ငါ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင် တစ်ချက်နဲ့

သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူမကဲ့သို့ အပြင်းဖျားနေသည့် ယောက်ျားပျို မိန်းမပျိုများ ရှိ​နေကြသည်။ အားလုံး သက်ကယ်ဖျာပေါ်တွင် လဲလျောင်း၍ သေခြင်းတရားကို စောင့်မျှော်နေရလေသည်။

"ရှောင်တင်းရှန်း...အဒေါ်ဝေ့က ငါတို့ကို ကုပေးမှာလား"

ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးနေတဲ့ ကောင်မလေးဘေးက အသက် ဆယ်နှစ်ခန့် ကောင်လေးက မေးသည်။

"ထင်တာပဲ"

ကျစ်ဆံမြီး ကောင်မလေးက ဖျော့တော့နေကာ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ဒဏ်ရာများစွာဖြင့်။ ဒဏ်ရာတွေက နီရဲပြီး ရောင်နေပြီ။

“အဒေါ်ဝေ့က ငါတို့ကို သမားတော် ရှာလာခဲ့မယ်တဲ့...သူက ငါတို့ အနားယူဖို့ အနောက်က တောင်ပေါ်ကို သွားခိုင်း​နေတာ”

သူတို့သည် မရဏကမ္ဘာထဲသို့ အကြိမ်များစွာ ၀င်ရောက်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များက နတ်ဆိုးများရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံနေရတာပဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဒဏ်ရာတွေ၊ ဖျားနာမှုတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး စားစရာ အလုံအလောက်လည်း မရှိကြချေ။ စကား နည်းနည်းသာ ထပ်ပြောလိုက်ရင် အသက်ရှုသံတွေကလည်း တင်းကြပ်လာ၏။

ကောင်ကလေးက တိတ်တိတ်လေး ရေရွတ်ရင်း "ငါတို့ကို ဆေးကုသဖို့ သုံးတဲ့ ပိုက်ဆံက ကလေးတွေ အများကြီးကို ဝယ်ဖို့ လုံလောက်တယ်လို့ ငါတို့နောက်ကွယ်မှာ သူပြောနေတာကို ကြားလိုက်တယ်... သူက သမားတော် ငှား​ပေူမယ်လို့ မထင်ဘူး"

ရှောင်တင်းရှန်းက သူ့ခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။

ကောင်လေး: "အဒေါ်ဝေ့က လာမှာလား? မနေ့က ရှောင်သွင်းအာ သေနေတာတွေ့တော့ သူမရဲ့အလောင်းကို ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ကနေ ပစ်ချလိုက်တာ... ငါတို့လည်း ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ကနေ ပစ်ချခံရမှာလား?"

ရှောင်တင်းရှန်း ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ချေ။ ထိုအချိန်တွင် ငှက်အော်သံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ လရောင်အောက်က သက်ကယ်ဖျာပေါ်မှာ ယွင်ချွဲ့တစ်ကောင်က ခုန်ဆင်းကာ သူ့အခြေအနေကို စစ်ဆေးနေသကဲ့သို့ ဘေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငှက်လေး...."

သူမ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်စဥ် ငှက်က အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ လရောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်ရှီသည် ငှက်ကို လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနိုင်စေရန် ထိန်းချုပ်​နေခဲ့ပြီး မကြာမီ ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းရှေ့ရှိ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် အပေါက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဖြတ်၍ မရဏကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်လောက်က ငှက်ဟာ ငရဲပြည်က သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တွေကို နှောင့်ယှက်မှာကို ကြောက်လို့ သတိကပ်သွား၏။ သို့သော် အသံမလွှင့်ဝံ့ဘဲ ငှက်နဲ့အတူ အောက်က မြေအောက် ကမ္ဘာထဲကိုသာ ချောင်းကြည့်နေကြသည်။

ချန်ရှီသည် ရွှံ့အိုင်ပေါ်မှ တိတ်တဆိတ် ပျံသန်းရန် ငှက်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အပြာနုရောင် မီးတောက်များကိုလည်း ရှောင်ရှားရင်း ကြာဖြူတစ်ပွင့်ကို ကောက်ယူကာ လေထဲသို့ ပျံတက်လာခဲ့သည်။ အဝိုင်းတွင်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် ၎င်း၏ အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်။

ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်လောက်က အသံမထွက်ရဲ​ကြသေးချေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရွှေအမြုတေများကို ထုတ်ကာ ငှက်နောက်က လိုက်ကြသည်။

"ဝိညာဥ်ပြန်ကြာပန်း ခိုးနိုင်တဲ့ ငှက်ကို ငါတို့ ရမှ​ဖြစ်မယ်!"

