ချောင်မျိုးနွယ်စု၏ကြောက်ရွံ့မှု၊ ကြယ်ခုနစ်လုံးရောက်ရှိလာခြင်း

ဘွန်း!

လေထုထဲတွင် အနီရောင်ဓားတိုသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ဓားတို၏ပြင်းထန်သောအလျင်သည် ကျန်းချန်ရွှမ်အနောက်ရှိ ကြယ်ချိန်းကြိုးအစီအရင်ကို လှုပ်ခါစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် လင်းလက်လာခဲ့သည်။

ပဏာမအခြေတည်ဝိညာဉ်သည် ၎င်း၏နတ်အာရုံကို ကျန်းချန်ရွှမ်အပေါ်တွင် သူသည် မည်သည့်နေရာမှလွတ်လမ်းမရှိကြောင်းသေချာစေရန် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

အနီရောင်ဓားမှာ ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

စူးရှသောအလင်းတစ်ခု ကျန်းချန်ရွှမ်၏ မျက်လုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပြန့်ကားလာသည်။

အရပ်မျက်နှာအကုန်လုံးမှ သူ့ကို ဗဟိုပြုကာ သွေးရူးသွေးတန်းအော်ဟစ်သံများ ပြုနေကြသည်။

ကြီးမားသည့်မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ လိမ့်တက်နေသော သွေးများသည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို စီးဆင်းနေသည်။

လူတိုင်းသည် ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော အသံများကို ကြားရသလိုလို ရှိလိုက်သည်။

၎င်းသည် တစ်ဟုန်ထိုးစီးဆင်းနေသည့် သွေးများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သည်။

သူ၏အရေပြားပေါ်ရှိ သွေးကြောတိုင်း၏အဆုံးသည် ရစ်ပတ်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

မီတာရာချီအဝေးမှ တောင်များသည် တဝေါဝေါတိုက်နေသောလေ၏ တိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ ဖုန်များရှင်းလင်းရန် ချက်ချင်းလျှော့ချခံလိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပင် ၎င်းသည် မီတာတစ်ထောင်အချင်းဝက်မျှဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရသည်။

ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးများကြားထဲတွင် အနီ‌ရောင်အလင်းရောင်ခြည်များသည် ရုတ်တရက် ကျန်းချန်ရွှမ်၏ လက်ထဲသို့ လိမ့်ထွက်သွားသည်။

၎င်းသည် ချီတစ်ခု၏ ပြင်ပသရုပ်ပြခြင်းတစ်ခုနှင့် သွေးများ၏ ‌တိကျသောအဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခြင်းဖြစ်သည်။

ချက် ကနဲအသံတစ်ခုမြည်လိုက်သည်။

အနီရောင်ဓားသည် ကျန်းချန်ရွှမ်၏ လက်သီးနှင့် တိုက်မိသွားပြီး ပေါက်ကွဲခြင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လက်တစ်ဖက်ဆုံးရှုံးထားသည့် ချောင်ချန်းလီနှင့် ချောင်ကျန်းချင်းဟုခေါ်သည့် အခြားနဝမအဆင့်ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံသူသည် တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ခြေလှမ်းများပြန်ဆုတ်ရန် တွန်းအားပေးခံလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ကျန်းချန်ရွှမ်အား ဤကဲ့သို့ကြောက်မက်ဖွယ်ခွန်အားမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်ည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် တိကျသောအကွာအဝေးတစ်ခုအတွင်းရှိနေပါက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရကြလိမ့်မည်။

အမှန်ပင်

ထိုအချိန်၌ အံ့အားအသင့်သွားဆုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ ပဏာမအဆင့်အခြေတည်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ၊ ချောင်ရှိုယန်မှလွဲ၍ တခြားမရှိနိုင်ပေ။

သူသည် ခိုင်မာသောယုံကြည်မှုတစ်ခုနှင့် တိုက်ခိုက်နေသရွေ့ ကျန်းချန်ရွှမ်ကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဆွဲချနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။

အမှန်မှာ ကျန်းချန်ရွှမ်သည် သူနှင့် အဆင့်တူညီမျှသော ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သည်။

ခွက်! ခွက်! ခွက်!

ရုတ်တရက် ကျန်းချန်ရွှမ်သည် တစ်ခါတည်းနှင့် လက်သီးသုံးချက် ပစ်ခွင်းလိုက်သည်။

ထိုးချက်တိုင်းသည် တောင်တစ်လုံးကိုအောက်သို့ ဖိနှိပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းမှာ ရက်စက်သောသားရဲတစ်ကောင်သည် ခုခံရန်ခက်ခဲသည့် ရိုင်းစိုင်းသောစွမ်းအားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လျက် နင်းခြေပစ်နေသည့်အလားဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် အနီရောင်ဓားပေါ်ရှိ အလင်းရောင်သည် မှေးမိန်သွားပြီး ကြေမွပျက်စီးသွားတော့မည့် သဏ္ဍာန်ဖြစ်နေသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့?”

ချောင်ရှိုယန်သည် လေထဲတွင် ပျံသန်း၍ ပြန်လာနေသည်။

ဘန်း! ဘန်း! ဘန်း!

