ချန်ရှီ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီ

မင်ကျန်းမြစ်ပေါ်က ရေသည် လှိုင်းလုံးများဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်။ အဖြူရောင် အကြေးခွံများကဲ့သို့ လှိုင်းလုံးများက ရေထဲ၌ စီးဆင်းနေပြီး အလွှာတစ်ခုလည်း ရှိ​နေသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် မင်ကျန်းမြစ်သည် နဂါးကြီးနှင့်တူလို့ လှိုင်းလုံးများကတော့ နဂါးအကြေးခွံများ ဖြစ်သည်။

အပျော်သဘော သွားလာနေသည့် လှေတစ်စင်းသည် မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် မျောပါသွား၏။ လေက ကျက်သရေရှိစွာ ရွက်လွှင့်သွား​စေပြီး လှေကို မြစ်ထဲ အမြန် ရွက်လွှင့်သွားစေခဲ့သည်။ လှေသမားက ဖရဲစေ့ကို စားရင်း ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်ကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဖရဲသီးအစေ့တွေက အရသာရှိလား"

"စမ်းကြည့်လေ!"

လှေသမားက လက်တစ်ဆုပ်စာ ယူပြီး သူ့ရှေ့မှာ ချ​ပေးလိုက်သည်။ လီထျန်းချင် ချန်ရှီရဲ့ အဝတ်အစားထောင့်ကို အလျင်စလို ဆွဲလိုက်၏။ ဒါက မရဏကမ္ဘာက လွတ်မြောက်လာသော တစ္ဆေတမန် နှစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူတို့ပေးတဲ့ ဖရဲစေ့က စားလို့ရပါ့မလား။

ချန်ရှီက ဖရဲသီးစေ့ကို ယူကာ တစ်စေ့ကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင်ငါးမျိုးလို အရသာရှိပြီး လိမ္မော်ခြောက်အခွံနဲ့ ရောမွှေထား၏။ ကြွပ်ဆတ်သော အရသာကို လိမ္မော်သီးခြောက်၏ ရနံ့နှင့် ရောစပ်ထားသောကြောင့် လည်ချောင်းကို အလွန် သက်​တောင့်သက်သာ ရှိစေသည်။ အခြားဖရဲစေ့များနှင့် မတူဘဲ အလွန်အကျွံ စားပစ်ပါက လည်ချောင်းကို ခြောက်သွေ့လာစေပါသည်။

"အရသာရှိလား?" လှေသမားက ပြုံးပြီး မေး၏။

ချန်ရှီ: "အရသာရှိလိုက်တာမှ...ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ မေ့လျော့ခြင်းမြစ်ကနေ လွတ်လာတာလဲ"

လီထျန်းချင်ရဲ့ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် လည်ချောင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

သူ ဒီအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့တာ ပြောပြရကျိုး နပ်သွားတာလား။

သူတို့သည် မင်ကျန်းမြစ်ကူးတို့ဆိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်ရှီသည် အပျော်စီးလှေကို မြင်ပြီး လှေပေါ်တက်ခိုင်းသည်။ လီထျန်းချင် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ချန်ရှီကို မဆွဲဆောင်နိုင်သဖြင့် လှေပေါ်တက်ရလေသည်။ တက်ပြီးတာနဲ့ ချန်ရှီက ဒီလိုမေးခွန်းမျိုး မေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိခဲ့။

ဆောင်းဦးစာမေးပွဲ အောင်စာရင်းကို စောင့်၍ ရှင်းရှန်မြို့သို့ ပြန်​ကြမည့် အခြားသော စာသင်သားတို့လည်း အတူတူ လှေပေါ်တက်လာကြသည်။ တူးမြောင်းအဖွဲ့အစည်းက ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ အသတ်ခံရတာ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြပြီး ခန်းမသခင်ပင် သေဆုံးသွား​ပြီ။ မင်ကျန်းမြစ်မှာ လှေအမြောက်အများမရှိသဖြင့် ဤလှေနဲ့သာ ရှင်းရှန်သို့ ပြန်နိုင်သည်။

