ဘဝနှင့်သေခြင်းတိုက်ပွဲ

ဝမ်မုန့်က ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး ဘယ်သူက အရမ်းရဲရင့်တယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်လာသည်။ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ အရမ်းရက်စက်ပြီး ရုပ်ဆိုးတဲ့ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “မင်းတို့လည်း လုပ်နိုင်တာ ငါလည်း လုပ်နိုင်မလား မသိဘူး”

မတ်တတ်ထရပ်သူမှာ ရဲ့ရှားမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်။ လုရွှမ်က ကုလားထိုင်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေသည်။

"ကမ္ဘာ့ကူးတို့လှေ ပေါ်မှာ ထိုင်ခုံအလွတ် သုံးခုရှိတယ် ဒါပေမယ့် ကောင်းကင်ခန်းမကျွန်းက လူသုံးယောက်ကို ငါ သေချာပေါက် ရွေးပေးဖို့တော့ မလိုအပ်ပါဘူး"

ဒီစကားတွေ ပြောပြီးတာနဲ့ ကောင်းကင်ခန်းမကျွန်းက လူတွေအားလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

လုရွှမ်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ဝမ်မုန့် သာမက စုန့်ချင်ရှန်း၊ ထန်ရှိုးဝမ်နဲ့ ယွမ်ရှောက်တို့ အမူအရာများလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လုရွှမ်က လူတိုင်းရဲ့ အမူအရာတွေကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ဆက်ပြောသည်။

"ကမ္ဘာ့ကူးတို့လှေက ငါတို့ရှေ့က ဘယ်မှာရှိနေလဲ ငါတို့ကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူး လမ်းမှာအန္တရာယ် ဘယ်လောက်ရှိလဲ မသိဘူး... ရေမြောင်းထဲ နစ်မြုပ်တာကို ရှောင်ရှားချင်ရင် ငါတို့လုပ်နိုင်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့၊ သတိထားဖို့၊ အဆိုးဆုံး အန္တရာယ်တွေကို တွေးတောထားဖို့ပဲ.. တစ်ယောက်တည်းနေရင် သန်မာရမယ် ထက်မြက်ပြီး ကံကောင်းဖို့ လိုတယ်"

"အဖွဲ့က လိုအပ်ရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖြည့်စွမ်းပေးနိုင်တဲ့သူကို လိုအပ်တယ်.. အဲဒီလူက သန်မာရမယ် အန္တရာယ်ကို အတူတူ တိုက်ထုတ်နိုင်ရမယ်... သူက ပျမ်းမျှအားဖြင့် ခွန်အားရှိနိုင်ပေမယ့် ခက်ခဲတဲ့အခြေအနေမှာ ငါတို့လိုအပ်တာကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရမယ်"

“ဒါတင်မကဘူး... စည်းလုံးညီညွတ်ဖို့လည်း လိုတယ်... ကျင့်ကြံသူတွေ ကိုးစားနိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေပဲ လိုတယ် ငါတို့ ကျောခိုင်းထားလို့ ရအောင် ယုံ​ကြည်နိုင်တဲ့ လူတွေလည်း ရှိရမယ်... မင်းတို့ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမယ့် စံနှုန်းက ငါတို့အပေါ်မှာ ရှိတယ်”

လုရွှမ်အသံသည် ကျယ်လောင်ပြတ်သားပြီး လူတိုင်းရဲ့နှလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးစာကြောင်းမှာ အမှန်ပင် မယုံနိုင်သော်လည်း ဒေါသကို ထိန်းထားနိုင်သည်။

"ဟမ် ငါသူ့ကိုရိုက်နိုင်ရင် လှေပေါ်တက်လို့ ရလား"

ဝမ်မုန့်က အော်လိုက်သည်။

ရဲ့ရှား ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူက ဘယ်လိုလူလဲ။ သူသည် မာနကြီးပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ယုံလွယ်ခြင်း မရှိပေ။ တစ်နည်းဆိုရသော် လုရွှမ်ကိုသာ ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်သိမ်းငှက်နဲ့ နဂါးလေးတို့ကိုတော့ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဤကဲ့သို့ မျက်လုံးသုံးလုံး ယောက်ျား၏ အကြည့်ခံရခြင်းကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"ရှင်းပါတယ်... မင်းငါ့ကို ရိုက်နိုင်ရင် ငါ မင်းအတွက် ရပ်တည်ပေးမယ်"

"ကောင်းပြီ... ဒါ မင်းပြောတာနောက်"

ဝမ်မုန့်က အော်ဟစ်ပြီး ပုဆိန်ကို လှန်လိုက်ရာ သူ့အရိုးတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်လာတော့သည်။ ပါးစပ်က အကျယ်ကြီး အော်ပြီး နဂါးပုဆိန်ကို မြင့်မြင့်တင်ကာ ရဲ့ရှားဘက်သို့ ခုတ်ထစ်ချလိုက်သည်။

ရဲ့ရှားကလည်း အနောက်မှ ဓားရှည်ကြီးကို ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုနည်းအတိုင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။ ရဲ့ရှား မျိုးနွယ်စု၏ ဆောင်ပုဒ်တွင် တူညီသောအဆင့်တွင် ရှိသောအခါ လက်နက်တွေအတွက် အကွာအဝေးလို အရာမျိုး မရှိပါ။

"သတ်!"

