နတ်ဘုရားက စောင့်ကြည့်နေတယ်

ပင်လယ်ထဲတွင် လေနှင့်လှိုင်းများ တဟုန်းဟုန်း ရိုက်ခတ်နေ၏။ သွေးပင်လယ် မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ရှေးနတ်ဘုရားများ၏ တီးတိုးသံများကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ပြောတာကို နားထောင်​နေရတာ သိပ်အဆင်မပြေချေ။ ချန်ရှီနဲ့ ကြိုးကြာကလေးလေးက ပထမဦးဆုံး အရှုံးပေးသွားခဲ့ပြီး ချောက်ကမ်းပါးစွန်းသို့ လဲကျကာ အော့အန်ပစ်ခဲ့သည်။

ထိုအသံသည် အလွန်ထူးဆန်းသောကြောင့် သူတို့သွေးများကို ဆူပွက်လာ​စေကာ သူတို့ရဲ့ အရေးကြီးသော စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိ​စေတော့ဘဲ အတွင်းအင်္ဂါများ ဇောက်ထိုးလုပ်ပစ်သလိုပင်။

ချန်ရှီလည်း သူ့ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးများကို စုစည်းကာ တွန်းလှန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းကို မခုခံနိုင်ဘဲ ချောက်ကမ်းပါးစွန်းတွင်သာ ဆက်လက်၍ အန်ဖတ် ထုတ်​နေခဲ့ရသည်။

ဘိုးဘေးမိခင်က ဟစ်အော်လိုက်သည်။ အသံက အကျယ်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း အဝေးမှပင် ကြားနေရသည်။ လှိုင်းလုံးကြီးများသည် မည်းမှောင်သော ပင်လယ်အောက်တွင် လူးလိမ့်နေပြီးနောက်တွင် ကြီးမားသော ဘီလူးရုပ်အလောင်းများက ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။

အသံသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာကာ ရုတ်တရက် ဘိုးဘေးမိခင်က သူမ၏ အင်္ကျီလက်စများကို ဘယ်ညာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ပင်လယ်ရေ မျက်နှာပြင်သည် ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး ရေများက နှစ်ဖက်စလုံးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားပြီး ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကို ချက်ချင်း ပေါ်လွင်လာစေသည်။

သူမရဲ့ တန်ခိုးတော်က အကန့်အသတ်မရှိပေ။ အနောက်နွားရှင်းကျိုးမှာ လူ့ဇာတိခံယူခဲ့သော်ငြား သူမသည် မယုံနိုင်လောက်သော စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ လှိုင်းတံပိုးများဖြင့် ပင်လယ်ကို ခွဲခွာကာ မိုင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားပြီး တစ်မိုင်ခန့် ကျယ်သော ပင်လယ်ရေလမ်းကြောင်းကို ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ပင်လယ်ရဲ့ နက်နဲရာမှာတော့ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေထက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထွက်လာ၏။ ပင်လယ်ရဲ့ အနက်ပိုင်းထဲမှာ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင် ပုန်းနေခဲ့သည်။

လမ်းက မိုင်အနည်းငယ်သာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ဧရာမ ဘီလူးကြီး၏ ထောင့်တစ်ခုသာ ထင်ရှားသည်။ ပင်လယ်ထဲမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ဘယ်လောက်ကြီး ဝှက်ထားတယ်ဆိုတာ သိဖို့ နည်းလမ်းပင် မရှိချေ။

၎င်းခန္ဓာကိုယ်ကို အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မှောင်မိုက်သော ပင်လယ်ထဲတွင် မီးစုန်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေဟန်ရှိသော အကြေးခွံများသည် တစ္ဆေမီးလုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤသတ္တဝါ၏ အသွင်အပြင်တစ်ခုလုံးကို ဘယိသူမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။

ဘိုးဘေးမိခင်က ပျံတက်သွားပြီး ပင်လယ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော ကွဲအက်သံနှင့်အတူ ပင်လယ်ရေသည် ရုတ်တရက် ပိတ်သွားကာ ပင်လယ်ထဲက ထူးဆန်းသော အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီနဲ့ ကြိုးကြာကလေးငယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသော်လည်း သူတို့ခမျာ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ ပင်လယ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လှိုင်းလုံးကြီးများကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ ပင်လယ်ထဲရှိ ဧရာမ ဘီလူးကြီး သေပြီလား၊ အသက်ရှင်နေသလားဟု တွေးရင်း သူ အံ့ဩမိသည်။ ဧရာမ အရာကြီးက ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဆုတ်သွားဖွယ်ရှိသည်။

