ရွှေမီးဖိုဂိုဏ်း၏အပျက်အစီးနယ်မြေ(၂)

အလွန်ပူပြင်းသော အပူချိန်တစ်ခု မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မြင့်တက်လာသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းမှထုတ်လွှတ်ထားသည့် အနီရောင်အလင်း သို့မဟုတ် အပူချိန်သည် ထိုအပေါ်တွင် မြင့်တက်လာသည်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ကျန်းချန်ရွှမ်၏ ငွေရောင်ကတ်ပြားထက် အများကြီးအားနည်းသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သုံးယောက်သည် ငွေရောင်အပိုင်းအစများကို သူတို့၏ရှေ့တွင်ရှိသည့် မြူထူများဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဝှီ--

တစ်ချိန်တည်း၌ပင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခုပဲ့တင်ပြန်နေသော ငွေရောင်အပိုင်းအစခုနစ်ခုသည် ရုတ်တရက် အတူတကွ ချိတ်ဆက်မိသွားကြပြီး မှိန်ပျပျအနီရောင်အလင်းတစ်ခုကို မြူထူထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ထူထပ်နေသောမြူမှာ ပါးလွှာသွားလေသည်။

ဝိုးတိုးဝါးတားပင် သူတို့သည် ငါးမီတာမှခြောက်မီတာအရှေ့ရှိ လမ်းကျဉ်းတစ်ခုကို အကြမ်းဖျင်း မြင်ရပြီဖြစ်သည်။

ချောင်ရှိုချွင်း၊ လျူဝမ်လိနှင့် လုရှင်းယွင်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ အချင်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ရှေ့တွင်ထား၍ သူတို့၏ကျင့်ကြံသူများကို လမ်းကျဉ်းဆီသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

ချပ် ချပ် ချပ်--

ထိုသို့နှင့် သူတို့သည် ကျောက်တံခါးသို့‌ ရောက်သည့်တိုင်အောင် မသိနိုင်သေးသောအချိန်ကာလတစ်ခုထိ ဆက်သွားနေခဲ့ကြသည်။

လေးနက်ပြီး ခက်ခဲရှုပ်ထွေးသော ကျောက်စာများသည် ကျောက်တံခါး၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေးထိုးထားကာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကြောက်လန့်မှုကြောင့်ချွေးအေးများထွက်လာစေသကဲ့သို့ အော်ရာတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လျက်ရှိသည်။

ချောင်ရှိုချွင်း၊ လျူဝမ်လိနှင့် လုရှင်းယွင်တို့ပင် တံခါးကိုရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရှင်းမပြတတ်သော ကြောက်လန့်ခြင်းအာရုံတစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် သူတို့၏အသက်များမှာ အချိန်မရွေး အန္တရာယ်ကျရောက်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“လုပ်လိုက်ကြရအောင်”

ချောင်ရှိုချွင်းသည် ငွေရောင်အပိုင်းအစသုံးခုကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းကိုမြင်ပြီး လျူဝမ်လိ နှင့် လုရှင်းယွင်တို့လည်း ငွေရောင်အပိုင်းအစများကို သူတို့၏ကိုယ်ပေါ်မှထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ဓမ္မစွမ်းအားများကို အသက်သွင်းလိုက်ကြပြီး ငွေရောင်အပိုင်းအစများထဲသို့ ဖြည့်သွင်းလိုက်ကြသည်။

ဝှစ်--

ငွေရောင်အပိုင်းအစခုနစ်ခုသည် ထပ်မံ၍ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပဲ့တင်ပြန်သွားကြသည်။

ထို့နောက် မှိန်ပျပျအနီရောင်အလင်းခုနစ်ခုသည် ချိတ်ဆက်သွားကြပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ ကျောက်တံခါီးဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ဝှစ်! ဝှစ်! ဝှစ်!