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက ရယ်ပြီးပြောပြသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က အဲဒါကို မလုပ်နိုင်တော့လို့... တစ်စုံတစ်ယောက်က မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ ပြဿနာလာရှာလို့လေ... သူ အဲဒီကို တစ်ခေါက် နှစ်ခါလောက် သွားရုံတင်မကဘဲ နေ့တိုင်းကို ဒုက္ခလာပေးတယ်... တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုလည်း ပြန်ပေးဆွဲသွားတယ်... ငါတို့က လုပ်တဲ့သူတွေဆိုတော့ ငါတို့တာဝန်ယူရမယ် မြေအောက်ကမ္ဘာထဲမှာ နေရတာက မရဏလမ်းဆိုတော့ ငါတို့လည်း ထွက်ပြေးလာရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်လေ.."

ချန်ရှီ မျက်တောင်ခတ်ပြီး :"အဲဒီလောကထဲကို ဘယ်သူကများ ဒီလို အနှောက်အယှက် ဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့ သတ္တိရှိတာလဲ.. ပြန်ပေးဆွဲထားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကိုရော တွေ့ပြီလား"

"တွေ့ပြီ..."

လှေသမလေးသည် ဖရဲစေ့များကို ဂရုတစိုက် ခွာစားနေ၏။ သူမ၏ သွားကြားရှိ ဖရဲစေ့အသားကို စားသောက်ပြီး အခွံသာကျန်တော့သည်။ ချန်ရှီကိုကြည့်ရင်း သူမသည် အစေ့အဆံများအား ဝါးစား၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မငြိမ်းချမ်းတော့တဲ့ မရဏကမ္ဘာကြီးက အခုလည်း မငြိမ်းချမ်းတော့ဘူး... တရားမျှတမှုသခင် ပျောက်သွားပြီ... သူ့ကို ရှာတွေ့ရင်ရော ငါတို့က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ အမှားတွေကို ဘယ်သူက ပြုပြင်​ပေးနိုင်မှာလဲ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ ဒါကို ထိန်းထားရမယ်"

သူမသွားများကြားရှိ ဖရဲစေ့ခွံများကို မုန်းတီးနေသကဲ့သို့ ချန်ရှီကို ကြည့်ကာ ပြောနေပြီး ဖရဲစေ့များကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကိုက်စားနေ၏။

ချန်ရှီက သူမနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောနေသည်။

"တရားမျှတမှုသခင်က ဘယ်မှာလဲ သူ့အာဏာကို တစ်ယောက်ယောက်က သိမ်းယူဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားတာလား?"

"မပြောတတ်ဘူး"

လှေပေါ်က မိန်းကလေးလည်း စိတ်ပူစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

“လူတွေအများကြီး သူ့ကို ရှာနေကြတာ…”

လှေသမားက ချောင်းဆိုးပြလိုက်တော့ လှေသမလေးရဲ့ မျက်နှာကလည်း တင်းမာလာပြီး ဒီအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ချေ။

ချန်ရှီ ကမ်းခြေဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မင်ကျန်းမြစ်နှစ်ဘက်ခြမ်းတွင် ထူးဆန်းသော လူများစွာသည် ၎င်းတို့၏ နားရွက်ကြီးများကို ခတ်ကာ လှေပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေများအား မှတ်တမ်းတင်နေသကဲ့သို့ ပျံသန်းနေကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းကင်နားစွင့်သူ!"

ချန်ရှီ: "ဒီရက်ပိုင်းထဲ တွေ့နေရတဲ့ ခိုးနားထောင်သူတွေက ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပြေးလာတဲ့ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို စောင့်ကြည့်နေတာလား"

လက်ရှိ ကောင်းကင်နားစွင့် နားထောင်သူအချို့သည် ယခင်က တောင်နီခန်းမရဲ့ ပင်မခန်းမအနီးတွင် ပေါ်လာဖူးသော မျက်နှာများသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ နားများသည် အတောင်များနှင့်တူပြီး ခန္ဓာကိုယ်များသည် ပဲပင်ပေါက်ငယ်လေးလို တွဲကျနေသော်လည်း အလွန်လျင်မြန်ပြီး မြစ်ကိုဖြတ်၍ တောင်များပေါ်တွင်ပင် ပျံသန်းနိုင်သည်။