"နယ်ခြားစောင့်တပ်တွေက ဒီအရာတွေ တက်လာကြမှာကို သတိထားနေကြတာလား...ဟူး... အံ့သြစရာပဲ"

ချန်ရှီ တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း နယ်ခြားစောင့်တပ်များ စောင့်ကြပ်နေသော ပင်လယ်ဘီလူးများက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အကောင်တွေ မဟုတ်ကြောင်းလည်း သူ သိပါသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ပင်လယ်ပြင်မှ ဧရာမသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် တိုက်ခိုက်လာခြင်းကြောင့်ပင်။ ၎င်းတို့သည် ဘိုးဘေးမိခင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း နှင့် တာအိုဘာသာ ပြန်လည်တည်ဆောက်မယ့် အရိပ်အငွေ့ကို သတိပြုမိခြင်းကြောင့် ဖြစ်​ပေသည်။

ယခု ဘိုးဘေးမိခင် ပြန်လည် ရှင်သန်လာသောအခါ တာအိုကျင့်စဥ်တွေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်တော့မှာက မလွဲမသွေပဲ ဖြစ်သည်။ ဘီလူးကြီးက သေတဲ့အထိ မတိုက်ခိုက်ချင်သလို အနိုင်မယူနိုင်သောကြောင့် ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

ကြိုးကြာငှက်ကလေးသည် နတ်ဘုရားမ ဘိုးဘေးမိခင်ကို ကြည့်သော်လည်း သူ့ကို မှတ်မိရန် သူမထံ ချဉ်းကပ်ဝံ့ခြင်း မရှိပေ။

ယွိထျန်းချန်က ပို၍ပင် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ ယခင်က တောင်နီမယ်မယ်သည် ချန်ရှီထက်ပင် ငယ်ရွယ်သေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အမြဲလိုလို ပြေးလွှား ခုန်ပေါက်နေသေးသည်။ ယခုမူကား သူမသည် မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်သောကြောင့် သူမ မထံ ချဉ်းကပ်ဝံ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အဘွားရဲ့ အသံထွက်လာပြီး သူမသည် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြောလာသည်။

"မယ်မယ်.... ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီ ဒီမှာ အကြာကြီး နေမနေသင့်ပါဘူး ပြင်ပကမ္ဘာက တိုက်ခိုက်မှုက မကြာခင် ဒီကို ရောက်လာတော့မှာ"

ချန်ရှီ အသံကြားရာကို ကြည့်လိုက်တော့ အဖွားရှားက ဝါးခြင်းတောင်းကို ကိုင်လျက် သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးဖြင့် အမြန်လျှောက်သွားနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ရှီ: "အဘွားရှားက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ?"

အဘွားရှားက ဘိုးဘေးမိခင် အနားသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွား၏။

"ဘိုးဘေးမိခင် မယ်မယ့်ရဲ့ အထောက်အထားက အဆင်မပြေဘူး... အငွေ့အသက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပါ ကျွန်မမှာ မယ့်မယ့်ကို သေသေချာချာ နေရာချပြီး မထိခိုက်အောင် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိပါတယ်... ချန်ယန်တောင်က တောင်တန်းအရှင်ကိုလည်း အနားမှာ သေသေချာချာ နေရာချပေးထားပါတယ် မယ်မယ် စိတ်ချထားနိုင်ပါတယ်"

ဘိုးဘေးမိခင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏အဝတ်အစားများ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားလေသည်။ မကြာမီတွင် တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ အသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမခန္ဓာကိုယ်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါလိုပင် ကျုံ့သွားသော်လည်း၊ သူမသည် တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဘုန်းအာနုဘော်မှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ယွိထျန်းချန်နဲ့ ကြိုးကြာကလေးငယ်အား အနားမကပ်ရဲစေချေ။

