ပြန့်ကျဲနေတဲ့ စန့်ရန် လူစုက ကြီးစိုးနေပြီ

"ဒီလိုလုပ်တာက နယ်ချဲ့တရားရုံးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

လူကြီးမင်းကောင်းက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ဒီစကားတွေ ပြောပြီးတာနဲ့ အစိုးရအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ အားလုံးကလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ဒါဟာ အင်ပါယာတရားရုံးကို အရှက်ကွဲစေမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုပင်။ ချန်ရှီက ဆိုးရွားသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်လျှင်ပင် တရားရုံးက အလွယ်တကူ အလျှော့မပေးသင့်ပေ။ သတင်း ထွက်လာရင် တရားရုံးက သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘယ်မှာ သွားထားရတော့မလဲ။

ကျန်းဖူကျန့် လူကြီးမင်းကောင်းဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို လူကြီးမင်းကောင်းကပဲ နတ်ဆိုးချန်ရှီကို အနိုင်ယူဖို့ တပ်ဖွဲ့တွေကို ဦးဆောင်သွားမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?"

လူကြီးမင်းကောင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး။

"ခင်ဗျား သိပ်နောက်တာပဲ ဝန်ကြီးချုပ်....ချန်ရှီက ကမ္ဘာကို အန္တရာယ်မဖြစ်အောင် ရာနဲ့ချီတဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို သူ့ကိုယ်ထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့တယ်... သူက မင်မင်းဆက်နဲ့ အနောက်နွားရှင်းကျိုးက ပြည်သူတွေကို အလှူငွေတွေ ပေးနေသလိုပါပဲ... သူက ဘယ်လိုလုပ် လူဆိုးဖြစ်နိုင်မလဲ အလှူငွေတွေ ထည့်ထားပြီဆိုရင် ဆုလည်း ထိုက်တန်ပါတယ်... ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ စကားကို မကန့်ကွက်ပါဘူး"

သူဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ အစိုးရအဖွဲ့ အရာရှိတွေ အားလုံးကလည်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"လူကြီးမင်းကောင်း ပြောတာမှန်တယ် လူတွေကို သူတို့ရဲ့ ကုသိုလ်အတိုင်း ဆုချတာက တရားရုံးဘက်က လုပ်သင့်တာပါပဲ!"

အားလုံးစိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်ကြပြီးနောက် ကုံကျိုးအစိုးရ ဖျက်သိမ်းပြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ စစ်ဆေးရေးအရာရှိ၊ စစ်သူကြီး နေရာအသစ်တို့ကို မည်သို့ခွဲဝေယူကြမလဲ ဆက်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

မိသားစု ဆယ့်သုံးစု၏ အကျိုးစီးပွားများ ပါ၀င်နေသောကြောင့် အချင်းချင်း ငြင်းခုံလိုက်ကြတာ မျက်နှာများ နီရဲလာသည်အထိပင်။

ကျန်းဖူကျန့်လာ်း ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်ဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ တွေးရင်း တိတ်တဆိတ်သာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ရုတ်တရက် ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း ယန်ရှန့်ကျစ်ကိုတောင် သဘောကျမိသွားသည်။

"သူက လူတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရတာ အရမ်းကောင်းပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစု ဆယ့်သုံးမျိုးလုံးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးနိုင်တဲ့သူပဲ... သူက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိသူ ငါ ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ရင် သူ့ကို ပြန်ဖိတ်ရမယ်"

သူ့စိတ်ထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ရှီးကျင်းမှာ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မငြိမ်မသက်မှုများက ပို၍ပို၍ ကြီးမားလာကာ သူခံစားနေရသော ဖိအားသည်လည်း ပိုကြီးလာလေလေ ဖြစ်​နေကြောင်း သူ့ကိုယ်သူလည်း သိပါသည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ ရှီးကျင်းကို ရောက်လာပုံက ကမ္ဘာကြီးကို ဇောက်ထိုးပြောင်းသွား​စေသည့် ချန်ယင်တူးနှင့် မတူပါ။

သူသည် ရှီးကျင်းကို ၎င်း၏နတ်ဆိုးနယ်မြေအဖြစ် ဆက်ဆံသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားနှင့် ပိုတူသည်။ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိအားများပေးကာ ရှီးကျင်းမှ လူများကို ရူးသွပ်သွားစေသည်။ မိသားစု ဆယ့်သုံးစုသည် ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ သူသိချင်သောအရာကို ပြောပြကာ အသက်ရှင်သန်ကြဖို့ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သူသည် ထိုအချိန်က ချန်ယင်တူးထက်တောင် ဆက်ဆံရတာ ပိုခက်​လေ၏။

ကျန်းဖူကျန့်က ချောင်းဆိုးပြီး :"မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို ဘယ်သူ ရသွားခဲ့တာလဲ?"