ပျံသန်းနေချိန်မှာလည်း မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ စာရေးပြီး ဆွဲနိုင်ပါသေးသည်။ ဒီကောင်တွေက စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းပေမဲ့ သူတို့သာ အဲ့ကောင်တွေကို သတ်လိုက်ရင် ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေကို ပိုဆွဲဆောင်မိလိမ့်မည်။

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက သူ့အကြည့်တွေကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး ဆို၏။

"မင်ကျန်းမြစ်ရဲ့ ပင်လယ်အဝမှာ မကြာသေးခင်က ကြီးမားတဲ့ ခြေထောက်ကြီး တစ်ချောင်း မျောပါသွားတယ်တဲ့... နှစ်မိုင်သုံးမိုင်လောက်ရှည်ပြီး အရမ်းထူတယ်... အဲဒီပေါ်မှာ ဆွဲထားတဲ့ အကြေးခွံတွေက ငါတို့လှေထက်တောင် ပိုကြီးသေးတယ်... လူတော်တော်များများကို သွားကြည့်ဖို့တောင် ဆွဲဆောင်သွားတာ...ငါတို့ အဲဒါကို သွားကြည့်တော့ အကြေးခွံပေါ်မှာ တစ္ဆေမီးတွေ ရှိ​နေတယ်"

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးက အနည်းငယ် လှုပ်သွားသည်။

"ပင်လယ်ထဲက အကောင် ဘိုးဘေးမိခင်ကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားတာများလား"

သူ့ကို အန်အောင်လုပ်တဲ့ အကောင်ကို ပင်လယ်တီးတိုးသားရဲ လို့ ခေါ်လေသည်။ ပင်လယ်တီးတိုးသားရဲ၏ စွမ်းအားသည် ကြီးမားသော်လည်း ကံမကောင်းစွာပဲ ဘိုးဘေးမိခင်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ နတ်ဘုရားမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ခြေလက်များ ကျိုးသွားပေလိမ့်မည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ကို မင်ကျန်းပင်လယ်ဝကို ခေါ်သွား​ပေးလို့ရမလား... ကျွန်တော် ပိုပေးပါ့မယ်!"

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက ရယ်မောလေသည်။

"မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိမှန်း ငါသိပါတယ် ဒါပေမယ့် မင်းသိတာ နောက်ကျသွားတာတော့ သနားစရာပဲ... တာအို ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ရောက်လာပြီး ပစ္စည်းကို သိမ်းသွားတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ အဲဒီကို သွားရင်တောင် ဘာမှ မရ​လောက်​တော့ဘူး"

ချန်ရှီ နှမြောစွာ သက်ပြင်းချလေ၏။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ထိုကဲ့သို့သော အစွမ်းထက် သတ္တဝါထံမှ အကြေးခွံကို လုယူနိုင်ခဲ့ပါက သေချာပေါက် ငွေအမြောက်အမြား တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဖရဲစေ့ကိုစားပြီး လှေသမ​လေး​နှင့် စကားစမြည် ဆက်ပြောရင်း ငြိမ်းချမ်းသော ခရီးကို ရွက်လွှင့်ခဲ့ကြ၏။ လှေသမားသည် သူတို့ကို ရှင်းရှန်သို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး သင်္ဘောကျင်းတွင် ထားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ အခကြေးငွေပေးဆောင်ပြီး ရှင်းရှန်က စာပေ ပညာရှင်အဖွဲ့နှင့် လှေပေါ်မှဆင်းကာ လှေစီးသူအား လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် သစ်သားလှည်းပေါ်တက်ပြီး ချန်ယန်တောင်ဆီသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့ကြသည်။

လီထျန်းချင် : "လှေသမားနဲ့ သူ့သမီးက မင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... တစ်ဆယ်လေး မင်း သူတို့နဲ့ ဝေးဝေးနေတာ ပိုကောင်းမယ်!"

ချန်ရှီက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"သူတို့က တခြားလူကို ရှာနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် အဲဒီတုန်းက ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ တခြားဝိညာဉ်လည်း ရှိမှာပဲ... ပြီးတော့ သူတို့က အဲဒီလူကို စောင့်နေတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

လီထျန်းချင်: "ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ရှိမှာလဲ?"

