အပိုင်း (၁၄၄)

ကျိုးယန်သည် နန်းဆောင်ဝင်းတခုရှိ ပန်းခြံင ယ်လေးထဲတွင် ထိုင်ကာ စုယင်ကိုစောင့်နေခဲ့သ ည်။ ထိုပန်းခြံငယ်သည် ကျိုးယန်၏စိတ်ကူးဖြ င့် ပြန်လည်ထည့်သွင်း ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ကာ တမျိုးပင် အမြင်ဆန်းစေသည်။ ထိုကဲ့ သို့ ပန်းခြံငယ်မျိုးကို နန်းတော်တခုလုံးရှိ အိပ် ဆောင်ဝန်းများအားလုံးတွင် ရှိပေသည်။ အချိန် က နေ့လည်ခင်းသို့ ရောက်နေသော်လည်း အပူ ချိန်မှာ ပူပြင်းခြင်းမရှိပဲ ဆောင်းဦးကာလ၏ သာမန်အပူချိန်သာ ရှိပေသည်။

ပန်းခြံငယ်လေးထဲတွင် ထိုင်ရင်း ကျိုးယန်သည် လီချင်းကျူးတို့အကြောင်း တွေးမိကာ ကမ္ဘာ မြေသို့ ပြန်ရန်လည်း စိတ်ကူးရမိသည်။ ဖုံးကွ ယ်တာဝန်းများ ရုတ်သိမ်းပြီးချိန်တွင် စနစ်နှင့် ဆက်ဆံရေးကျဲပါးသွားကာ စနစ်၏စတိုးကိုအ သုံးပြုသည့် ကိစမှလွဲ၍ ကျိုးယန်သည် စနစ်ထဲ သို့မရောက်ဖြစ်ပေ။

လီချင်းကျူးတို့ ယခုဆို မည်သည့်အဆင့်၌ရှိ နေကြမည်နည်း။ လောကနှစ်ခုကြားအချိန်က မည်မျှကွာဟနေမည်နည်း။ ထိုအရာများအတွ က်စနစ်ကိုမေးလိုသော်လည်း မမေးဖြစ်ခဲ့ပေ။ ထီးနန်း ရယူပြီးချိန်မှစ တကယ့်ဧကရာဇ်တပါး ၏တာဝန်များယူလာရသည် ဖြစ်၍ အားလပ်သ ည်က နည်းပါးသည့်အပြင် ပညာရပ်များကိုလဲ အဆက်မပြတ်လေ့လာ နေခဲ့သောကြောင့် ကျိုး ယန်တွင် အချိန်ပိုဟူ၍ မရှိပေ။

တနာရီနီးပါးအကြာတွင် လှပသည့် အပြုနုရော င်ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် စုယင်တ ယောက် ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည်လည်း သတင်းများကို ကြားခဲ့ပြီးဖြစ်၍ မျက်နှာမကေ ာင်းပေ။ ထို့အတွက် ကျိုးယန်ကို အပြစ်မြင် ခြင်းမဟုတ်ပဲ နိမ့်ကျသည့် ဘဝဖြစ်စဥ်ကိုသာ အပြစ်မြင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏အနေထားသည် ပြည်ထောင်စုတခု၏ မိဖုရားခေါင် ဖြစ်ရန်မသ င့်လျော်ပေ။

“လာလေ စုယင်”

စုယင်၏ ခြေသံကိုကြားလျင် ကျိုးယန်က လှ ည့်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ဘေးတွင်ထိုင်စေသည်။

စုယင်က ခုံတခုတွင် အသာဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ပြီးနောက်

“ညီမလေးကို ခေါ်ခိုင်းတယ်ဆို”

ကျိုးယန်က စုယင်၏မျက်နှာလေးကို သေချာ စိုက်ကြည့်၍ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် စုယင် အစ်ကိုတကယ်ပြော တာပါ”

စုယင်သည် ကျိုးယန်မည်သည့်အရာကို ဆိုလို မှန်း သဘောပေါက်၍ မျက်ရည်များရစ်ဝဲလာ သည်။ ထို့အတူ ဦးခေါင်းကို ခါယမ်း၍

