စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ မလုပ်ပါနဲ့!

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးခုန်သံများက တဒုန်းဒုန်းနဲ့ မြည်နေ၏။ မယ်မယ်ရှစ်ကျီကို နတ်သန္ဓေသားအဖြစ် အသုံးမပြုမီတွင် လီထျန်းချင်က သူ့အရင် သုံးရက်အ​ကြို​တွင် အဆင့်၆ ရွှေအမြုတေကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ချန်ရှီသည် မယ်မယ်ရှစ်ကျီကို နတ်သန္ဓေသားအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ရာ လီထျန်းချင်ကို လျင်မြန်စွာ အမှီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ နတ်သန္ဓေသားအဖြစ်နဲ့ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်သည် လီထျန်းချင်ရဲ့ ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း နတ်သန္ဓေသားကို သေချာပေါက် ကျော်လွန်သွား​ပြီ ဖြစ်သည်။ ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း နတ်သန္ဓေသားကို ကျော်လွန်နိုင်သည့် ဤကမ္ဘာတွင် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖြတ်တောက်ခံရသော သူ့မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားသည် ယွိသော (ရေကန်မြို့တော်) က သခင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းခဲ့သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ သူ့ကိုယ်သူတောင် ထိန်းရခက်သွားသည်။

ဒီသခင်လေးက သူ့ရန်သူအစစ် ဖြစ်နိုင်၏။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ်က သူ့ကို သေစေခဲ့တဲ့ ရန်သူ။

စာသင်သား ဖေရှူးရှန်းသည် ချန်ရှီရဲ့ ထိုးနှက်မှုကြောင့် နှလုံးနှင့် အဆုတ်တို့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သဖြင့် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေရသည်။

"မင်းရဲ့ နတ်သန္ဓေသားကို ထုတ်တာ ငါ့မျက်စိနဲ့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး.. မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နားမလည်နိုင်စရာ ကောင်းတယ်... ငါတို့ကို မင်း တစ်ခါမှ မပြဖူးဘူး မင်းရဲ့ နတ်သန္ဓေသားက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလွန့်အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး အသန်မာဆုံးလို့ တခြားသူတွေဆီကနေ ငါကြားဖူးတယ်..."

ချန်ရှီ: "သူက ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း နတ်သန္ဓေသားလား ဒါမှမဟုတ် သူက ဝမ်ချန်းနတ်သန္ဓေသားလား"

ချန်ရှီရဲ့ အသံက အနည်းငယ် ဆူညံနေသည်။

"ဒါမှမဟုတ် ပိုသန်မာတဲ့ မွေးရာပါ တာအို

သန္ဓေသားလား?"

ဖေရှူးရှန်းက ခေါင်းခါပြီး :"မသိဘူး... သူ မှော်ပညာတစ်ခုခုကို သင်လိုက်တိုင်း အရမ်းအတတ် မြန်တယ်ဆိုတာပဲ ငါသိတယ်... တစ်ခါတည်း သင်ယူပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာ ကျွမ်းကျင်လာနိုင်တယ်... ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက သူ့ကိုလာတွေ့ပြီး နတ်ဘုရင်ဘီးတံဆိပ်ကို သင်ပေးတယ် နှစ်ရက်ပဲ သင်ယူပြီး သေသေချာချာ တတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်... ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက သခင်​လေးရဲ့ ရှားပါးတဲ့ အရည်အချင်းတွေကြောင့် ချီးကျူးသွားသေးတယ်"

ချန်ရှီ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွား၏။

"ဘုန်းကြီးလား... အဲဒီဘုန်းကြီးက ဘယ်သူလဲ"

စာပေသမားဖေ : "သူက တပေါက်ကော်ဘုံကျောင်းက အကြီးတန်း ဘုန်းကြီးတစ်ပါးလို့ပဲ ကြားဖူးတာ... ဆရာတော်ငယ်တစ်ပါးလည်း ပါလာသေးတယ် သူ့နာမည်ကိုတော့ အတိအကျ မမှတ်မိဘူး"

ချန်ရှီနှလုံးက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဆရာတော်ဝါးခါး?"

