လူလိမ်

“ဗွမ်း!”

အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပျံသန်းနေသောလေယာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

လီလီသည်လေယာဉ်ပေါ်မှ ပထမဆုံးဆင်းလိုက်သောအခါတွင် သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ “အီဂယ်တိုင်းပြည်ကမျှော်လင့်ထားသလိုပဲ လေက အရမ်းလန်းပြီး ချိုမြိန်လိုက်တာ!”

ထို့နောက် သူမသည် အကွာအဝေးကို စက်ဝိုင်းတစ်ခုအတွက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ကာ သတင်းကိုလွှင့်တင်လိုက် သည်။

[လူတစ်ဦးအပေါ် ပတ်ဝန်းကျင်၏ သက်ရောက်မှုအပေါ် မည်မျှရှိသနည်း။ ကျွန်တော်အီဂယ်နိုင်ငံရဲ့ယန်လုံမှာနေပြီး လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့တယ်။

ယန်လုံရှိ အဆောက်အဦများသည် ခိုင်မာသော ဥရောပနှင့် အမေရိကန်ပုံစံရှိပြီး သမိုင်းကြောင်းကလဲလေးနက်သောသဘောရှိသည်။ ဒီကိုရောက်လာသရွေ့ နောင်တဆိုတာမရဗိစေရဘူး။

ငါအရင်ဆုံးပြောပါရစေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နိုင်ငံခြားသူငယ်ချင်း အဖေနဲ့ အီဂယ်ရိုင်ယာဟိုတယ်ပိုင်ရှင်နဲ့က သူငယ်ချင်းတွေပါ။ အီဂယ်ရိုင်ယာဟိုတယိမှ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို လာခေါ်ဖို့ သူ စီစဉ်ပေးထားသည်။ 】

လီလီ၏လက်ချောင်းများကြောင့် တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် စကားလုံးရာနှင့်ချီသော ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားခဲ့သည်။

ဖုန်းကိုချပြီးနောက် သူမမျက်လုံးများသည် အဝေးက ထင်ရှားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိသည်- ယန်လုံမြို့, အီဂယ်ရိုင်ယာဟိုတယ်။

ဆိုင်းဘုတ် ပတ်လည်တွင် အနောက်တိုင်း၀တ်စုံနှင့် သားရေဖိနပ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသား အများအပြားနှင့် ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးများကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နောက်မှာ ရပ်ထားတဲ့ Rolls Royce ကားပေါင်းများစွာနဲ့ ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းတောင် ရှိသည်။

ဒါကိုကြည့်ရင်း.....

လီလီ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ “ဂျွန်နာပြောတဲ့ငါတို့ကို လာခေါ်မယ့်သူလား”

ဂျွန်နာသည်လဲနဖူးစည်းစာတန်းနှင့် လူအုပ်စုကို သတိထားမိသည်။

ဤသူသည် သူ့ကို လာခေါ်သူဟုတ်မဟုတ် ယခင်က သံသယအချို့ရှိခဲ့သည်။

ဒီဟာကတော့....နည်းနည်းတော့ ကြီးပုံရတယ်။

သို့သော် လီလီ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုမြင်သောအခါ ဂျွန်နာသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ်ထားပြီး “ဟုတ်တယ် သူတို့ကကျွန်တော်တို့ကို လာခေါ်ဖို့ပဲ။ ကျွန်တော့်အဖေက ပီဂယ်ရိုင်ယာဟိုတယ် ပိုင်ရှင်နဲ့ညီအစ်ကိုကောင်းလိုခင်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။”

လီလီသည် ထိုစကားကိုကြားပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးပြကာဂျွန်နာနဲ့အတူဆိုင်းဘုတ်ဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

“အဲဒါက အီဂယ်ရိုင်ရာဟိုတယ်ကလား။” ဂျွန်နာ က မေးလိုက်သည်။

ရှေ့တွင်ရပ်နေသော အီဂယ်ရိုင်ယာဟိုတယ်၏ဥက္ကဌ စမစ်ဂျက် သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။(စမစ်ဂျက်ကလင်းဖန်ကပိုင်တယ်လင်းဖန်အစားအုပ်ချုပ်ပေးတဲ့သူပါ)