နှစ်ယောက်သား ပျော်ရွှင်​နေကြသည်။

ရွှေအမြုတေရဲ့ အရှိန်က အလွန်လျင်မြန်သော်လည်း ချန်ရှီက ပို၍ပင် မြန်​နေသည်။ သူသည် ထိုလူများ၏ ရွှေအမြုတေများကို အဝေးတွင်ထားခဲ့ကာ သက်ကယ်တဲသို့ အမြန်ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်တင်းရှန်းမှာ ပါးစပ်ထဲရှိ ကြာဖြူတစ်ပွင့်နှင့်အတူ ငှက်ကလေးက တစ်ဖန်ပျံသန်းလာတာ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် လန့်သွားခဲ့သည်။

ငှက်က သူမ ရှေ့သို့ ခုန်ဆင်းကာ ကြာဖြူကို လက်ထဲ ထည့်​ပေးလိုက်သည်။ ရှောင်တင်းရှန်း မျက်ရည်များ လိမ့်ဆင်းလာကာ သူမ ရင်ဆို့သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်မလား? နင်က မရဏကမ္ဘာထဲက တစ္ဆေကောင်​လေးမလား... ငါ နင့်ကို လိုက်ရှာပေမယ့် မတွေ့ဘူး နင့်ကို မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူး... နင် ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီး ဒီကြာပန်းကို လာပေးတာလား?"

လူတို့သည် သေပြီးနောက် သရဲတစ္ဆေဖြစ်သွားကြပြီး သရဲတစ္ဆေများသည် လူ သို့မဟုတ် အခြားသက်ရှိသတ္တဝါများအဖြစ် လူပြန်ဝင်စားလိမ့်မည်ဟု သူမမိသားစုရှိ အကြီးအကဲများထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်။

သူမကို အကူအညီတောင်းတဲ့ ကောင်လေးက သူမကို မစောင့်ခဲ့တာကြောင့် သူမကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ကြာဖြူကိုင်ထားတဲ့ ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားတာပဲ ဖြစ်ရမည်။ ငှက်က သူမ လက်ဖဝါးကို ကိုက်ကာ သူမရောဂါကို ကုသနိုင်သည့် ကြာဖြူကို စားရန် အချက်ပြ​နေခဲ့သည်။

ရှောင်တင်းရှန်းလည်း သူမလက်ထဲက ကြာဖြူကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ကြာဖြူက သူ့ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်တာလား။

သူမသည် လက်ရှိ ထူးဆန်းသော ဤကြာပန်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကောက်ယူခဲ့သည်။ ဒီကြာပန်းကို ယူပြီး ဒီထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါတွေကို ကုသနိုင်ပါ့မလား။ ဒါပေမဲ့ ကြာပန်းကိုစားလို့ ရောဂါ ပျောက်စေတယ်ဆိုရင် အဒေါ်ဝေ့က ဘာကြောင့် သူတို့ကို မပြောခဲ့တာလဲ။

ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းအတွက် ကြာပန်းတွေ အများကြီး ခူးခဲ့ကြတာကြောင့် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ပေးဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တာလား။

ငှက်က သူမလက်ဖဝါးကို ထပ်ကိုက်သည်။ ရှောင်တင်းရှန်းက ကြာဖြူကို တိုက်ရိုက်မျိုမချဘဲ သူ့အနားက ကလေးလေးကို ပေးလိုက်ပြီး။

"ရှောင်ထျန်း... ဒါစားလိုက်!"

ကောင်လေးက မှင်တက်သွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဖြားယောင်းမှုအောက်တွင် ကြာပန်းကို လုံးလုံးမျိုချလိုက်သည်။ ကြာဖြူစားပြီးတဲ့နောက် သူ့အခြေအနေက တော်တော်ကို သက်သာလာခဲ့သည်။

"ရှောင်တင်းရှန်း ငါ့ခန္ဓာကိုယ် အရမ်းနာနေတယ်...ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း သက်သာလာသလိုပဲ ​​ဗိုက်လည်းဆာနေတယ်!"