စာပေသမားဖေက အဲဒါကို သေသေချာချာ တွေးပြီး ဆက်ပြောသည်။

"တခြားသူတွေက သူ့ကို ဆရာတော်ဝါးခါးလို့ ခေါ်ကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဘုန်းကြီးကလည်း အသက်ကြီးနေပြီ.... သူ့မျက်လုံးရဲ့ အရေပြားက ရှည်ပြီး မျက်လုံးကိုတောင် ပိတ်ဆို့နေတာ "

သူ့ဖော်ပြချက်အတိုင်းဆို ထိုဘုန်းတော်အိုကြီးသည် ဆရာတော်ဝါးခါး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရလေသည်။

ဆရာတော်ဝါးခါးသည် နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်၏ အမြင့်ဆုံးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီး မဟာယာနဘုံ ရောက်နေပြီ။ သူ တတ်ကျွမ်းထားတဲ့ နတ်ဘုရင်ဘီးတံဆိပ်က ထူးထူးခြားခြား ရှိလိမ့်မည်။ သခင်လေးသည် ၎င်းကို နှစ်ရက်အတွင်း ကျွမ်းကျင်နိုင်ခဲ့ရာ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းသည် အမှန်တကယ် အံ့မခန်းပင်။

ဆရာတော်ဝါးခါးက သူ၏ ထူးကဲသော စွမ်းရည်အတွက် ချီးကျူးလိုက်သောအခါ အမှန်တကယ် ချဲ့ကား​​နေ​ခြင်း မဟုတ်ခဲ့ချေ။

"ဝါးခါးရဲ့ စွမ်းအားက ဟန်ရှန်းစန့်ရန်ထက် အများကြီး ပိုမြင့်နေနိုင်တယ်... သူသင်ပေးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရင်ဘီးတံဆိပ်က ဟန်ရှန်းစန့်ရန် သင်ပေးခဲ့တဲ့ မိုင်သောင်းချီဓားပျံထက် မနိမ့်လောက်ဘူး"

သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ မိုင်သောင်းချီဓားပျံတွင် ဝှက်ထားသော မှော်အတတ်သုံးမျိုးရှိပြီး အလွန်ထက်မြက်သော စွမ်းရည်ကို ဖန်တီးရန် အတူတကွ ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ပထမစွမ်းရည် နှစ်ခုကို သင်ယူဖို့က မခက်ခဲသော်လည်း ခက်ခဲသော အပိုင်းမှာ ဟန်ရှန်းစန့်ရန်က တတိယစွမ်းရည်ကို မသင်ပေးခဲ့ပေ။

ချန်ရှီဟာ မိုင်သောင်းချီဓားပျံကို ပြီးမြောက်အောင် တတိယမြောက် စွမ်းရည်ကို သူ့ဘာသာသူ နားလည်ခဲ့သည်။ သခင်လေးရဲ့ အရည်အချင်းနှင့် နားလည်မှုက ချန်ရှီနဲ့ ဆင်တူပုံရသည်။

ချန်ရှီ သူ့စိတ်ထဲတွင် နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်လာသည်။

"ငါနဲ့ နှိုင်းယှဥ်နိုင်သူ များများစားစား မရှိပါဘူး... ဒီသခင်ငယ်ကတော့ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းနေပြီ!"

သူသည် သခင်ငယ်၏ လက္ခဏာအကြောင်း အနည်းငယ် သိချင်နေသေးသည်။ ဆရာတော်ဝါးခါးသည် တပေါက်ကော်ဘုံကျောင်း၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ သန့်ရှင်းသောမြေ၌ မမြဲသောသခင်ဖြစ်သည်။ သူသည် သခင်ငယ်အား တွေ့ဆုံပြီးနောက် လေးနက်သော တံဆိပ်ခတ်နည်းကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ဤသခင်ငယ်က အလွန်အရေးကြီးသော နောက်ခံရှိကြောင်း ထင်ရှားပါသည်။

စာပေသမားဖေ: "သခင်လေးက နတ်ဘုရင်ဘီးတံဆိပ်ကို သင်ယူပြီးနောက် ရဟန်းလေးနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အဲဒီတံဆိပ်ကို သုံးတယ်... ရဟန်းငယ်ကို ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အနိုင်ယူပြီး ဘုန်းကြီးငယ်ကလည်း သူ့အရှုံးကို ဝန်ခံခဲ့တယ်... သခင်လေးက နှစ်ရက်ပဲ ကျင့်ပြီး သူ့တပည့်ကို အဲ့တံဆိပ်နဲ့ အနိုင်ယူခဲ့တော့ ဆရာတော်က နတ်သန္ဓေသားကို ယူထားသလား မေးတယ်... သခင်လေးက တဟားဟားနဲ့ ရီပြီး ဝန်ခံခဲ့တယ်..."