အဘွားရှားက လူတိုင်းကို ကြည့်ပြီး အော်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ မထွက်သွား​သေးတာလဲ.. မယ်မယ့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အာကာသထဲက နတ်ဘုရားရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး.. အာကာသထဲက တိုက်ခိုက်မှုက မကြာခင် ဒီကို ရောက်လာတော့မှာ... မင်းတို့ မထွက်သွားရင် အလောင်းပါ ပြာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

အားလုံးက အံ့သြပြီး ချောက်ကမ်းပါးထိပ်ကို ပြေးတက်ကြတော့သည်။

ချောက်ကမ်းပါးထိပ်မှာ လီထျန်းချင်ဟာ ​​သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းပြီး အော့အန်​နေခဲ့ပါ၏။ ပင်လယ်ထဲက နတ်ဆိုးအသံက သူ့ကိုလည်း ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ဟေးကော်နဲ့ သစ်သားလှည်းသည် သူ့ဘေးတွင် ကပ်နေသောလည်း ထိုအသံကြောင့် ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းသည် လီထျန်းချင်အား ခွေးနှင့် လှည်းက သူ့ထက်သာ၍ အစွမ်းထက်သည်လားဟု ခဏတာ သံသယဖြစ်စေခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက ပင်လယ်ထဲရှိ နတ်ဆိုးအသံကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည် ရှိနေပါ့မလဲ။

ချန်ရှီ : "ထျန်းချင် ဒီနေရာက ပျက်တော့မယ်... သွားကြရအောင်!"

လီထျန်းချင်လည်း ရုန်းကန်ပြီး လှည်းပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဟေးကော်က သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး သစ်သားလှည်းသည် တောင်များနှင့် သစ်တောများကို ဖြတ်ကျော်ကာ လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ယွိထျန်းချန်၊ ခန်းမသခင်ရွှဲနဲ့ အခြားသူများ သည် ၎င်းတို့၏ နတ်ဝိညာဉ်များကို ထုတ်၍ တခြားတောင်ကုန်းများသို့ ပျံသန်းကာ ထိုနေရာမှ အဆောင်ဆွဲဆရာများနဲ့ ကျင့်ကြံသူများကို အမြန် ထွက်သွားဖို့ ​အော်ပြော​နေခဲ့သည်။ ကြိုးကြာငှက်ကလေးသည်လည်း အတောင်ပံခတ်ကာ အခြားသူများကို အသိပေးရန် အဝေးသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

အစောင့်အကြပ်တွေက ဒဏ်ရာရသူတွေကို စုပြီး တောင်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်းဆင်းကာ ကုံကျိုးမြို့ဆီ ပျံပြေးသွားသည်။

ယွိထျန်းချန်တို့သည် သံချပ်ကာမြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို လိုအပ်သူတိုင်းကို ပစ်ပေးကာ အမြန်ပြေးခိုင်းသည်။ အဆောင်ဆွဲဆရာတွေကတော့ အမျိုးမျိုးသော မှော်အတတ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

သိုးကြီးတစ်ကောင်သည် အဝေးက ပြေးလာကာ လူတိုင်းကို ပွေ့ချီကာ သူ့ကျောပေါ် ကောက်တင်သွားသည်။

လူတိုင်း ခုနစ်မိုင် ရှစ်မိုင်လောက်အထိ အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့ကြစဥ် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ကြီးက အလွန်အမင်း တောက်ပလာခဲ့၏။

ချန်ရှီ မျှော်ကြည့်ခါနီးမှာ အဘွားရှားက ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"မကြည့်နဲ့... မင်း မျက်စိကန်းသွားလိမ့်မယ် အာကာသထဲက နတ်ဘုရားက သူ့မျက်လုံးတွေကို အာရုံစိုက်နေပြီ!"

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ နတ်ဘုရားက သူ့​မျက်လုံးများကို အခုလိုလည်း အာရုံစိုက်နိုင်သေးတာလား။

ဒါက ရက်ပေါင်းတစ်ရာတိုင် နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းလာသောအခါတွင် နတ်ဘုရားက နတ်ဆိုးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အသုံးပြုတတ်တဲ့ နည်းလမ်းဆိုတာ ထင်ရှားပါသည်။

လူတိုင်းသည် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ပြေးကြသည်။ ယခင် မြန်သည်ထက် ပိုမြန်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရောင်ခြည်သည် ရုတ်တရက် ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ကုံကျိုး ပြည်နယ်ရဲ့ ကောင်းကင်ယံကတော့ ခဏတာမျှ မှိတ်သွားခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည်က လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုပုံလာသည်။

ရုတ်တရက် သူတို့နောက်ကနေ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းက ဘိုးဘေးမိခင်ဘုံကျောင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားရဲ့ မျက်လုံးတွေကြောင့် တုန်ခါသွားတဲ့ အသံပါပဲ။

"ပြေး!"

