ယွမ်ဆယ်စင်း ဝိညာဥ်စွမ်းအင်

လုရွှမ်: "မြန်မြန်ပြော ဘာဖြစ်လဲ"

ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ချီမြှားသည် သူ၏ ယွမ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး လမ်းတစ်ဝက်နီးပါးကို ရောက်သွားခဲ့​ပြီ။ ဆက်လက်စုပ်ယူပါက သူတို့အဖွဲ့ရဲ့ အရှိန်ကို နှေးကွေးသွားစေလိမ့်မည်။

"ယေဘူယျအားဖြင့်တော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲနေပါစေ အခြေခံက အတူတူပဲ... အများစုက ကွဲပြားတဲ့ အဆင့်နဲ့ သန့်စင်မှုတွေ... အမျိုးအစား ခွဲမယ်ဆိုရင် တစ်ကနေ ကိုးအထိ ခွဲခြားနိုင်ပါတယ် တစ်ယွမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အစဖြစ်ပြီး ကိုးယွမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ပြီးပြည့်စုံပတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဆယ်ယွမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကတော့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အသိစိတ်ထဲကို ကျော်လွန်သွားပြီ"

လုရွှမ်ရဲ့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဘာလဲ? ဝိညာဉ်ရေးစွမ်းအင်ကလည်း အမှန်တကယ် အသိစိတ် တစ်ခုလို ပြောင်းလဲသွားနိုင်သေးတာလား။ အဲ့လိုဆိုမှတော့ လေ့ကျင့်နေတာက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ။

"မဟုတ်ဘူး မင်းအ​တွေး မှားနေပြီ... ယွမ်ဆယ်စင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုယ်တိုင်က ကျင့်ကြံနိုင်တယ်... နတ်ဆိုးတွေနဲ့ လူတွေက အဲဒါကို သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူကြတယ် ဆယ်ယွမ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရဲ့ စွမ်းအားကို ခံစားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံတယ် ဒါပေမဲ့ အနှစ်သာရအားဖြင့်တော့ သူ့ဘာသာသူ ပြုစုပျိုးထောင်နေတဲ့ ယွမ်ဆယ်စင်း စွမ်းအားပဲ... သူက ကျင့်ကြံသူရဲ့ ယွမ်စွမ်းအားထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး အဲ့လူရဲ့ စွမ်းအင်ကို ယွမ်စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်"

"ဒါကို လူဝင်စားခြင်းလို့လည်း ပြောလို့ရတယ်... လေ့ကျင့်သူက ဆယ်ယွမ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အတွက် မင်္ဂလာအဝတ်အစားတွေကို ပြင်ဆင်ထားရုံပဲ.... သေတဲ့အထိ ဆွေးမြေ့သွားတဲ့အထိ၊ ဒါကြောင့် ဆယ်ယွမ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဟာ သူ့အလိုလို ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် ယိုယွင်းနေတယ်လို့ မင်းခံစားနေရတာ..."

"ဆယ်ယွမ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က မြင့်မြတ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သေခြင်းတရားနဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းရဲ့ အစဆိုလည်း ဟုတ်တယ်...မင်း လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ နေကိုးစင်းနတ်ခန္ဓာရဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ ရန်သူလည်း ဟုတ်တယ်.... ကောင်လေး မြန်မြန်ပြေးတော့ နတ်နဂါးနဲ့ ကောင်းကင်ဖီးနစ်ကို မစိုးရိမ်နေနဲ့ သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ် ပေးပြီးသား... သူတို့က ဒီမီးတောင်ကြားထဲမှာပဲ သေလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ သေဆုံးမှုက ဆယ်ယွမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လုံး၀ နိုးထသွားစေလိမ့်မယ်... နဂါးက ခန္ဓာကိုယ်၊ ဖီးနစ်က သွေး၊ ဆယ်ယွမ်ဝိညာဥ်စွမ်းအင်က လွန်ကဲလာနိုင်တယ်... ကောင်းကင်က သွေးနီရဲနေတယ်၊ ​​မြေကြီးကလည်း ပေါက်နေပြီ ကောင်လေး မြန်မြန်ပြေးတော့!"

ရွှေကျီးကန်း အသံက တုန်ခါလာသည်။ ဒါဟာ နှလုံးသားထဲက ထွက်လာတဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး လုရွှမ်ရဲ့ နှလုံးသားကိုပါ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုနဲ့ ပြည့်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့် ငါ အခု လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို နေဖြိုခွင်းနတ်လေးဆီကို ဆက်ပြီး တွန်းပို့သင့်လား"

"နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်သွေးတွေ ဖြန်းရတော့မှာပဲ!"