ခန်းမထဲ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အရာရှိများအားလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့။ ကျန်းဖူကျန့် ရယ်မောကာ လှည့်ကြည့်သည်။

မွေးရာပါ တာအို သန္ဓေသား သို့မဟုတ် ကောင်းကင်လမ်းစဥ်သန္ဓေသား ဟူခေါ်သော အနှီသန္ဓေသားကို ယူသွားသူဟာ မိသားစု ဆယ့်သုံးစုတွင် ပါ၀င်သည်ဟု လေးလေးနက်နက် သံသယဖြစ်မိသည်။

ကုံကျိုးမြို့၊ တောင်နီခန်းမတွင်တော့။

ဟန်ရှန်းစန့်ရန်သည် ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့အား စိတ်စွမ်းအားကို ပြုစုပျိုးထောင်နည်း သင်ကြားပေးပြီး ပန်းခင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူက ပန်းခင်းထဲက လိပ်ပြာကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး သင်ကြားပေး၏။

"အရင်ဦးဆုံး မင်းတို့စိတ်ရဲ့ ကြိုးကို ခွာပြီး လိပ်ပြာပေါ်တင်ထားလိုက်... လိပ်ပြာက မင်းတို့ရဲ့စိတ်နဲ့ ချိတ်ဆက်သွားထားပြီး လိပ်ပြာမြင်တာကို မြင်လာရလိမ့်မယ်... လိပ်ပြာနဲ့ တစ်ရက်လောက် ပျံသန်းပြီး မင်းတို့ရဲ့စိတ်ကို အာရုံစူးစိုက်ထားနိုင်ဖို့ လေ့ကျင့်ရမယ်... လိပ်ပြာ ပျံသန်းတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် မင်းတို့ အောင်မြင်မှုလေးတစ်ခု ရလာလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့လည်း သူ့ညွှန်ကြားချက်များ အတိုင်း လေ့ကျင့်ခဲ့ကြပြီး အသီးသီးသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ကြိုးကြိုးကို ခွဲကာ ပန်းခင်းပေါ်ရှိ လိပ်ပြာကို ချိတ်ဆွဲခဲ့ကြသည်။ လိပ်ပြာသည် ပန်းခင်းထဲက ပန်းဝတ်ရည်ကို စုဆောင်းပြီးသွားသောအခါတွင် ပျံသန်းသွားသည်။

လိပ်ပြာတွေ ပျံသွားတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ စိတ်တွေလည်း နိုးကြားလာပြီး လိပ်ပြာတွေရဲ့ အရိပ်တွေနဲ့အတူလိုက်ပါရင်း အဝေးတစ်နေရာဆီ သယ်ဆောင်ခံလိုက်ကြသည်။ လိပ်ပြာများသည် အတောင်ပံခတ်ကာ ပန်းခင်းကြီးမှ ပျံထွက်လာကာ လမ်းထောင့်တစ်လျှောက် ပျံဝဲကာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်လာကာ နံရံများနှင့် အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်မှ ပျံတက်ကာ လေထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

လေတိုက်သည်နှင့် လိပ်ပြာများသည် လေထဲတွင် ကခုန်ကာ မြို့ပြင်သို့ ပျံထွက်သွားကြသည်။

လိပ်ပြာတွေ ပျံထွက်သွားတာနဲ့အမျှ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စမ်းသပ်မှုက ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်လာပါ၏။ သူတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို ထိန်းသိမ်းထားရင်းနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ မြင်နိုင်စွမ်းရှိအောင် အာရုံစူးစိုက်ထားကြသည်။

လိပ်ပြာနှစ်ကောင်က မြို့ပြင်ကို ပျံသန်းသွားတဲ့အခါ နှစ်ယောက်သား သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို အာရုံစူးစိုက်ထားဖို့ အလွန်ခက်ခဲလာတယ်လို့ ခံစားလာရသည်။ လိပ်ပြာတွေရဲ့ ပျံသန်းတဲ့ ဦးတည်ရာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ နေနေသာသာ စိတ်ကို အာရုံထားဖို့တောင် အလွန်ခက်ခဲလာ၏။

မြို့ပြင်၌ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းများနှင့် စမ်းချောင်းများ ရေစီးဆင်းနေတာကို မြင်တွေ့ရသည်။ ဖားတွေက မြက်ခင်းပြင်တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်နေကြသည်၊ ဖားအပြင် ပျားများသည် ပန်းများထဲတွင် တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေကြပြီး ကြောင်များသည် မြက်ခင်းပြင်တွင် ထိုင်လျက် ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