ရဲ့ရှားရဲ့ အသံနက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားကြီးပေါ်မှ အလင်းရောင်များ ထွန်းတောက်လာကာ ဓားစွမ်းအင်များကို ထုတ်ပေးနေ၏။ အရှိန်ကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို တဟုန်ထိုး တက်လာသည်။ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ လူနှစ်ဦး၏ ဓားနှင့် ပုဆိန်တို့ အချင်းချင်း တိုက်မိသွားသည်။

ပေါက်ကွဲသံဆုံးတော့ နှစ်ယောက်စလုံး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။ ရဲ့ရှားသည် ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းကျော် ဆုတ်သွားပြီး သူလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အပြာရောင် အုတ်ခဲများ အပိုင်းပိုင်းများ ကွဲသွားကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားလေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ဝမ်မုန့်က အေးဆေးတည်ငြိမ်ဆဲ။ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းမျှသာ လှမ်း၍ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ယမ်းကာ မတ်တပ်ရပ်နေ၏။ နှိုင်းယှဥ်ကြည့်တဲ့အခါ ကွာခြားချက်က သိသာထင်ရှားနေသည်။

"ဟားဟား...ရဲ့ရှား မျိုးနွယ်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ.. ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ မျက်လုံးသုံးမျိုး မျိုးနွယ် နဲ့ နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ရင်တော့ နောက်ကျနေပါသေးတယ်"

ရဲ့ရှား မျက်လုံးများက ကြည်ကြည်သာသာပင်။ အစောက ဒီလူရဲ့ စွမ်းအားကို တကယ် ခံစားခဲ့ရသည်။ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှပါ၏။

ဝမ်မုန့်: "ရဲ့ရှား ဒီဟာက ငါ့ရဲ့ခွန်အားပဲလို့ မင်းထင်နေတာလား... ငါမင်းကို ငါ့ခွန်အားကို မသုံး​ပြရသေးဘူး... ငါ့ရဲ့ အစွမ်းသတ္တိ အပြည့်ကို သုံးလိုက်ရင် ငါမင်းကို မတော်တဆ သတ်ပစ်မိမှာတောင် ကြောက်ရတယ်..."

ရဲ့ရှား: "ဟမ့် မင်းဘာပြောနေတာလဲ မသိဘူး လက်နက်အားကိုးနဲ့ မင်းအရမ်းတော်တယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား ဒီလိုဆိုရင် သေအောင်တိုက်ကြရအောင် သေတဲ့လူက ကံဆိုးတာပဲ!"

"ဟား ဟား ဟား!

ဝမ်မုန့်က အော်ရယ်လိုက်သည်။

"ရဲ့ရှား မင်း ဒါကိုပြောလာမယ့် အချိန်ကို ငါစောင့်နေတာ.. မင်း မွေးပြီးပြီ ဆိုမှတော့ အခု ငရဲကိုသွားလိုက်တော့"

သူ့လက်ထဲက ပုဆိန်ထိပ်ဖူးက တောက်ပတဲ့ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။ အဆုံးမရှိ ကြက်သွေးရောင် စွမ်းအင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါတွင် သွေးများထူထပ်နေသကဲ့သို့ စေးကပ်သော ခံစားချက်လှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

နားမလည်နိုင်စွာပင် ဝမ်မုန့်ရဲ့ ပုဆိန်မှ စူးရှသော အနံ့တစ်ခုထွက်လာသည်။ ထိုအနံ့က စုန့်အိမ်တော် တစ်ခုလုံးရဲ့ လေထုကို ပြည့်လျှံသွားစေပြီး ထူထဲစွာ တိုက်ခတ်လာသောအခါ လေညင်းများက လူ​တွေရဲ့ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းများထဲသို့ တည့်တည့်တိုးဝင်ကာ မအီမသာ ခံစားချက်များ ဖြစ်လာစေသည်။

ဝမ်မုန့်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

"အဟား... ဒါက မြင့်မြတ်တဲ့မိသားစုရဲ့ အကောင်းမွန်ဆုံး လေထုပဲ... ငါ့ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဒီထဲမှာ နှစ်မြှုပ်ချင်လာအောင်တောင် လုပ်နိုင်တယ်"