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်တံခါးပေါ်ရှိအစီအရင်ကျောက်စာများသည် အလွန်စူးရှတောက်ပသော အလင်းတစ်ခုဖြင့် အရောင်လက်လာသည်။

ချောင်ရှိုချွင်း နှင့် အခြားသူများသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး အလိုလိုပင် နောက်သို့ခြေလှမ်းများဆုတ်မိသွားသည်။

ခရက်--

တစ်ချိန်တည်း၌ပင် တရစပ်စက်သံများ ‌ကျောက်တံခါးနောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

‌ကျယ်လောင်သောအသံတစ်မျိုးလိုက်ပါလျက် ရှေးကျောက်တံခါးသည် တစ်ကြိမ်တွင် လူတစ်ယောက်သာဖြတ်သန်းနိုင်မည့် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ‌ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

၎င်းကိုမြင်ပြီး ချောင်ရှိုချွင်းနှင့် အခြားသူများသည် တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။

မည်သူမှ အရင်ဆုံး မသွားရဲပေ။

အချိန်သည် နည်းနည်းချင်း ကုန်လွန်လာသည်။

ကျောက်တံခါးသည်‌ နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ပိတ်တော့မည့် လက္ခဏာများ ပြသလာသည်။

ချောင်ရှိုချွင်း၊ လျူဝမ်လိနှင့် လုရှင်းယွင်တို့သည် ဆက်လက်၍ အချိန်မဆွဲရဲတော့ပေ။

သူတို့သည် သွားများကိုအံကြိတ်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်သွားကြသည်။

ဘွန်း!

သူတို့ဝင်သွားသည်နှင့် ကျောက်တံခါးသည် ရုတ်တရက် အရှိန်ဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။

“ဟမ်...?”

နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ပြား အရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ကျန်းချန်ရွမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းရူယန်က ပြောလိုက်သည်။

“ယောက်ျားရေ ကြည့်ရတာ တစ်ယောက်ယောက်အထဲကိုဝင်လာတယ်နဲ့တူတယ်”

“အမှန်ပဲ”

ကျန်းချန်ရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့ တစ်ယောက်ယောက်ဝင်လာပြီဆိုမှတော့ ငါတို့အရှိန်မြှင့်ရမယ်”

ယခုရက်ပိုင်းတွင်…

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် ဂူအိမ်ကို စူးစမ်းလေ့လာနေခဲ့ကြပြီး ၎င်းသည် မူလအစမှန်း သိရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

၎င်းကို ရှေးယခင်အချိန်များက ရွှေမီးဖိုဂိုဏ်းဟုခေါ်သည့် ထိပ်တန်းအဆင့် အခြေတည်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းတစ်ခုက ပိုင်ဆိုင်သည်။

၎င်း၏ ထိပ်ပိုင်းအနေဖြင့် အခြေတည်ဝိညာဉ်စံသခင် ဆယ်ယောက်မကရှိသည်။

သတ္တမ သို့မဟုတ် အဌမအဆင့် စံသခင်များမှာ ပို၍တောင်များသေးသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မသိရသည့် ကပ်ဘေးဒုက္ခတစ်ခုကြောင့် ဤခေတ်မှလူများသည် ဖျက်စီးခံလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် တစ်ကျော့ပြန်လာရန် ကြိုးပမ်းမှုအနေဖြင့် သူတို့၏ရတနာများအားလုံးကိုသိုလှောင်ရန် လျှို့ဝှက်ဂူအိမ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာပင် အချိန်များစွာကုန်လွန်သွားပြီး လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများအဖြစ် တစ်စတစ်စကျရောက်နေသည့် ရွှေမီးဖိုဂိုဏ်း၏ ကျန်ရှိသော မျိုးနွယ်ဝင်များမှာလည်း ဘယ်တော့မှပြန်မလာတော့ပေ။