ချန်ရှီ အကျယ်ကြီး ရယ်မောပြီး လီထျန်းချင်ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်သေးလဲ မင်း သူတို့ကို ရိုက်လို့ရမှာလား... ငါသွားရိုက်ရမှာလား... သူတို့က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်ရင် အရင်ကတည်းက လုပ်ခဲ့မှာပဲ.. ငါတို့ လှေပေါ်ရောက်တဲ့အထိ ဘာလို့စောင့်နေမှာလဲ..."

လီထျန်းချင် သူ့ကို အရမ်းသဘောကျပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်းက ရိုးသားလွန်းတယ်... ဒီတစ်ခါ ဆောင်းဦးစာမေးပွဲမှာ မင်း မပါဝင်နိုင်ခဲ့ဘူး... ရွာပြန်ပြီးရင် မင်းဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ"

ချန်ရှီ: "ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း မျိုးစုံကို သွားဝယ်ပြီး အဂ္ဂိရတ်ဆေး လုပ်တဲ့နေရာမှာ ကြီးကြပ်မယ်... ပြီးရင် ရောင်းပြီး ဒေသခံသူဌေးကြီး လုပ်မှာပေါ့ကွ!"

လီထျန်းချင် မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွား​တော့သည်။

သစ်သားလှည်းက ချန်ယန်တောင်ပေါ်သို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်နားစွင့်သူ တော်တော်များများက နားရွက်တွေ ခတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့ပြောသမျှကိုလည်း ချရေးနေကြ၏။

ချန်ရှီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီရက်ပိုင်း နားထောင်သူတွေက သူ့ကို ဘာကြောင့် ထပ်ပြီး ပစ်မှတ်ထား​နေရ​ပြန်တာလဲ။

နောက်ဆုံး ကျောက်တုံးသင်္ဘော အဖြစ်အပျက်အတွင်း သူ့ကို ကောင်းကင်နားစွင့်သူများ ပစ်မှတ်ထားခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အတွက် သံသယတွေ ကင်းစင်သွားတာလို့ ထင်ခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခေါက် သူ့ကို ဘာလို့ ထပ်ပြီး ပစ်မှတ်ထားနေတာလဲ။

"ဧကန္တ ဘိုးဘေးမိခင် ဖြစ်ရပ်ကြောင့်များလား... ဒါပေမယ့် ဘိုးဘေးမိခင် အဖြစ်အပျက်မှာ ပစ်မှတ်ထားခံရတဲ့ လူတွေက အဘွားရှားနဲ့ တခြားသူတွေ မဟုတ်သင့်ဘူးလား... ဘာလို့ သူတို့က ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေကြတာလဲ"

ချန်ရှီ တော်တော် အံ့ဩနေမိသည်။

ဟွမ်ဖောရွာကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဘွားကြီးဝူကျူက သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်သည်။

"ရှို့ချိုင်လေး ပြန်လာပြီလား.. နယ်ချဲ့စာမေးပွဲဖြေဖို့ သွားတာ ဘယ်လိုလဲ အခု ကျွိရန် ဖြစ်သွားပြီလား... ဒီည မီးမမွှေးနဲ့နော် ငါ့အိမ်ကို ညစာစားဖို့ လာခဲ့!"

ချန်ရှီ ချီတုံချတုံနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဘုရင်ခံ အသတ်ခံရတယ် ပညာရေးမှူးလည်း သေတယ်... ​​ဆောင်းဦးစာမေးပွဲကို ဖျက်ပစ်လိုက်တယ် ဘယ်သူမှ မ​​​အောင်ဘူး"

"အခုချိန်ထိ ရှို့ချိုင်ပဲ ဖြစ်သေးတာလား"

ချန်ရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဘွားကြီးဝူကျူလည်း သူ့အိမ်ကို ညစာသွားစားဖို့ ပြောနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး မေးလေ၏။

"ဘုရင်ခံက ဘာလို့ သေတာလဲ"

"လူတွေကို သတ်တယ်လို့ ကြားတယ်"

