မစ္စတာလင်း

သုံးရက်သည်မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းကုန်သွားလေသည်။

ပန်းလုံ ဗီလာ။

လင်းဖန်သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ မြည်လာသည်။

"ကလင် ကလင်!"

လင်းဖန်သည် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုသတိပေးချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မူဇောင်၏ခေါ်ဆိုမှုဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ကာ အဖြေခလုတ်ကို တိုက်ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။

"ပျောက်သွားပြီ၊ အစ်ကို လင်း၊ ငါ့အဖေရဲ့ အသည်းကင်ဆာ လုံးဝ ပျောက်သွားပြီ!"

"အစ်ကို လင်းဖန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

လင်းဖန်သည် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် မူဇောင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းဖန်သည် မူဇောင်သူ့အိမ်ကိုအိမ်ပြန်ရောက်ကတည်းက မူဒန်အလွယ်တကူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့သည်။

သုံးရက်မြောက်သောနေ့တွင် သူ၏အသားအရေသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး ထမင်းပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးကိုပင် စားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လိဂျန်သည် မူဒန်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆေးရန် ဆေးရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် အဆုတ်ကင်ဆာ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးကြောင့် ဆေးရုံရှိဆရာဝန်များသည်လည်း အံ့သြသွားကြသည်။

မူဒန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အား အခမဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသေးစိတ် စစ်ဆေးခဲ့သည်။

သို့သော် စစ်ဆေးမှုရလဒ်တိုင်းသည်တူညီကြသည်။

ဆေးရုံမှ ဆရာဝန်များသည်မူဒန်အား လေးနက်စွာ တောင်းပန်ခဲ့ရပြီး ဆေးစစ်ပစ္စည်းနှင့်ပတ်သက်သော ပြဿနာရှိနေကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မှားယွင်းသော ရောဂါလက္ခဏာများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ မှားယွင်းသော ရောဂါရှာဖွေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း မူဇောင်သိသည်။

ရောဂါရှာဖွေမှုမှားပါက...နေ့တိုင်း ချောင်းဆိုးတိုင်းသွေးပါမလား...

အကြောင်းရင်းအမှန်မှာ လင်းဖန်သည် သူ့အဖေကို ထိုဆေးဖြင့် ကုသပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မူဇောင်က လင်းဖန်ကိုဘာဆေးလဲဆိုတာမမေးပေ။

သို့သော် ဒါကအလွန်အဖိုးတန်ကြောင်း သူသိသည်။

ဒါပေမယ့်လင်းဖန် က လုံးဝမတွန့်ဆုတ်ဘဲ သူ့အဖေကို ကယ်တင်ဖို့ တိုက်ရိုက်အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဒီကြင်နာမှုကို သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲအမှတ်ရနေမှာဖြစ်သည်။

မူဇောင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ယှဉ်လျှင် လင်းဖန်သည် ဘာမှမထူးခြားပေ။

ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ ဒါက သူ မျှော်လင့်ထားပြီးသားမို့လို့ပင်ဖြစ်သည်။

"ငါပြောပြီးပြီ ငါတို့ကြားမှာ ဒီလောက်ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုဘူးလို့" လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။

မူဇောင် "ကောင်းပြီ... ငါအခုအရမ်းပျော်နေတယ်။"

ခေတ္တနားပြီးနောက် သူက "အစ်ကို လင်း၊ ငါ့အဖေနဲ့အမေက မင်းကို ဖန်လုံဟိုတယ်မှာ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်ချင်တယ်တဲ့၊ အဲ့ဒါမင်းအားလား။"

သူတို့ရဲ့ အသက်ကိုကယ်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတရားအတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကျေးဇူးတင်ချင်ကြောင်း လင်းဖန်က နားလည်သည်။

ဒီတော့ လင်းဖန်က "ကောင်းပြီ၊ ငါ အခု လာခဲ့မယ်။"

ပန်းလုံဗီလာသည် ဖန်လုံဟိုတယ်နှင့် သိပ်မဝေးပေ။

လင်းဖန်သည် မိနစ် 20 ကျော်အကြာတွင် သူ၏ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ခန်းမထဲကို ရောက်တာနဲ့ အဝေးက မူဇောင် က မကူညီနိုင်ဘဲ "အစ်ကို လင်း၊ ဒီမှာ!"