လုရွှမ် သူ့လျှာကို မြန်မြန်ကိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲက သွေးတွေကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ အဲဒါက နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်သွေးရဲ့ နောက်ဆုံးသွေးပါပဲ။

ပူပြင်းသော သံတုံးပေါ်တွင် ရေခဲရေများ ရွှဲလာသလိုမျိုး ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုရွှမ် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကြံ့ခိုင်မှု ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး မြှားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်တာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးကို ထိမှန်သွားသလား ကြည့်ရန် အချိန်မရှိ​နေဘဲ လှည့်ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားကို မထိန်းထားတော့နဲ့... သွားကြရအောင်!"

နဂါးလေး၊ ကောင်းကင်သိမ်းငှက်နဲ့ ရဲ့ရှားတို့မှာ လုရွှမ် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ဖူးခြင်းပင်။ သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ကွဲလွဲနေပြီး အလွန်ထိတ်လန့်နေပုံ​ပေါ်သည်။

အသက်နှင့် သေခြင်းကိစ္စ ဖြစ်သောကြောင့် ဘယ်သူကမှ နောက်ကျမခံချေ။ သူတို့လေးယောက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများ စိုစွတ်နေသော်လည်း အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြ​သေးသည်။

နတ်နဂါးသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ သူ့ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကျပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့မျက်နှာက တခဏအတွင်း အလွန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ဖီးနစ်ပေါ်က မီးတောက်တွေက တော်တော် ငြိမ်သွားပြီး ဖီးနစ်ရဲ့ ပါးစပ်ကလည်း သွေးချောင်းဆိုးနေ၏။

ဖီးနစ်: "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?"

နတ်နဂါးသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖော်ပြရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က မြှားတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူးလေ။ ၎င်းတို့ကို မတိုက်မီတွင် ကြွယ်ဝသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ပျော်ဝင်ခဲ့ကြသည်။

"လိုက်ကြရအောင်"

"အင်း!"

နတ်နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်တို့ရဲ့ စွမ်းအားသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် နိုးထလာကာ အမြန် ဆက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အရင်ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ ရင်တုန်ခြင်းတွေကို သဘာဝအတိုင်း အလေးအနက် မထားခဲ့ကြချေ။ လူက ပစ်တဲ့ မြှားတစ်စင်းမျှသာ။ ထူးထူးခြားခြား ရောင်ဝါ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမယ့် ဒါတွေအားလုံးက သာမန်ပင်။

မိုးခြိမ်းသံက ကျယ်ပေမယ့် မိုးက နည်းသည်။ အကြံအစည် တစ်ခုရှိလျှင်ပင် ၎င်းတို့အတွက်ကတော့ အကြီးအကျယ်ကြီး မဖြစ်နိုင်ပေ။

လုရွှမ်နောက်တွင် ဖီးနစ်နတ်မီး၏ ကြီးမားသော အတောင်ပံနှစ်ချောင်း တောက်လောင်လာသည်။ ဖီးနစ်သည် တခြားမီးများ၏ အကူအညီဖြင့် အရှိန်မြှင့်နိုင်သောကြောင့် အတောင်ပံခတ်တိုင်း အရှိန်မြင့်လာသည်။

နဂါးလေးနဲ့ အခြားနှစ်ယောက်ကလည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစား​နေပြီး အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် အထက်သို့ ပြေးတက်​နေကြသည်။

ဝူး!

နဂါးကြီးရဲ့ အသက်ရှုသံ သူတို့အောက်ဖက်မှ ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာသည်။

လုရွှမ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး လူသုံးယောက်ကို ဘေးသို့ ရုတ်တရက် ဆွဲယူလိုက်သည်။ နဂါးရဲ့ အငွေအသက်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ ကြီးမားသော ဧရိယာမှတဆင့် လေထုကို အမှန်တကယ် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ လုရွှမ်ကိုသာ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်ကာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ပြေးသွားကြသည်။

ဝုန်း!

ဒါက ကောင်းကင်ဖီးနစ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပါပဲ။

ဗုန်း!

ထိုအချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် နဂါးတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လွှဲ၍ မရခဲ့ပေ။

ဗုန်း!

ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုက သူတို့ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ထိသွား၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးသော အလင်းတန်းများ ရှိ​နေခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့ အားလုံး တိုက်ရိုက် အသေအကြေ ကြေမွသွားပေလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် ဒါကလည်း နတ်နဂါးရဲ့အရှိန်ကို သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားစေတဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကြောင့်လည်း ပါသေးသည်။

တောင်ငယ်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပွတ်တိုက်ကာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသော မီးလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လုရွှမ်တို့ဆီသို့ မိုးသီးများသဖွယ် လွင့်ကျလာသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ...ဘာလို့ ဒီတောင်ကြီးက ငါတို့ကို ပိတ်ဆို့နေသလို ခံစားရတာလဲ"

ကောင်းကင်သိမ်းငှက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်က သွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းထားဖို့ ကြိုးစားနေဆဲ။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... တောင်ကြီးက ငါတို့ကို ပိတ်ဆို့နေတာ သတိထားကြ!"