ချန်ရှီ ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောလိုက်သည်။ ရွာသူရွာသားတွေရှေ့မှာ သူ လိမ်ပြောတာ ရှားပါ၏။

……

ချန်ရှီ ပြန်လာကြောင်း သတင်းက လျင်မြန်စွာပဲ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ရွာရှိ မိသားစုများစွာသည် မူလက ချန်ရှီကို မိန်းက​လေးတစ်ဦးနှင့် ပေါင်းဖက်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ဘုရင်ခံက အသတ်ခံရပြီး နယ်ချဲ့စစ်ဆေးမှု မအောင်မြင်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါတွင် အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ချန်ရှီကို တွေ့သောအခါ ပျင်းရိစွာ နှုတ်ဆက်လာကြသည်။

"ပြန်လာပြီလား ပညာရှင်လေး.. မင်းဘယ်တော့ ဓားပြလုပ်မလဲ"

အခြားရွာသားတစ်ဦးက :"ငါ့မှာ တောင်ပေါ်မှာ ဓားပြလုပ်နေတဲ့ တူတစ်ယောက် ရှိတယ် သေလားရှင်လားတော့ မသိဘူး နှစ်သစ်ကူးကာလမှာ မင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရတယ်"

ဒါပါပဲ။

ချန်ရှီသည် ညဘက်တွင် ထင်း၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား ငှါးရန် တစ်အိမ်တက်တစ်အိမ်ဆင်း သွားခဲ့သည်။ ရွာသားတွေက သူ့ကို ဓားပြဖြစ်လာဖို့ စောင့်နေတာ ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းဖြတ်သတ်ပြီး ခရိုင်အစိုးရဆီ ပို့ရမလား ဆိုတာတွေကို သိပ်စိတ်မဝင်စားကြပါ။

"ပညာရှင်လေး... မင်း ချန်မိသားစုအတွက် သားစဉ်မြေးဆက် ထားခဲ့ဖို့ မြန်မြန် မိန်းမရှာပြီး သားမွေးသင့်တယ်နော်!"

အဘွားဝူကျူ: "ငါတို့ရွာက မုဆိုးမဝမ်ကို မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

နောက်ရက် အနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ ချန်ရှီကို မုဆိုးမဝမ်က ကြည့်တဲ့ပုံစံမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီဟာ တိတ်ဆိတ်သော အချိန်ကိုသာ အထူး နှစ်သက်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူသည် သူ့အဖိုးနှင့် ကန့်ညောင်အတွက် နံ့သာပေါင်းကို ဦးစွာမီးရှို့ပြီးနောက် ကျူးရှို့ချိုင်ကိုလည်း ပူဇော်လိုက်သည်။ ဘုရင်ခံ၊ ဗိုလ်ချုပ်နှင့် အခြားအဆင့်မြင့် အရာရှိများ ကွယ်လွန်ကြောင်း၊ ကုံကျိုးက ဆောင်းဦး စာမေးပွဲကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ကြောင်း ကြားသောအခါ ကျူးရှို့ချိုင် သက်ပြင်းကို မချနိုင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“မင်း အရည်အချင်းမရှိလို့ ကံဆိုးတာပဲ... ဘုရင်ခံက ဘာလို့ သေသွားတာလဲ”

သူက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသည်။

"ရှင်းရှန်ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူနှစ်ယောက် သေသွားတာ ကောင်းပါတယ် ဒါပေမယ့် ကုံကျိုးရဲ့ ဘုရင်ခံကပါ ဘယ်လိုလုပ် သေသွားတာလဲ ပြီးတော့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတွေ အများကြီးကိုတောင် သူနဲ့အတူ သင်္ဂြိုဟ်ပစ်ခဲ့သေးတယ်!"