သူသည် တောင်တော်တော်များများကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ဝင်တိုက်ခဲ့ပြီး ဖုန်အလူးလူး ထစေခဲ့သည်။

သို့ဖြင့် သူ၏ဆုတ်ခွာတော့မည့် ပုံရိပ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

“မင်း....”

သူ့ကို ထပ်မံ၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည့် ကျန်းချန်ရွှမ်ကိုကြည့်ရင်း ချောင်ရှိုယန်၏ဓားကို ကိုင်ဆုပ်ထားသောလက်များမှာ တုန်ခါလာသည်။

ယခုလေးတင် ကျန်းချန်ရွှမ်ပြသလိုက်သည့် သန်မာမှုမှာ အလွယ်တကူ မယုံနိုင်စရာပင်ဖြစ်နေသည်။

“ခင်ဗျား အခုကောင်းကောင်းစကားပြောလို့ရပြီလား?”

ကျန်းချန်ရွှမ်သည် အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ချောင်ရှိုယန်၊ ချောင်ချန်းလီနှင့် ချောင်ကျန်းချင်းတို့၏ မျက်နှာအမူအယာများမှာ အလွန်ပင် အကျည်းတန်သွားကြသည်။

သူတို့သည် အဌမအဆင့်ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်သို့ပင် မရောက်သေးသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ထံမှ ကောင်းကောင်းကြီးဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။

ချောင်ချန်းလီတစ်ဦးတည်းအရဆိုလျှင် သူသည် အခြားမျိုးနွယ်စုမှ လက်ဖြတ်ခြင်းကိုပါ ခံလိုက်ရသေးသည်။

သူတို့ ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ပြောလျှင် လိမ်လည်မှုတစ်ခုပင်ဖြစ်ပေမည်။

ယခုမူ သူတို့သုံးယောက်သည် သေချာသည့်အခွင့်မသာမှုတစ်ခုတွင် ရောက်ရှိနေပြီး မည်မျှပင် ဒေါသထွက်၊ မကျေနပ်၊ စိတ်ပျက်နေပါစေ ၎င်းသည် အလဟာသပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ကျန်းချန်ရွှမ်သည်သာ သူတို့၏ရန်သူမဟုတ်သေးပေ။

သူ၏ တာအိုတွဲဖက်လည်း ရှိသေးသည်။

သူမ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှမလုပ်သော်လည်း သူမသည်လည်း အားမပျော့နေနိုင်ပေ။

ဤနေ့တွင် သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန်မှာ သေချာပေါက် သဘာဝမကျလှပေ။

သူတို့ယခု ပြုလုပ်နိုင်သည့်အရာမှာ နောက်တချိန်ကိုစောင့်ဆိုင်းပြီး ဤဒဏ်ရာကို အောင့်သက်သက်နှင့် လက်ခံရန်သာဖြစ်သည်။

“ဟမ်? ဘာလို့လဲ? ခင်ဗျားတို့ ဘာမှထပ်မပြောကြတော့ဘူးလား? အခုလေးတင်ပဲ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်နဲ့ကျွန်တော်ရဲ့တာအိုအဖော်ကို ခင်ဗျားတို့နဲ့လိုက်ခဲ့စေချင်တယ်ဆို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?”

ကျန်းချန်ရွှမ်သည် မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ အကြောင်းရင်းကို မသိဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ချောင်ရှိုယန်နှင့် ကျန်နှစ်ယောက်ကို ရှက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့ဘာပြောနိုင်ဦးမှာလဲ?

သူတို့သည် ကျန်းချန်ရွှမ်လောက် မသန်မာကြပေ။

ထို့ကြောင့် အဆင့်ဆင့်မေးခွန်းများထပ်မေးရန် ကျန်းချန်ရွှမ်ကို အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ခေါ်သွားဖို့သည် သူတို့အတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအခြေအနေတွင် သူတို့သည် ကျန်းချန်ရွှမ်ကို သူတို့နှင့်အတူ ချောင်မျိုးနွယ်စုသို့လိုက်ခဲ့ရန် ယဉ်ကျေးစွာတောင်းဆိုပြီးတော့လည်း မခေါ်ခဲ့နိုင်ပေ။

အထူးသဖြင့် ယခုလို ကြီးမားသည့်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအပြီးတွင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ သဘောထားများကိုပြောင်းလိုက်ရင်တောင် ကျန်းချန်ရွှမ်က ပါလာမည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ချောင်မျိုးနွယ်စုသို့ပြန်သွားပြီးသောအခါ မည်သို့ဆက်လုပ်ရမည်ကို ဆွေးနွေးနိုင်သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် သူ့ကိုမသိကျိုးကျွံပြုကာ ထွက်ခွာသွားကြမည်ကို ကျန်းချန်ရွှမ် မျက်လုံးများကျဉ်းသွားခဲ့သည်။

ရှန်းရူယန်သည် သူစဘေးသို့လာကာ ထွက်ခွာသွားသည့် လူသုံးယောက်ကိုကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်...

***