အဘွားရှားက အော်လာသည်။

"ဆယ်မိုင်အချင်းဝက်ကနေ ပြေးပြီးရင် ဘေးကင်းသွားလိမ့်မယ်!"

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးသားသည် ဆယ်မိုင်ခန့် အကွာအဝေးအတွင်း စက်ကွင်းပြင်လည်း ရှိသည်ဟု ထင်ကာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဘိုးဘေးမိခင် ဘုံကျောင်းရဲ့ နောက်ဆုံးကျဆုံးခြင်းဟာ အာကာသထဲက နတ်ဘုရားရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းနဲ့လည်း ဆက်စပ်နေတာလား။

ဒါကို သူတွေးနေတုန်း မခံမရပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ထိမှန်ပြီး ခေါက်လှဲပစ်ခဲ့သည်။ သစ်သားတွန်းလှည်းနှင့် အိုးမည်းကြီးမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မှောက်သွားကာ သူ့ဘေးမှ လေထဲတွင် ဆက်၍ လူးလိမ့်နေသည်။

လီထျန်းချင်လည်း လှည်းပေါ်မှ လှဲချကာ လေထဲတွင် လူးလိမ့်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခြင်းမရှိသေးပေ။ ယွိထျန်းချန်၊ အဘွားမင်ကျန်းနှင့် အခြားသူများလည်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ လေထဲသို့ ပစ်ချခံခဲ့ရသည်။

အဘွားရှားသည် ဝါးခြင်းတောင်းကို မြှောက်ကာ ဖမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရုတ်တရက် ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ လေထဲ၌ လွင့်သွားလေသည်။

"နတ်ဝိညာဥ်တွေ မထုတ်နဲ့!... ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်... မယ်မယ်လည်း မလှုပ်ရှားပါနဲ့!"

ဘိုးဘေးမိခင်လည်း ခုခံတော့မယ့် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် ချင်းယန်ရဲ့ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ၎င်းတို့နောက်တွင် ပိတ်ဆို့သွားပြီး သက်ရောက်မှုကို ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။

စူးစူးရှရှ အသံနှင့်အတူ မီးလှိုင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် သိုးစိမ်းပေါ်ရှိ သိုးမွေးအားလုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားကာ လေထဲတွင် သိုးမွှေးရနံ့များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

အမြီးကိုးချောင်းရှိသော မြေခွေးတစ်ကောင်သည်လည်း ဘေးမှ ပြေးထွကိလာကာ ၎င်း၏အမြီးကိုးချောင်းကို လှုပ်ယမ်း၍ တွန်းအားကို အခြားနေရာများသို့ ဖယ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

"ဟူး--"

၎င်း၏ အမြီးကိုးခုစလုံး မီးစွဲလောင်သွားခဲ့သည်။ ဟူရှောင်လျောင်မှာ သူ့အမြီးတွေ မီးလောင်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့စိတ်ဝိဥာဉ်ကို အသက်သွင်းချင်ပေမယ့် အဖွားရှားရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို တွေးပြီး ထိန်းထားရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် အလင်းပြလာသည်နှင့် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မီးလှိုင်းများနှင့် ရိုက်ခတ်မှုတို့ကလည်း တဖြည်းဖြည်း အားပျော့လာခဲ့သည်။

နေက ပြန်လင်းလာပြီး အရာအားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားလေ၏။

ချန်ရှီနှင့် အခြားသူများ မြေပြင်ပေါ်မှ သံသယစိတ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်ကာ အံ့သြသွားသော်လည်း ကမ်းရိုးတန်းရှိ ဟန်ကုံးတောင်၏ ကမ်းရိုးတန်း အကိုင်းအခက် တစ်လျှောက်ရှိ တောင်များသည် အသီးအရွက်များ လုံးဝ ကင်းစင်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တောင်ထိပ်များသည် နီရဲကာ လောင်ကျွမ်းသွားကာ တောင်များမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မီး​တောက်များ အညီအမျှ ပျံ့နှံ့သွားကာ တောင်ထိပ်များသည် အလွန်ချောမွတ်ပြီး လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေး ဖြစ်ကုန်၏။