ကြာဖြူက အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် မှော်ဆန်သော ဆေးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မရဏကမ္ဘာသို့ အကြိမ်များစွာ သွားခဲ့သောကြောင့် ယင်စွမ်းအင်များဆီက လွှမ်းမိုးခံရကာ ၎င်းတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များ ပျက်စီးသွားသောကြောင့် ထူးဆန်းသော ရောဂါများ အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

သို့သော် ကြာဖြူကို စားပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များ တည်ငြိမ်သွားကာ ရောဂါလက္ခဏာများ သဘာဝအတိုင်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ယင်စွမ်းအင်နှင့် အခြားဖျားနာမှုများအတွက် ၎င်းက အစွမ်းထက် ဆေးပင်။ ငှက်က နောက်တစ်ကြိမ် ပျံသွားကာ ခဏအကြာတွင် ပြန်ပျံသွားကာ ယခုတစ်ကြိမ်မှာလည်း ကြာပန်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ရှောင်တင်းရှန်း ကြာပန်းကို စားပြီးနောက် သူမရဲ့ အသားအရေပေါ်က ဒဏ်ရာများက အလွန်လျင်မြန်စွာ ကောင်းမွန်လာသည်။

"နင် တကယ်ပဲ သရဲကောင်​လေးလား"

ငှက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သဖြင့် ရှောင်တင်းရှန်းရဲ့ မျက်လုံးများ နီရဲလာတော့သည်။

"တကယ် သေပြီး ငှက်ဖြစ်သွားတာလား?"

ငှက်က အပြန်ပြန် အလှန်လှန် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

ရှောင်တင်းရှန်းသည် ခွန်အား ပြန်လည်ရရှိပြီမလို့ သက်ကယ်အိပ်ရာပေါ်ရှိ အခြားကလေးများကို လှုပ်ရှားနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ တခြားကလေး နှစ်ယောက်လည်း အသက်ရှူမဝသလို နေမကောင်းဖြစ်နေပါ၏။

ငှက်က အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ လွင့်ပျံသွားလေသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တောင်တန်းတွေဆီကနေ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ကြာပန်း​ခိုးတဲ့ ငှက်​က ဒီအနီးနားမှာပဲ ရှိ​တယ်​!"

ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ငှက်ကို နေရာတိုင်းမှာ ရှာဖွေ​နေခဲ့ကြ၏။ ရွှေအမြုတေနဲ့ အခြေတည်ဝိညာဥ် အဆင့်များကို အောင်မြင်ခဲ့ကြသည့် သခင်များပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ နေရာတိုင်းတွင် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ငှက်ကို မတွေ့နိုင်ကြသေးပေ။

ငှက်က ကြာပန်းနှစ်ပွင့်ကို ယူဆောင်လာပြီး သက်ကယ်အိပ်ရာပေါ်ရှိ ကလေးကို စားခိုင်းသည်။

"ရှောင်တင်းရှန်း ဒါ သရဲခြောက်နေတာလား!"

ရှောင်ထျန်းဟူသော ကလေးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရှောင်တင်းရှန်းလည်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေ၏။ သက်ကယ်ကုတင်ပေါ်ရှိ ကလေးများမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ကာ တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ချန်ရှီ ကောင်းကင်ကို ပျံတက်သွားပြီး သက်ကယ်ဖျာပေါ်တွင် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ထိုစဥ် တစ္ဆေအလင်းတန်းတွေ လွင့်ပျံနေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် တဖျပ်ဖျပ် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အဝေးတစ်နေရာမှာ ပြန်ပေါ်လာကြသည်။

အဆိုပါ တစ္ဆေ မီးတောက်များသည် ရှောင်တင်းရှန်းလို အသက်တူကလေးများ ဖြစ်ပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် မီးလုံးတစ်လုံး ရှိနေတာ သူရှင်းလင်းစွာ မြင်​နေရသည်။ ၎င်းတို့က တောတောင်တွေထဲ ပြေးလွှားနေ၏။ တချို့ကလေးတွေက သစ်ပင်တွေနောက်မှာ ပုန်းနေကြပြီး တချို့က တစ်ခုခုကို ရှောင်နေသလိုမျိုး မြက်ခင်းထဲမှာ ပုန်းနေကြသည်။

