အားလုံးအဆင်ပြေတယ်..
Vol. 51 Ch. 758
#ဘာသာပြန် = စနိုးဝှိုက်
တိမ်ဖြူလမ်း..။
လင်းဖန် ရောက်လာတာနဲ့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေရဲ့..ဝန်းရံမူက်ို ခံလိုက်ရတယ်..။
"သူဌေးလေး..မင်း ငါတို့ကို တာဝန်ယူရတော့မယ်.."
"ဟုတ်တယ်..ငါတို့က မင်းရဲ့ ရှိုးပွဲကို အားပေးခဲ့ကြပေမယ့် မင်းက ငါတို့ကို ငိုအောင် လုပ်ခဲ့တယ်လေ.."
"မင်း ငါတို့ကို နောက်တစ်ခါ ဆိုပြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..။ဒါဆိုရင် ငါတို့လည်း အားပေးရကျိူး နပ်သွားပြီလေ..."
လင်းဖန် ပါးစပ် အဟောင်းသားနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယိ..။
"ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလဲ..။ခင်ဗျားတို့က ဒီကို သီချင်းလာဆိုခိုင်းနေရအောင်..ဆိုင်မှာ အလုပ်ပြန်မလုပ် ကြတော့ဘူးလား..."
လင်းဖန် သူ့ရဲ့..အိမ်နီးချင်းတွေကြောင့် အကူညီမဲ့နေခဲ့တယ်..။ဒါက သူ ဒီတိုင်း သီချင်းလေးတစ်ပုဒိဆိုခဲ့တာပဲ..မဟုတ်ဘူးလား..။အဲတာကို ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေဖို့ လိုလို့လား..။
"သူဌေးလေး..သာ ကျုပ်တို့ကို သီချင်းဆို့ပြမယ် ဆိုရင်..အလုပ်မလုပ်ရလဲ ဒါက အရေးမကြီးဘူးလေ.."
ဆိုင်ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်က ပြောလိုက်တာပါ..။
"ချီးပဲ.."
လင်းဖန် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေခဲ့တယ်..။ဒီလူတွေက..ကိစ္စလေးကို..မကြီးကြီးအောင် လုပ်နေကြသလိုပါပဲ..။
"အားလုံး သွားကြတော့..။ကျုပ် နောက်တစ်ခါမှ ဆိုပြမယ်..."
လင်းဖန် မထင်မှတ်ထားတဲ့ အခြေအနေကြောင့် အကူညီမဲ့နေခဲ့တယ်..။သူ အင်တာနက် ပေါ်က အခြေအနေတွေကို ကြည့်မိတဲ့ အချိန်တုန်းကလည်း တကယ်ကို ကြောက်စရာပါပဲ..။
အရင်တုန်းက သူက သီချင်းစာသားတွေသာ ရေးခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင် မဆ်ို ခဲ့ပေ..။
ဒါကြောင့်..တစ်ခြားလူတွေက..သူ့အပေါ် သိပ်ပြီး စိတ်မရှိကြပါဘူး..။သို့ပေမယ့်..မနေ့က..ကိစ္စအပြီးမှာတော့ အကုန်လုံးက..မာစတာလင်း သီချင်း ဘယ်တော့ ထုတ်မှာလဲ ဆိုတာကိုပဲ..စဥ်းစားနေခဲ့ကြပါတယ်..။
လင်းဖန် ကိုယ်တိုင်က..ကျော်ကြားတဲ့ အဆိုတော်ကြီးဖြစ်မလာချင်ခဲ့ပေ..။သူ ဒီလို သီချင်းဆိုတဲ့ အလုပ်ကို ဝါသနာကို မပါပါဘူး..။
အရင်တုန်းကလို အေးဆေးတဲ့ နေ့ရက်တွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..။
ငါ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးလား...