လင်းဖန် က "လာပြိ!"

မူဇောင်နားသို့ချဉ်းကပ်ပြီးနောက် လင်းဖန်သည် မူန်ကို တိုက်ရိုက်အကဲခတ်လိုက်သည်။

ယခင်ရက်အနည်းငယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မူဒန်သည် မတူညီသောလူတစ်ဦးနှင့်တူသည်။

မူဒန်က "လင်းဖန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လင်းဖန် က "ဦးလေး မူဇောင်နဲ့ ငါက ညီအကိုတွေမို့ အဲ့လောက်ထိမလိုပါဘူး"

မူဇောင်က "အစ်ကို လင်း၊ ငါတို့ နောက်ကျနေပြီ၊ အခန်းကို ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားရအောင်''

လင်းဖန် က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "ထမင်းစားတာကဘယ်နေရာမှာစားစားအရေးမကြီးဘူး၊ ဒါပေမဲ့အပြင်မှာကပိုပြီးအသက်ဝင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

...

လင်းဖန်နှင့် အခြားသူများ စကားစမြည်ပြောနေချိန်။

အသစ်စက်စက် BMW 320 (ကား)တစ်စီးသည် ဖန်လုံဟိုတယ်၏ ကားရပ်နားရာသို့ ရောက်လာသည်။

ဝမ်ရှနှင့် မူဒန်ဟီတို့သည် ကားပေါ်မှဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာသည်။

ဝမ်ရှ သည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ BMW ကားပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်လိုက်သည်။ "BMW က BMW ပါပဲ။ ထိုင်ရတာ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်!"

မူဒန်ဟီ က BMW ကားကို တောက်ပသောမျက်လုံးဖြင့်ကြည့်နေသည်။

သေချာတာကတော့ သူ ဒီကားကို အရမ်းကြိုက်တယ်ဆိုတာပင်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှက " BMW ကားဝယ်ဖို့ပြောတာမှန်သွားတယ် ! အရင်က ရှောင်ဝူ လက်ကားစီးတီးက မန်နေဂျာ ကျောက် နဲ့ ချိန်းလို့ မရဘူး။ မနေ့က BMW ကားကို မောင်းပြီး ဒီနေ့ ချိန်းလိုက်တာရသွားတယ် !"

မူဒန်ဟီ က "မင်းမှာ အမြင်ရှိတယ်။"

ဝမ်ရှလည်ပင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ်! ကားက လုပ်ငန်းကိစ္စအတွက် ရှေ့မျက်နှာစာပဲလေ။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က မင်းအစ်ကို့စီကနေပိုက်ဆံမတောင်းချင်သေးဘူး။ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံမရှိရင် BMW တစ်စီး ဘယ်လိုဝယ်ရမလဲ။ BMW မရှိရင်မ​န်နေဂျာကျောက် နဲ့ ဘယ်လိုချိန်းရမလဲ။ ငါတို့မချိန်းထားရင်၊ရှောင်ဝူ လက်ကားစီးတီးအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ စာချုပ်တစ်ခုကို ဘယ်လိုရနိုင်မလဲ။"

ဝမ်ရှ က ပိုပြောလေလေ သူမပိုပြီးမာနကြီစလာသည်။

Admin, [4/15/2025 9:18 AM]

နှစ်ယောက်သား လမ်းလျှောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောကြသည်။

