ အစွန်းရောက်သူတွေ အများကြီးရှိပြီး ချန်ယင်တူးက သူတို့ထဲမှာ အပြင်းထန်ဆုံးပါပဲ။ အကျိုးဆက်များကို မစဉ်းစားဘဲ လွန်ကဲသော နည်းလမ်းဖြင့် လုပ်ဆောင်ပြီး အမြဲတမ်း ဒုက္ခများစွာကို ဖြစ်စေသည်။ ထိုနှစ်၏ချန်ရှီသည် ထိုအချိန်က ချန်ယင်တူး နောက်သို့သာ လိုက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည်လည်း ဒုတိယ ချန်ယင်တူး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် ပို၍ပင် အန္တရာယ်များပေလိမ့်မည်။

ချန်ရှီက အခုမှ ပိုကောင်းလာတာ။ သူက ရိုးသားပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပင်။

သို့သော် ချန်ရှီ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် တံဆိပ်ခတ်ထားသည့် ရာနှင့်ချီသော နတ်ဆိုးများအကြောင်း တွေးလိုက်သောအခါ အကြီးအကဲနှစ်ဦးမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။

ဒီရိုးသားတဲ့ကလေး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် အရူး ချန်ယင်တူးထက် ပိုအန္တရာယ်ရှိမှာ သေချာပါ၏။

"မယ်မယ်က သူတစ်ပါးကို ကယ်တင်ဖို့ ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်... ဒါက မွန်မြတ်တဲ့ ကိစ္စဖြစ်လို့ ငါတို့ နှစ်ယောက်က မင်းကို အမွှေးတိုင်နဲ့ ပူဇော်ပါ့မယ်"

အသက်ကြီးသူနှစ်ဦး ဒဏ်ရာများ အနည်းငယ် သက်သာလာသောအခါ တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ ကျောက်ပြားဆီသို့ ရောက်ရှိလာကာ သူမအတွက် နံ့သာပေါင်းတစ်ချောင်းကို မီးညှိပေးခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အခြေခံတွေက ထူးထူးခြားခြား ရှိကြသည်။ အမွှေးတိုင်ကို အမွှေးတိုင်မီးဖိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ တောင်နီမယ်မယ်သည် သူမကိုယ်အတွင်း၌ ထူးကဲသော စွမ်းအားတစ်ခု တိုးဝင်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက် မီးလောင်သွားသောအခါ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထူးခြားသော စွမ်းအားများက ဆက်လက် တိုးပွားလာနေဆဲမို့ သူမကို အံ့အားသင့်ပြီး ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။ သူမသည် ထူးကဲသော စွမ်းအားကို ကမန်းကတန်း ဆက်လက်စုပ်ယူကာ သန့်စင်​နေခဲ့သည်။

"ဒီနတ်ဆိုးပြောင်းလဲမှု အတွင်းမှာ ခန်းမသခင်ယွိက ​​သာမန်ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ သူ့ကိုယ်သူ အသက်စွန့်ပြီး ကုံကျိုးမှာရှိတဲ့ အကျင့်ပျက်အရာရှိတွေကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်... ဒါကလည်း လေးစားစရာကောင်းပါတယ်"

ဟန်ရှန်းရဲ့ ဒဏ်ရာမှာ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လက်အတွင်းဘက်တွင် စုစည်းကာ ယွိထျန်းချန် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မကောင်းသော စွမ်းအင်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ယွိထျန်းချန်လည်း တဖြည်းဖြည်း မူလအသွင်အပြင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိခဲ့တာကြောင့် အံ့သြဝမ်းသာဖြင့် မြန်မြန် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

ဟန်ရှန်းက သူ့ကို လက်နှစ်ဘက်နဲ့ ချီပြီး ဦးညွှတ်ဖို့ မလိုတော့ကြောင်း အပြုံးနဲ့ ပြောသည်။