ထပ်ပြောရရင်...သူ့ ညီအစ်ကို ဝမ်မင်ယန်ကတောင် သူ့ကို သေလောကိအောင် တွန်းအားပေးချင်နေခဲ့တာပါ..။
အဆုံးမှာတော့ သူ ရွေးချယ်စရာ မရှိပဲ ..လက်လျော့ခဲ့ရတယ်..။သူ နှုတ်ဆက် အနမ်း သီချင်းကို သံစဥ် နဲ့ပါ တွဲဖက်ပြီး ထုတ်ဝေဖို့ သဘောတူခဲ့ပါတယ်..။ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ဒီလူ သူ့ကို ထပ်ပြီး မနှောက်ယှက်တော့ပါဘူး..။
အဲ့အချိန်မှာပဲ..ပန်ကိတ်ဝယ်ဖို့ လာကြတဲ့ မြို့သားတွေဟာ..လာရောက် တန်းစီပြီး အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့ကြတယ်..။
လင်းဖန် ရယ်မောလိုက်ပြီး..
"အားလုံးပဲ..စိတ်မပူကြပါနဲ့..မကြာခင် အဲ့သီချင်းက ထွက်လာတော့မှာပါ.."
မြို့သားတွေဟာ ပြောလိုက်တယ်..။
"သူဌေးလေး ဒီနေ့ ပန်ကိတ် မရောင်းရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..။မင်း ငါတို့ကို သီချင်းဆိုပြလေ..အဲတာဆို ငါတို့ ပြန်သွားလိုက်မယ်..."
လငိးဖန် ကြောင်အသွားခဲ့တယ်..။ဒီလို လည်း အလုပ်ဖြစ်တာပဲလား...။
သို့ပေမယ့်..သူကိုယ်တိုင်လည်း ပန်ကိတ်ရောင်းချင်သေးတော့ ဒါမျိုးမလုပ်ချင်ပါဘူး..။
"ကျုပ် ဒီနေ့တော့ သီချင်းဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး..။နောက်ရက် အနည်းငယ် ဆိုရင်..သီချင်းထွက်လာလိမ့်မယ်..။ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ စိတ်ကြိုက်နားထောင်လို့ ရပြီ..."
လင်းဖန် ပြောလိုက်တာပါ..။
"တကယ်လား..."
တစ်ချ်ို့လူတွေက မယုံကြည်ချင်ကြပေ...။
လင်းဖန် ပြန်ပြောလိုက်တယ်..။
"ကျုပ်ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့ကို ညာရမှာလဲ..."
သိသာစွာပဲ..မြို့သားတွေ ဒါကိုကြားတဲ့ အချိန်မှာ..စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကြတယ်..။သူတိူ့ သူဌေးလေးရဲ့..သီချင်းကြောင့်.. အတော် ခံစားခဲ့ကြရပြီး..ထပ်ခါတလဲလဲတောငိ နားထောင်ချင်နေခဲ့ကြပါတယ်..။
သူ့ သီချင်းကို နားထောင်ပြီးနောက်မှာ..တစ်ခြားသီချင်းတွေတောင် သိပ်ပြီး မတိုးတော့ပါဘူး..။
လင်းဖန်..သူ့အလုပ်ပြီးသွားတဲ့ အချိန်ကြမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့တယ်.။
"ခင်ဗျားတို့ ဆိုင်ကို ကြည့်ထားလိုက်ဦး..ကျုပ်အပြင်ကို ခနသွားလိုက်ဦးမယ်.."
လင်းဖန် ပြောလိုက်တယ်..။ယင်းနောက်..သူ ကားပေါ် တက်ပြီး ဝမ်မင်ယန် ဆီကို ထွက်ခွာလိုက်ပါတယ်..။
သူ အလျင်အမြန်ပဲ..အသံသွင်းပြီး ထုတ်ဝေချင်နေခဲ့ပါပြီ..။ဒါမှလည်း သူ ဒီ ဒုက္ခက ကင်းလွတ်မှာ အသေအချာပါပဲ..။
စွယ်စုံကျမ်းရဲ့ အားဖြည့်မူက..အစွမ်းထက် တယ် ဆိုတာကို သိပေမယ့်လည်း ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ..။
သီချင်းတစ်ပုဒ်နဲ့တင်..သက်ရောက်မူ အကြီးကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်..။
အရှေ့ဘက် ဟန် အုပ်စု..။
"ဟဲလို မာစတာလင်း..."
ဧည့်ကြိုဟာ..လင်းဖန်ကို မြင်ပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တယ်..။
လင်းဖန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်..။
"ဒါရိုက်တာ ဝမ်..ဒီမှာ ရှိလား..."
