ယိယွမ်အန္တရာယ်ကျရောက်ခြင်း

ဂူထဲတွင် ရင်ဇင်းသည် ရှီမာယူယူ၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကိုခံရလေသည်။ သူသည် အလွန်မွန်ထူနေလေပြီ။ သူ ဂူသို့ပြန်ချိန်တွင် မိန်းကလေးများ ငိုနေ ကြသည့် မြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရလေသည်။ သူ ဒေါသထွက်ကာ ဟိန်းဟောက် လိုက်သည် “ငိုမနေနဲ့” ဒါဇင်ကျော်သောမိန်းကလေးများသည် ဆဲဆိုခြင်းခံလိုက်ရလေသည်။ တချို့မှာ ပါးစပ်ပိတ်သွားသော်လည်း တချို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပိုငိုကြလေသည်။

အငိုဆုံးသူမှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော် မိန်းကလေးပင်ဖြစ်သည်။

“မငိုနဲ့လို့ပြောနေတယ်လေ” ရင်ဇင်းသည် ထိုမိန်းကလေးကို အော်ငေါက်ပြီးချိန်တွင် အင်အားထပ်တိုးသွားလေသည်။

“ဖူး…”

ထိုမိန်းကလေးသည် ပါးစပ်အပြည့်သွေးအန်လေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာ မှ သွေးများထွက်လာပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ သူမသည် မယုံနိုင် စွာပင် ဘေးသို့လဲသွားပြီး အသက်ဆုံးရှုံးသွားလေသည်။

“မင်းတို့ဆက်ငိုနေမယ်ဆိုရင် သူမလိုပဲဖြစ်မယ်” ရင်ဇင်း ခြိမ်းခြောက် လေသည်။

ငိုနေသောမိန်းကလေးများသည် ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ရပ်တန့်သွား ကြသည်။ သူတို့သည် ငိုရမည်ကိုပင်မေ့လျော့ကာ မငိုရဲတော့ပေ။

“ဟင်း ကောင်းတယ်” ရင်ဇင်းသည် အနီးဆုံးမိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ဂူအတွင်းဆုံးသို့သွားကာ ထိုင်ပြီး စတင် တရားထိုင်လေသည်။

သူအခုလေးတင် အနှောင့်အယှက်ခံလိုက်ရသော်လည်း အားပိုတိုးလာ သည်။ သူသည် သန့်စင်ရဦးမည်။

ရှီမာယိယွမ်နှင့် ရှီမာချီချီတို့သည် ဘေးချင်းကပ်လျက်ရှိနေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ငိုထားကြသည်။

“ယိယွမ် ငါတို့ဘာလုပ်ကြမလဲ” ရှီမာချီချီသည် မိန်းကလေးအလောင်း ကိုကြည့်ပြီး ရှီမာယိယွမ်အား ထိတ်လန့်စွာမှီလိုက်သည်။

“မကြောက်နဲ့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ” ရှီမာယိယွမ်သည် သူမ လက်အား ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်သေးပေ။

ထိုလူ၏ ဖမ်းခြင်းကိုခံရကာ ဦးလေးလျူဖန်ကိုဆက်သွယ်သော်လည်း သူတို့သည် အချိန်မှီလာမကယ်နိုင်ပေ။

သူသည် အလွန်သန်မာသည်။ ရှီမာမိသားစုပင်လျှင် လွှတ်ရမည့် စံတင် အဆင့်မရှိပေ။

ဒီလောက်အားကောင်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူက ဘာလို့ဒီကိုလာတာလဲ။ သူ မိန်းကလေးရှာချင်ရင် အပြင်မှာရှာလို့ရတာပဲလေ။ ပြီးတော့ အပြင်မှာဆိုရင် မိန်းကလေးပိုများတာပဲ။

“ဟူး ယိယွမ် ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ ငါတို့ကို လာကယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်များလာမလား” ရှီမာချီချီ မေးလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူးလားလို့” ရှီမာယိယွမ်သည် အပြင်ဘက်သို့ကြည့် လိုက်သည်။

“အဲလိုဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ် မဟုတ်ရင် ဒီလိုလူကို ဘယ်သူကရန်စရဲမှာလဲ” ရှီမာချီချီ ပြောလိုက်သည် “ငါတို့ကိုကယ်မဲ့သူမဟုတ်ရင်တောင် ဒီလူတွေထဲ က တစ်ယောက်ကိုကယ်ဖို့ကြိုးစားတဲ့သူဖြစ်နုငိတယ် တစ်ခါတည်း ငါတို့ကိုပါ ကယ်သွားရင်ကောင်းတာပေါ့ ဒီလူတွေရဲ့ ကံတရားကိုစဉ်းစားလိုက်ရင် ငါ…”

သူမ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသည်ကို ရှီမာယိယွင်ခံစားမိသည်။ သူမ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို ဖက်လိုက်သည်။ “မကြောက်နဲ့အတူူတရင်ဆိုင်  ကြမယ်”