ကမ္ဘာမြေကြီးသည် အလွန်ချောမွေ့သော မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင်။ ရုတ်​တရက်​ဆိုသလို တိုးတိုးတိတ်​တိတ်​ အသံတစ်​သံ ကြားလိုက်​ရသည်​။ အသံက အေးစက်နေလျက်။ မှန်တောင်တန်းများမှလည်း အလားတူအသံများကို ကြားနေရသည်။ နှစ်တစ်ထောင် သို့မဟုတ် ရာနှင့်ချီသော ဖန်ခွက်သည် ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် သဲနှင့် ကျောက်စရစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အတိုင်းပင်။

ဒီအချိန်မှာ သစ်ပင်တွေ၊ ပန်းတွေ၊ အပင်တွေ ထပ်ပြီး ကြီးထွားနေသင့်တာပင်။ ဒါကိုမြင်တော့ အဘွားရှားက သက်ပြင်းချလေသည်။

"အရှင်မ အခု လုံခြုံနေပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်နားစွင့်တဲ့ ခိုးနားထောင်သူတွေကို သတိထားဖို့ လိုနေသေးတယ်...ကျေးဇူးပြုပြီး စကားပြောဖို့ အချိန်ဖယ်ပေးလို့ရမလား"

ဘိုးဘေးမိခင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မသိသေးသောအကြောင်းအရာကို ပြောပြီး ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့က ခဏခဏ ခေါင်းလှည့်ပြီး ချန်ရှီကိုလည်း စိုက်ကြည့်နေသေး၏။

ချန်ရှီလည်း အဝေးမှကြည့်ကာ သံသယစိတ်ဖြင့် ရေရွတ်နေသည်။

"အဘွားက ပြင်ဆင်ပြီးမှ ရောက်လာသလိုပဲ... ဦးလေးချင်းယန်နဲ့ ဦးလေးဟူတို့ကလည်း နတ်ဘုရားမ ထွက်လာမှ ရောက်လာကြတာ... ဘိုးဘေးမိခင် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာမှာကို သူတို့သိပုံရတယ်"

ချန်ယန်တောင်သခင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးသည့်နောက်တွင် ၎င်းတို့သည် ဘုံကျောင်းဆောက်သူ သုံးဦးဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ​ပြန်တွေးလိုက်မိသည်။

အဘွားရှား နဲ့ တခြားနှစ်ယောက်က သူ့ကို မပြောဘဲ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုခုမှာ ပါခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါ့လား။

ခဏအကြာတွင် ဘိုးဘေးမိခင်နဲ့ အဘွားရှားတို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

အဘွားရှား: "အားလုံးစီစဉ်ပြီးသွားပြီ... ခန်းမသခင်ယွိက ကုံကျိုးမြို့အတွက် ဘိုးဘေးမိခင်ဘုံကျောင်း ဆောက်မယ် ဘုံကျောင်းနာမည်ကို မရေးပါနဲ့ တောင်နီမယ်မယ်လို့ပဲ ကိုးကွယ်ပါ... ဘိုးဘေးမိခင်က အရင်အတိုင်းပဲ ကုံကျိုးမှာပဲ ဆက်လက် နေထိုင်သွားမှာပါ... အားလုံးပဲ..."

အဘွားမင်ကျန်း၊ ခန်းမသခင်ရွှဲနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ။

"ဘိုးဘေးမိခင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ မင်းတို့ရဲ့ အမှတ်ရစရာတွေ ရှိနေတုန်းပဲ... ခန်းမသခင်ယွိက ဒါကို ပိုရင်းနှီးတယ် ဒါကြောင့် မင်းလုပ်သင့်တယ်... လူကြီးမင်းတို့ ငါ မင်းတို့​ကို မယုံတာ မဟုတ်ဘူး ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေက သခင်တွေကို လာရှာမှာ သေချာတယ်... သူတို့မှာ အားလုံးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ရှာဖွေဖို့ စွမ်းအားနဲ့ အရည်အချင်းတွေ အများကြီးရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အာမ မခံနိုင်ဘူး"