"ကျွန်တော့်ကြောင့် သူ့ကို သတ်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်"

ချန်ရှီလည်း သေချာမသိ။ဒီအကြောင်းကို တခြားသူတွေဆီက ကြားသိရပေမယ့် သေသေချာချာ မေးကြည့်တော့ အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြတဲ့သူက အရမ်းလျှို့ဝှက်ပြီး ဒီအကြောင်းကို ထပ်မပြောပြရဲဘူး ဆိုတာ သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျူးရှို့ချိုင် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့... ငါတို့မှာ နောက်ဆောင်းဦးရာသီမှာ စာမေးပွဲရှိပါသေးတယ်... မင်း ရှုံးရင် နောက်ထပ် သုံးနှစ် စောင့်ရလိမ့်မယ်... ရွှေတွေက အမြဲတောက်ပနေပါတယ် မင်းရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ စာမေးပွဲ မအောင်ရင် မင်းအပြစ်ပဲ!"

ဤတော့မှ ချန်ရှီရဲ့ စိတ်အခြေအနေလည်း အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေဟာ ဟွမ်ဖောရွာအထိ လိုက်လာခဲ့ကြပြီး ရွာအပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်များပေါ်တွင် ကြိုးဆွဲချ သို့မဟုတ် ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ချန်ရှီရဲ့ လှုပ်ရှားမှုများကို အဆက်မပြတ် နားထောင်​နေခဲ့ကြသည်။

"လှေသမားနဲ့ သူ့သမီးတွေ ရှိတုန်းကလည်း စောင့်ကြည့်တယ်.... အခုလည်း ဒီကောင်တွေ ခိုးနားထောင်နေပြန်ပြီ ငါတို့က ဘယ်လိုရှင်သန်ရ​တော့မှာလဲ"

ချန်ရှီ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သွားတွေ ယားယံသွားပေမယ့် သူတို့ကို ရိုက်နှက်ဆုံးမတာက တခြားအကောင်တွေကိုပါ ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်လို့ သိတဲ့အတွက် ခါးသီးစွာပဲ စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လီထျန်းချင်က ဝိညာဥ်ရှင်ပြန်ဆေး အတွက် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို စာရင်းပြုစုပြီး ချန်ရှီက ဝယ်ယူရန် ခရိုင်မြို့သို့ သွားခဲ့သည်။ သို့သော် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများအနက် နှစ်ခုက အလွန်တန်ဖိုးရှိပြီး ခရိုင်မြို့၏ ဆေးဆိုင်များတွင် မရရှိနိုင်သောကြောင့် ၎င်းတို့အား ပြည်နယ်မြို့တော်အထိ တက်ဝယ်ရလိမ့်မည်။

သူသည် စရံပေါ်ငွေကို ပေးချေပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းအားလုံးကို မပြင်ဆင်မီ နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်ခန့် စောင့်ခဲ့ရသည်။

သူသည် ကျွိရှန်းအဆောက်အအုံသို့ တစ်ဖန်သွားခဲ့ပြီး ပိုင်ရှင် ရှောက်ကျင်နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ တစ်ဆက်တည်း အဂ္ဂိရတ်ပညာအကြောင်းလည်း ပြောရင်း လိုအပ်တာကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ကောင်းတဲ့ အဂ္ဂိရတ်မီးဖိုတစ်ခုလောက် တောင်းချင်ပါတယ်"

ရှောက်ကျင်က ပြုံးပြီး :"ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ငါ့မှာ အဂ္ဂိရတ်မီးဖို အမျိုးမျိုးရှိတယ်"

ချန်ရှီက ပါးကွာ့ ရှစ်ကွက်မီးဖိုဟောင်းကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤအရာကို သန့်စင်သော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်သည် အလွန်သတိထားရ၏။ သူသည် မီးဖိုတွင်းမီးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ချိန်ညှိရန်အတွက် အဆောင်စာလုံး ပုံစံများနှင့် ပါးကွာ့ ပုံစံများကို ရေးဆွဲခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို မီးဖိုကိုယ်ထည်တွင် ပေါင်းစပ်ထားခဲ့သည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာက သိမ်မွေ့သော အလုပ် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အဂ္ဂိရတ်မီးဖိုပင်။ ဥပမာအားဖြင့် မီးဖိုကို ချိန်ညှိရန်၊ လေမှုတ်ရန်အတွက် ရွှင့်စာလုံးကို အသက်သွင်းထားဖို့ လိုအပ်သည်။ ၎င်းကို အသက်သွင်းပုံကလည်း အလွန်ထူးခြားသည်။