တစ်ကျော့ပြန်လာမှုပြုလုပ်ရန် ရွှေမီးဖိုဂိုဏ်း၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည့် ဤဂူအိမ်သည် ထိုအချိန်မှစ၍ ဖွင့်လှစ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းအရ လင်မယားနှစ်ယောက်သည် စတုတ္ထအဆင့်ဝိညာဉ်ပင်များနှင့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ၏ အရေအတွက်သီးသန့်တင်ပင် ကိန်းဂဏန်းနှစ်ခုထက်ပိုကြောင်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ထပ်ပေါင်းအနေဖြင့် သူတို့သည် ရွှေမီးဖိုဂိုဏ်းသည် လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုထဲတွင် ချဲ့ထွင်ထားသည့် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းများစွာကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

ရွှေအလင်းဖျက်စီးခြင်းဟုခေါ်သည့် သတ္ထုဒြပ်စင်မန္တန်များထဲမှတစ်ခုသည် ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သည်။

ဤမန္တန်ကို အပြင်ဘက်ဈေးကွက်တွင် ရောင်းချပါက ၎င်းသည် မရေတွက်နိုင်သော လူများကို ခိုက်ရန်ဖြစ်‌စေလိမ့်မည်။

သူ၏ယခုရယူထားသည့်အရာများနှင့်ပင် ဂူအိမ်ထဲမှထွက်သွားမည်ဆိုရင်တောင် ကျန်းချန်ရွှမ်၏ခရီးစဉ်မှာ အချည်းနှီးမဟုတ်ပေ ‌ဟုပြောလျှင်လည်း ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်‌ဖြစ်စေ သူသည် အမှန်တကယ်ကောင်းမွန်သည့်အရာသည် ဤဂူအိမ်၏ ပို၍နက်နက်တွင် ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

ဤအရာများသည် နှုတ်မြိန်စာများသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချန်ရွှမ်သည် အလယ်အလတ်အဆင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ကို သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ပြားတွင် ထားလိုက်သည်။

ဝှစ်--

ငြိမ်သက်နေသည့် နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ပြားသည် အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်းပေါက်ကွဲသွားပြီး ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့ကို ဖုံးအုပ်သွားသည်။

သူတို့ကို မူးဝေခြင်းအာရုံတစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့ အမြင်အာရုံပြန်ရပြီးနောက် သူတို့သည် စစ်တလင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုနှင့် တူသည့် နေရာတစ်ခုတွင်ရောက်နေကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ချပ် ချပ် ချပ်--

တစ်ချိန်တည်း၌ပင် သိသာထင်ရှားသောခြေသံများ ထွက်လာခဲ့သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်သည် အနားပတ်လည်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏တပည့်များသည်ချက်ချင်း ချုပ်ထားလိုက်ကြသည်။

သူတို့နှင့်ခပ်ဝေးဝေးတွင် လူနှစ်ယောက်လမ်းလျှောက်လာကြသည်။

အတိအကျပြောရလျှင် သူတို့မှာလူသားပုံစံနှင့် စတုတ္ထအဆင့် ရုပ်သေးရုပ် နှစ်ရုပ်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ယော်က်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လင်မယားနှစ်ယောက်နှင့် ၁၀မီတာခန့်အကွာတွင် သူတို့မျက်လုံးထဲရှိအလင်းရောင်သည် ချက်ချင်း အရောင်အသွေးစုံလာသည်။

ဘွန်း!

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့၏ အသိဉာဏ်ထဲသို့ ရှေးဦးဝိညာဉ်နှစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုများ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

တစ်ခုမှာ ရွှေရောင်အဖျားမော့ဓားရှည်ဖြစ်၍ တစ်ခုမှာ ရွှေရောင်ဓားရှည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့နှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။

၎င်းသည် စက်သားရဲများနှင့် ရုပ်သေးရုပ်များသည် မိမိကိုယ်ကိုနားလည်သဘောပေါက်မှုမရှိကြကြောင်း သိကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သဘာဝအလျောက် ရှေးဦးဝိညာဉ်များ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို စတင်မဆောင်ရွက်နိုင်ပေ။

၎င်းသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ရိုးရှင်းစွာပင် အမြင်ပွင့်စေသည်။

သူတို့ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ကြလဲ?

သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လင်မယားနှစ်ယောက်သည် တုံ့နှေးမနေခဲ့ပေ။

သူတို့၏သက်ဆိုင်ရာ အသိဉာဏ်နယ်ပယ်များတွင် သူတို့၏ရှေးဦးဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်များကို ခုခံရန် ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

တစ်ခုမှာ ရဲရဲတောက်နေသော နေလုံးဖြစ်၏ အခြားတစ်ခုမှာ နတ်ဘုရား မီးရောင်လက်ခြင်းနှင့် လျှပ်စီးဖြစ်သည်။

အ‌ဖျားမော့ဓားရှည်နှင့် ရိုးရိုးဓားရှည်တို့မှာ ရဲရဲတောက်နေသောနေလုံးနှင့် လျှပ်စီးနတ်ဘုရားတို့၏အောက်တွင် အရည်ပျော်သွားကာ ကြေမွကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝှစ်-- ဝှစ်--

တစ်ချိန်တည်း၌ပင်…

မူလက မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ရုပ်သေးရုပ်နှစ်ရုပ်သည် ရုတ်တရက်ချက်ချင်း စတင် မထင်မရှားဖြစ်လာသည်။

သူတို့နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ပေါ်လာသောအခါ သူတို့သည် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့၏ဘေးတွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျွိ--

ရုပ်သေးရုပ်နှစ်ရုပ်၏လက်မောင်းများသည် ရွှေရောင်အဖျားမော့ဓားရှည်နှင့် ရွှေရောင်ဓားရှည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားကြသည်။

သူတို့သည် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့၏ခေါင်းများကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ခုတ်ချက်များသည် နားကွဲလုမတတ်ပင်ဖြစ်သည်။

ဒေါင်ခနဲမြည်သံနှစ်ခု မြည်လာသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်၏ရွှေ‌ဗလာနယ်ဓားနှင့် ရှန်းရူယန်၏ လျှပ်စီးအမတသတ်ဖြတ်သူငါးခုတို့သည် အ‌ဖျားမော့ဓားရှည်နှင့် ရိုးရိုးဓားရှည်တို့ဖြင့် တိုက်မိသွားပြီး

ချက်ချင်းပင် အလွန်စူးရှတောက်ပလွန်းသော မီးစက်မီးပွားများကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတ‌စ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့အားသင့်ခြင်း အရိပ်အယောင်များကို တစ်ယောက်စီ၏မျက်လုံးတွင် တွေ့မြင်လိုက်ကြရသည်။

ရုပ်သေးရုပ်နှစ်ခု ယခုလေးတင် ပြသလိုက်သည့် ခွန်အားများသည် ပုံမှန်စတုတ္ထအဆင့် ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံသူများထက် မနိမ့်ကျပေ။

ရှေးဦးဝိညာဉ်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းနည်းလမ်းများ ချိတ်ဆက်နေပုံဖြင့် ပုံမှန်စတုတ္ထအဆင့်ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်ပေ။

လင်မယားနှစ်ယောက်သည် ရုပ်သေးရုပ်နှစ်ရုပ်အား သူတို့၏အချိန်များကို အဖြုန်းခံစေမည့် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

သူတို့တွင်ရှိသည့် နတ်ဘုရားအဆင့်နှင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရွှေအမြုတေများသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ပင်လယ်ကဲ့သို့ကျယ်ပြောသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ဓမ္မစွမ်းအားတစ်ခု လိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ပွတ်ကျိတ်သံကဲ့သို့အသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်၏ရွှေဗလာနယ်ဓားနှင့် ရှန်းရူယန်၏ လျှပ်စီးအမတသတ်ဖြတ်သူငါးခုတို့သည် ရုပ်သေးရုပ်နှစ်ရုပ်၏ မျက်ခုံးများကိုထိုးဖောက်ပြီး သူတို့၏ရွှေအမြုတေများကို ချေဖျက်လိုက်ကြသည်။

***