သူမက "ကျွန်မက အသက်ကြီးပြီး စိတ်ပျော့တယ် လူတွေကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ သတ်ရတာကို မခံနိုင်ဘူး အဲဒါကြောင့် အားလုံး ကိုယ့်ဘာသာ စီစဥ်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်"

ခန်းမသခင်ရွှဲနဲ့ အခြားသူများမှာ မူလက ဆန့်ကျင်လိုသော်လည်း သူတို့ပြောတာကို ကြားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ယွိထျန်းချန်အား ၎င်းတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖျက်စီးပစ်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

သိုးစိမ်းသည်လည်း ၎င်း၏သိုးမွှေးများ လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ ၎င်းကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ၎င်းသည် သိုးသားတုတ်ထိုးလို အနံ့အသက်မျိုး ရနေ၏။

အမြီးကိုးချောင်းရှိ မြေခွေးသည် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် အမွှေးအမျှင်များ ပြောင်သွားတာကြောင့် မုတ်ဆိတ်ပြောင် အကြီးအကဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ယခင်ကလောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားခြင်း မရှိတော့ပေ။

ချန်ရှီသည် လီထျန်းချင်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် ဆေးနည်းနည်း သွားတောင်းပြီးနောက် ချင်းယန်ဆီ လျှောက်လာပြီး သူ့အနာတွေကို ဆေးလိမ်းကူလိုက်သည်။

"ဦးလေးချင်းယန်... ခင်ဗျားနဲ့ အဘွားက သုံးမဟုတ်လေးမဟုတ် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုမှာ ပါဝင်​​​နေ​ကြတာ​​လား"

ချင်းယတ်ရဲ့ အရေပြားသည် နာကျင်မှုနှင့်အတူ တုန်လှုပ်သွား၏။ သူက ချန်ရှီကို စိုက်ကြည့်ကာ။

"သုံးမဟုတ်လေးမဟုတ် အဖွဲ့အစည်းက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ.... ငါတို့က စန့်ရန်ကို အထူးစိတ်ဝင်စားတဲ့ လူတစ်စုပဲကွ... ငါတို့ကို ဖွဲ့စည်းဖို့ မင်းအဖိုးက စခဲ့တာ..."

ချန်ရှီ အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး "ဘာကိုစိတ်ဝင်စားတဲ့ အဖွဲ့လဲ?"

"ပြန်လည်ရှင်သန်လာတဲ့ ဟွာရှနတ်ဘုရား တချို့ကို ရှာဖွေပြီး ကာကွယ်ဖို့"

"နာမည်ရှိလား"

"ရှိတာပေါ့"

"နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

"ကောင်းကင်နန်းတော်..."

ချန်ရှီ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ချလိုက်သည်။

စန့်ရန်တွေရဲ့ စုဝေးမှုအောက်မှာ ကောင်းကင်နန်းတော်လို့ ခေါ်တဲ့ စိတ်ဝင်စားတဲ့ အဖွဲ့တစ်ခု ရှိနေတာလား။ အဘိုးနဲ့ အဘွားရှားက တကယ့်ကို ရဲရင့်ကြတာပဲ။ ခေါင်းဖြတ်ခံရမှာကို မကြောက်​ကြဘူး။

"စကားမစပ်... မင်းအဖိုး ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် မင်းက ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ ဦးခေါင်း ဖြစ်လာတယ်"

ချင်းယန်က ဆက်ပြောသည်။

ချန်ရှီက ညည်းလိုက်၏။

သူလည်း ခေါင်းဖြတ်ခံရ​တော့မှာလား။

"အင်း... ငါ နယ်ချဲ့ စာမေးပွဲ မအောင်မှတော့ ငါလည်း ပုန်ကန်လိုက်​ရုံပေါ့!"