“စုယင်သိပါတယ် အစ်ကို့အတွက်လည်း ရွေး ချယ်ဖို့ခက်ခဲမှာပါ အပြစ်မတင်ပါဘူး”

ကျိုးယန်သည် စုယင်၏မျက်ဝန်းထောင့်များမှ စီးကျလာသည့် မျက်ရည်စများကို ငြင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့ အခြေနေမျိုးကို ရှောင်လွဲလို့၍ မိဖုရားယူသည့်ကိစ္စအား ခေါင်း ရှောင်နေခဲ့သော်လည်း မရတော့ပေ။ သူ့ဆန္ဒအ ရ စုယင်ကို ရွေးချယ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ပြ ည်ထောင်စုရှိသူများက စုယင်၏အခြေနေမှန် ကိုသိထားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လက်ခံကြမည် မဟုတ်ပေ။

စုယင်က ကျိုးယန်၏ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လိုက် သည်။ ကျိုးယန်သည် သူမ၏ နွေးထွေးနူးညံ့ သည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးအား ပွတ်သပ်ကာနှစ်သိမ့် ပေးနေလေသည်။

“အစ်ကို့ရင်ထဲမှာတော့ စုယင်က တပါးတည်း သောမိဖုရားပါပဲ”

စုယင်က ကျိုးယန်၏ တီးတိုးစကားကိုကြား လျင် မျက်ရည်များဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် မျက်ရည်စများဖြင့် တလက်လက်ဖြစ်နေပြီး တောက်ရှူးကြယ်များ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဖြောင့်စင့်သည့် နှာတံထိပ် တွင် အနည်းငယ်နီရဲနေပြီး ပါးဖောင်းဖောင်း လေးများပေါ်တွင် မျက်ရည်စီးကြောင်းများကို အထင်းသား တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ကျိုးယန်သည် သူမ၏ နီးထွေးနေသည့် သဘာဝနှုတ်ခမ်းတစ် စုံအား ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ အလှတရားသည် ကမ္ဘာမြေ၌သာဆိုလျ င် ထိပ်တန်းမင်းသမီးများထက်ပင် အပြတ်အ သတ်သာလွန်ပြီး နတ်ဘုရားမဖြစ်မည်မှာ မလွဲ ပေ။ နူးညံ့သည့် အသားအရေလေးများ ချစ်စ ဖွယ်အသွင်ပြင်များက ကိုင်ရီရီ ကျိုးယင်ချင်း ကျောက်ဝမ်အာ မုရုံရှီတို့နှင့် မတူညီစွာ ဆန်းသ စ်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တခုလုံးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တခါတရံ လေတိုက်သံအချို့ မသဲမကွဲထွက် ပေါ်နေတတ်သည်။ ကျိုးယန်က သူမ၏လက် မောင်းသားလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်နှာ နုနုလေးကို ပျောက်ကွယ်သွားမည့်အလား စိုက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်က မိနစ်ပေါင်းများစွာ ထိုအနေထားဖြင့်ပင် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် စု ယင်က သူမ၏ မျက်ရည်စီးကြောင်းများကို သု တ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် နီရဲနေသည့်မျက်နှာ လေးဖြင့် အရဲစွန့်ကာ ကျိုးယန်၏နှုတ်ခမ်းကို ဖိနမ်းလိုက်သည်။

နူးညံ့ချိုမြသည့် အထိတွေ့. ကျိုးယန်လည်းမ က်မက်စက်ပုံစံဖြင့် ပြန်လည်နမ်းရှိုက်မိသွား သည်။ နှစ်ဦးသား အထိတွေ့ရေစီးကြောင်းကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့ပေ။

အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာကာ ကျိုးယန်၏ ခါးကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း မီးတောက်သကဲ့သို့ ပူ လောင်ရှိန်းမြလာသည်။ ကျိုးယန်းလည်း ထိုအ တူပင်။ အတွေ့ကြုံမရှိသည့် လူငယ်မို့ ပို၍ပင် တက်ကြွကာ ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲနေပုံရှိသည်။