"မင်းမှာ ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ထားရှိတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေက အလဟသ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... မင်းလေ့ကျင့်တဲ့ ကျင့်စဥ်က ကောင်းပေမယ့်လည်း အန္တရာယ် ရှိတယ်... မင်း ငါနဲ့ နှစ်အနည်းငယ်လောက် လေ့ကျင့်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက ငါ့ထက် နိမ့်​တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယွိထျန်းချန်ဟာ သူ့ဘာသာသူ စူးစမ်းလေ့လာပြီး ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ ထိမိလဲကျကာ ရုန်းကန်ရင်း တစ်သက်လုံး လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ကာ နတ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် အထိ အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော အခက်အခဲများကိုလည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဒီစကားကြားတော့ သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်ရည်တွေကျကာ စကားလည်း မပြောနိုင်တော့ချေ။

ဟန်ရှန်း: "ငါတို့ စန့်ရန်တွေက တပည့်တွေကို လက်ခံခဲပါတယ် ငါတို့က သွန်သင်ချက်တွေကိုပဲ လက်ခံတယ် တပည့်တွေကို လက်ခံရင် ဂိုဏ်းဂဏတွေ ရှိလာမယ်... ဂိုဏ်းဂဏစွဲဆိုတာ သိမြင်မှု အတားအဆီးလို့ ခေါ်တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ အတားအဆီးတစ်ခု ဖန်တီးနေသလိုပဲ.... မဟာလမ်းရဲ့ မျက်နှာအစစ်ကို မြင်ရခက်သွားစေတယ် ဒါကြောင့် မင်းက ငါ့တပည့်မဟုတ်ဘူး နားလည်လား"

ယွိထျန်းချန် သဘောတူလိုက်သည်။

"ကုံကျိုးက ဘေးအန္တရာယ် အများကြီးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမယ့် ဒီပြောင်းလဲမှုက တကယ် ကောင်းသွားတယ် အခု မြို့ထဲမှာ အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေ မရှိတော့ဘူး အမြတ်ထုတ်တာ နည်းသွားပြီ.. တရားရုံးက အဆင့်မြင့် အရာရှိသစ်တွေ လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ပိုသတိထားရလိမ့်မယ်"

ကုံကျိုးက နာမည်ကြီး အရာရှိများအားလုံး သေဆုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် အင်ပါယာတရားရုံးအတွက် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

တစ်ရက်ခွဲကြာသောအခါ ဟူဖေးဖေးသည် ပညာရှင်များစွာကို အခြားနေရာမှ ကုံကျိုးသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ ချန်ရှီ အံ့သြပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။

ဟူဖေးဖေးက ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ဆိုသည်။

"ဒီပညာရှင်အားလုံး ဒီကို ပြန်ရောက်နေကြပြီ တစ်ယောက်မှ မပျောက်ပါဘူး ငါ တော်တယ်မလား..."

ချန်ရှီက ကြည်ညိုလေးစားမှု အပြည့်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဘယ်လို လွတ်မြောက်လာတာလဲ"

"နင်က ငါ့ကို ချက်ချင်း ဖယ်ထုတ်ခိုင်းတော့ ငါလည်း နင် ပြောသလို လုပ်လိုက်တယ်လေ... ငါ သူတို့နဲ့ မိုင်တစ်ရာအစွန်းအထိ ပြေးပြီး လွတ်မြောက်သွားခဲ့တာ"

ဟူဖေးဖေးက ပြုံးပြီး ပြော၏။

ချန်ရှီ ထပ်ပြီး အံ့ဩသွားသည်။ မြေခွေးမိသားစုမှ မိန်းကလေးသည် အလွန်ကံကောင်းသည်ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် တစ်နာရီ လေးပုံတစ်ပုံ အကြာတွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါက မြို့ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အသေအပျောက်များ ရှိလာမှာပဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ: "ဒါပေမဲ့ ပြန်လာလို့လည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူး... အခုမြို့က အရာရှိတွေ အားလုံး သေကုန်ပြီ နယ်ခြားစောင့်တပ်တွေကလည်း အသေအပျောက် များပြီး ကျောင်းကြီးကြပ်ရေးမှူးလည်း သေသွားပြီ... ငါတို့ ဆောင်းဦး စာမေးပွဲ ကျတော့မှာ ကြောက်ရတယ်"