ချန်ရှီ မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်သည်။

သခင်ငယ်သည် ဘုန်းကြီးဝူချန်ကို အနိုင်ယူရန် နတ်ဘုရင်ဘီးတံဆိပ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဘုန်းကြီးဝူချန်ကတော့ ကုံကျိုးမှာ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး ရှလော်ရင်းကို သတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခိုးဝင်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ရှလော်ရင်းက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားရုံဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူ့ခွန်အားက အလွန်မြင့်မားခဲ့၏။

ရှလော်ရင်းသည် စစ်ဦးစီချုပ်ရှရဲ့ သားဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီးရာထူးတွင် ထိုင်နိုင်ပြီး သူ၏ လေ့ကျင့်မှုအဆင့်သည် နတ်အသွင်ပြောင်းမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားချေပြီ။ ဝူချန်က သူ့ကို သတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် နတ်အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်ထဲ ရောက်ရှိသွားလောက်ပြီ။

သခင်လေးက ဘုန်းကြီးဝူချန်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ သူ့နယ်မြေကို မသိသော်လည်း နတ်သန္ဓေသားက အလွန်အစွမ်းထက်သည်ဟု ဝါးခါးက ပြောခဲ့သည်။ သခင်ငယ်ရဲ့နယ်ပယ်က ဝူချန်နှင့် ဆင်တူပုံရ၏။ တိုက်ပွဲအတွင်း သူ့နတ်သန္ဓေသားသည် ဝူချန်ထက် သာလွန်ခဲ့လို့သာ ဝူချန်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူချန်ရဲ့ နတ်သန္ဓေသားဟာ ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း နတ်သန္ဓေသားနှင့် ဝမ်ချန်းနတ်သန္ဓေသားလို ဒုတိယတန်းအဆင့် နတ်ဘုရားသန္ဓေသားဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သည်။

စာပေသမားဖေဟာ အလွန်ပညာရှိသူ မဟုတ်တာကြောင့် သခင်လေးရဲ့ နတ်သန္ဓေသားကို မသိပေ။ ချန်ရှီရဲ့ ခုနစ်ခုမြောက်အဆင့်ရှိ ရွှေအမြုတေက တစ်ချက် လှုပ်ခတ်ရုံဖြင့် သူ့ကို အနိုင်ယူသွားတာ သူမြင်လိုက်ရသောကြောင့် ချန်ရှီရဲ့ နတ်သန္ဓေသားက သခင်ငယ်ကို လိုက်မီနေပြီဟု ပြောခဲ့သည်။

သူသည် တတိယတန်း နတ်သန္ဓေသား တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပထမတန်းစား နတ်သန္ဓေသားရဲ့ အသွင်အပြင်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

ချန်ရှီ: "အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ နတ်သန္ဓေသားတွေက နယ်ပယ်အဆင့် တူရင်တောင် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်အပေါ် ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုရှိတာလား"

စာပေသမာဖေက သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သေချာပေါက် အရမ်းကြီးတာပေါ့... နတ်သန္ဓေသားတွေရဲ့ အဆင့်တွေ ကွာခြားလေလေ၊ ခွန်အား ကွာခြားလေလေပဲ.. ဒီအခြေခံ အသိတရားတွေကို မင်းတောင် မသိဘူးလား ဒါကို ဘယ်သူမှ မပြောဖူးဘူးလား"

ချန်ရှီက ခေါင်းခါပြီး "မပြောဖူးဘူး... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ပထမတန်းစား နတ်သန္ဓေသားတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့ မပြောနဲ့ အဆင့်နိမ့် နတ်သန္ဓေသားတွေနဲ့တောင် ဘယ်တော့မှ နှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး။"

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူသတ်ခဲ့သော လူများကို ပြန်ပြောင်းသတိရပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သူတို့ကို သတ်ဖို့ ငါ့ရဲ့ ဒုတိယနည်းကို သုံးခဲပါတယ်... အဲဒါကြောင့် နှိုင်းယှဉ်ဖို့ အချိန်မရှိလိုက်ဘူး”

ထိုအခါ စာပေသမာဖေက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်လေသည်။

"လူကြီးလူကောင်းကို သတ်နိုင်ပေမယ့် အရှက်မခွဲနိုင်ပါဘူး... သခင်လေးချန် မင်းငါ့ကို အရှက်ရစေမယ့် စကားလုံးတွေသုံးပြီး သတ်နေမယ့်အစား တစ်ခါတည်းသာ သတ်ပစ်လိုက်ပါ!"

ချန်ရှီကတော့ သူ့ရဲ့သမာဓိကို သဘောကျပြီး သူတကယ်သေသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့တာကြောင့် စကားပဲ ဆက်ပြောနေလိုက်သည်။

"မင်းကို အရှက်ခွဲဖို့ ငါမရည်ရွယ်ပါဘူး... ငါ့ထက် ပိုမြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုရှိတဲ့ လူတွေကို သတ်ဖို့ ငါဘယ်နှစ်ချက်လောက် သုံးခဲ့ရလဲ မင်း စဥ်းစားကြည့်လေ!"