သစ္စာဖောက်ကြီးချန်က သူ့ဘာသာသူ တွေးနေမိသည်။

အားလုံးက ကုံကျိုးမြို့ကို ပြန်သွားပြီးနောက် လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။ ချန်ရှီသည် ဘိုးဘေးမိခင်၊ ယွိထျန်းချန်တို့နဲ့အတူ တောင်နီခန်းမကို လိုက်သွားခဲ့သည်။ ယွိထျန်းချန်က ချက်ချင်းပင် ဘုံကျောင်း ဆောက်လုပ်ရန် အလုပ်ရှုပ်သွားရာ ချန်ရှီလည်း တောင်နီခန်းမကို စောင့်ကြပ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သူတို့မြို့ထဲကို ဝင်ပြီးကတည်းက မြို့ထဲမှာ ကောင်ကင်နားစွင့်သူတွေရဲ့ ခိုးနားထောင်မှုတွေ အတော် များပြားခဲ့သည်။ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ထိုင်တာ၊ သစ်ပင်တွေပေါ်မှာ ဇောက်ထိုးထိုင်ကာ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို နားရွက်ကြီးတွေ စိုက်ထူပြီး နားထောင်နေခဲ့ကြပါသည်။

"ငါနဲ့ စျေးဝယ်ထွက်ပေး... နင်ငါ့ကို သုံးရက်လောက် အကြွေးတင်ထားသေးတယ်မလား"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သူမကို ဈေးဝယ်ထွက်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် တောင်နီမယ်မယ်ကို သုံးရက်ကြာ ကစားပေးမယ်လို့ ကတိပြုခဲ့သော်လည်း တောင်နီမယ်မယ်နဲ့ ဘိုးဘေးမိခင် ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကိုတော့ သူ သေချာမသိခဲ့ပေ။

ဘိုးဘေးမိခင်သည် ကုံကျိုးမြို့တစ်ဝိုက်တွင် လှည့်လည်ကာ အစားအသောက်နှင့် အရုပ်များဝယ်ယူကာ အထည်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ပြီး "သူမအတွက်" လုပ်ထားသည့် အဝတ်အစား အသစ်များကို ကောက်ယူရန် သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင် တောင်နီမယ်မယ်နဲ့ မတူဘဲ အနည်းငယ်ပို၍ လေးနက်လာသည်။

ချန်ရှီ ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သတ္တိကို စုစည်းကာ မေးကြည့်လိုက်သည်။

"မယ်မယ်... ခင်ဗျားနဲ့ တောင်နီမယ်မယ်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲ"

"ငါပဲ....ငါ ငယ်ငယ်က ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ စားချင်တယ်၊ ပျော်စရာတွေ ကစားချင်တယ်၊ အဝတ်အစား အသစ်တွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာ အသစ်တွေလည်း ကြိုက်တယ်... ဒါကို လိုချင်တယ်!"

ချန်ရှီ ချက်ချင်း သွားဝယ်ပေးသည်။

"ဒါပေမယ့် တောင်နီမယ်မယ်က အသားလုံးကြီးဆိုတာ သိသာပါတယ်..."

"အဲဒီနှစ်တုန်းက ငါ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရခဲ့တာ...ငါ့ရဲ့ကျန်တဲ့ဝိညာဉ်က ဘိုးဘေးမိခင်ဘုံကျောင်းမှာ ပုန်းအောင်းပြီး တောင်ကြီးကို ချိတ်ပိတ်လိုက်တယ်"

ဘိုးဘေးမိခင်က သူမ ကြိုက်တဲ့အရာကို ရှာဖွေရင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ပြောပြသည်။

"ပြီးတော့ ငါနိုးလာခဲ့တယ် ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့အရင် မှတ်ဉာဏ်တွေအားလုံး ပျောက်သွားတယ်... ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး အဲဒါကြောင့် လူတွေက ငါ့ကို တောင်နီမယ်မယ်လို့ ခေါ်ကြတယ်...ငါက တောင်နီမယ်မယ်ပဲ... ပြီးတော့ ဒါ!"