လုရွှမ် သတိပေးရင် ​ကျောက်​ကြီးတစ်​ခုကို ​ရှောင်​ဖို့ သူတို့သုံးယောက်​ကို ဆွဲထုတ်​လိုက်​သည်​။

မီးကျောက်က လူလေးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် လျှောကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏မျက်နှာများကို ဓားကြီးဖြင့် ခုတ်ထစ်သွားသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်မှု ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ပရမ်းပတာပန်း အလင်းသည် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိသလောက် ဖြစ်လာ၏။ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကို တွန်းလှန်နိုင်ပြီး တိုက်စားခံရနေတာကနေတော့ တားဆီး​ပေးထားနိုင်​သေးသည်။

ဆယ်ယွမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စရာ ကောင်းမှုကို သိသဖြင့် လုရွှမ် သူ့အပေါ် ရောက်လာမှာကို အနည်းငယ်မျှပင် မခံဝံ့ခဲ့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်သွားရင် အဆုံးမဲ့ဒုက္ခတွေ ကြုံလာရလိမ့်မည်။

မီးကျောက်တွေ အများကြီးရှိခဲ့ပြီး လူတိုင်းကို မလွှဲမရှောင်သာ ရိုက်နှက်ခံနေရသည်။ လုရွှမ်သည် အလွန်လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုကို လုပ်ခဲ့သော်လည်း သုံးလေးကြိမ်ထိ ခံခဲ့ရပြီး နတ်နဂါးလေးနဲ့ တခြားသူများမှာ ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံရပြီး အရေပြား စုတ်ပြဲသွားကာ အသားကင်နံ့ကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အနံ့ခံနိုင်သည်။

အမြတ် နဲ့ အရှုံးကတော့ ရှိစမြဲပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဤမီးကျောက်များ၏ အသွင်အပြင်သည် လုရွှမ်တို့ကိုအပြင် နတ်နဂါးနှင့် ဖီးနစ်တို့ကိုပါ ပိတ်ဆို့​နေခဲ့သည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် နတ်နဂါးနှင့် ဖီးနစ်တို့သည် အရွယ်အစား ပိုကြီးနေတဲ့ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ပို၍ပင် ရှက်စရာကောင်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေ၏။ တဖြည်းဖြည်း သူတို့သည် လုရွှမ်တို့နဲ့ ခပ်ခွာခွာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုရွှမ်မှာ ထိုနှစ်ကောင် သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းနေတာအား အမှန်တကယ် လက်လျှော့ပစ်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်ကို အလွန်မုန်းတီးပြီး မကြာမီ သေဆုံးပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာစေဖို့ မျှော်လင့်သော်လည်း သေဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆယ်ယွမ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က လုံးဝ နိုးကြားလာနိုင်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အန္တရာယ်သည် အဆများစွာ တိုးလာလိမ့်မည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူနှစ်ယောက် အရိုက်ခံရပြီး နာကျင်စွာ အော်ငေါက်ခံရသော်လည်း လုံး၀ အရှုံးမပေးဘဲ ပြင်းပြင်း ထန်ထန် လိုက်ခဲ့သေးသည်။

"ဆေးကို မျိုချလိုက်တော့!"

လုရွှမ် ရုတ်​တရက်​ ဟောက်​လိုက်​ပြီး ယုန်​​ပေး​သော​ ဆေးပြားကိုထုတ်​ကာ မျိုချလိုက်​သည်​။ ကျန်သုံးယောက်ကလည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ကြ၏။ ယင်းယန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဆေးလုံးဟာ အဆိပ်ပြင်းပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ လူတွေကို ချက်ချင်း မသတ်နိုင်သေးချေ။

အခုက သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စပင်။ သူတို့လိုအပ်တာက အချိန်ပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာကနေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းနိုင်သရွေ့တော့ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး တိုးလာမှာပင်။

ပြီးနောက်မှ အဆိပ်ဖြေလိုက်လည်း အချိန်မနှောင်းသေးပါ။

သုံးယောက်သား ဆေးကို အလျင်အမြန် မျိုချလိုက်သည်။ တခဏချင်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲကနေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် စူးရှတဲ့ အငွေ့အသက်များ ထွက်လာ၏။ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး စွမ်းရည်များလည်း အရူးအမူး တိုးလာခဲ့သည်။

အသက်ရှုသံ အနည်းငယ် ကြာသောအခါတွင် ခွန်အားအားလုံး ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

"သွားကြစို့!"

လေးယောက်သား အတူတူ တစ်ပြိုက်နက်တည်း ပြေးထွက်လာခဲ့စဥ် အရှိန်က ပိုသွက်လက်လာကာ သူတို့နှင့် နောက်က လိုက်လူသူများကြား အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထားခဲ့နိုင်သွားသည်။