ဖေရှူးရှန်းလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

လူခုနစ်ဦးသည် ချန်ရှီအား ထိုက်ဖျင်ဂိတ်တံခါးကို ဖြိုဖျက်ခဲ့သူ ဟုတ်မဟုတ်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ၎င်းတို့လေးဦးက နားမလည်နိုင်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျန်တဲ့သုံးယောက်က အမှန်တရားကိုရှာဖို့ စိတ်မ၀င်စားဘဲ ချန်ရှီကို သတ်ဖို့သာ လာခဲ့သညိ။ သို့သော်လည်း စျေးသည်သည် ချန်ရှီကို တစ်ချက်မျှ မထိနိုင်ဘဲ စိမ်းလန်းသော ဝါးပင်အောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကျောင်းဖျင်းထင်က လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး သေလားရှင်လား မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် ချန်ရှီရဲ့ လေသံကို နားထောင်ရသလောက်ဆို သူမ သေသွားလောက်ပြီ။

ချန်ရှီ လက်တင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မလှုပ်ဘဲ ထိုင်နေလိုက်သည်။

ဖေရှူးရှန်းဟာ ချန်ရှီနဲ့ တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်ထိုးသတ်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးတည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ချန်ရှီဟာ အချိန်မီ မရပ်နိုင်ခဲ့ပါက သူ့လက်ချောင်းဟာ မိမိဦးခေါင်းထဲသို့ ဖောက်သွားလိမ့်မည်။ မသေရင်တောင် မျက်စိကွယ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီက ဒုတိယအကွက်ကို အသုံးမချခဲ့ပုံရသည်။

ဖေရှူးရှန်း လွန်စွာ ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီ သူ့ကို အရှက်မခွဲခဲ့ပုံရ၏။

"နတ်သန္ဓေသားအဆင့်တွေက ကျင့်ကြံသူတွေ အပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတယ်"

ဖေရှူးရှန်း ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြောလိုက်တာနဲ့ မျက်ရည်တွေက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ စီးကျလာတယ်။ သူ တစ်ဆို့နေပြီး စကားဆက်မပြောနိုင်ချေ။

ချန်ရှီ: "မတ်တပ်ရပ် ဒူးမထောက်နဲ့... ငါ့လက်တင်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောပါ ငါမတ်တပ်ရပ်လိုက်မယ်"

ချန်ရှီ သူ့ကို ထောက်ကူပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဖေရှူးရှန်း မျက်ရည်များကို သုတ်ရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စိတ်ခံစားချက်များ ငြိမ်သက်သွားအောင် ခေတ္တ ရပ်လိုက်သည်။

"နတ်သန္ဓေသားရဲ့ အဆင့်က ကျင့်ကြံသူတွေအပေါ် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတယ်... ကျင့်ကြံတဲ့အခါ အစောပိုင်းအဆင့်တွေမှာ ကျင့်ကြံသူရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အများစုက နတ်သန္ဓေသားအပေါ်မှာ မူတည်တယ်... ဒါပေမဲ့ နတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍမှာတော့ နည်းနည်း နိမ့်လာတာ... ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က နတ်ဆင်းသက်နယ်ပယ် ရောက်ရင် ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရားကို အာရုံခံစားနိုင်လာမယ်... နတ်ဘုရားရဲ့ တန်ခိုးနဲ့ ခံယူချက်က လူအပေါ် ဆင်းသက်လာရင် နတ်သန္ဓေသားက အရမ်းအစွမ်းထက်လာမယ်... အဆင့်မြင့်တဲ့ နတ်သန္ဓေသားဆိုရင် နတ်ဝိညာဉ်ကိုတောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်!"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားပြီး: "နတ်သန္ဓေသားက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ် ဆိုတာ ငါဘာလို့ မသိခဲ့တာလဲ..."

သူအဲဒီမှာ စကားရပ်သွား၏။

သူ့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တဲ့ လူတွေဟာ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနဲ့ လှုပ်ရှားမှုနှစ်ခုကြောင့် သေဆုံးသွားရလေ့ရှိသည်။ ကျူးပါကျဲ ဂျင်ဆင်းအသီးအနှံများကို တစ်ကိုက်၊ နှစ်ကိုက်တည်း စားပစ်သလိုပင်။ အရသာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မြည်းစမ်းနိုင်မှာလဲ။

အဆိုပါ ကျင့်ကြံသူများသည် နတ်သန္ဓေသား၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ကောင်းစွာ အသုံးချချင်လျှင်ပင် ၎င်းတို့သည် သူ့ရဲ့ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ အစွမ်းအစများကို ပြသရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ။

သူ လူသတ်တော်မူသောအခါ ဘယ်လို နတ်သန္ဓေသားလဲ မေးတော်မမူသောကြောင့် နှိုင်းယှဥ်ရန် အခွင့်မရှိ။