သူတို့က ကြာပန်းခူးသူများလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြသည်။ သူတို့သည် ဖျားနာ၍ သေဆုံးခဲ့သောကြောင့် တောင်ပေါ်၌ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည်။ ဝိညာဉ်က ယင်စွမ်းအင်များစွာဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီး လူဝင်စားခြင်း သံသရာထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ပြသေးချေ။

အုံ့ဆိုင်းနေသော တောင်ကြောပေါ်တွင် ချန်ရှီက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ငှက်က နောက်သို့ ပျံသန်းသွားကာ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ရောက်တော့ သေးငယ်သော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီထျန်းချင် လာမစားသေးသော အစားအစာကို ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ အစာကို အပူပေး၍ အဝါရောင်စက္ကူဖြင့်ထုပ်ကာ ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် စက္ကူငှက်ကို ပူဇော်လိုက်သည်။ စက္ကူကြိုးကြာငှက်သည် နတ်ကြိုးကြာ တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏နှုတ်သီးမှ အစာများကို ကောက်ယူကာ ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းတည်ရှိရာ ဖီးနစ််တောင်ထွတ် နောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းရန် ၎င်း၏အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်။

ရှောင်တင်းရှန်းမှာ ငှက်ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေ၏။ ထိုစဥ် အတောင်ပံခတ်သံကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အစောကထက် ပိုမြင့်သော ငှက်တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သက်ကယ်ကုတင်ပေါ် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းရဲ့ နှုတ်သီးပေါ်တွင် စက္ကူအိတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းကို သူမရှေ့တွင် ချထားခဲ့သည်။

ရှောင်တင်းရှန်း စက္ကူအထုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ ပူနေသေးတဲ့ အစားအစာတွေကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူမ အံ့သြဝမ်းသာသွားပြီး ရှောင်ထျန်းနဲ့ သက်ကယ်တဲလေးထဲတွင် အခြားဖျားနာနေသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို အတူတူစားဖို့ အမြန်ခေါ်လိုက်သည်။

သူတို့ လေးယောက် အကြာကြီး အစာငတ်နေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ဒါက သူတို့ဘဝမှာ သူတို့ စားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး အစားအစာလို့တောင် ခံစားလာရသည်။

ရှောင်တင်းရှန်း ကြိုးကြာလေးကို ကျေးဇူးမဆပ်သေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရမိသော်လည်း ငှက်က သက်ကယ်အိမ် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တောင်ပံများကို ခတ်ကာ ပျံပြေးသွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ပထမတော့ ယွင်ချွဲ့ မိုးမျှော်ငှက်... ပြီးတော့ ကြိုးကြာ ရောက်လာတယ်....ငါ့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တဲ့ ကောင်လေးက ကျေးဇူး ပြန်ဆပ်​နေတာလား"

မိုးသောက်ချိန်မှာတော့ ကြိုးကြာငှက်ဟာ အစာရေစာတွေ ယူလာပြီး သက်ကယ်ဖျာအပြင်ဘက်မှာ ချထားခဲ့ပြန်သည်။ မွန်းတည့်အချိန်၌ ကြိုးကြာလေးများ ရိက္ခာပို့ရန် ရောက်လာသောအခါ သူတို့လေးတွေရဲ့ မျက်နှာအရောင်က အတော်လေး ကြည့်ကောင်းနေပါပြီ။

ချန်ရှီသည် ဆေးအိုးကြီးဖြစ်​​​နေပြီး သူ၏ သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အများအပြား သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ရောင်ရမ်းမှုကို လျှော့ချရန်နှင့် အနာကျက်စေရန်အတွက် အစားအသောက်များတွင် ဆေးရွက်တချို့ကိုလည်း ထည့်သွင်းခဲ့​သေးသည်။ ညဘက်တွင်တော့ သက်ကယ်တဲများတွင် ကလေးငယ်များဟာ အနည်းငယ် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေ​သေးသော်လည်း ထကာ သွားလာနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ညက ပိုမှောင်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုးမျှော်ငှက်ရဲ့ အော်သံကို ထပ်မံကြားရပြန်သည်။ ရှောင်တင်းရှန်း ကြည့်လိုက်တော့ ၎င်းက ကြာပန်းနှစ်ပွင့်နှင့်အတူ သက်ကယ်အိမ်အမိုး အပြင်ဘက်တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြာပန်းများကို ချ၍ အတောင်များကို ခတ်ရင်း ပျံပြေးသွားလေသည်။