သူ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ဒီတစ်ခေါက် ကုံကျိုးကို လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပထမအချက်က စုဝေးမှုကို သွားဖို့ဖြစ်ပြီး ဒုတိယကတော့ ဆောင်းဦးစာမေးပွဲ ဖြေဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဓိကက ဆောင်းဦးစာမေးပွဲပင်။

စာမေးပွဲ မအောင်ရင် မွေးရပ်မြေကို ပြန်လာပြီး မိမိရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ရွာသူရွာသားတွေကို အနိုင်ကျင့်တာဟာ တရားမျှတမှု မရှိတော့ချေ။

ဟန်ရှန်းက ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး :"မင်းတို့ရဲ့ ဆောင်းဦးစာမေးပွဲနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ မင်းတို့ကို ကူညီနိုင်တယ်"

ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး လျင်မြန်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲကို မေးပါရစေ... ဘယ်လို ကူညီမှာလဲ"

ဟန်ရှန်းက သူ့ကို အမြန်ဆွဲထူရင်း။

"အဲ့လိုလုပ်စရာ မလိုဘူး...ငါ့ကိုယ်ငါတောင် ရှက်လာပြီ... မင်းက ချန်ရှီ ဟုတ်တယ်ဟုတ် ငါမင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က တွေ့ဖူးတယ် မင်းမသိတော့ဘူးလား"

ချန်းခယ့်: "ဟုတ်တယ် မင်းက အဲဒီတုန်းက မင်းအဘိုးနဲ့ ရောက်လာတယ်.. ငါတို့ မင်းအဘိုးနဲ့ စကားပြောပြီး မင်းခေါင်းကိုတောင် ငါထိလိုက်သေးတယ် ကလေး ငါတို့က အပြင်လူတွေမဟုတ်ပါဘူး!"

ချန်ရှီ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲတို့ ကျွန်တော် သေသွားတာ ရှစ်နှစ်ရှိပြီ အရင်ကဟာတွေ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး"

"မမှတ်မိတာပဲ ပိုကောင်းပါတယ် မမှတ်မိတာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်"

လူနှစ်ယောက်လုံး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ချန်ယင်တူး အစည်းအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါတွင် သူတို့လည်း ဒုက္ခဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပြေးလာပြီး ချန်ယင်တူးအား ပြင်းထန်သော အသံဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က ချန်ယင်တူးသည် သူ့မြေးကိုသာ ပြုစုစောင့်ရှောက်နေပြီး ၎င်းတို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို လုံးဝအလေးအနက် မထားပေ။

ဟန်ရှန်းက ပြုံးပြီးပြော၏။

"ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အင်ပါယာနန်းတွင်းက အရာရှိတွေပါ... နောက်ပိုင်းမှာ တရားဝင်ရာထူးကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး မပြောင်းလဲနိုင်တော့တဲ့အတွက် နှုတ်ထွက်ပြီး ငါတို့ရဲ့အရင်နာမည်တွေကို မသုံးတော့ဘူး... နွေဦးပြန်ခေါ်ဖို့ ဟန်ရှန်းပုလွေကို တီးခတ်ပြီး ချန်းခယ့် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူတွေဟာ သူတို့ရဲ့အဝတ်အစားတွေပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်တဲ့... ငါတို့ စိတ်ပျက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဒီကဗျာထဲက ဇာတ်ကောင်နှစ်ယောက်ကို တစ်လုံးစီယူခဲ့ကြတာ"

ချန်းခယ့်: "ငါတို့ တရားရုံးက ထွက်သွားပေမယ့် တရားရုံးမှာ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိနေတုန်းပါပဲ... ပညာရှင်တွေကို သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လွတ်သွားလို့ နောက်ထပ် သုံးနှစ် စောင့်ရဦးမယ်... တစ်သက်မှာ သုံးနှစ်က ဘယ်နှစ်နှစ် ရှိနိုင်ဦးမလဲ မသိဘူး... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က အစိုးရအဖွဲ့ကို စာရေးပြီး ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားပေးဖို့ အစိုးရအဖွဲ့ တာဝန်ရှိသူတွေကို တောင်းဆို​ပေးမယ်"