ယခု သူသည် လင်းဖန်ကို မလွတ်မိစေရန် နှင့်စိတ်အနှောက်အယှက်မဖြစ်စေအောင်နေပြီးသူဌေးလင်းဖန်ကို စောင့်မျှော်နေသည်။

သူ့ဘေးက အထွေထွေမန်နေဂျာ မြူ့ က “ကျွန်ုပ်တို့ ကအီဂယ်ရိုင်ယာဟိုတယိ ကပါ။ မစ္စတာ၊မင်းအတွက် ငါဘာလုပ်ပေးရမလဲ”

ဂျွန်နာကလည်ပင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး “ ငါ အခန်းကြိုတငမှာ်ပြီးသွားပြီ။ စကားမစပ်၊ ငါ့အဖေက မင်းရဲ့ အီဂယ်ရိုင်ယာဟိုတယ်ပိုင်ရှင်နဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်းတစ်ယောက်ပါ”

ဖိအားလုံးဝမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

မူလက ဥက္ကဌ စမစ်ဂျက် သည် ဂျွန်နာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချင်ပေ။

ဒါပေမယ့် ဒါကိုကြားပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ လေးလေးစားစားနဲ့ “ဟယ်လို၊ ငါကစမစ်ဂျက်ပါ၊မင်းဘယ်လိုခေါ်လဲ”

ဂျွန်နာက သူမျှော်လင့်ထားသလိုပဲ တစ်ဖက်က သူ့အကြောင်းမသိနိုင်ဘူးလို့ ထင်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် သူ့ကိုယ်လဲအလွန်လေးစားသည်။

သူ့ဘေးကတိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေတဲ့လီလီကိုကြည့်ကာ “ကျွန်တော်က ဂျွန်နာ ပါ” ဟု ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်သည်။

ဥက္ကဌစမစ်ဂျက်က နောက်ထပ် တစ်ခုခုပြောတော့မယ့်အချိန်မှာ သူ့ရဲ့အမူအရာက ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး “အားလုံး တန်းစီပြီး ကြိုဆိုပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြပါ”

သူပြောသည့်အတိုင်း ဆီးကြိုရန် အမြန်လုပ်ကြတော့သည်။

သူဌေးလင်းဖန်ကိုတွေ့လိုက်ရလို့ပင်ဖြစ်သည်။

လင်းဖန်၊ ချမ်ရီရီနှင့် ဟန်စီဒီဝန်ထမ်းများသည် လှပသော လေယာဉ်အယ်ထံမှ ကြင်နာစွာ ပေးပို့မှုအောက်တွင် ဇိမ်ခံလေယာဉ်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

“ယန်လုံမြို့ မှ မစ္စတာလင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်!” ဥက္ကဌ စမစ်ဂျက် က တလေးတစားနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

သူ့နောက်မှ ချက်ခြင်းတွင်၊ အနောက်ဝတ်စုံနှင့် သားရေဖိနပ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်စုနှင့် ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့က “မစ္စတာလင်းကို ယန်လုံမှ ကြိုဆိုပါတယ်!”ဟုတစ်ပြိုင်နက်ပြောလိုက်လေသည်။

ချမ်ရီရီ နှင့်ဟန်စီဒီဝန်ထမ်းတို့သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လင်းဖန်ကို တညီတညွတ်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းဖန်က “မင်းက စမစ်ဂျက်ဟုတ်တယ်ဟုတ်?”

ရှေ့ဆုံးမှရပ်နေသော ဥက္ကဌ စမစ်ဂျက် က “ဟုတ်ကဲ့ မစ္စတာလင်း၊ ငါတို့က မင်းအတွက် ကားတွေ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ မင်း အခု အနားယူဖို့ အီဂယ်ရိုင်ယာဟိုတယ် ကို သွားချင်ပါလား”

“ကောင်းပြီ။” လင်းဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စမစ်ဂျက် က “မစ္စတာလင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြိး...”

ထို့နောက်လင်းဖန်၊ ချမ်ရီရီ နှင့် ဟန်စီဒီဝန်ထမ်းများသည် နိုင်ငံခြားသားအမြောက်အမြားဖြင့် ဝန်းရံထားသော ရဟတ်ယာဉ်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ စမစ်ဂျက်သည်တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရပြီး “စကားမစပ် မစ္စတာလင်း၊ မင်းညီအစ်ကိုရဲ့သားက ဒီမှာရှိပုံရတယ်၊ မင်းက သူ့ကို ခေါ်သွားချင်တာလား။”

လင်းဖန်က “ငါ့ညီရဲ့သားလား?”