ရှောင်တင်းရှန်း ကြာပန်းကို ကောက်ယူရန် ရှေ့ကို ထွက်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ငှက်က ဝိညာဥ်ပြန်ကြာပန်းနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့၏။

ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူများသည် ကြာပန်းကို ကောက်ယူနိုင်သော မိုးမျှော်ငှက်ကို တောင်တစ်ပြင်လုံးတွင် ရှာဖွေ​နေသော်လည်း ၎င်းက သူတို့ကို အဖန်ဖန် ရှောင်ရှားကာ မရဏပြည်သို့ ဝင်ရောက်သည်။ ကြာဖြူကို ခိုးယူကာ အမြန်ပြေးသွားပြန်၏။ လူတိုင်း အလွန်စိုးရိမ်သွားသော်လည်း ငှက်ကို ဘယ်လိုမှ မဖမ်းနိုင်ပေ။

ချန်ရှီ မိုးမျှော်ငှက်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဝိညာဉ်ရှင်ပြန်ထမြောက်နိုင်တဲ့ ကြာပန်းတစ်ဒါဇင်ကို ရွေးပြီး ရှောင်တင်းရှန်းနဲ့ တခြားသူတွေကို ပေးလိုက်သည်။

သက်ကယ်ကုတင်ပေါ်ရှိ ကလေးလေးယောက်လည်း ပိုကြည့်ကောင်းသည်။ သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်များသည် တည်ငြိမ်နေပြီး အချိန်မရွေး သေရတော့မယ့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့ချေ။

သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ကြိုးကြာငှက်သည် ကလေးလေးယောက် အတွက် အစာမျိုးစုံကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

တတိယညတွင် မိုးမျှော်ငှက်က ကြာဖြူကို ခိုးယူ၍ အစာကျွေးပြန်သည်။

မြူခိုးတောင်ထွတ်တွင်တော့ အကြီးအကဲနှစ်ဦး ဖြစ်တဲ့ ဟန်ရှန်းနဲ့ ချန်းခယ့်သည် ယွိထျန်းချန်ကို လေ့ကျင့် သင်ကြားပေးပြီး ၎င်းတို့၏ နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ သုံးလေးရက်ဆက်တိုက် အပြင်မထွက်ကြဘဲ သူငယ်ချင်းဟောင်းအချို့နှင့် ရံဖန်ရံခါသာ တွေ့ဆုံတတ်သည်။

သူတို့လိုလူတွေအတွက်က စန့်ရန် လူတွေစုဝေးရာကို မတက်သည်ဖြစ်စေ တက်သည်ဖြစ်စေ သိပ်အရေးမကြီးပါ။ တိုင်းတစ်ပါးရန်သူကျူးကျော်ခြင်းမှ တားဆီးရန် သို့မဟုတ် ကွဲပြားနေသော လူအနည်းငယ်ကို အလိုအလျောက် သတ်ပစ်နိုင်မည့် ချန်ယင်တူးလို လူများအတွက် ဒုက္ခကို တားဆီးရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ယခုနှစ် စန့်ရန် စုဝေးပွဲက ငြိမ်းချမ်းစွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ပေ။

"ဝူဟူစန့်ရန် ကွယ်လွန်သွားတော့ စန့်ရန်စုဝေးပွဲက အရင်ကလိုတောင် မတက်ကြွတော့ဘူး"

ဟန်ရှန်းစန့်ရန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ချန်ရှီ ဘာလုပ်နေပါလိမ့်? ဒီကလေးရဲ့ ဒေါသက သူ့အဖိုးနဲ့ မတူဘူး သူ့အဖိုးက အမြဲတမ်း ပြဿနာတက်နေပေမယ့် ချန်ရှီကတော့ ရိုးသားတဲ့ ကလေးပဲ"