ချန်ရှီ၊ ဟူဖေးဖေးနဲ့ တခြားသူများ အံ့သြပျော်ရွှင်ခဲ့ကြပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အလျင်အမြန် ဂါဝရပြုလိုက်သည်။

လီထျန်းချင်က ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒီစကားကို ကြားသောအခါတွင် အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားပြီး ပြန်မေးလိုက်၏။

"အစိုးရအဖွဲ့က တာဝန်ရှိသူတွေက နားထောင်မည်လား"

အသက်ကြီးသူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြပြီး "သူတို့ နားထောင်ကြလိမ့်မယ်" လို့ ပြောပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်က ချက်ချင်း စာတစ်စောင်ရေးပြီး စက္ကူကြိုးကြာကို ခေါက်လိုက်သည်။ စက္ကူကြိုးကြာငှက်သည် ရုတ်တရက် အတောင်ပံခတ်ကာ လေထဲတွင် နတ်​ကြိုး​ကြာ တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ၍ ပျံသန်းသွား၏။ ၎င်းက တ​ခြားပေးပို့သူများထက် အဆများစွာ ပိုမြန်သည်။

ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲတို့ နှစ်ယောက် ဒီနည်းကို သင်ပေးလို့ရမလား နောင်တစ်ချိန်မှာ အင်ပါယာ စာမေးပွဲ ကျရှုံးခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီနည်းလမ်းကို အသုံးချနိုင်မှာပါ"

ဟန်ရှန်းက ရယ်မောပြီး "ဒါက အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလို့ မင်းထင်​နေတာလား? ငါက စက္ကူ​ကြိုး​ကြာတစ်ကောင် ဖြစ်အောင် ဖန်တီးတဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်တဲ့ မိုင်သောင်းချီဓားပျံနည်းကိုသုံးပြီး လူ့သဘောသဘာဝကို ခံယူ...."

ချန်းခယ့်က သူ့ကို ကန်လိုက်တာနဲ့ ဟန်ရှန်းလည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး "ဘာလို့ ပြောရမှာလဲ။ ဒီကလေးရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ နတ်ဆိုးတွေ အများကြီးပဲ သူသာ ငါ့နည်းလမ်းတွေကို သင်ယူပြီး လူတွေကို သတ်ပစ်ရင် ငါ့အပြစ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု သတိဝင်လာခဲ့သည်။

“ဒါက သင်ယူဖို့ မလွယ်ဘူး…”

ဟန်ရှန်း မဝံ့မရဲနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

သူ ရှက်ရွံ့နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ချန်ရှီ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲက ငွေနှစ်ချောင်းကို ထုတ်၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်​တော် နားလည်ပါတယ် ဒါက သင်တန်းကြေးပါ"

ထို့နောက် သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဟန်ရှန်းလည်း ငွေနှစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားလျက်မှ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူ့ကိုကြည့်နေသည်။ သူ့အမူအရာကို မြင်တော့ ချန်ရှီလည်း သူ နည်းနည်းလေးပဲ ပေးထားမိမှန်း သိလိုက်တာကြောင့် အံကြိတ်ကာ နောက်ထပ် ငွေကို ထုတ်ယူကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဝင်ငွေမရှိလို့ ကျွန်တော့်မှာ ငွေအများကြီး မကျန်တော့ဘူး”

ဟန်ရှန်းမှာ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ဘဲ ငွေသုံးချောင်းကို လက်ခံပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတော့သည်။

"အင်း ငါသင်ပေးပါ့မယ်"