အရင်က သတိမထားမိခဲ့ကြ။ ရိုးရှင်းပေမယ့် တကယ့်အစစ်အမှန်တွေ ရှိပေမယ့် အခုသူတို့ရဲ့စိတ်တွေက လိပ်ပြာကိုသာ အာရုံစိုက်နေတာကြောင့် ပိုသတိထားမိလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီ သူ့စိတ်တွေ နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မလဲ ဆိုတာကို မတွေး​နေတော့ဘချေ။ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အလှတရားကို စောင့်ထိန်းဖို့ သူ့စိတ်နဲ့ လိပ်ပြာကို ပျံသန်းစေခဲ့သည်။

လိပ်ပြာသည် သူ့စိတ်အတိုင်း အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက ပိုမှောင်လာသည်။ လိပ်ပြာလေးက သစ်ရွက်များအောက်တွင် အနားယူကာ ဖြည်းညှင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီလည်း သူ့စိတ်တွေကို ပြန်လည် ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး မျက်လုံးကိုဖွင့်၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အခုဆို သူ့စိတ်စွမ်းအားတွေက အရင်ကထက် ပိုသန်မာလာသလို ခံစားလာခဲ့ရသည်။

"လိပ်ပြာနဲ့အတူ ပျံသန်းဖို့ ငါ့စိတ်ကို အသုံးချပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် လိပ်ပြာလို့ မှတ်ယူခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်က ဘာလို့ မပျက်စီးဘဲ ပိုသန်မာလာရတာလဲ"

သူအရမ်း စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ဟန်ရှန်းစန့်ရန်က ပြုံးပြီးပြောပြ၏။

"လေ့ကျင့်ပါ လေ့ကျင့်ပါ.. အလေ့အကျင့်လို့ ခေါ်တဲ့ အလေ့အကျင့်က ကျင့်ရုံတင်မကဘူး လေ့ကျင့်ရေးလည်း ဖြစ်တယ်... ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများက အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်၊ ကျင့်ကြံတယ်၊ အာရုံစူးစိုက်မှုရအောင် လေ့ကျင့်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်း နည်းနည်းလောက် လုပ်ပေးရင် ဟုတ်နေပြီလို့ ထင်ကြတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ဖို့ တကယ့်နည်းလမ်းက လေ့ကျင့်ဖို့ပဲ... မင်းနေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကိုယ့်စိတ်ကို လိပ်ပြာလို့ တွေးပြီး လေ့ကျင့်ကြည့်... အဲဒီလိပ်​ပြာနဲ့ ကခုန်တာက မင်းရဲ့စိတ်ကို လေ့ကျင့်ပေးတာပဲ... တစ်နေကုန် ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ လေ့ကျင့်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေက သဘာဝအတိုင်း တိုးတက်လာလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ သဘောပေါက်သွားသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် ပန်းခင်းဆီသို့ တစ်ဖန်ပြန်လာ၍ လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကို အာရုံပြုနေသေးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် လိပ်ပြာ၏ ပျံသန်းမှု လမ်းကြောင်းကို အဓိကအာရုံစိုက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်တည်မှုကို မေ့သွားကာ သူဟာ လိပ်ပြာတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ကြောင်း၊ နှင်းရည်သောက်ကာ ပန်းပွင့်များကြားတွင် ရစ်ပတ်နေပြီး အခြားလိပ်ပြာများနှင့် ကစားနေကြောင်းသာ ခံစားလာရသည်။

ညမိုးချုပ်သောအခါ ချန်ရှီသည် စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ သူ့စိတ်သည် စာငှက်ကို တွယ်ကပ်ကာ စာငှက်နှင့်အတူ ပျံသန်းသွားခဲ့၏။ သူ့ကိုယ်သူ စာငှက်တစ်ကောင်ဟု ထင်သောကြောင့် စာငှက်ဂိုဏ်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး အလွန်ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော စာငှက်များကြားတွင် ပါဝင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

လေးရက်မြောက်နေ့မှာ ချန်ရှီရဲ့စိတ်က ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံတက်ပြီး မြေကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ဟိုးအဝေးကို ပျံသန်းကာ မိုင်တစ်ရာအကွာသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထပ်ဝေးဝေး ပျံသန်းလိုသောအခါတွင် သူ့စိတ်သည် ရုတ်တရက် မှိန်းသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။