“အစ် အစ်ကို ကြီး”

စုာင်မှ တုန်ယင်လှိုက်မောနေသည့် အသံလေး ဖြင့် ခေါ်လာသည်။ သူမ၏ ရင်တခုလုံးသည့် ပြင်းထန်စွာတုန်ခါနေပြီး စကားသံများမှာလည်း မပီပြင် တော့ပေ။ ကျိုးယန်က သူမကိုပွေ့ချီလို က်သည်။ ပြီးနောက် အိပ်ဆောင်ထဲသို့ခေါ်သွား တော့သည်။ နောက်ဆက်တွဲကို ဂရုမစိုက်တော့ ပေ။ အနည်းဆုံး စုယင်ကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြ စ် သူရွေးချယ်နိုင်ပေသည်။ ထိုအတွက် ဝေဖန် မှုများကို မမှုတော့ချေ။

အိပ်ဆောင်ထဲသို့ရောက်သည်နှင့် သူမကို ကုတ င်ပေါ်သို့ ငြင်သာစွာချလိုက်သည်။ပြီးနောက်

အချိတ်တခုအကြာတွင် နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်လုံး တီးဖြစ်သွားကာ အခန်းထဲတွင် အပူချိန်များမြင့် တက်လာသည်။

“ဟင်း..”

သာယာသည့် ညည်းညူသံများ အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်းများများ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်နေ ပြီး အခန်တခုလုံး လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

အချိန်က နေ့လည်ခင်းမှ ညနေစောင်းသို့ပင် ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ကျိုးယန်သည် မော ပန်းစွာဖြင့် လဲလျောင်းနေပြီး စုယင်မှာ ကျိုး ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ကြောင်မလေးတကောင်ကဲ့ သို့ ခွေခေါက်နေလေသည်။ သူမ၏ အနာအဆာ မဲ့ကိုယ်ဟန်လေးမှာ မြင်သူတိုင်း နှာခေါင်းသွေး ယိုရန်လုံလောက်ပါသည်။

လုံးကျစ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အသားစိုင်များကို ကျေနပ်အားရစွာ ပွတ်သပ်နေပြီး ကျိုးယန်သ ည် သူ၏ လူပျိုရည်ပျက်သုန်းခြင်းအပေါ် ပီတိ ဖြစ်နေလေသည်။ သူ၏စွမ်းဆောင်မှုသည်လဲ လက်ခံနိုင်စရာအနေထား တခုဖြစ်ခဲ့ပြီး တဖက် မိန်းမလှလေးသည် ကျိုးယန်၏ ခွန်အားများကို ခမ်းခြောက်သွားသည်အထိ စုပ်ယူသွားခဲ့လေ သည်။

“တယောက်တည်းတောင် မနည်း မိဖုရားအများ ကြီးသာဆို ကိုင်တွယ်ဖို့မလွယ်ဘူး”

ကျိုးယန်၏ ယန်ဓာတ်များ တစတစ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာချိန်တွင် စုယင်တယောက် နိုးထလာ သည်။ မျက်လုံးများကို အသာပွတ်သပ်ပြီး ကျို ယန်ကိုမြင်ချိန်တွင် အချိုသာဆုံးပြုးပြလိုက်သ ည်။

“အဆင်ပြေရဲ့လား စုယင်”

စုယင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ပြီးနောက် ကျိုး ယန်၏ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွနမ်းလာလေသည်။ ကျိုးယန်၏ အောက်ပိုင်းတွင် အပူရှိန်တချို့ ဆောင့်တက်လာရတော့သည်။ သူမ၏စွဲဆောင် နိုင်မှုက ပြင်းထန်လွန်းသည်မဟုတ်လား။

“ဒီကောင်မလေး သွေးတိုးလာစမ်းနေပြန်ပြီ”

ကျိုးယန်က သူမကို အပေါ်မှဖိလိုက်တော့သည် ထိုသို့ဖြင့် ထိုညနေစောင်းမှတဆင့် မိုးချုပ်သွား ကာ နောက်တနေ့သို့ပင် ကူးပြောင်းသွားတော့ သည်။