"ဟုတ်ကဲ့ ရှ်ိပါတယ်ရှင့်..."
ဧည့်ကြိုဟာ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်..။
လင်းဖန် ခေါင်းညိမ့်လိုက်ပြီး..
"အိုကေ..လုပ်စရာ ရှိတာ ဆက်လုပ်ပါ..။ကျွန်တော် တက်သွားလိုက်မယ်..."
ဧည့်ကြိုအနေ နဲ့ကတော့ မာစတာလင်းကို ကျိန်းသေ မှတ်မိပါတယ်..။ဒါက သူမတို့ သူဌေးရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ..။ဒါကြောင့်..သူလာပြီ ဆိုရင် ဘာအတားအဆီးမှ မရှိပါဘူး.။
အထူးသဖြင့် မနေ့က မာစတာလင်း သီချင်းဆိုတာကို လူတွေ အများကြီး ကြားခဲ့ကြပါတယ်..။
သူမ ကိုယ်တိုင်တောင် မာစတာလင်းရဲ့..မိန်းကလေး ပရိတ်သတ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ...။
ဝမ်မင်ယန် သဘောကျစွာ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်တယ်..။
"မင်းက ဘယ်သူ့ကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာလဲ..။ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ..။မင်းက လွဲပြီး ဘယ်သူမှ ဒါမျိုး လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..။ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းရဲ့ သီချင်းက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ..။မင်းက ငါ့လူပဲ..ဟားဟား..."
"အိုကေ အိုကေ..တော်လိုက်တယ်..။အကုန် လူစုံပြီလား..."
လင်းဖန် မေးလိုက်တယပါ..။သူ့ရဲ့အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က နှုတ်ဆက်အနမ်း သီချင်းကို အကောင်းဆုံး သံစဥ်နဲ့ အသံသွင်းပြီး အင်တာနက်ပေါ်တင်ဖို့ပါပဲ..။
ဝမ်မင်ယန် ပြောလိုက်တယ်..။
"ကိစ္စတွေကို ငါကိုယ်တွယ်လို့ရှ်ိရင် ဘယ်တော့မှ စိတ်မပူနဲ့..။ဒီမှာ ရှိနေကြတဲ့လူတွေက..ဝါရင့်တွေချည်းပဲ..။လာ..ရုံးခန်းထဲကို သွားရအောင်..."
ရုံးခန်းထဲတွင်..
ဝန်ထမ်းတွေဟာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြတယ်..။လင်းဖန် အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ..ဝန်ထမ်းတွေက သူ့ကို မတူညီတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်...။သူတို့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ လေးစားမူတွေ အပြည့်ပါပဲ..။
"ဆရာလင်း..."
"ဟဲလို..ဆရာလင်း..."
…
လငိးဖန်..က ငယ်ရွယ်ပေမယ့်လည်း..သူ့ရဲ့ အရည်အချငိးတွေက..ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပေ..။ဒါက တကယ်ကို လေးစားစရာပါ..။
"အားလုံးပဲ..အနှောက်မယှက်ဖြစ်သွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်..။ကျုပ် သီချင်း သံစဥ် အတွတ် နုတ်တွေကို ရေးပေးမယ် ခင်ဗျားတို့က အဲ့အတိုင်း သံစဥ် ဖန်းတီးပေးကြပါ.."
လငိးဖန် ပြောလိုက်တယ်..။ယင်းနောက် သူ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူပြီး နှုတ်ဆက်အနမ်း သီချင်းအတွက် သံစဥ် နုတ်တွေကို ချရေးလိုက်ပါတယ်..။
လူတိုင်းဟာ..လင်းဖန်ကို ကြောင်အစွာ ကြည့်နေခဲ့ကြပါတယ်..။
"ပြီးပြီ..."
လငိးဖန် အကုန်ချရေးပြီးနောက်မှာ ပြောလိုက်တယ်..။
ဝမ်မင်ယန် ဆွံ့အစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်..။
"ဒါပဲလား..."
လင်းဖန် ပြန်ပြောလိုက်တယ်..။
"ခင်ဗျားက ဘာထပ်လိုချင်သေးလို့လဲ.."