ချန်ရှီ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ပြီးတာတောင် ရလဒ်က အကြိမ်တိုင်း အတူတူပါပဲ။ သူ၏လက်ရှိ ကန့်သတ်ဧရိယာသည် မိုင် ၁၀၀ သာ ရှိကြောင်း သိသောကြောင့် သူလက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ဟန်ရှန်းစန့်ရန်ဟာ ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့၏ ရလဒ်များကို စစ်ဆေးရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လေးရက်အတွင်း စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ကျွမ်းကျင်လာကာ ၎င်းတို့၏ စိတ်စွမ်းအားများသည် ယခင်ကထက် များစွာ အားကောင်းလာတာ တွေ့ရတော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ ဒီအရွယ်တုန်းက ဒီလောက် မမြန်ခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် သူတို့၏စိတ်များအကြား အကွာအဝေးသည် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်ရဲ့ မိုင်တစ်ရာ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်တွင် စိတ်သည် မိုင်တစ်ရာသာ ပျံသန်းနိုင်သော်လည်း စတုတ္ထ အဆင့်ရှိ လူငယ်နှစ်ဦးသည် အမှန်တကယ်ပင် ဤကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ရဲ့ ကျင့်​ကြံမှုအဆင့် တိုးလာတာနဲ့အမျှ ဒီကောင်လေးနှစ်ယောက်က ဒီကန့်သတ်ချက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားလိမ့်မယ် ဆိုတာ တွေးကြည့်နေစရာပင် မလိုချေ။

"လီထျန်းချင်က ပထမတန်းစား နတ်သန္ဓေသားပိုင်ရှင်... ဒါကြောင့် သူ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူနိုင်တာ သဘာဝပဲ ချန်ရှီက နတ်သန္ဓေသားမပါဘဲ ဘယ်လိုလုပ် အစွမ်းထက်နိုင်တာလဲ"

သူ အရမ်း အံသြသွားမိသည်။ နတ်သန္ဓေသားက ကျင့်ကြံဖို့အတွက် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ နတ်သန္ဓေသား ပိုကောင်းလေ၊ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်မြန်လေ၊ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လေလေ၊ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလေလေ၊ မှော်စွမ်းအင်ကလည်း အားကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။

နတ်သန္ဓေသားသည် အားနည်းသော နတ်ဝိညာဉ်နှင့် ညီမျှသောကြောင့်ပဲ ဖြစ်သည်။ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်မှာ ရှေးဦးနတ်ဝိညာဥ် ရှိခြင်းက ကျင့်ကြံရာမှာ အကျိုးကျေးဇူး အတော်လေး ကြီးမားပါသည်။

သို့သော် နတ်သန္ဓေသားမရှိသော ချန်ရှီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး လေ့ကျင့်နိုင်သွားတာလဲ။ နတ်သန္ဓေသားမရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အသုံးမကျသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ချန်ရှီရဲ့ ကြီးထွားနှုန်းဟာ နတ်သန္ဓေသားမပါဘဲတောင် ပထမတန်း နတ်သန္ဓေသားနှင့် ယှဉ်နိုင်သည်။

"ပထမတန်း ဒါမှမဟုတ် သူရဲ့ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို ရှာတွေ့နိုင်ရင် သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုက ကမ္ဘာပေါ်မှာ မကြုံစဖူး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ဟူး...နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ..."

ဟန်ရှန်းစန့်ရန် တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူက ယွိထျန်းချန်ကို ခေါ်ပြီး။

"ပြန့်ကျဲနေတဲ့ စန့်ရန် လူတွေကို မနက်ဖြန်မှာစုဝေးမယ်.. မင်းက ငါနဲ့လေ့ကျင့်နေတာ ဆိုတော့ စည်းဝေးပွဲလည်း တက်ရမယ်...ငါ မင်းကိုသင်ပေးရတာ အဆင်ပြေသွားတာပေါ့"

ယွိထျန်းချန်လည်း သဘောတူကာ ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်လည်း သူ့နောက်မှလိုက်ကြပြီး အားလုံး ဟန်ကုံးတောင်က မြူခိုးတောင်ထွတ်သို့ ပြေးလာခဲ့ကြသည်။ အဘွားရှား၊ ချင်းယန်နဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးတို့က တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖြစ်ကာ သူတို့ ဘယ်သွားကြသလဲ ဘယ်သူ မသိ။

ရှောင်ဝမ်စွင်းလည်း ရထားပေါ် တက်ကာ မြူခိုးတောင်ထွတ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မြို့တွင်းရှိ အခြားပြန့်ကျဲနေသော လူများအတွက်မူ ၎င်းတို့ထက် ရက်အနည်းငယ်စော၍ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ယခုအခါ မြူခိုးတောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အနှီတောင်ထွတ်က မိုင် ၂၀၀ ခန့်သာဝေး၏။ ကုံကျိုးမြို့နှင့် မဝေးချေ။ ဟန်ကုံးတောင်သည် မိုင်ပေါင်း ခြောက်ထောင်မှ ခုနစ်ထောင်အထိ ရှည်လျားပြီး ပြည်နယ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကို ဆက်သွယ်ထားသည့် တောင်ထွတ်များစွာ ရှိသည်။ တောင်များကြားတွင် မြူခိုးတောင်ထွတ်ကို အတိအကျ ရှာဖွေဖို့ကတော့ မလွယ်ကူချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးဖြစ်သော ဟန်ရှန်း၏ အကူအညီဖြင့် ချန်ရှီနှင့် အခြားသူများသည် ဇွန်လ ပဉ္စမနေ့တွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တွင် မြူခိုးတောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