“သူထိန်းချုပ်တာခံနေရတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေလို့တောင်မရ ဘူး ဒါ ငါတို့ကြားကကွာခြားတဲ့ အင်အားပဲ” ရှီမာချီချီ တိုးညင်းစွာပြော၏ ။

သူတို့ တတ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် မဖျက်ဆီးခံရခင် သတ်သေလိုက်သည်ကမှ ကောင်းဦးမည်။

ရှီမာယိယွင်သည် မျှော်လင့်ချက်ရှိသေးသည်ကို ပြောကာနှစ်သိမ့်ပေး ချင်သည်။ သို့သော် သူမ စိတ်တွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်။

တစ်ရက်ကြာပြီးနောက်တွင် ရင်ဇင်းနိုးလာသည်။ ဂူထဲမှမိန်းကလေး များသည် တုန်ယင်နေလေပြီ။

သူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အဆီအနှစ်ကိုစုပ်ယူပြီး နိုးလာချိန်တိုင်း တွင် အရင်လုပ်ရပ်အတိုင်းပြန်လုပ်လေ့ရှိသည်။ လူတိုင်းသည် အန္တရာယ်ကျ လာမည်ကို ကြောက်သဖြင့် နောက်တွန့်သွားကြသည်။

ရင်ဇင်းသည် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှီမာယိယွမ် ပေါ်သို့ အကြည့်များရောက်သွားသည်။

ရှီမာယိယွင်သည် သူ့အကြည့်ကိုခံစားမိသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသည်။

အခု သူမအလှည့်ရောက်ပြီလား။ သူမကို လာကယ်မဲ့သူကိုတောင် မစောင့်ရသေးဘူးလေ။

“မင်း ဒီကိုလာခဲ့” ရင်ဇင်းသည် ရှီမာယူယူအား လက်ချောင်းဖြင့် လက်ယပ်ခေါ်လေသည်။

ရှီမာယိယွမ်သည် မျက်လုံးများမှိတ်ထားကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှုသွင်း လိုက်သည်။ တကယ်ပဲ သူမပဲ…

သူမကို လာစေချင်နေတယ်… ဖြစ်နိုင်လို့လား…

သူမ ဖြည်းညင်းစွာထလိုက်သည်။ ရှီမာချီချီသည် ဘေးမှ သူမကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“ယိယွမ် မသွားနဲ့” ရှီမာချီချီ အော်လေသည်။

ရင်ဇင်း၏ အကြည့်များ ရှီမာချီချီအပေါ် ကျရောက်သွားကာ “ငါ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ မလုပ်ကြည့်ဖူးဘူး မင်းတို့က သံယောဇဉ်တွယ်နေ မှတော့ အတူတူလာခဲ့”

ရှီမာချီချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။ အတူတူလား…

သူမသည် ငြင်းချင်သည်။ သို့သော် ရင်ဇင်းသည် သူတို့ကို ပြဿနာရှုပ် သည်ဟု ထင်သွားသည်။ သူ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် လေပြင်းတစ်ခု သည် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ရှီမာယိယွမ်သည် နီးကပ်သွားသည်နှင့် ရုတ်တရက် ရင်ဇင်း၏ ရင်ဘတ် ဆီသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လုံးပစ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူ့ကို ထိခိုက်အောင်မလုပ်နိုင်လျှင်တောင် ဒေါသထွက်၍ သတ်လိမ့်မည်။ ထိုအရာသည် ပျက်ဆီးသွားသည်ထက် ပိုကောင်းသည်….

ကံမကောင်းစွာပင် သူမ စွမ်းအင်သည် သူ့ရှေ့အရောက်တွင် အားလျော့သွားသည်။ သူမ တိုက်ခိုက်မှုသည် သူ့အနီးရောက်သောအခါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“အာ…”

ရင်ဇင်းသည် သူမ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုခဏတွင် အသက်ပင်မရှုနိုင်ပေ။

“ဟားဟား မင်းလိုသတ္တိရှိတဲ့ မိန်းကလေးကိုကြိုက်တယ် ကျေနပ်စရာပဲ” ရင်ဇင်း စူးစူးဝါးဝါးရယ်လေသည်။

“မင်းမှာ စွမ်းရည်ရှိရင် ငါ့ကိုသတ်လိုက်လေ” ရှီမာယိယွင်သည် ခက်ခဲ စွာပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို သတ်ပစ်ဖို့မျှော်လင့်နေတာလား” ရင်ဇင်း ရယ်မောလိုက် သည်။ “မိန်းကလေး ဒီလိုလှည့်ကွက်လုပ်ဖို့အတွက် အရမ်းကိုနူးညံ့လွန်း တယ် မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ခဏနေရင် သာယာမှုကို ငါပေးမယ်”

သူသည် ရှီမာချီချီကို ဘေးသို့ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူ့လက် များသည် ရှီမာယိယွမ်၏ အဝတ်များကို ဆွဲဖြဲလေသည်။

“ဗြိ”

ဆွဲဖြဲလိုက်သည့် အသံသည် ရှီမာယိယွမ်၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာကွဲသွားစေသည်။