ရဲ့ရှားက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ ၎င်းတို့သည် တစ်သက်လုံး ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသော မျိုးနွယ်များ ဖြစ်သောကြောင့် သွေးထွက်သံယို အငွေ့အသက်များကို သဘာဝအားဖြင့် အလွန်ရင်းနှီးကြသည်။ သေခြင်းတရားနှင့် သွေးအကြောင်း လေးနက်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ထား၏။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင်တော့ ဝမ်မုန့်ကိုသတ်ပစ်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာကြည့်ရင်း ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် ခါလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့တူတဲ့သူ... သေခြင်းတရားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို မင်းဘယ်လို နားလည်ထားလဲတော့ မသိဘူး... မင်းမှာရှိတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေအားလုံးကို မင်းခန္ဓာကိုယ်မှာရှိတဲ့ ပုဆိန်ကြီးနဲ့ ပေးထားတယ်လို့ ငါထင်တယ်... ဟမ့် မင်း လုံးဝ သေသေချာချာ မလေ့ကျင့်ထားဘူး မင်းရဲ့ ပုဆိန်အတွက်ပဲ လေ့ကျင့်နေတာ။ မင်းက ကိရိယာတစ်ခုပဲ မင်းကို ကိရိယာတစ်ခုက သခင်အဖြစ်ကနေ နှိမ့်ချနေတာ.. ပြီးတော့ မင်းက လေ့ကျင့်ချင်သေးလား... ငါတို့ရဲ့ ရဲ့ရှား မျိုးနွယ်ကို သတ်ဖို့ မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလဲ?"

ရဲ့ရှား၏ စကားများသည် လက်ရှိ ရှိနေသူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်မုန့်ကတော့ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"ရဲ့ရှား မျိုးနွယ်စုက အရမ်းတော်တယ် ဆိုတာ ငါသိတာ ဒါပထမဆုံးပဲ... မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်​​နေတာလဲ... မင်းတို့က ခွန်အားညံ့ဖျင်းပြီး တီးခတ်နည်းကိုပဲ သိတဲ့လူတစ်စုပဲ... ပုဆိန်ကို သတိထားစမ်းပါ!"

ဝမ်မုန့်က အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့ကို လှမ်းတက်ကာ လေထဲ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူက ရဲ့ရှား၏ ခေါင်းကို ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။

ပွဲကြည့်စင် နေရာ၌။

"အစ်ကိုလုရွှမ် ဒီလူက ကျွန်မတို့လူသားတွေကို လှောင်နေတာလား။"

ရန်ဖေး ဒေါသထွက်သွားသည်။ လုရွှမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်ပြီး။

"သူသေသွားပြီ... ရဲ့ရှားက သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေကို မြင်ထားပြီးပြီ"

ရှဲ့ရှားသည် ချဉ်းကပ်လာသော ပုဆိန်ကို ဘာမှမထူးခြားသလိုပဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရဲ့ရှား လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် သွေးအိုင်များ ထွက်လာသည်။ အနီရောင် တောက်ပနေသော်လည်း ဝမ်မုန့် ယခင်ကသုံးခဲ့သော သွေးများနှင့် လုံးဝ မတူချေ။ ၎င်းက တောက်ပြောင်ပြီး အသက်စွမ်းအင် အပြည့်ရှိ၏။

လူတွေကို ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်စေတဲ့ သေမင်းတမန် ရောင်ဝါတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့နေရာလိုပင်။ လူတိုင်းက မအံ့သြနိုင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့။ ဒါက ရဲ့ရှား မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျင့်စဥ်များလား။

ဤသွေးစွမ်းအင်များသည် ရဲ့ရှားရဲ့ ကောင်းကင်လက်နက်ထဲ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဓားသည်လည်း အနီရောင် ပြောင်းသွားကာ ဝမ်မုန့်ပုဆိန်နှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

လက်နက်နှစ်ခု တိုက်မိပြန်၏။

ဝုန်း!

ရဲ့ရှား နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုတ်သွားသော်လည်း အရင်အကြိမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ခြေလှမ်းများက အလွန်သေးငယ်ပြီး ခြေလှမ်းငါးလှမ်းသာ နောက်ဆုတ်သွားရသည်။ သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လူနှစ်ဦးရဲ့ နေရာများက လုံးဝ ပြောင်းသွားပုံရသည်။

အပြာရောင် ကျောက်တုံးကြီး ကွဲအက်သံနှင့်အတူ နေရာအနှံ့ မိုးခြိမ်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အပြာရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးသည် လျင်မြန်စွာ ကွဲထွက်သွားသည်။ အနှီ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ဝမ်မုန့်လက်ထဲမှ ပုဆိန်ဟာ ဝမ်မုန့် ဆုတ်ခွာသွားနိုင်မယ့် တွန်းအားကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ကျောက်တုံးကြီးထဲ နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထား​လေသည်။