တောင်ထွတ်သည် ၎င်း၏အမည်အတိုင်း မြူခိုးများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး မြူပင်လယ်ကို ထိုးဖောက်နေတဲ့ တောင်ထိပ်များကိုသာ မြင်ရသည်။ ရွှေရောင်နေရောင်ခြည်ဖြင့် လင်းထိန်နေသော မြူပင်လယ်ကြီးသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်နေပြီး တောင်ထိပ်များမှာလည်း အထူးစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လမ်းမှာ ဟန်ရှန်းစန့်ရန်က သူတို့ကို အသွင်ပြောင်းနည်း သင်ပေးသည်။ ချန်ရှီမှာက အသွင်ပြောင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ အခြေခံ အသိပညာရှိ၍ သင်ယူရန် အလွန်လွယ်ကူသော်လည်း လီထျန်းချင်ကတော့ သင်ယူဖို့ ပိုမိုခက်ခဲနေတာ တွေ့ရသည်။

မြူခိုးတောင်ထွတ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ တောင်ပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့လူ သုံးယောက် ဒါမှမဟုတ် လေးယောက်စုပြီး တာအိုဘာသာကို ဖလှယ်တာ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ မှော်အစွမ်းတွေကို ပြသတာ တွေ့နေရသည်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညံ့ဖျင်းပုံရသူတွေ၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ စကား​ပြန်ပြောပြီး သူတို့ရဲ့ တာအိုအယူအဆတွေကို ဟောပြောသူတွေလည်း ရှိပါ၏။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ပြောတာကို ရပ်ပြီး နားထောင်ရင်တော့ ထိတ်လန့်သွားရလိမ့်မည်။

ဤလူများ ပြောနေသည့် အရာများသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော တာအိုဝါဒီနည်းလမ်းများ ဖြစ်သော်လည်း လေးနက်လွန်းပြီး လူများကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော ခံစားချက်ကို ပေးနိုင်သည်။

ဟန်ရှန်းတို့ လူကြီးနှစ်ယောက်ကို သိတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိသည်။ ရံဖန်ရံခါ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူတို့ကို လာနှုတ်ဆက်သည်။ လူအိုကြီးနှစ်ဦးတို့သည် ရာထူးကြီးသူများ ဖြစ်သောကြောင့် ခေါင်းသာ ပြန်ညိတ်ပြကြသည်။

"သူငယ်ချင်းလေး နှစ်ယောက်... ပြန့်ကျဲနေတဲ့ စန့်ရန် လူတွေစုဝေးနေတာက သူတို့ရဲ့ တာအိုဘာသာကို ဖလှယ်ဖို့ နေရာတစ်ခုပဲ... မင်းအတွက်လည်း အခွင့်ကောင်းပဲ..."

ချန်းခယ့်က ဆိုသည်။

"သူတို့ပြောဆိုဆက်ဆံတဲ့အခါ မင်းတို့ ဂရုတစိုက် နားထောင်နိုင်တယ်... မင်းတို့ဘယ်လောက် ရနိုင်မလဲ ဆိုတာကတော့ မင်းတို့ရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ နားလည်မှုပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်လည်း ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကြပြီး လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

လီထျန်းချင်: "ရှောင်ဝမ်စွင်းက လူတစ်ဦးချင်းစီမှာ မတူညီတဲ့ နယ်ပယ်အသီးသီးမှာ ထူးထူးခြားခြား အောင်မြင်မှုတွေ ရှိတတ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်... သူတို့ စုစည်းမိတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ တာအို မှော်ပညာကို သင်ယူဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲတဲ့... မင်းနဲ့ အဆင်ပြေရင် သူတို့ဘဝရဲ့ သင်ယူပြီး နားလည်ထားသမျှတွေကိုတောင် လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ် အဲဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံသင့်ဘူး"

ချန်ရှီလည်း ဟုတ်တယ်ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် စုဝေးရာအရပ်မှာ အသွားအပြန် ပြေး​နေကြ၏။ များမကြာမီ လီထျန်းချင်ရဲ့ နတ်သန္ဓေသား လေ့ကျင့်မှုကို တစ်စုံတစ်ဦးမှ ရှင်းပြနေတာကြောင့် နှစ်ယောက်သား မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး ရပ်နားထောင်လိုက်သည်။