သူသည် ချန်ရှီကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ချန်ရှီသည် မှော်ပညာကို ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်ဆောင်နေကာ စက္ကူကြိုးကြာများကို နတ်ကြိုးကြာများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပိန်ပိန်ကလေးများအတွက် အစားအစာများ ပို့ဆောင်ရန် ဖီးနစ်တောင်ထွတ်သို့သာ သွား​နေခဲ့သည်။

"ဘယ်လို​တောင် လိမ်မာလိုက်တဲ့ ကလေးလဲ"

ဟန်ရှန်းစန့်ရန်မှာ ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်များနှင့် ပြည့်နေ၏။ သူသည် မုတ်ဆိတ်မွေးကို လိမ်ပြီး ချန်းခယ့်အား လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ချန်ရှီက တကယ့်ကိုကောင်းတဲ့ ကလေးကောင်းပါ... သူ့မှာ အရည်အချင်းတွေ ရှိတယ် ရက်နည်းနည်းလေးနဲ့ သူ့ကို သင်ပေးတဲ့ မှော်ပညာကို နားလည်ပြီး ကျွမ်းကျင်သွားပြီ!"

ချန်းခယ့်စန့်ရန်လည်း ချန်ရှီကို သတိပြုမိပြီး သူ့လုပ်ရပ်ကြောင့် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဒီကလေးက ကြင်နာတတ်တဲ့ နှလုံးသားရှိတယ်... ဝူဟူစန့်ရန်နဲ့တော့ တခြားစီပဲ... ကောင်းကင်က မျက်လုံးဖွင့်ထားပေးလိုက်လို့ ဖြစ်မယ် မဟုတ်ရင် သူဆက်ပြီး မကောင်းမှုလုပ်ရင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာတာနဲ့ ဒုတိယရှောင်ဝူ ပြန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ အကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ ဟန်ရှန်းစန့်ရန်မှာ လွန်ခဲ့သည့် အနှစ်နှစ်ဆယ်က ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ စန့်ရန်တွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် အခြေအနေကို တွေးကာ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီသည် သစ်သားလှည်းနှင့် ခွေးနက်ကို တောင်ပေါ်မှ ​ခေါ်ဆောင်သွား၏။ သစ်သားလှည်းကို အခြားတစ်နေရာသို့ တည့်တည့်သွားရန် တိုက်တွန်းခံနေရတာ တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် "သူဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မတွေးဘဲမနေနိုင်တော့။

သူ့စိတ်က ချန်ရှီနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီက တောင်လမ်းတစ်လျှောက် မိုင်တစ်ရာကျော် ပြေးပြီးနောက် တောင်ကုန်းများစွာကို ကျော်တက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းရှေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူက ဟေးကော်နဲ့ သစ်သားလှည်းကို အပြင်မှာစောင့်ခိုင်းပြီး တောင်တံခါးဆီကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။

တောင်တံခါးစောင့် တပည့်က လှမ်းအော်သည်။

"ဘယ်သူလဲ?"

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး :"ကျနော်က ချွမ်ကျိုး လီမိသားစုက ချန်ရှီပါ... သခင်လေးလီနဲ့အတူ ဒီကို လာခဲ့တာ သခင်လေးထျန်းချင်က ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ရှားပါးတဲ့ ရတနာ ဖြစ်တဲ့ ဝိညာဥ်ပြန်ကြာပန်း ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်... အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အကြီးအကဲတွေကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ ကြာပန်းနည်းနည်း ဝယ်ပေးဖို့ ခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်က ရယ်ပြီး "ချွမ်ကျိုး လီမိသားစုက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ရှားပါးရတနာတွေအကြောင်း သိတယ်တဲ့လား ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။"

သူသည် တာဝန်ရှိသူကိုတွေ့ရန် ချန်ရှီကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဘဏ္ဍာစိုးသည် အတော်ပင် လိမ္မာပါးနပ်သော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက ပြုံးပြီးပြောနေ၏။

"ချစ်ဧည့်သည်... ဒီဝိညာဥ်ပြန်ကြာပန်းတွေက မြို့ကြီးက သခင်လေးတွေ ဝယ်တတ်ပါတယ်.. တစ်ခါတလေ နည်းနည်းရောင်းရပေမယ့် ဈေးလည်းကြီးတယ်"

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး "ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲ မေးလို့ရမလား"