သူ့မှာညိအစ်ကိုကောင်းတွေ အများကြီး မရှိပေ။

သားလေးမွေးရင်တောင်မှပဲအလွန်ဆုံးမှလမ်းလျှောက်တတ်တဲ့အရွယ်သာရှိသည်။

သူကကအီဂယ်နိုင်ငံကို လာတာလား။

စမစ်ဂျက်က အသားဖြူတဲ့ ဂျွန်နာ ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “ဟုတ်တယ်၊ သူ အခုပဲ ရောက်လာတယ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် ဂျွန်နာကို ကြည့်ကာ “ငါ့မှာ ဒီလောက်ကြိးတဲ့ တူမရှိဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးနောက် သူလှည့်၍ ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

စမစ်ဂျက်သည် လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူဌေးညီအစ်ကိုရဲ့သားဖြစ်ကြောင်းလှည့်စားခြင်းဖြစ်သည်ကို သူနားလည်လိုက်သည်။

ဂျွန်နာကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်တက်ခဲ့သည်။

“ဗွမ်း!”

ရဟတ်ယာဉ်၏ ဟောက်သံနှင့်အတူ ပန်ကာများသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကာ ကောင်းကင်သို့ မောင်းသွားကြသည်။

Rolls-Royce ယာဉ်တန်းသည် ၎င်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည့် ရဟတ်ယာဉ်၏ ဦးတည်ရာသို့ အဆက်မပြတ် မောင်းနှင်နေသည်။

ရဟတ်ယာဉ်များနှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ Rolls-Royce ယာဉ်စုသည် လင်းဖန် ကြိုဆိုရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဇိမ်ခံလေယာဉ်သည် လျင်မြန်လွန်းပြီး တိမ်ဖြူများပေါ်တွင် တည်ရှိသောကြောင့် ယန်လုံမြို့၏ရှုခင်းကို လုံးဝမမြင်ရပေ။

ရဟတ်ယာဉ်၏ အမြန်နှုန်းမှာ အတော်လေးနှေးကွေးပြီး ပျံသန်းသည့် အမြင့်မှာ နိမ့်သောကြောင့် လင်းဖန်နှင့် အခြားသူများသည်ယန်လုံမြို့၏ လှပသောရှုခင်းကို ခံစားနိုင်စေသည်။

ဥရောပပုံစံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အဆောက်အဦးတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ရဲ့မျက်နှာမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

“အဲဒါ ယန်လုံမြို့မျှော်စင်တံတား!”

“ဒါ...အဆင်ပြေပုံရတယ်...”

“လုံခြုံရေးမျှော်စင်လဲရှိတယ်”

“ဒါက ပိုပြီးတော့ ယေဘုယျဆန်ပုံရတယ်။”

လူတိုင်းသည် အချိန်နှင့်အမျှ မှတ်ချက်များ ပေးနေကြသည်။

ဒီအဆောက်အဦးတွေက နည်းနည်းဆန်းပေမယ့် အံ့သြစရာတွေ အများကြီးပင်ဖြစ်သည်။

…………

လင်းဖန်နှင့် အခြားသူများသည် ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်တက်၍ယန်လုံမြို့ကို ငုံ့ကြည့်သောအခါ လီလီနှင့် ဂျွန်နာတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ ရဟတ်ယာဉ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းသည် ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဆံပင်များ တုန်ခါသွားကာ ဖုန်မှုန့်များပေသွားခဲ့သည်။

လီလီက “ဂျွန်နာ၊ သူတို့က မင်းကိုလာခေါ်ဖို့ လာတာလို့ပြောတာမဟုတ်ဘူးလား။”

“ဒါ…” ဂျွန်နာ က လန့်ဖျပ်သွားသည် ။

“မင်းအဖေနဲ့ အီဂယ်ရိုင်ယာဟိုတယ် ပိုင်ရှင်က ညီအကိုတွေလို့ မင်းပြောတာမဟုတ်ဘူးလား။” လီလီ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ...” ဂျွန်နာက ဘယ်လိုဖြေရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။

“နင်လူလိမ်!” ပြောပြီးတာနဲ့ လှည့်ထွက်သွားသည်။