သူသဘောတူတာကို မြင်တော့ လီထျန်းချင်လည်း ငွေကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်ပေမယ့် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံသိပ်မကျန်တော့ပေ။ နှစ်ချောင်းတောင် မပြည့်။ ဒါကိုမြင်တော့ ချန်ရှီက သူ့အတွက်ပါ ထည့်ပြောပေးလိုက်လေသည်။

“အကြီးအကဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမှော်ပညာကို ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို သင်ပေးပါလား”

ဟန်ရှန်း ငြင်းချင်ပေမယ့် ချန်းခယ့်က အသာလေး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သူ စိတ်မချမ်းသာရင် ပေါက်ကွဲပြီး သေလိမ့်မယ်... အဲဒီနတ်ဆိုးတွေကို မင်းတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမှာနော်.. ငါ မင်းကို ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဟန်ရှန်း :"သဘောမတူလို့ သေတဲ့မသာ ဘယ်မှာရှိလို့လဲ အဓိပ္ပာယ်ကိုမရှိဘူး!"

ဒါတောင် သူက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"အင်း ငါ ဒီရက်ပိုင်း မြို့ထဲမှာနေရင်း ပြန်သက်သာလာလို့ရှိရင် မင်းတို့ကို သင်ပေးမယ်"

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့ အံ့သြ ဝမ်းသာသွားကြသည်။

လီထျန်းချင်: "ဒီကျွမ်းကျင်မှုနဲ့သာဆို ငါ အနာဂတ်မှာ ဘယ်တော့မှ ငတ်​သေမှာမဟုတ်ဘူး!"

ချန်ရှီကလည်း ပြုံးပြီး "ကျင်းလေးကို အချစ်စာ ပို့တဲ့အခါကျရင်လည်း ပိုအဆင်ပြေသွားပြီ"

ရှောင်ဝမ်စွင်း ဘေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ရှန်း: "ငါ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်က တခြား ပေးပို့သူသုံးတဲ့ အရာနဲ့ မတူဘူး... ပေးပို့သူသုံးတဲ့ အရာက စာရွက်ရုပ်ပေါ်မှာ သူ့စိတ်ကို ကပ်ထားဖို့လိုတယ်... ကြိုးကြာရုပ်က တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေရပြီး လေနဲ့ မိုးရွာတာကို ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး... ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ မှော်ပညာက မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးကို ရောက်နိုင်တဲ့ စိတ်နဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ချီစွမ်းအင်ထွက်သက်ဝင်သက်ကို စွဲဆောင်ထားတယ်... လေတိုက်တာ၊ မိုးကြိုးပစ်တာ၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကတောင် တားလို့မရဘူး... ပထမက စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ဖို့ပဲ...ဒုတိယ ပြောင်းလဲဖို့... တတိယက..."

ချန်းခယ့်က သူ့ကို ထပ်ပြီး ကန်ထည့်လိုက်ပြန်တာကြောင့် ဟန်ရှန်းလည်း အသိစိတ်ဝင်လာခဲ့သည်။

"တတိယကတော့ သင်ပေးလို့မရဘူး!"

သူ့ကိုယ်သူလည်း အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ တွေးမိလာသည်။

တတိယနည်းကတော့ လူတွေကို ဓားနဲ့ထိုးသတ်တဲ့နည်းပါ။ ဒါကိုသာ သင်ပေးရင် ဒီကလေးက ကောင်းကောင်း တတ်သွားပေမယ့် သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာနေတဲ့ ဒီနတ်ဆိုးတွေကပါ အဲဒါကို သင်ယူလိုက်ရင် လူတွေရဲ့ ဦးခေါင်းကို မိုင်ထောင်ချီဝေးရာကနေ ဆွဲဖြုတ်နေမှာ ကြောက်ရလေသည်။

"ငါ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပဲ ပေးခဲ့လို့များလား"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။