ချန်ရှီ ခဏတာ နားထောင်ပြီး ဤလှည့်လည်သူပြောသော နတ်သန္ဓေသားကို သန့်စင်အောင်ပြုလုပ်သည့် နည်းလမ်းကို သူ့ကိုယ်၌ အသုံးမပြုနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သောကြောင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် အခြားသူများ၏ ဟောပြောချက်များကို နားထောင်ရန် သွားခဲ့သည်။ အချို့က ဓားရေးလေ့ကျင့်မှု၊ တချို့မှာ မှော်ပညာရဲ့ ခြယ်လှယ်ခြင်းအကြောင်း ပြောကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေ ရှိကြ၏။ ဒါပေမဲ ခဏလောက် နားထောင်ပြီးနောက်မှာတော့ ဘုရင်ကျန်းရဲ့ ဂူဗိမာန် အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ကျောက်ပြားပေါ်က နည်းလမ်းထက် သူတို့ထဲက ဘယ်သူကမှ ပိုထက်မြက်တာမရှိဘူးလို့ သူ ခံစားလာခဲ့ရသည်။

"ထျန်းကျူ့ခရိုင်က ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်း မှာ ကိန်းဝပ်နေတဲ့ ဟွာရှနတ်ဘုရား ကွယ်လွန်သွားပေမယ့် သူ့ရဲ့တန်ခိုးကတော့ ရှိနေတုန်းပဲ... အဲဒါကြောင့် ဘုံကျောင်းကို ပြန်တည်ဆောက်ခဲ့တာ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာပဲ နတ်ဘုရားရဲ့ အမည်ကိုတော့ မသိခဲ့ရဘူး...."

စန့်ရန်တစ်ဦးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချပြီး ဆိုလေသည်။

“သူရဲ့ယုံကြည်ချက် ပြန်ရဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်ကို ပြန်ရရှိဖို့အတွက် သူ့အတွက် ရွှေရုပ်တုတစ်ခု ဆောက်ဖို့ စိတ်ကူးထားပေမယ့် ဘုံကျောင်းပြီးတာနဲ့ ကောင်းကင်က မီးကြောင့် ပျက်စီးသွားတယ်လေ... တောင်တွေလည်း ပြိုကျသွားတယ်လေ..."

အခြား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လူတစ်ယောက်က ခေါင်းခါပြီး ဝင်ဖြေသည်။

"အနောက်နွားရှင်းကျိုးမှာ ဒီလိုအ​ဖြစ်မျိုး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံဖူးပါတယ်.. အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်ရှီ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့အဖိုးကလည်း သူတို့လို စကားမျိုးပဲ တစ်ခါပြောဖူးသည်။

"မိတ်​ဆွေတို့နှစ်ယောက် ဘိုးဘေးမိခင်ကို သိလား"

ချန်ရှီ သူတို့​ကြားကို ဝင်မေးလိုက်သည်။

လှည့်လည်သွားလာသူ တစ်ဦးက: "ပင်လယ်ကို စောင့်ရှောက်တဲ့ ဟွာရှရှန်ကျိုးက နတ်ဘုရားလေ... ရှေးဟောင်း အထိမ်းအမှတ် ပန်းချီကားမှာ သူမကို မြင်ဖူးတယ်"

"သူမ ပုံတူရှိလား"

ချန်ရှီ မြန်မြန် ထပ်မေးလိုက်သည်။

ထိုစန့်ရန်က ခေါင်းယမ်းကာ :"ငါက အမြန်ထွက်လာခဲ့ရတော့ သူမပုံတူကို မကူးခဲ့ရဘူး.. ဒါပေမဲ့ ငါ့မှတ်ဉာဏ်က မဆိုးပါဘူး မင်းအတွက် ဆွဲပေးလို့ရတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး!"

ထိုစန့်ရန်က ဘိုးဘေးမိခင်မားကျူရဲ့ ပုံတူကို ​ရေးဆွဲနေသည်။ ချန်ရှီ ပုံတူကို ယူကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။ မားကျူရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်က တောင်နီမယ်မယ်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူကြောင်း မြင်​နေရသော်လည်း တောင်နီမယ်မယ်ကတော့ များစွာငယ်ပါသည်။

"အစည်းအဝေးပြီးရင် ဘိုးဘေးမိခင်ဘုံကျောင်းကို ထပ်သွားရမယ်..."

ချန်ရှီ စုဝေးပွဲထဲ လမ်းလျှောက်နေစဥ် မျက်လုံးများစွာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို သတိပြုမိလာသည်။ သူသည် ပဟေဠိဆန်ပြီး သူတို့၏ အကြည့်များဆီသို့ လှမ်းကြည့်သော်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့။ နောက်တော့ ငေးကြည့်နေမိတဲ့ ခံစားချက်က ပြန်ပေါ်လာပြီး တော်တော့်ကို စိတ်မသက်မသာ ခံစားလာရသည်။

သို့သော် ဤအကြည့်တွင် ငြီးငွေ့သွားခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

"ဘယ်သူက ငါ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေတာလဲ.... အဘွားရှားတို့ ဖြစ်နိုင်လား"

ဒါကို သူတွေးနေတုန်း ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။

"မင်းက က​လေးပညာရှင်လား...ဝူဟူစန့်ရန်ရဲ့ မြေး"