ချန်ရှီက သူမကြိုက်တဲ့ ဖီးနစ်ဆံပင်ညှပ်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် အခု ငါက ပို့ဆောင်ရေး တာဝန်ခံဆိုတော့ အရင်ကလို မိုက်မဲလို့ မရတော့ဘူး"

သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်လို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လွင်နေသော်လည်း ရင့်ကျက်သော အကြည့်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မြင့်မြတ်သော အမူအရာက လူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေခဲ့သည်။

ချန်ရှီလည်း ဒါကို တွေးပြီး ဘိုးဘေးမိခင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကစားရတာကို နှစ်သက်တဲ့ တောင်နီမယ်မယ် ရှိနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သာမန်လူတွေက တောင်းဆိုမှုတွေ အများကြီးရှိကြပြီး သူ့ကို ပင်လယ်နတ်သမီးအဖြစ် ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတာပါ။ သူမသည် သာမန်ပြည်သူတို့၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး သူမ၏ ကလေးကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကိုတော့ သူမနှလုံးသားထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

သူမ တောင်နီမယ်မယ် ဖြစ်လာမှသာလျှင် သူမ၏ ကလေးကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်မှု ပြန်ပေါ်လာသည်။

သုံးရက်တာ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားကာ ယွိထျန်းချန်လည်း ဘုံကျောင်းအသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဘိုးဘေးမိခင် ရုပ်တုအသစ်ကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူမအတွက် ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်တစ်ခုကို ထုလုပ်ထားသော်လည်း ဘုံကျောင်းတွင် သူမ၏အမည်ကို ရေးမထားခဲ့ပေ။

ဘိုးဘေးမိခင် နတ်ဘုရားမကလည်း စကားများစွာ မပြောဘဲ ဘုံကျောင်းအသစ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။

ယွိထျန်းချန်: "ဆရာလေးချန်... မင်း လာပြီး အမွှေးတိုင်ကို အရင်ပူဇော်လိုက်ပါ.."

ချန်ရှီက မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ အမွှေးတိုင်ကို မီးရှို့ပြီး ရွှေရုပ်အလောင်းကို ဦးညွှတ်ကာ မီးဖိုထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ အမွှေးနံ့သာများက ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ဆီသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ယွိထျန်းချန်သည် တောင်နီခန်းမက အဆောင်ဆွဲဆရာ၊ သင်တန်းဆရာများနှင့် နံ့သာသခင် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အမွှေးတိုင်များဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။

အဘွားရှား၊ ချင်းယန်နဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးတွန့်နေသော လူကြီးတို့သည်လည်း အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းစီ ထွန်းညှိခဲ့ကြသည်။ အဘွားရှားက ပြုံးပြီး ပြောခဲ့သေး၏။

"အရှင်မ သတင်းကောင်းကို စောင့်နေလိုက်ပါ"

ချန်ရှီ အစကတော့ သူတို့နှင့်အတူ ရှင်းရှန်သို့ ပြန်သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဘွားရှားနဲ့ အခြားနှစ်ယောက် သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် ယွိထျန်းချန်ကို လီထျန်းချင်နဲ့သာ နှုတ်ဆက်လိုက်ရသည်။

ယွိထျန်းချန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်စကားပြောပေးသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကံဆိုးပြီး စာမေးပွဲကျသွားတယ်... နောက်တစ်ကြိမ် စာမေးပွဲကျရင်တော့ အောင်မှာ သေချာတယ်... မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေက မြှုပ်နှံထားလို့ မရပါဘူး!"

နှစ်ယောက်သားက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။

ချန်ရှီ: "ခန်းမသခင်ယွိ.. ကျွန်တော်နဲ့ ထျန်းချင်လည်း အများကြီး သင်ယူပြီးပါပြီ...ခင်ဗျားလည်း နောက်စာမေးပွဲကို မလွတ်သင့်ဘူး အသက် ၄၀ ကျော်ပေမယ့် ရှက်လို့ စာမေးပွဲကို လက်မလျှော့သင့်ဘူးနော်... သွားပြီး စမ်းကြည့်စမ်းပါ... ခင်ဗျားက တည်ငြိမ်ဖို့ စောင့်နေတဲ့ မြင်းအိုကြီးဆိုပြီး သေချာပေါက် တောက်ပနေမှာ!"

ယွိထျန်းချန်လည်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ သုံးယောက် အတူတူ စာရင်းဝင်အောင် လုပ်ကြတာပေါ့!"

ချန်ရှီ နှုတ်ဆက်ပြီး ဘုံကျောင်းထဲကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အနီရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ထားတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက် ဘုံကျောင်းထဲမှာ ထိုင်နေပြီး ခြေဖဝါးကို လွှဲယမ်းကာ လက်ပြနှုတ်ဆက်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ရှီ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ထျန်းချင်... ရှင်းရှန်ကို ပြန်ရအောင်"