ဖေရှူးရှန်း: "အဆင့်နိမ့် နတ်သန္ဓေသားရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေမှာ တိုးတက်မှု အကန့်အသတ်ရှိတယ်... အဆင့်၅အောက် နတ်သန္ဓေသားဆို နယ်ပယ် ကောင်းကောင်းမတတ်နိုင်သလို ရွှေအမြုတေ ဆေးလုံးလေး မွေးမြူဖို့တောင် ခက်ခဲပးတယ်... စတုတ္ထအဆင့်အထက်ကမှ ရွှေအမြုတေနဲ့ အခြေတည်ဝိညာဥ် မွေးမြူထားနိုင်ပေမယ့် ဒုတိယတန်းနှင့် ပထမတန်းစား နတ်သန္ဓေသားတွေ၊ တတိယတန်းစား နတ်သန္ဓေသားတွေက အကန့်အသတ် သိပ်မရှိကြလို့ မဟာယာနဘုံအထိ ကျင့်ကြံနိုင်တယ်"

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။

ရှောင်ဝမ်စွင်းက သူ့အဖိုးသည် ကိုးအဆင့် နတ်သန္ဓေသားဖြစ်ပြီး ပင်မရေစီးကြောင်းမှ မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ပထမတန်းစား နတ်သန္ဓေသားတွင်ပါရှိသော စွမ်းအားသည် အဆင့်၉ နတ်သန္ဓေသားထက် အဆနှစ်ရာ့ငါးဆယ်ကျော် ရှိသည်။

"အဘိုးက ဒီအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့ အဆင့်ကိုး နတ်သန္ဓေသားကို တကယ်ပဲ သုံးခဲ့တာ..."

ချန်ရှီလည်း သူ့အဖိုးသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျင့်ကြံမှု ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ပြီး ကိုးတန်းအဆင့် နတ်သန္ဓေသားဖြင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပြင်းထန်ဆုံးလူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။

ဒါက အထိမ်းအမှတ်တစ်ခုပါပဲ။

"မင်းရဲ့ သခင်ငယ်က ဘယ်သူလဲ... သူ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ဖေရှူးရှန်း: "ငါမသိဘူး... ငါတို့က သူ့ကို သခင်လေးလို့ပဲ ခေါ်တယ် သူ့အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားတာ...သူ လုပ်တဲ့အရာတွေက ရှက်စရာတွေချည်း ဖြစ်​နေတတ်တယ်"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။ တန်ခိုးကြီးမားသော သခင်ငယ်သည် နာမည်ပင် မလိုပေ။ သူ့ကို သခင်လေးလို့ ခေါ်ဖို့ တခြားသူတွေကိုပဲ လိုအပ်တယ်။ သခင်ငယ်ကသာ သူ၏အမည်ဝှက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တ​ပေါက်ကော် ဘုရားကျောင်းမှ ဆရာကြီးဝါးခါးပင်လျှင် သခင်လေးအား လေးစားမှုပြပြီး သူ့ကို တွေ့သောအခါ တရားဓမ္မကို သင်ပေးရသည်။

ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။

ဘယ်မိသားစုကလဲ။

"သခင်လေးက ဘယ်မှာနေလဲ"

ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်တွေ လင်းနေသည်။

"ဘာလုပ်ငန်း လုပ်တာလဲ ?"

ဖေရှူးရှန်း: "သခင်ငယ်လေးမှာ ပိုင်ဆိုင်မှု ဘယ်လောက်ရှိလဲ သူလျှိုတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ? သခင်​လေးကို တွေ့တိုင်း သူက ရေကန်မြို့တော်က မင်းသားကျန့် အိမ်တော်မှာ ရှိနေတယ် သခင်ငယ်လေးက ငါတို့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတတ်ပြီး အမှားတွေအတွက်တော့ အပြစ်ပေးတယ်... အရည်အချင်းတွေ၊ မှော်ပညာတွေ၊ အရာရှိတွေ၊ ပိုက်ဆံတွေ၊ အိမ်တွေ၊ မိန်းမတွေထက်တောင် ပိုပေးတယ်... ငါတို့က သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပြီး သူ့အတွက် လုပ်ရတာ ပျောတယ်"

"မင်းသားကျန့်ရဲ့ အိမ်တော်လား?"

ချန်ရှီသည် သူသိသလောက်ဆို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အာဏာကို ကိုင်ထားတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစု ဆယ့်သုံးစုရှိသည်။ သူတို့ထဲမှာ ကျန့်ဆိုတဲ့ မျိုးရိုး နာမည် တစ်ခုမှ မရှိချေ။

သခင်ငယ်၏ မျိုးရိုးအမည်က ကျန့် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

"ငါကတိတည်တယ်... မင်းကိုမသတ်ဘူးလို့ ပြောထားရင် ငါမသတ်ဘူး...