မီးပြင်းချင်ရင် ကျန့်အကွက်ကို မိုးခြိမ်းသံနဲ့ ညှိရမည်။ ရှုပ်ထွေးလွန်းသောကြောင့် အဂ္ဂိရတ်သမားများက အလွန်ရှားပါးသည်။ ချန်ရှီ ဒီကိစ္စကို ဘာမှမသိပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ လီထျန်းချင်ကတော့ ​​ဒီနယ်ပယ်မှာ အတော်အတန် အောင်မြင်မှုတွေ ရထားခဲ့လေ၏။

ဤပါးကွာ့ မီးဖိုဟောင်းသည် အလွန်စျေးကြီးတာကြောင့် ချန်ရှီခမျာ ငွေ ရှစ်ရာလောက် ကုန်ကျခဲ့သည်။ ရှောက်ကျင်ကတော့ ပြုံးနေသည်။

"ဒါက အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ ရတနာပဲ...အဲ့ဆရာက အသက်ကြီးပြီး အပူချိန်ကို မထိန်းနိုင်တဲ့အတွက် သူ့အငြိမ်းစားယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ...အခု ဝင်ငွေရဖို့မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ရောင်းထုတ်ပစ်လိုက်တဲ့ အိုးလေ..."

ချန်ရှီ ပိုက်ဆံပေးလိုက်သည်။

"အရမ်းရှားပါးတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆေးကို သန့်စင်လိုက်ရင် ကျွိရှန်းအဆောက်အအုံက ကျွန်တော့်အတွက် ရောင်းပေးနိုင်မလား?"

"မင်းပစ္စည်းပို့ချင်ရင် ငါ့ရဲ့ ကျွိရှန်းအဆောက်အအုံက မင်းအတွက် လုပ်ပေးနိုင်တယ်... ရောင်းတဲ့ နေရာမှာလည်း ဆေးက အရည်အသွေး ကောင်းရမယ်။ အရည်အသွေးမမြင့်ရင် တန်ဖိုးက သိပ်မမြင့်ဘူး... လူများများစားစား ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သော် ချန်ရှီသည် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများနှင့် မီးဖိုဟောင်းကို လီထျန်းချင်လက်ထဲ လွှဲပေးလိုက်သည်။ ဤဆေးဖက်ဝင် သစ်ဥသစ်ဖုများနှင့် အဂ္ဂိရတ်မီးဖို တစ်ခုတည်းကတင် သူရထားသမျှသော ငွေအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

လီထျန်းချင်က ရေချိုးပြီး သူ့အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ပြီးနောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ မျက်လုံးကို ဖုန်မှုန့်များ ကင်းစင်​နေသော ကောင်းကင်ကြီးကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး အပြာရောင် ဖြစ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ အဂ္ဂိရတ်ဆေးကို စတင် သန့်စင်လိုက်သည်။

ချန်ရှီမှာ လီထျန်းချင်ရဲ့ အရည်အချင်း ကြွယ်ဝမှု တစ်ခုလုံးကို အားကိုးနေရသောကြောင့် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပါသည်။ ကျရှုံးပါက သူသည် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မရှိသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သန့်စင်ခြင်း အောင်မြင်ပါက သူသည် သူဌေးချန် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

လီထျန်းချင်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင် ရွှေအမြုတေကို သုံး၍ ပါးကွာ့မီးဖိုထဲတွင် ထားရှိရန် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်စည်းတံဆိပ်များကို ဖန်တီး၍ အမျိုးမျိုးသော တံဆိပ်များနှင့် အဂ္ဂိရတ်ဆေး သန့်စင်ခြင်းကို လွန်စွာ ထက်မြက်ပြီး တိကျစွာ လုပ်ဆောင်နေ၏။

လီထျန်းချင်ကို ကြည့်ရတာ အဂ္ဂိရတ်ဆေး သန့်စင်ရတာကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းတဲ့ အနုပညာကို တန်ဖိုးထားသလိုပင်။ ဒါကြောင့် သူ စိတ်မပူတော့ဘဲ သူ့ကိုယ်ပိုင်အရာတွေနဲ့ ဆက်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပါ၏။