ဝမ်မင်ယန် ကြောင်အစွာပြောလိုက်တယ်..။
"တကယ်လို့..ဒီသံစဥ်ကို ထည့်လိုက်ရင် ဒီသီချင်းက ပိုပြီးကောငိးလာနိုင်တာ သေချာတယ်မလား..."
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဟာ ပြောလိုက်တယ်..။
"တကယ်တော့ ဒီသီချင်းက တကယ်ကောင်းတယ်..။ဒါပေမဲ့..မာစတာလင်း မဟုတ်ရင်..ဒီသီချင်းကို ဘယ်သူမှ..ဒီအဆင့်ကို ရောက်အောင် ဆိိုနိုင်လိမ့်မယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး..။ပြီးတော့ တစ်ခြားအဆိုတော် တွေလည်း ဒီသီချင်းကို ကာဗာ ပြန်ဆိုရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး..။အဆိုတော် တွေ အများကြီးရှိတယ် ဆိုရင်တောင် သူတို့ထိရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."
ဝန်ထမ်းတွေကတော့...ဒီလို သီချင်းမျ်ိုးကို မြင်တွေ့ခွင့်ရတာကတင် ကံကောင်းနေပြီလို့ မှတ်ယူနေခဲ့ကြပါတယ်..။
တစ်ခြားအဆိုတော်ကတော့ သူတို့ ဒီသီချင်းကို ဆိုချင်တယ် ဆိုရင်တောင်..ဆိုရဲကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး..။ဒါက ကိုယ့်အရှက်ကို ခွဲသလိုပဲ ဖြစ်နေတော့မှာပါ..။
မူရင်းက အရမ်းကောင်းနေကြတဲ့ အချိန်မှာ..သူတို့ ကိုယ့်အရှက်ကို ခွဲမှာ မဟုတ်ပေ..။
လင်းဖန် ပြောလိုက်တယ်..။
"ကောငိးပြီလေ.. အတူတူ အလုပ်လုပ် လိုက်ကြရအောင်..."
"ဟင်..."
ဝန်ထမ်းတွေဟာ ကြောင်အသွားခဲ့တယ်..။
"မာစတာလင်းက..တည်းဖြတ်တာလည်း လုပ်တတ်တာပဲလား.."
လင်းဖန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်..။
"ဒါပေါ့..ကျုပ်ဒါတောင် မလုပ်တတ်ရင် သီချင်းဘယ်လိုဆိုတော့မလဲ.."
ဝန်ထမ်းတွေဟာ ဘာမှ ပြန်မပြောပေမယ့် သံသယတော့ ရှိနေခဲ့ကြပါတယ်..။
သို့ပေမယ့် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ..သူတို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ယုံကြည်လာခဲ့ကြတယ်..။
သူက ကျွမ်းကျင်သူတွေ ထက်တောင် ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်နေခဲ့တာပါ..။
ဝမ်မင်ယန် ဂုဏ်ယူနေခဲ့တယ်..။ဒါက သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုပါပဲ..။
ဒီကောင် ဘယ်အရာကို မလုပ်တတ်တာလဲ ဆိုတာြို သူသိတောင် မသိတော့ပေ..။
တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်..။
ပြင်ဆင်မူတွေ အကုန်ပြီးသွားခဲ့တယ်....
ဝန်ထမ်းတွေဟာ လင်းဖန် ကို ဆွံ့အစွာ ကြည့်နေခဲ့ကြပါတယ်..။တကယ်လို့ သူတို့သာ ဆိုရင် နာရီ အနည်းင
ယ် ကြာမှာ ဖြစ်ပေမယ့် မာစတာလင်းကတော့ အချိန်အနည်းငယ်နဲ့ အလုပ်လုပ်သွားခဲ့တာပါ..။
အထူးသဖြင့်..ကျွမ်းကျင်သူတွေက ကောင်းပြီလို့ ပြောနေပေမယ့် မာစတာလင်းက မကျေနပ်သေးတာပါပဲ..။သူက ထပ်ပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်..။သူတို့အတွက်ကတော့..သံစဥ် အတွဲအဖက်က အတော်ကို ကောင်းနေခဲ့ပါပြီ..။
မာစတာလင်း ရဲ့ သတ််မှတ်ချက် နှုန်းထားတွေက အတော်ကို မြင့်မားတာပါ..။