ချန်ရှီ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခုသွားလို့ရပြီ"

ဖေရှူးရှန်း ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"အခု ငါက သစ္စာဖောက်​​ဖြစ်သွားပြီ... မင်းသားကျန့်ရဲ့ အိမ်​တော်ဆီ ပြန်သွားရင် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ပြန်သွားရမယ်... မင်းက ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်း တံခါးကို ဖျက်ဆီးပြီး ကျောင်းဖျင်းထင်နဲ့ တခြားခြောက်ယောက်ကို သတ်လိုက်တယ်လို့ ပြန်သွားပြီး သတင်းပို့မယ်... အဲ့လိုဆိုရင်ရော မင်းငါ့ကို လွှတ်ပေးဦးမှာလား?"

ချန်ရှီ ရယ်ချလိုက်သည်။

"မင်းက စာကျက်လို့ တုံးသွားတာလား... ပြန်သွားရင် သေချာပေါက် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ် မင်း ထွက်ပြေးရင်း သခင်ငယ်လေးဆီ စာအုပ်ကို ပို့ပေးလိုက် ငါ နှုတ်ပိတ်ဖို့ လူသတ်လိုက်တာလည်း သူ သိလိမ့်မယ် "

စာပေသမားဖေ: "သခင်လေးက ငါ့ကို ပညာတတ်တစ်ယောက်လို သဘောထားတယ် ငါကလည်း သခင်ငယ်ကို ပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ ပြန်ဆပ်သင့်တယ် သေရမှာကြောက်လို့ သခင်ငယ်ကို သေဘေးနဲ့ သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် သခင်ငယ်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ငါကျေးဇူးတင်တယ် ဒါကြောင့် အပြစ်ပေးခံရရင်တောင် ပြန်သွားဦးမယ်..."

ချန်ရှီ လှောင်ပြောင်ပြီး :"အာဏာ၊ ငွေနဲ့ ၊ မင်းဘဝကို ဝယ်ရတာ လွယ်လိုက်တာ"

"ချန်ရှီ မင်းက အရမ်းလိမ္မာပါးနပ်တယ် ဒါပေမယ့် မင်းက ဆရာကြီးရဲ့စာအုပ်ကို မမှန်မကန်ဖတ်ပြီး ငါ့ရဲ့အကျင့်စာရိတ္တနဲ့ ဇွဲကို နားမလည်ဘူး!"

ချန်ရှီ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သွား... မြန်မြန်သွားတော့ မဟုတ်ရင် ငါစိတ်ပြောင်းလိမ့်မယ်!"

ဖေရှူးရှန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို တကယ်သတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား ငါတကယ် ထွက်တော့မှာ!"

ချန်ရှီ သူ့လက်တွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက တရားမျှတမှုကို မေ့ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ကူညီပေးနေတဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းတဲ့လူ... ငါ မင်းကို အခုလွှတ်လိုက်မယ် ဒါပေမယ့် မင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ရင် ငါသတ်မှာပဲ! ဒီကနေ ထွက်သွား!"

ဖေရှူးရှန်း ထွက်သွားလေသည်။

ချန်ရှီ သူ့လက်ချောင်းများကို ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်နှင့် အဝါရောင် သင်္ကေတတစ်ခု ပျံတက်သွားပြီး အတောင်ပံခတ်နေသော အဝါရောင်ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖေရှူးရှန်း နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဖေရှူးရှန်း ရေကန်မြို့တော်ကို အမှန်တကယ် ပြန်သွားပြီး သူပြောသည့်အတိုင်း ဤကိစ္စကို သခင်ငယ်အား ပြောပြလိုခြင်း ရှိမရှိကို သိချင်သည်။ ပညာရှင်ဖေဟာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ရောက်လာပြီး သူ့စာအုပ်သေတ္တာကို ပြန်တောင်းကာ ကျောပေါ်တင်၍ ရေကန်မြို့တော်က်ု ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီ သူ့နောက်ကို မိုင်တစ်ရာလောက် လိုက်သွားတော့ သူဘယ်လိုမှ လမ်းကြောင်းမပြောင်းဘူး ဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရတော့မှ အဝါရောင်ငှက်ကလေးကို ပြန်သိမ်းလိုက်တယ်။

"ဟေးကော်...သူက သခင်ငယ်လေးရဲ့ စေတနာနည်းနည်းနဲ့ သခင်ငယ်အတွက် အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သခင်ငယ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက လူတွေရဲ့ အသက်ကို ထိခိုက်စေတဲ့ အရာတွေ အားလုံးကို သူ မသိခဲ့ဘူး... ဥပမာ ထိုက်ဖျင်ဂိုဏ်းက ကလေးဘယ်နှစ်ယောက် အသတ်ခံခဲ့ရလဲ ဆိုတာလေ..."