"ပန်းတစ်ပွင့်ကို ငွေ သုံးရာ"

ချန်ရှီ ချီတုံချတုံနဲ့ "ဈေးကနည်းနည်း မြင့်တယ်... သခင်လေးက ပန်းနည်းနည်းလေးပဲ ဝယ်နိုင်တော့မှာပဲ.. ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တော့ ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်တော့ဘူး ပြန်သွားပြီး သခင်လေးထျန်းချင်ကို ပြောပြရမယ်"

ချမ်းသာသော မိသားစုများက သားများသည် နာမည်ကောင်းရသော်လည်း ချမ်းသာသော မိသားစုများအတွင်း ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှုကလည်း အလွန်တင်းကျပ်ပြီး လစဉ်သတ်မှတ်ထားသော ငွေပမာဏကိုလည်း ဘဏ္ဍာစိုးက နားလည်လေသည်။ ငွေကြေးတတ်နိုင်သူများမှာ အရာရှိဖြစ်လာပြီး ငွေပိုရတတ်သော ချမ်းသာသော မိသားစုများ၏ သားများသာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ချန်ရှီမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး မရှိရင်တောင် သူ့ကိုစော်ကားမှာ မဟုတ်ချေ။ ဒါကြောင့် သူက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ သခင်လေးထျန်းချင် စကားပြန်တဲ့အထိ စောင့်ကြရအောင်"

ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းတွင် တပည့်များစွာ မရှိသော်လည်း က​လေးများစွာ ရှိ​နေကြောင်း မြင်​​နေရသည်။

"ဒါနဲ့ လူကြီးမင်း...ခင်ဗျားမှာ ကျွန်ရောင်းဖို့ ကျွန်တွေရှိလား... ကျွန်တော့်သခင်လေးက အိမ်နဲ့ ဝေးနေတော့ သူ့အတွက် ကျွန်နည်းနည်းလောက် ဝယ်သွားချင်လို့ပါ"

ဘဏ္ဍာစိုးက ခေါင်းခါပြီး “ငါတို့ ယောက်ျားလေးတွေ ကောင်မလေးတွေက အကုန်ဝယ်ထားပြီးပြီမို့ ရောင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

"နေမကောင်းတဲ့သူ​တွေ​ရော ရှိလား... ခင်ဗျား မလိုချင်ရင် စျေးသက်သက်သာသာနဲ့ ရောင်းပေးပါလား? ကျွန်တော့်သခင်လေးက တကယ်လိုအပ်နေလို့ပါ"

ဘဏ္ဍာစိုးက ပြုံးပြီး: "ညီလေး ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းက ဖယ်ထုတ်လိုက်တဲ့ ယောက်ျားလေးတွေက ယေဘူယျအားဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ထက် ပိုအသက်မရှင်ဘူးဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား... ငါမင်းကိုရောင်းရင် မင်းကို ငါလိမ်မယ် ဖြစ်မယ်... စီးပွားရေးလုပ်ရင် ရိုးသားမှုကို တန်ဖိုးထားတယ် လူတွေကို လှည့်စားလို့မရဘူး"

ချန်ရှီလည်း စွန့်လွှတ်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။

ဘဏ္ဍာစိုးက "ငါတို့မှာ ပိုလျှံနေရင် မင်းရဲ့ကျေးကျွန်အဖြစ် တချို့ကို ရောင်း​ပေးလို့ရတယ်... ဒါပေမယ့် ငါတို့က ကောင်းကင်အဘွားအဖွဲ့အစည်းကို ရောင်းထားတာ ဘာလို့လဲမသိဘူး ကောင်းကင်အဘွားအဖွဲ့အစည်းက ဒီရက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပို့လာဘူး... ငါတို့မှာ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး ခွင့်လွှတ်ပါ"

"ကောင်းကင်အဘွားအဖွဲ့အစည်းလား?"

ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးထောင့်များ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော အကြည့်တစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခပ်ဝဝ မိန်းမချောလေးတစ်ယောက်က အဝေးက လှမ်းအော်ရင်း ရောက်လာသည်။

"လောင်ရွှီ...အနောက်တောင်ပေါ်မှာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးတွေနဲ့ ကောင်လေးတွေက မသေသေးဘူး... ငါသွားကြည့်တော့ သူတို့က အသက်ရှင်နေကြသေးတယ်... ငါ သူတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာပြီး ဒီည ကြာပန်းသွားယူဖို့ စီစဉ်လိုက်တာ"

ချန်ရှီ အသံရဲ့ ဦးတည်ရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်တင်းရှန်း ဦးဆောင်လာသော အဒေါ်နောက်တွင် ပိန်ပိန်ပါးပါး ယောက်ျား​လေး မိန်းကလေး အနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ချန်ရှီ ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှောင်တင်းရှန်းနဲ့ အခြားသူများ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဘဏ္ဍာစိုးကခည်း အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူတို့​ရောဂါကိုကြည့်ဖို့ စိတ်မကူးဘဲ အမြန်ပြန်စစ်ဆေးဖို့သာ ပြင်လိုက်၏။

ချန်ရှီ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ သူ့မျက်နှာက ပို၍ မည်းမှောင်လာတော့သည်။

"ကောင်းကင်အဘွားလား..... ဟေးကော် သွားကြစို့!"

ဟေးကော်နဲ့ သစ်သားလှည်းကို အနီးနားရှိ ရွာများနှင့် မြို့များသို့ ခေါ်သွားပြန်သည်။

"ဒီကလေး ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဟန်ရှန်းစန့်ရန်မှာ သူ့ကို အာရုံစိုက်ထားတာကြောင့် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အံ့သြသွားလေတော့သည်။

မမှောင်ခင် တစ်နာရီကျော်ကျော် အချိန် ရှိပါသေးသည်။ ချန်ရှီ မြို့ကို ရောက်ပြီးတာ ပန်းပဲဆိုင်ကို အရင် သွားလိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်... ခင်ဗျားဆိုင်မှာ ဓားတိုတွေ၊ တစ်ဖက်သွား ဓားမြောင်တွေဘာတွေ ရှိလား... သံတုတ်တွေလည်း ရတယ် ကျွန်​တော်လိုချင်လို့..."

သူသည် ဓားမြှောင်များ၊ ပန်းပဲဆိုင်ရှိ သံတုတ်များကို ငွေပေးပြီး ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဒါဇင်များစွာသော ဓားများအား ​တောင်းတစ်ခုထဲ ပစ်ထည့်ကာ သစ်သားတွန်းလှည်းထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဟေးကော်ဆီက သွေးအနည်းငယ်ကိုယူကာ သူ့ခေါင်းကို ပန်းချီဆွဲကာ မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။ အက္ခရာနှစ်ဆယ်ကျော် ရေးဆွဲပြီးနောက် ကောင်းကင်ကြီးကလည်း တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာပြီး နေမင်းကြီးရဲ့ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီ မြို့မှာပဲ ညစာစားပြီး ဟေးကော်အတွက် ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ တိရိစ္ဆာန်အသားပေါင်အနည်းငယ်ကို ဝယ်ကျွေးကာ ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းကို ခရီးဆက်ခဲ့ပြန်သည်။

တောင်တံခါးမှ တစ်မိုင်ခန့်ဝေးသော ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းရဲ့ တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ချန်ရှီသည် ရပ်လိုက်သည်။ တစ်ဖန် သံဓားများ၊ တစ်ဖက်သွား ဓားများနှင့် သံချောင်းများအပြည့်ရှိသော ​တောင်းကို ထုတ်ယူကာ တစ်နေရာတည်းတွင် တန်းစီထားလိုက်သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ခဏ ငြိမ်သက်နေလိုက်သည်။

ဟန်ရှန်းစန့်ရန်လည်း ဒါကိုမြင်ပြီး မျက်နှာအရောက် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

"ဒီကလေးက လူသတ်ဖို့ ငါ သင်ပေးခဲ့တဲ့ မှော်ပညာကို အသုံးချချင်နေတာပဲ... ဒါပေမယ့် တတိယအကွက်ကို ငါ မသင်ပေးခဲ့ပါဘူး သူ ဘယ်ကနေ သင်လိုက်တာလဲ"

ဒါကို သူတွေးလိုက်တုန်း ချန်ရှီက အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ ချီစွမ်းအားတွေကို ထုတ်လိုက်လေပြီ။

"ငါ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင် တစ်ချက်နဲ့ မင်းတို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်!"