ချန်ရှီ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဖြူရောင် ၀တ်စုံနဲ့ ချောမောတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် သူ့ဆီ လျှောက်လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ပြောင်မြောက်သော အမူအရာ၊ ချောမောသော မျက်နှာ၊ ကြယ်ရောင်လို မျက်လုံးများ ရှိပြီး သပ်ရပ်သော ၀တ်စုံနှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေသရဖူကို ၀တ်ဆင်ထားကာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ကျွန်တော်က ချန်ရှီ... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ပြုံးပြီးပြော၏။

"ငါ့နာမည် ရန့်ဟန်ပါ... မင်း ငါ့ကို သခင်လေးရန့်လို့ ခေါ်နိုင်တယ်"

ချန်ရှီလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး :"သခင်လေးရန့် ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်​တော် လုပ်ပေးနိုင်တာ တစ်ခုခုရှိလား"

ရန့်ဟန်က သူ၏ခေါက်ယပ်​တောင်ကို ပေါက်ကွဲသံကြီးဖြင့် ဖွင့်ကာ အနည်းငယ်လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

"ရတနာပိုင်ဆိုင်ခြင်းနိယာမကို သိတယ်မလား... မင်းမှာ ရေမီး သန့်စင်တဲ့နည်းလမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မင်းကို အမတအလောင်းကောင် အဖြစ် သန့်စင်ထားတယ်... ရတနာတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်တာက လူ​တွေအများကြီးရဲ့ လောဘကြီးမှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားမှာကို ကြောက်ရတယ်နော်... လူတွေကို မျှဝေ​ပေးဖို့ ဘာလို့မစဥ်းစားတာလဲ... တခြားသူတွေရဲ့ လောဘကို ဖယ်ရှားဖို့ ရေမီးအဂ္ဂိရတ် သန့်စင်နည်းကို မထုတ်ပေးသင့်ဘူးလား....”

သူ့စကားက သူစိမ်းများစွာရဲ့ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွား၏။ ချန်ရှီကို မျက်လုံးများစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း တီးတိုးသံပြောနေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို သူက ကလေးပညာရှင်ပေါ့"

"သူ အသက်ပြန်ရှင်လာတယ်လို့ ကျွန်တော်ကြားတယ်... ဝူဟူစန့်ရန်က သူ့ကို လူသေက​နေ လူပြန်ဝင်စားတဲ့ အ​လောင်းကောင် ဖြစ်လာအောင် သန့်စင်ပေးခဲ့တာတဲ့"

"ဝူဟူစန့်ရန်က သေပြီလေ.."

……

ချန်ရှီ အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရေမီးသန့်စင်နည်းကို ကျွန်တော် ပေးချင်မပေးချင်က ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး....ခင်ဗျားက ရေမီးအဂ္ဂိရတ် သန့်စင်နည်းကို လိုချင်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို လိုချင်နေတာလား"

ရန့်ဟန်က ရယ်ပြီးပြော၏။

"မင်း နားလည်မှုလွဲနေတာပါ လူတိုင်းက ရေမီး သန့်စင်နည်းနဲ့ အလောင်းပြောင်းလဲခြင်းရဲ့ မသေနိုင်တဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကို မြင်ချင်နေကြတာ... မင်းဘာလို့ အရမ်းတွန့်တိုနေတာလဲ... မင်းရဲ့အရည်အချင်းတွေက တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ကျော်ကြားပြီး ပြည်နယ်ငါးဆယ်မှာ ပထမနေရာရနေတယ်လို့ ငါကြားတယ်... ငါက မကျွမ်းကျင်ပေမယ့် တာအိုဘာသာမှာ အောင်မြင်မှုတချို့ ရထားပြီးပြီ...ဒီလိုလုပ်ရအောင် မင်းရဲ့ ရေမီးအဂ္ဂိရတ်နည်းနဲ့ ရလာတဲ့ အမတအလောင်းကောင်က ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ ဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ရအောင်လေ....."

"မင်းဘာမှကို မလေ့လာဘူးပဲ!"

ကလေးဆန်သော အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရန့်ဟန် ဇတ်ကနဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ အသံကြားရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ စာအုပ်သေတ္တာကို နောက်ကျောမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ စာအုပ်သေတ္တာ အတွင်းတွင် အရိုက်ခံရသကဲ့သို့ မျက်နှာနှင့် နှာခေါင်းတွေ ပွန်းပဲ့နေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှိသည်။

"ယန်ကောင်းကင် ကောင်လေး?"

ရန့်ဟန် နှလုံးခုန်သံက ခုန်ထွက်သွားပြီး။

"အကြီးအကဲ ထျန်းယန်...ခင်ဗျားလည်း ရေမီးအဂ္ဂိရတ် သန့်စင်နည်းကို စိတ်ဝင်စားလို့လား"

"မင်းအဖွားခြေထောက်ကိုပဲ စိတ်ဝင်စားနေလိုက်!"