တစ်ရက်ခွဲ ကြာသောအခါ ဟန်ရှန်းထံမှ ပေးစာ စာမျက်နှာမှ နတ်ကြိုးကြာသည် မိုင်ထောင်ချီအထိ ဝေးကွာစွာ ပျံသန်းခဲ့ပြီး ရှီးကျင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကြိုးကြာက ၎င်း၏အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ရှီကျင်းသို့ ပျံသန်းတော့မည့် အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ၎င်း၏လည်ပင်းကို လက်ကြီးကြီးတစ်ခုက ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ကြိုးကြာငှက်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲ့သူမှာ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူမှလွဲ၍ အခြားလူ မဟုတ်ပေ။ ဟန်ရှန်း မရုန်းကန်နိုင်ခင်မှာ သူ့စိတ်တွေ ကြေမွသွားတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ကြိုးကြာက ၎င်း၏ပုံစံအမှန်ကို အလိုအလျောက်ထုတ်ဖော်ပြီး စာရွက်တစ်ရွက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူက စာကိုဖွင့်ပြီး ဖတ်လိုက်သည်။ အဲဒီနောက် သူ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာပြီး အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်၏။

"ဖေဖေက သူ့ခေါင်းထဲမှာ ကောင်းတဲ့အရာတွေ အများကြီး ဝှက်ထားလိုက်တာပဲ.. တကယ် မနာလိုလိုက်တာ!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စာရွက်ကို ငှက်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ခေါက်ကာ အသက်ရှုထုတ်လိုက်သေးသည်။ စက္ကူငှက်က နတ်ကြိုးကြာ တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏အတောင်ပံများကို ခတ်လျက် ရှီးကျင်းသို့ ပျံသန်းသွားသေးသည်။

ဒါပေမဲ့ နတ်ကြိုးကြာရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကတော့ ဟန်ရှန်းစန့်ရန်ရဲ့ စိတ် မဟုတ်တော့ချေ။

ဝမ်ဟွာအဆောက်အအုံထဲတွင်တော့ ကျန်းဖူကျန့်သည် ကောင်းကင်အထက်က တိမ်တိုက်တစ်ခုကို မော့ကြည့်နေ၏။ ထိုတိမ်တိုက်သည် ရှီကျင်းပေါ်တွင် နှစ်လကြာ တွဲနေခဲ့သည်။

အ​လောင်းတိမ်တိုက်။

အလောင်းတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ တိမ်တိုက်တစ်ခုပင်။

ရှီကျင်းကို ဤကဲ့သို့ ထုပ်ပိုးထားသည်။

သူသည် အစိုးရအဖွဲ့မှ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသော ၀န်ကြီးချုပ်ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲ ယန်ရှန့်ကျစ် ရာထူးမှ နှုတ်ထွက်ပြီးကတည်းက ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ၀န်ကြီးချုပ်ရာထူးကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးတက်ပြီးတာနဲ့ လူသေအလောင်း တိမ်တိုက်ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။

ယခုဆိုလျှင် ရှီးကျင်းရဲ့ အတွင်းရော အပြင်လူများကပါ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ သူ ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်လာတာကြောင့် ပျောက်ဆုံးမှု အများအပြား ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်လို့ သတင်းတွေတောင် ရှိနေပါ၏။ အသေကောင် တိမ်တိုက် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် သူ့အား ကောင်းကင်ဘုံကို ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် သတ်ပစ်ရမယ်ဟု ဆိုကြသည်။

"လူကြီးမင်းယန်က တစ်ခုခု သိထားလို့ စောစော နှုတ်ထွက်သွားတာ ဖြစ်မယ်.. ငါ အာဏာမရှိတဲ့အချိန်ကျ သူက နောက်တစ်ကြိမ် ​ပြန်ထွက်လာပြီး ရာထူးပိုမြင့်​မြင့်ကို ရသွားလိမ့်မယ်"