လီထျန်းချင်ရဲ့ စွမ်းရည်ဖြင့် ဝိညာဉ်ပြန်ပေးသည့်ဆေးကို သေချာစွာ သန့်စင်ပေးနိုင်သည်ဟု သူယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဒီလိုမျိုးနဲ့ ဆယ်ရက်ကျော် သွားခဲ့လေသည်။ တစ်နေ့တွင် ရထားလုံးတွေ အများကြီး ဟွမ်ဖောကျေးရွာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာ​ကြသည်။ ငွေဝတ်အစောင့် နှင့် သံချပ်ကာ အပြည့်တပ်ထားသော စစ်သည်တစ်ရာကျော်သည် ရထားလုံးများပေါ်မှ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ဆင်းလာသည်။

"ချန်ရှီ ဒီမှာနေလား"

သူတို့က ရွာသားများကို မေး​မြန်း​နေကြသည်။

ရွာသားတွေက ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးသဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြတယ်။ အဘွားဝူကျူက သူ့လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ယွိကျူကို ပြေးလာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်ရှီအား အစိုးရအရာရှိများ အမြန်ပြေးလာလိမ့်မည်ဟု အကြောင်း ကြားခိုင်းလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဦးဆောင်လာသော အကြီးတန်းအရာရှိကို မှတ်မိနေ၏။

"ဒါက ရှင်းရှန်ပြည်နယ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအသစ်က ခန့်အပ်လိုက်တဲ့ အကြီးတန်းအရာရှိတွေပဲ... သူတို့ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

"ချန်ရှီကို ဖမ်းဖို့ ရောက်လာတာလား!"

ရွာသူရွာသားတွေ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ ရှင်းရှန်ပြည်နယ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ချန်ရှီ အိမ်သို့သွားရာလမ်းကို ရှာဖွေပြီး​နောက် လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။ ယွိမန်အပြေးသမားအချို့က ဒရမ်တီး၊ ဗုံတီးဖြင့် တေးဆိုတီးခတ်ကာ ရွှင်လန်းသောစိတ်ဖြင့် ချန်ရှီအိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

"လူသတ်သမားကို ဖမ်းဖို့ သူတို့ရောက်လာပုံ မပေါ်ဘူး.. ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်မယ်!"

ရွာသားတွေက သူတို့နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ငွေဝတ်အစောင့်ကို မေးလိုက်တော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ပြုံးပြီးပြောလာသည်။

"မင်းတို့ရွာက ဘိုးဘေးတွေကို ဂုဏ်တင်လိုက်တော့... ဒီရွာက သခင်လေးချန်က နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို အောင်ပြီး ကုံကျိုးပြည်နယ်မှာ ပထမအဆင့်ပဲ... အခုကစပြီး သူ ကျဲယွမ်အဆင့် ချန်ကျဲယွမ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!"

ရွာသူရွာသားတွေ ခေါင်းရှုပ်သွားကုန်သည်။

ကုံကျိုးမှာရှိတဲ့ အရာရှိတွေ အားလုံးကို ချန်ရှီက သတ်လိုက်တယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဆောင်းဦးစာမေးပွဲတောင် မကျင်းပဖြစ်ဘူးလေ။

သူက ဘယ်လိုလုပ် ဗြုန်းစားကြီး စာမေးပွဲကို အောင်မြင်သွားတာလဲ။

ပြီးတော့ သူက နံပါတ်တစ်တောင် ဖြစ်ခဲ့သေးသည်။

အင်ပါယာစာမေးပွဲကို အောင်ဖို့ စာမေးပွဲဖြေဖို့ မလိုဘူးလား။

"ချန်ရှီက နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှင်းရှန် ပြည်နယ်မှာလည်း ဂုဏ်ယူရပါတယ်... ဒါကြောင့် ဘုရင်ခံက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ရှင်းရှန်ပြည်နယ်ရဲ့ ရာထူးတိုး အသစ်အရာရှိတွေကို သခင်လေးချန်ကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုဖို့ တစ်ချိန်တည်းမှာ လာရောက် တွေ့ဆုံကြတာပါ"

ငွေဝတ်အစောင့်က ပြောလိုက်သည်။