ဟိုတယ် ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ တောက်ပသော မီးလုံးများ၊ လှပသော သစ်သားအလှဆင်ခြင်းများကို ကြည့်ပြီး လေထဲတွင် မွှေးကြိုင်သော မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိကြသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင်မူဒန်ဟီ၏ပုံသဏ္ဍာန်သည် အနည်းငယ် ငြိမ်သွားသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ့အစ်ကိုကြီး၊ ခယ်မနဲ့ တူလေးတွေအားလုံး ဟိုတယ်ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတာကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရလို့ပင်ဖြစ်သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

မူဒန်ဟီသည် ပြင်းထန်သော အဆုတ်ကင်ဆာကို ခံစားနေရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းပြီး ကုသမှုခံယူဖို့ မသင့်ဘူးလား။

ဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။

ဝမ်ရှက "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

စကားပြောနေစဉ် သူမသည် မူဒန်ဟီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမက လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်ပြီး "မင်းအစ်ကိုကြီးနဲ့ သူမယားတို့ထင်တယ်"

စကားတွေကျလာတဲ့အခါ ဝမ်ရှ က ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူမကပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးက အဆုတ်ကင်ဆာဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကုလို့မရတော့ဘူး!"

" ​ဆေးရုံကကပေးတဲ့ပိုက်​ဆံနဲ့စား​သောက်​​ကောင်းတာတွေကိုလာစားတာထင်တယ်​!"

မူဇောာင် က "ပိုက်ဆံတွေကိုမင်းဆီပြန်ပေးလိုက်ပြီ၊ ငါတို့မိသားစုက မင်းနဲ့ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူးကွ။ မင်းဒီလိုထပ်ပြောရင် မယဉ်ကျေးလို့ ငါ့ကိုအပြစ်မတင်နဲ့!"

"ငါလဲဒါပဲ​ပြောချင်တာအခုချိန်​ကစပြီး ငါတို့အိမ်​က တစ်​ပြားတစ်​ချပ်​​တောင်​ နင်တို့ကိုမချေးတော့ဘူး!" ဝမ်ရှက ပြောလိုက်သည်။

ဘာလို့အဲ့လိုပြောရလဲဆိုရင်ဝမ်ရှသည်ရှောင်ဝူ လက်ကားမြို့မှ မန်နေဂျာ ကျောက်နှင့် ချိန်းထားပြီးဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာ စာချုပ်ကောင်းတစ်ခု ရနိုင်မှာသေချာသည်။

ပိုက်ဆံအများကြီးရှာပြီး ချမ်းသာတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ကကြာမှာမဟုတ်ပေ။

အဲဒီအချိန်ကျရင်က ဆင်းရဲတဲ့ ဆွေမျိုးတချို့က သူတို့စီမှာ ပိုက်ဆံလာချေးတာကသူတို့ဂုဏ်ကိုထိခိုက်စေသည်။

ဝမ်ရှ ၏အမြင်တွင် မူဇောငိ ၏မိသားစုသည် ဆင်းရဲသောဆွေမျိုးများသာဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့နောက်မှ ခြေလှမ်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ရှသည်အသံကြားတော့ သူ့နောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင်

သူမ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် "မန်နေဂျာ ကျောက်မင်းဒီကိုရောက်ပြီပဲ!"

"အစတုန်းကတော့ မင်းကို တံခါးဝမှာ နှုတ်ဆက်ဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် ရလဒ်အနေနဲ့ အသိမိတ်ဆွေတချို့က ငါတို့ကို တားဆီးခဲ့တာကြောင့်မန်နေဂျာ ကျောက်အပြစ်မတင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်"

မန်နေဂျာ ကျောက် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှ ရည်ညွှန်းနေသော အသိမိတ်ဆွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ခုန်ပေါက်သွားတော့သည်။

ဘာလို့ဆိုလင်းဖန်ကိုသူတွေ့လိုက်ရလို့ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မန်နေဂျာ ကျောက် သည် ရှေ့သို့ လာပြီး "မစ္စတာလင်း၊ မင်္ဂလာပါ" ဟု လေးလေးစားစား ပြောလိုက်လေသည်။