ယန်ကောင်းကင် ကောင်လေး ထျန်းယန်က ဒေါသတကြီး ထွက်သွား၏။ သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး တံဆိပ်တုံးထုသလို ထုချပစ်လိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ရန့်ဟန်တစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား​တော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာကို မော့ကာ သွေးများနှင့် ချီစွမ်းအင်များ ပြန့်ကျဲကုန်သည်။ ယန်ကောင်းကင်ကောင်လေးရဲ့ ပါးရိုက်မှုကြောင့် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မသိလိုက်ပေ။

ယန်ကောင်းကင် ကောင်လေးက စာအုပ်စင်ကနေ ပြေးတက်လာပြီး သူ့အနားကို ရောက်လာသည်။

"ဝူဟူစန့်ရန်က ကွယ်လွန်သွားပြီ မင်းက သူ့မြေးကို ဒုက္ခပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား မင်းက စန့်ရန်ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား မင်းက သိပ်ရက်စက်ပြီး မတရားဘူး... ဒီနေ့ မင်းကို ရိုက်နှက်ပစ်မယ်!"

ရန့်ဟန်မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမဲသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ အပြာရောင်ဝတ် ဂီတသမားက လူအုပ်ထဲက ပြေးထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ရန့်ဟန်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးပစ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် နီရဲနေ၏။

"ဝူဟူစန့်ရန်က ငါတို့ရဲ့ အကြီးအကဲ...စန့်ရန်တွေကိုလည်း ကြီးကြီးမားမား ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာ မင်းက သူ့မြေးကို တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ပေါ့ မင်းက လူရော ဟုတ်ရဲ့လား"

ဖုန့်ဖေးဟွားကလည်း ပြေးလာပြီး ရန့်ဟန်ကို ခြေထောက်နဲ့ကန်ရင်း ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"နင်က လူမဟုတ်ဘူး... စန့်ရန်နေရာကနေ ဘာ​တွေ လာလုပ်နေတာလဲ"

ချောင်းဖျင်ကုံး၊ ယွမ်ရှန်း၊ လျိုစန်းထုံ၊ ကျင့်ကြံသူဆောင် ဆောင်တောက်ရန်နဲ့ အခြားလူ ၁၀ဝ ကျော်လောက် ရှေ့သို့ ပြေးလာကာ ရန့်ဟန်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ပုတ်ကာ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းကာ မကြာခင်မှာပဲ သူ့ကို လူမှန်း မသိနိုင်တော့တဲ့အထိ ရိုက်နှက်ပစ်ခဲ့သည်။

လူအုပ်ကြီးက တစ်ယောက်တစ်မျိုးလည်း ကျိန်ဆဲနေသေးသည်။

ရန့်ဟန်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အမဲစက်များ ဖုံးလွှမ်းကာ ကိုယ်လုံးတီးတောင် ဖြစ်နေချေပြီ။ ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ရောင်ရမ်းနေသော သူ့မျက်နှာက ကောင်းကင်ကိုသာ ငေးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ယန်ကောင်းကင်ကောင်လေးက စာအုပ်ပုံးထဲသို့ ပြန်တက်သွားကာ ရုတ်တရက် ဒေါသ ထွက်လာပြန်သည်။ သူက စာအုပ်ပုံးပေါ်မှ ခုန်ချကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကန်ကျောက်လိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဒေါသ ပြေပျောက်သွားခဲ့သည်။

"ညီလေး... စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီလူစုမှာ မင်းကို ထိရဲတဲ့သူက ငါ ထျန်းယန်ရဲ့ ရန်သူပဲ"

ယန်ကောင်းကင်ကောင်လေးက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဆောင်တောက်ရန်၊ ချောင်းဖျင်ကုံးနဲ့ တခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့ ရင်ဘတ်တွေကို ပုတ်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကြ၏။

"မင်းကို ဆန့်ကျင်ရင် ငါတို့ကို ဆန့်ကျင်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ!"

"ဟုတ်တယ်... ဝူဟူစန့်ရန် သူ့သင်္ချိုင်းမှာ မငြိမ်းမချမ်း အနားယူခိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူး!"

"ငါတို့က မင်းရဲ့ စန့်ရန် ထောက်ခံသူတွေပါ..."

ချန်ရှီ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ချက်ချင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ အဘွားရှား၊ ချင်းယန်နဲ့ ဟူရှောင်လျောင်တို့မှာ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေရင်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ထျန်းယန်နဲ့ တခြားသူတွေက ငါတို့ထက်တောင် တစ်ဆယ်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ပိုစိုးရိမ်နေပုံပဲ!"