နောက်ဘဝသာရှိခဲ့လျှင် သူမသည် သန်မာအောင်လုပ်ပြီး သူမကို အနိုင်မကျင့်နိုင်အောင်လုပ်ရမည်။

“မလုပ်နဲ့” ရှီမာချီချီ အော်လိုက်သည်။ သူမသည် ခုန်ရန်ကြိုးစား သော်လည်း ရင်ဇင်း၏ သာမန်ကာလျှံကာလက်ရမ်းလိုက်ရုံနှင့် ကျောက်နံရံ နှင့်တိုက်မိလေသည်။ သူမသည် သွေးများအန်ထွက်လာပြီး နောက်ကျောမှ နာကျင်မှုကိုခံစားရလေသည်။

“မလုပ်နဲ့” သူမသည် ရှီမာယိယွင်၏ အဝတ်များအပိုင်းပိုင်းပြဲပြီး ကျောက်စိမ်းရောင်ကဲ့သို့ အသားများပေါ်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရ သည်။ သူမ ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။ မျက်ရည်များသည် အဆက်မပြတ်ကျလာ သည်။ သူမသည် မြေပေါ်တွင်ငိုနေမိသည်။

“အလှလေး မစိုးရိမ်နဲ့ ဒီစံတင်ကြီးက မကြာခင်ကို မင်းကို သာယာမှုပေး မယ်” ရင်ဇင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “အမှန်တိုင်းပြောရရင် မင်းလို အလှလေးကို သတ်ဖို့ ငါတုန့်ဆုတ်မိတယ် မင်းသာလိမ္မာရင် ဒီစံတင်ကြီးက မင်းကို သက်ညှာပြီး ငါ့နောက်လိုက်ခွင့်ပေးမယ်”

ရှီမာယိယွင်သည် သူ့ကို မုန်းတီးမှုအပြည့်ဖြင့်ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည် “ငါ့ကိုသာသတ်လိုက် မဟုတ်ရင် နင့်ကိုငါသတ်မယ်”

“ဟားဟားဟား” ရင်ဇင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်း ပြောလေလေ မင်းကို မသတ်ချင်လေပဲ ဒီစံတင်ကြီးက မင်းအသက်ကိုအရှင်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ် လိုက်ပြီ မင်း ငါ့ကိုဘယ်လိုသတ်မလဲဆိုတာ ဒီစံတင်ကြီးက ကြည့်ချင်သေး တယ်”

“သတ်မှာ သေချာပေါက် သတ်မှာ” ရှီမာယိယွမ်သည် ကြေညာလေ သည်။

“ဒီစံတင်ကြီးစောင့်နေပါတယ် အခု အလှလေး ဒီစံတင်ကြီး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် အရင်လုပ်ပေးပါဦး”

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် သူမကို စွဲလန်းသွားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အရင်လို ထိုနေရာတွင် ကိစ္စမပြီးဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ်အနေနှင့် အိပ်ယာ ထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရှီမာယိယွမ်ကို အိပ်ယာပေါ်တင်လိုက်သည်။ သူ ဆက်လုပ် မည်အပြုတွင် ဂူဝင်ပေါက်တွင် ထပ်မံပေါက်ကွဲလေသည်။ သူ လန့်သွားကာ ခံစားချက်များ ငုတ်လျှိုးသွားခဲ့သည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာဖြစ်ခဲ့ပါက သူ ပန်းသေသွားမည်ကို ကြောက်နေ သည်လားမသိပေ။

“လာပြန်ပြီလား ဒီတစ်ခါ မင်းကိုဖမ်းမယ် အလှလေး စောင့်နေ ငါပြန် လာပြီး မင်းကိုသက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင်လုပ်ပေးမယ်” ရင်ဇင်း ထ လိုက်သည်။ သူသည် ဘောင်းဘီဝတ်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

“ရင်ဇင်း”

ရှီမာချီချီသည် မြေပေါ်မှ ထကာ သူမ အဝတ်ချွတ်ပြီး ရှီမာယိယွင်အား ပတ်ပေးလိုက်သည်။

“မကြောက်နဲ့ အပြင်မှာ ငါတို့ကိုလာကယ်တဲ့သူရှိပြီ နားထောင်လိုက် အပြင်မှာ တိုက်ခိုက်သံကြားရတယ်”

ရှီမာယိယွင်၏ မျက်လုံးများ လှန်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေသည်။

“ငါတို့ကို လာကယ်တာလား”

“ဟုတ်တယ် သူတို့က ငါတို့ကိုလာကယ်တာဖြစ်မယ်” ရှီမာချီချီသည် သူမကို ဖက်လိုက်သည်။

“ဟားဟား ဒီမှာဝိညာဉ်အတားအဆီးရှိနေတာပဲ ဒီကလေးလေးက စွမ်းအင်သုံးရမဲ့အချိန်ရောက်လာပြီပဲ” ဟိန်းသံလေးအသံသည် ရုတ်တရက် ဂူဝင်ပေါက်မှ ထွက်လာသည်။ ဂူထဲမှလူများ၏ မျက်နှာသည်ပျော်ရွှင်သွားကြ သည်။

***