ချန်ရှီ ထိုင်ချလိုက်တော့ ဟေးကော်ကလည်း သူ့ဘေးမှာ လာဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီသခင်လေးကို သတ်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်... သူက သေးငယ်တဲ့ စေတနာနဲ့ လူတွေကို လှည့်ဖြားပြီး သူဟာ ဖြောင့်မတ်တယ် လို့ တခြားသူတွေကို လှည့်စား ထင်​မြင်​စေတယ်... လူတွေကို အမှားနဲ့အမှန်၊ အကောင်းနဲ့ အဆိုးကို ခွဲခြားလို့ မရအောင် လုပ်တယ်... ဒီသခင်ငယ်လေးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ နတ်ဆိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်!"

"ဝုတ်!"

ဟေးကော်က ပြိုကျနေတဲ့ နံရံဘက်ကို လှမ်းဟောင်ပြ၏။

"သူက ငါကြုံဖူးသမျှရန်သူထက် ပိုအစွမ်းထက်တယ် ဆိုတာ ငါသိပါတယ် သူ့ကွပ်ကဲမှုအောက်က တပ်ဖွဲ့တွေက အရမ်း ကြီးမားတယ် သူ့ကို မတွေ့ရခင်မှာ ငါသေသွားနိုင်တယ် ဒါပေမယ့် ဖီးနစ်တောင်ထွတ်ရဲ့ တောင်နောက်ကွယ်က ကလေးတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ငါလွှတ်လိုက်တုန်းက ငါ သူတို့အတွက် လက်စားချေ​ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... အဲဒီ့နောက်မှ သူတို့ တစ်သက်လုံး ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကြည်းမှုတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြတာ"

ဟေးကော်က သူ့ကို ဘေးတိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်စွာ ဟောင်သည်။

"ဝုတ်?"

ချန်ရှီ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့မျက်လုံးနက်နက်တွေနဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အဆောင်ဆွဲ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်ဖို့က ငါ့တာဝန်ပဲ... ဒီမကောင်းဆိုးဝါးက ဘယ်လောက်ပဲ နက်နက်နဲနဲ ပုန်းနေပါစေ ငါ သေချာပေါက် ရှင်းပစ်မယ်!"

ပြိုကျနေတဲ့ နံရံကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လမ်းတစ်ဖက်က စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရင်ခံ ရွှီကျန်းရဲ့ စားပွဲဆီသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားကာ ဆန့်ကျင်ဘက် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ထိုင်လိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်း ပြုံးပြီး လမ်းလျှောက်လာတဲ့ စားပွဲထိုးကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ပန်းကန်လုံးနဲ့ တူတစ်စုံ အသစ်ယူပေးပါဦး"

စားပွဲထိုးက အံ့အားသင့်သွားပြီး သူနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်က ရွှီကျန်းကို အရင် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဘုရင်ခံက သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်​ပြသည်။

စားပွဲထိုးလည်း အမြန်ထွက်သွားခဲ့၏။

ချန်ရှီ: "လူကြီးမင်းက ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖိတ်ခေါ်ထားပေမယ့် ဒီရက်တွေမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်မှုတွေနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ကြုံတွေ့နေရတာကြောင့် မလာခဲ့ရဘူး... အခု ကျွန်တော် ရှောင်မပြေးနိုင်တော့ပါဘူး ခင်ဗျားရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ငါတောင်းပန်ပါတယ် ခွင့်လွှတ်မယ်လို့လည်း မျှော်လင့်ပါတယ်... ဒီတစ်ဝိုင်းကို ကျွန်တော် ဧည့်ခံပါ့မယ်"

ရွှီကျန်းက ပြုံးပြီးပြော၏။

"ညီလေးချန် မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေး​နေတာလဲ.. သူလျှိုတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သူလျှိုတွေအဖြစ် နေရာအနှံ့ ဖြန့်ကျက်ပြီး သတ်ပစ်ဖို့ အစီအစဥ်တွေ လုပ်ထားတာပဲ မင်းငါ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငှက်တွေအများကြီး လွှတ်လိုက်တယ် မင်း အရမ်းအလုပ်များနေတာ သိပါတယ်"

ချန်ရှီ မြန်မြန်တောင်းပန်ပြီး :"ခင်ဗျားကို စူးစမ်းဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး... အဝါရောင်ငှက်လေးကို လွှတ်လိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျား ဒီမှာ ညစာစားနေတာကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတာနဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ဒီကိုလာခဲ့တာ"

ရွှီကျန်းလည်း ဒီကိစ္စကို လိုက်ပြောချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

"ညီလေးချန် မင်းနဲ့ ငါက အပြင်လူတွေ မဟုတ်ဘူး... ဟန်ရှန်းစန့်ရန်က ငါ့ဦးလေးကြီး"