အံကိုကြိတ်ပြီး တွေးလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင် ဝမ်ဟွာအဆောက်အုံသို့ ပျံသန်းလာပြီး အ​ဆောက်အုံအတွင်း လှည့်ပတ်သွားကာ သေးငယ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် စက္ကူငှက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ရှေ့တွင် ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဖူကျန့်လည်း လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စာရွက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အစိုးရအဖွဲ့ဝင်များ အားလုံး ဝမ်ဟွာအဆောက်အအုံသို့ ရောက်လာကြသည်။ ကျန်းဖူကျန့်က စာကို ပြလိုက်တဲ့အခါ ထိုစာကိုဖတ်ပြီးနောက် အစိုးရအဖွဲ့ဝင် ပညာရှင်အားလုံးသည် လေးနက်စွာ ငြိမ်ကျသွားကြသည်။

"အဲဒီစာသင်သားလေးရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ နတ်ဆိုးတစ်ရာကျော်ကို ချိတ်ပိတ်ထားတာလား?"

တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးက :"ဒါက ကျိုင်းအဆင့်တွေ ဖြစ်နေမှာ ကြောက်ရတယ်"

အခြားအကြီးတန်း အရာရှိက :"ကုံကျိုးက သူ့ဆီမှာ လုံးဝ အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရပြီ... ရှင်းရှန်ခရိုင်ကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ရှင်းရှန်ပြည်နယ်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တယ် ရှင်းရှန်ပြည်နယ်ကို အနိုင်ကျင့်ပြီးနောက် အခု ကုံကျိုးကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေပြန်ပြီ... သူက ငါတို့ရဲ့ ရှီးကျင်းကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ဘယ်အချိန် ရောက်လာမလဲ မသိဘူး... ဒီကောင်ကို ကွပ်မျက်သင့်တယ်"

ကျန်းဖူကျန့်ရဲ့ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေပြီး :"လူကြီးမင်းကောင်းပြောတာ မှန်ပါတယ် ဒီကောင်လေးကို ကွပ်မျက်သင့်တယ် ဒါဆို လူကြီးမင်းကောင်းကပဲ ကုံကျိုးကိုသွားပြီး အဲဒီကလေးကို သတ်လိုက်ပါ!"

လူကြီးမင်းကောင်းရဲ့ မျက်နှာလည်း နီရဲလာပြီး စကားရပ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းဖူကျန့်: "ဟန်ရှန်းစန့်ရန်က တရားရုံးကို ငါတို့ရဲ့ အတိတ်က ခင်မင်မှုကြောင့် သတိပေးဖို့ စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့တယ်... ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုပဲ လူတိုင်းက ကုံကျိုးမှာရှိတဲ့ စာမေးပွဲကို နှောင့်နှေးမနေသင့်ဘူးလို့ ပြောပြီး စာပေ ပညာရှင်တွေရဲ့ စာမေးပွဲကိုလည်း နှောင့်နှေးမနေသင့်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်တဲ့"

လူတိုင်းက သူ ဘာကိုဆိုလိုချင်သလဲ နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

ကျန်းဖူကျန့်: "ပညာရှင်က ကျွိရန်ဘွဲ့ကို တောင်းခဲ့​ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ ကုံကျိုးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပညာရှင်​တွေ အားလုံးအတွက် ကျွိရန်ဘွဲ့ကို ငါတို့ စီစဉ်ပေးလိုက်မယ်... ကလေးပညာရှင်က ကျင့်ရှစ် စာမေးပွဲကို ထပ်ဖြေချင်ရင်တော့ သူ့ကို ကျင့်ရှစ် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ခွင့်ပေးမယ်"

သူ့လက်ကို အနောက်ပစ်လျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က တရားရုံးက အကြွေးတင်တာကို ဒီနေ့တော့ သူ့ဆီ ပြန်ပေးလိုက်မယ်... သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေသရွေ့ ငါတို့လည်း ကျေနပ်ရမှာပဲ... နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို အောင်ချင်ရင် အောင်ပေးလိုက်မယ်... သူ အရာရှိဖြစ်ချင်ရင် အရာရှိဖြစ်ပါစေ... အဲဒါဆိုအခု ပြဿနာက ပြေလည်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား”

သူက ခဏရပ်ပြီး "ကုံကျိုးရဲ့ ဒီနှစ်အောင်မြင်သူက ချန်ရှီပဲ!"