ချန်ရှီ သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်ရှန်းစန့်ရန်ဟာ မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုထဲက ရွှီမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာမည်ဟု သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

"စန့်ရန် လူတွေထဲမှာ တော်တော်များများက မိသားစုကြီးတွေက လာကြတာ"

ရွှီကျန်းက အပြုံးနဲ့ ရှင်းပြသည်။

"စန့်ရန်တွေ ရှာနေတာက ငါတို့တရားဝင် အရာရှိတွေ ရှာတဲ့ဟာနဲ့ မတူဘူး... မိသားစုကြီးတွေထဲက ပါရမီရှင်တချို့က မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေရဲ့ ရာထူးကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ပြီး စန့်ရန်တွေရဲ့ အသက်ကို တောင့်တတဲ့အတွက် လမ်းလျှောက်သွားနေကြတာ...စန့်ရန် လမ်းလျှောက်သူတွေက လွန်လွန်ကျူးကျူး သိပ်မလုပ်သရွေ့ တရားရုံးကလည်း သူတို့ကို ဖယ်ကျဥ်ထားမှာ"

စားပွဲထိုးက ပန်းကန်နဲ့ တူတွေ ယူလာပေးသည်။

ရွှီကျန်းက ဆက်ပြောသည်။

"ဥပမာ ချန်အိမ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ရင် တရားရုံးက ဒီလိုကိစ္စတွေ ကို လျစ်လျူရှုလို့ရတယ်"

ထိုအချိန်တွင် အစိုးရရုံးမှ တာဝန်ရှိသူများက အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး လူစုလူဝေးကို အော်ဟစ်ကာ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို စုံစမ်းရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

အရာရှိတစ်ယောက်က ရွှီကျန်းနဲ့ ချန်ရှီကို မြင်ပြီး အလျင်အမြန် ရောက်လာကာ ဦးညွှတ်လေ၏။

"သခင်ကြီး ဒီမှာ လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားတယ်လို့ ကြားသိရတဲ့အတွက် အမြန် ပြေးလာခဲ့တာပါ..."

"လူသတ်မှု... ဘာလူသတ်မှု?"

ဟင်းယူနေတုန်း ရွှီကျန်းက မျက်ခုံးမပင့်ဘဲ ပြန်ပြောလေ၏။

"လူသတ်မှုကို ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ"

အရာရှိကလည်း နားလည်စွာဖြင့် ပြန်လှည့်သွားသည်။

ရွှီကျန်းက ပြုံးပြီး: "ဥပမာ လူပြိန်းတစ်ယောက်က ကျင်းရှန်းခရိုင်မှာ ကြိုးဆွဲချသေတဲ့ အလောင်းလို လူသတ်မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်ရင် နယ်ချဲ့တရားရုံးက စုံစမ်းရလိမ့်မယ်... နယ်ချဲ့တရားရုံးကလည်း ကမ္ဘာကြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကို မျှော်လင့်တာပါ"

ပန်းကန်လုံးနဲ့ တူချောင်းတွေကို ချလိုက်ပြီး ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးတွေကို လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ချန်ရှီ မင်းက မင်းအဘိုးလိုပါပဲ၊ နှစ်ယောက်စလုံးက ခေါင်းမာ​ကြတယ်... ငါ မင်းကို ဝယ်လို့မရဘူး... မင်းကို အိမ်တစ်လုံး၊ မိန်းမတစ်ယောက်၊ အဖိုးတန် ရထားလုံးတစ်စင်း ဒါမှမဟုတ် မြေဧကတစ်ထောင် ဝယ်ပေးထားတယ်... မင်းငါ့ကို မျက်နှာသာ ပေးလို့ရမလား... ရှင်းရှန်ပြည်နယ်မှာ ငါ ရာထူးတက်​နေတုန်း မင်းကိစ္စကြီးတွေ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ​နေပေးနိုင်မလား"

ချန်ရှီက ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သံချောင်းတွေကို ကောက်ယူကာ အစားအစာတွေကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက အရာရှိတစ်ယောက်ပဲလေ.. စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ဘာမှမလုပ်ရင် သာမန်ပြည်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?"

ရွှီကျန်းက သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ရင်း ခဏကြာတော့ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းအဘိုးထက် စကားပြောရတာ ပိုလွယ်တယ်... ကောင်းပြီ အရာရှိကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ငါအစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ် မင်းဘာလိုချင်လို့လဲ"

ချန်ရှီ သူ့ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ချလိုက်ပြီး ရွှီကျန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို လေးလေးနက်နက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"လူကြီးမင်း ရေကန်မြို့တော်က သခင်လေး အကြောင်း ဘယ်လောက်သိလဲ"